Mahābhārata · Adhyāya 12.138

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.138.1

सर्वत्र बुद्धिः कथिता श्रेष्ठा ते भरतर्षभ ।
अनागता तथोत्पन्ना दीर्घसूत्रा विनाशिनी ॥ १२.१३८.१ ॥

O Stier der Bharatas, du hast gesagt, Weisheit sei überall das Beste: die, die auf die Zukunft blickt, die, die im Augenblick entsteht, und die zögernde, die verderblich ist.

12.138.2

तदिच्छामि परां बुद्धिं श्रोतुं ते भरतर्षभ ।
यथा राजा न मुह्येत शत्रुभिः परिपीडितः ॥ १२.१३८.२ ॥

Darum, o Stier der Bharatas, möchte ich von dir jene höchste Weisheit hören, damit ein von Feinden bedrängter König nicht verblendet werde.

12.138.3

…याज्ञं सर्वशास्त्रविशारदम् ।
पृच्छ… तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.१३८.३ ॥

…Yājña, der in allen Śāstras bewandert ist — frage ihn… du bist würdig, es mir zu erklären.

12.138.4

शत्रुभिबहु…था मुच्येत पार्थिवः ।
एतदिच्छाम्य…र्वमेव यथाविधि ॥ १२.१३८.४ ॥

…von vielen Feinden möge der König befreit werden. Dies möchte ich hören, wie es der Ordnung gemäß ist.

12.138.5

विषमस्थं हि राजा…त्रवः परिपन्थिनः ।
बहवोऽप्येकमुद्धर्तुं यतन्ते पूर्वतापिताः ॥ १२.१३८.५ ॥

Denn ein König, der in eine schwierige Lage geraten ist… seine Feinde und Rivalen sind zahlreich; obwohl zuvor selbst bedrängt, mühen sie sich, auch nur einen emporzuheben.

12.138.6

सर्वतः प्रार्थ्यमानेन दर्बलेन महाबलैः ।
एकेनैवासहायेन शक्यं स्थातुं भवेत्कथम् ॥ १२.१३८.६ ॥

Wie könnte ein Schwacher, von allen Seiten von den Mächtigen bedrängt, allein und ohne Helfer, sich behaupten?

12.138.7

कथं मित्रमरिं चापि विन्देत भरतर्षभ ।
चेष्टितव्यं कथं चात्र शत्रोर्मित्रस्य चान्तरे ॥ १२.१३८.७ ॥

Stier der Bharatas, wie soll man einen Freund und einen Feind erkennen? Und wie soll man sich zwischen Feind und Freund verhalten?

12.138.8

अजातलक्षणे राजन्नमित्रे मित्रतां गते ।
कथं नु पुरुषः कुर्यात्कृत्वा किं वा सुखी भवेत् ॥ १२.१३८.८ ॥

O König, wenn ein Feind, dessen Zeichen noch nicht sichtbar wurden, zum Freund geworden ist, wie soll der Mensch handeln? Was soll er tun, um glücklich zu werden?

12.138.9

विग्रहं केन वा कुर्यात्संधिं वा केन योजयेत् ।
कथं वा शत्रुमध्यस्थो वर्तेत बलवानपि ॥ १२.१३८.९ ॥

Mit wem soll man Krieg führen oder mit wem Frieden schließen? Und wie soll sich ein Starker verhalten, der inmitten von Feinden steht?

12.138.10

एतद्धै सर्वकृत्यानां परं कृत्यं नराधिप ।
नैतस्य कश्चिद्वक्ताऽस्ति श्रोता वाऽपि सुदुर्लभः ॥ १२.१३८.१० ॥

O Herr der Menschen, dies ist die höchste aller Pflichten. Es gibt niemanden, der es lehren könnte, und ein Zuhörer dafür ist äußerst selten.

12.138.11

ऋते पितामहाद्भीष्मात्सत्यसंधाज्जितेन्द्रियात् ।
तदन्वीक्ष्य महाभाग सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.१३८.११ ॥

Außer vom Großvater Bhīṣma, treu seinen Gelübden und Herr seiner Sinne, o Glückseliger, bedenke dies gut und sag mir all dies.

12.138.12

त्वद्युक्तोऽयमनुप्रश्नो युधिष्ठिर गुणोदयः ।
शृणु मे पुत्र कार्त्स्न्येन गुह्यमापत्सु भारत ॥ १२.१३८.१२ ॥

O Yudhiṣṭhira, diese Nachfrage, die dir gebührt, ist das Erwachen der Tugenden. Höre mich vollständig an, o Sohn, o Bhārata, über das, was in Notlagen verborgen ist.

12.138.13

अमित्रो मित्रतां याति मित्रं चापि प्रदुष्यति ।
सामर्थ्ययोगात्कार्याणामनित्या हि सदा गतिः ॥ १२.१३८.१३ ॥

Ein Feind wird zum Freund, und auch ein Freund wird verdorben; denn durch das Zusammenwirken der Fähigkeiten im Handeln ist der Verlauf stets unbeständig.

12.138.14

तस्माद्विश्वसितव्यं च विग्रहं च समाचरेत् ।
देशं कालं च विज्ञाय कार्याकार्यविनिश्चये ॥ १२.१३८.१४ ॥

Daher soll man vertrauen und auch den Konflikt eingehen, doch nachdem man Ort und Zeit erkannt und entschieden hat, was zu tun und was zu lassen ist.

12.138.15

संधातव्यं बुधैर्नित्यं व्यवस्य च हितार्थिभिः ।
अमित्रैरपि संधेयं प्राणा रक्ष्या हि भारत ॥ १२.१३८.१५ ॥

Die Weisen sollen stets Frieden schließen, und die das Wohl Suchenden nach reiflicher Entscheidung; auch mit Feinden soll Frieden geschlossen werden, denn, o Bhārata, Leben müssen geschützt werden.

12.138.16

यो ह्यमित्रैर्नरैर्नित्यं न संदध्यादपण्डितः ।
न सोर्थं प्राप्नुयात्किंचित्फलान्यपि च भारत ॥ १२.१३८.१६ ॥

Der unweise Mensch, der niemals mit Feinden Frieden schließt, erlangt keinerlei Vorteil und auch keine Früchte, o Bhārata.

12.138.17

यस्त्वमित्रेण संधत्ते मित्रेण च विरुध्यते ।
अर्थयुक्तिं समालोक्य सुमहद्विन्दते फलम् ॥ १२.१३८.१७ ॥

Wer mit einem Feind Frieden schließt und einem Freund widerspricht, erlangt, nachdem er die Mittel des Vorteils gut erwogen hat, eine sehr große Frucht.

12.138.18

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मार्जारस्य च संवादं न्यग्रोधे मूषिकस्य च ॥ १२.१३८.१८ ॥

Auch hier führt man diese alte Geschichte an, den Dialog zwischen Katze und Maus am Banyanbaum.

12.138.19

वने महति कस्मिंश्चिन्न्यग्रोधः सुमहानभूत् ।
लताजालपरिच्छन्नो नानाद्विजगणायुतः ॥ १२.१३८.१९ ॥

In einem großen Wald stand ein sehr gewaltiger Banyanbaum, von einem Netz aus Ranken bedeckt und von Scharen vielerlei Vögel bevölkert.

12.138.20

स्कन्धवान्मेघसंकाशः शीतच्छायो मनोरमः ।
अरण्यमभितो जातस्तरुर्व्यालमृगायुतः ॥ १२.१३८.२० ॥

Jener Baum, mit einem Stamm wie eine Wolke, kühl im Schatten und entzückend, ringsum im Wald gewachsen, war voller wilder Tiere und Schlangen.

12.138.21

तस्य मूलमुपाश्रित्य कृत्वा शतमुखं बिलम् ।
वसति स्म महाप्राज्ञः पलितो नाम मूषिकः ॥ १२.१३८.२१ ॥

Am Wurzelgrund Zuflucht suchend und einen Bau mit hundert Öffnungen angelegt, wohnte dort eine sehr weise Maus namens Palita.

12.138.22

शाखां तस्य समाश्रित्य वसति स्म सुखं तदा ।
लोमशो नाम मार्जारः सर्वसत्वावसादकः ॥ १२.१३८.२२ ॥

Auf einem seiner Äste Zuflucht suchend, lebte damals behaglich eine Katze namens Lomaśa, die alle Geschöpfe vernichtete.

12.138.23

तत्र त्वागत्य चण्डालो ह्यरण्यकृतकेतनः ।
युयोज यन्त्रमुन्माथं नित्यमस्तंगते रवौ ॥ १२.१३८.२३ ॥

Dorthin kam der Kaste der Caṇḍāla angehörende Jäger, der im Wald sein Zeichen gesetzt hatte, und stellte stets bei Sonnenuntergang eine Falle namens unmātha auf.

12.138.24

तत्र स्नायुमयान्पाशान्यथावत्संविधाय सः ।
गृहं गत्वा सुखं शेते प्रभातामेति शर्वरीम् ॥ १२.१३८.२४ ॥

Nachdem er dort die Schlingen aus Sehnen richtig angelegt hatte, ging er heim und legte sich behaglich schlafen; die Nacht verging, und die Morgenröte kam.

12.138.25

तत्र स्म नित्यं बध्यन्ते नक्तं बहुविधा मृगाः ।
कदाचिदत्र मार्जारः संप्रवृत्तो व्यबध्यत ॥ १२.१३८.२५ ॥

Dort wurden nachts stets Tiere vielerlei Art gefangen. Einmal kam hier eine Katze und blieb gefangen.

12.138.26

तस्मिन्बद्धे महाप्राणे शत्रौ नित्याततायिनि ।
तं कालं पलितो ज्ञात्वा प्रचचार सुनिर्भयः ॥ १२.१३८.२६ ॥

Als jener starkatmige, stets mordlustige Feind gefesselt war, erkannte die Ratte die Zeit und bewegte sich völlig furchtlos umher.

12.138.27

तेनानुचरता तस्मिन्वते विश्वस्तचारिणा ।
भक्ष्यं मृगयमाणे नचिराद्दृष्टमामिषम् ॥ १२.१३८.२७ ॥

Während er in jener Übung umherstreifte, sicher sich bewegte und Nahrung suchte, sah er nicht lange danach Fleisch.

12.138.28

स तमुन्माथमारुह्य तदामिषमभक्षयत् ।
तस्योपरि सपत्नस्य बद्धस्य मनसा हसन् ॥ १२.१३८.२८ ॥

Er kletterte auf jenes Netz und fraß jenes Fleisch, innerlich lachend über den gefesselten Feind über sich.

12.138.29

आमिषे तु प्रसक्तः स कदाचितवलोकयन् ।
अपश्यदपरं घोरमात्मनो रिपुमागतम् ॥ १२.१३८.२९ ॥

Doch als er ganz in das Fleisch vertieft umherblickte, sah er einen anderen furchtbaren Feind, den eigenen, herankommen.

12.138.30

शरप्रसूनसंकाशं महीविवरशायिनम् ।
सकुलं हरिकं नाम चपलं ताम्रलोचनम् ॥ १२.१३८.३० ॥

Ein Wesen namens Harika, einer Pfeilblüte gleich, im Erdloch liegend mit seiner ganzen Sippe, unruhig, mit kupferfarbenen Augen.

12.138.31

तन मूषिकगन्धेन त्वरमाण उपागतम् ।
सक्ष्यार्थं लेलिहन्वक्रं भूमावूर्ध्वमुखः स्थितः ॥ १२.१३८.३१ ॥

Er sah ihn herbeieilen, angelockt vom Geruch einer Maus, mit krummem Maul nach Nahrung leckend, auf dem Boden stehend, das Gesicht nach oben gewandt.

12.138.32

…ाखागतमरिं चान्यमपश्यत्कोटरालयम् ।
सूलकं चन्द्रकं नाम वक्रतुण्डं दुरासदम् ॥ १२.१३८.३२ ॥

…er sah den Feind an den Ast kommen und einen anderen, in einer Höhle wohnend, namens Sūlaka und Candraka, mit krummem Schnabel, schwer zu nahen.

12.138.33

पतस्य विषयं तस्य नकुलोलूकयोस्तथा ।
यथास्यासीदियं चिन्ता तत्प्राप्तस्य महद्भयम् ॥ १२.१३८.३३ ॥

Im Bereich dessen, der gefallen war, und ebenso des Mungos und der Eule; wie er diese Sorge hatte, so war große Furcht für den, der in diesen Zustand gelangt war.

12.138.34

पपद्यस्यां सुकष्टायां मरणे समुपस्थिते ।
मन्ताद्भय उत्पन्ने कथं कार्यं मनीषिणा ॥ १२.१३८.३४ ॥

…in einer so überaus schmerzhaften Lage, als der Tod nahe war, …als die Furcht entstanden war, was soll der Weise tun?

12.138.35

तथा सर्वतो रुद्धः सर्वत्र भयकर्शितः ।
भवद्भयसंत्रस्तश्चक्रे च परमां मतिम् ॥ १२.१३८.३५ ॥

So von allen Seiten umzingelt, überall von Furcht gezehrt, von der Furcht vor dem Dasein erschreckt, fasste er einen höchsten Entschluss.

12.138.36

आपद्विनाशभूयिष्ठं शङ्कनीयं हि जीवितम् ।
मन्तात्संशयः सोऽयं तस्मादापदुपस्थिता ॥ १२.१३८.३६ ॥

Das Leben ist voller Unheil und Vernichtung, wahrlich zu fürchten; aus Überlegung entsteht dieser Zweifel, darum ist das Unheil eingetreten.

12.138.37

गतं हि सहसा भूमिं नकुलो मामवाप्नुयात् ।
उलूकश्चेह तिष्ठन्तं मार्जारः पाशसंक्षयात् ॥ १२.१३८.३७ ॥

Plötzlich könnte der Mungo zu Boden kommen und mich erreichen, und die Eule könnte die hier stehende Katze erreichen, weil die Schlinge zerstört ist.

12.138.38

न त्वेवास्मद्विधः प्राज्ञः संमोहं गन्तुमर्हति ।
रिष्ये जीविते यत्नं यावदुच्छ्वासनिग्रहात् ॥ १२.१३८.३८ ॥

Doch ein Weiser wie ich darf nicht in Verwirrung geraten; ich werde um das Leben ringen, solange mein Atem nicht gehemmt ist.

12.138.39

न हि बुद्ध्याऽन्वितः प्राज्ञो नीतिशास्त्रविशारदः ।
निमज्जत्यापदं प्राप्य महतोऽर्थानवाप्य ह ॥ १२.१३८.३९ ॥

Ein Weiser, der mit Verstand begabt und in der Staatskunst bewandert ist, versinkt nicht in der Gefahr, auch wenn er hineingeraten ist und große Ziele erlangt hat.

12.138.40

न त्वन्यामिह मार्जाराद्गतिं पश्यामि सांप्रतम् ।
विषमस्थो ह्ययं शत्रुः कृत्यं चास्य महन्मया ॥ १२.१३८.४० ॥

Doch jetzt sehe ich keinen anderen Weg als die Katze; dieser Feind befindet sich in einer schwierigen Lage, und seine Aufgabe ist für mich bedeutend.

12.138.41

जीवितार्थी कथं त्वद्य शत्रुभिः प्रार्थितस्त्रिभिः ।
प्राणहेतोरिमं मित्रं मार्जारं संश्रयामि वै ॥ १२.१३८.४१ ॥

Heute suche ich, der ich das Leben begehre, von drei Feinden verfolgt, Zuflucht bei dieser freundlichen Katze, um mein Leben zu retten.

12.138.42

नीतिशास्त्रं समाश्रित्य हितमस्योपवर्णये ।
येनेमं शत्रुसंघातं मतिपूर्वेण वञ्चये ॥ १२.१३८.४२ ॥

Auf die Staatskunst gestützt, will ich ihm dienlich raten, damit ich diese Schar von Feinden durch eine wohlüberlegte List täusche.

12.138.43

अयमत्यन्तशत्रुर्मे वैषम्यं परमं गतः ।
मूढो ग्राहयितुं स्वार्थं संगत्या यदि शक्यते ॥ १२.१३८.४३ ॥

Dieser ist mein unversöhnlicher Feind, in größte Not geraten. Wenn dieser Tor durch Gemeinschaft zum Begreifen seines eigenen Vorteils gebracht werden kann…

12.138.44

कदाजिद्व्यसनं प्राप्य संधिं कुर्यान्मया सह ॥ १२.१३८.४४ ॥

Wenn er einmal in Unglück gerät, möge er mit mir Frieden schließen.

12.138.45

बलिना सन्निकृष्टस्य शत्रोरपि परिग्रहः ।
कार्य इत्याहुराचार्या विषमे जीवितार्थिना ॥ १२.१३८.४५ ॥

Die Lehrer sagen, auch ein von einem Starken herangeführter Feind müsse angenommen werden, von dem, der in der Not leben will.

12.138.46

श्रेष्ठो हि पण्डितः शत्रुर्न च मित्रमपण्डितः ।
अमित्रे खलु मार्जारे जीवितं संप्रतिष्ठितम् ॥ १२.१३८.४६ ॥

Ein weiser Feind ist besser, nicht ein törichter Freund. Fürwahr, selbst in der feindlichen Katze steht das Leben fest.

12.138.47

ततोऽस्मै संप्रवक्ष्यामि हेतुमात्माभिरक्षणे ।
अपीजानीमयं शत्रुः संगत्या पण्डितो भवेत् ॥ १२.१३८.४७ ॥

Daher will ich ihm den Grund der Selbsterhaltung erklären, damit dieser Feind durch Gemeinschaft vielleicht weise werde.

12.138.48

एवं विचिन्तयामास मूषिकः शत्रुचेष्टितम् ॥ १२.१३८.४८ ॥

So dachte die Maus über das Verhalten des Feindes nach.

12.138.49

ततोऽर्थगतितत्त्वज्ञः संधिविग्रहकालवित् ।
सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं मार्जारं मूषिकोऽब्रवीत् ॥ १२.१३८.४९ ॥

Da sprach die Maus, die das wahre Wesen des Verlaufs der Dinge und den Zeitpunkt für Frieden und Krieg kannte, zunächst mit beschwichtigenden Worten zu der Katze diese Rede.

12.138.50

सौहृदेनाभिभाषे त्वां कच्चिन्मार्जार जीवसे ।
जीवितं हि तवेच्छामि श्रेयः साधारणं हि नौ ॥ १२.१३८.५० ॥

Aus Freundschaft spreche ich dich an, Katze – lebst du noch? Ich wünsche dir Leben, denn unser beider Wohl ist gemeinsam.

12.138.51

न ते सौम्य भयं कार्यं जीविष्यसि यथा पुरा ।
अहं त्वामुद्धरिष्यामि प्राणाञ्जह्यां हि ते कृते ॥ १२.१३८.५१ ॥

Sanfter, du sollst keine Furcht haben; du wirst leben wie zuvor. Ich werde dich retten, und um deinetwillen würde ich sogar mein Leben lassen.

12.138.52

अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र पुष्कल प्रतिभाति मे ।
येन शक्यस्त्वया मोक्षः प्राप्नुं श्रेयस्तथा मया ॥ १२.१३८.५२ ॥

Es scheint mir, o Vortrefflicher, dass es hier ein Mittel gibt, durch das du Befreiung erlangen kannst – und so auch für mich zum Guten.

12.138.53

मयाऽप्युपायो दृष्टोऽयं विचार्य मतिमात्मनः ।
आत्मार्थं च त्वदर्थं च श्रेयः साधारणां हि नौ ॥ १२.१३८.५३ ॥

Nachdem ich mit meinem eigenen Urteil darüber nachgedacht habe, habe ich dieses Mittel gesehen – für mich selbst und auch für dich, da unser beider Wohl gemeinsam ist.

12.138.54

इदं हि नकुलोलूकं पापबुद्ध्या हि संस्थितम् ।
न धर्षयति मार्जार तेन ते स्वस्ति सांप्रतम् ॥ १२.१३८.५४ ॥

Hier stehen der Mungo und die Eule mit böser Absicht; Katze, sie werden dich nicht angreifen – also bist du jetzt in Sicherheit.

12.138.55

कूजंश्चपलनेत्रोऽयं कौशिको मां निरीक्षते ।
नगशाखाग्रगः पापस्तस्याहं भृशमुद्विजे ॥ १२.१३८.५५ ॥

Diese Eule mit unruhigen Augen, auf der Spitze eines Astes sitzend, murmelt und blickt auf mich. Vor diesem Bösewicht fürchte ich mich sehr.

12.138.56

सतां साप्तपदं मैत्रं स सखा मेऽसि पण्डितः ।
साहाय्यकं करिष्यामि नास्ति ते प्राणतो भयम् ॥ १२.१३८.५६ ॥

Unter den Guten wird Freundschaft durch sieben Schritte geschlossen. Du bist mein weiser Freund. Ich werde dir helfen; für dein Leben besteht keine Furcht.

12.138.57

न हि शक्तोऽसि मार्जार पाशं छेत्तुं मया विना ।
अहं छेत्स्यामि पाशांस्ते यदि मां त्वं न हिंससि ॥ १२.१३८.५७ ॥

O Katze, du kannst diese Schlinge wahrlich nicht ohne mich durchschneiden. Wenn du mir nichts zuleide tust, werde ich deine Fesseln durchtrennen.

12.138.58

त्वमाश्रितो द्रुमस्याग्रं मूलं त्वहमुपाश्रितः ।
चिरोषितावुभावावां वृक्षेऽस्मिन्विदितं च ते ॥ १२.१३८.५८ ॥

Du hast Zuflucht an der Spitze des Baumes genommen, und ich habe Zuflucht an seiner Wurzel genommen. Wir beide wohnen schon lange in diesem Baum, wie dir wohlbekannt ist.

12.138.59

यस्मिन्नाश्वासते कश्चिद्यश्च नाश्वसिति क्वचित् ।
न तौ धीराः प्रशंसन्ति नित्यमुद्विग्रमानसौ ॥ १२.१३८.५९ ॥

Wer in einem anderen Vertrauen findet, und wer nirgends jemandem vertraut — diese beiden loben die Standhaften niemals, denn ihr Geist ist stets aufgewühlt.

12.138.60

तस्माद्विवर्धतां प्रीतिर्नित्यं संगतमस्तु नौ ।
कालातीतमिहार्थं हि न प्रशंसन्ति पण्डिताः ॥ १२.१३८.६० ॥

Darum möge unsere Zuneigung stets wachsen und unser Bund immer bestehen. Denn die Weisen loben nicht, was zur Unzeit geschieht.

12.138.61

अर्थयुक्तिमिमां तत्र यथाभूतां निशामय ।
तव जीवितमिच्छामि त्वं ममेच्छसि जीवितम् ॥ १२.१३८.६१ ॥

Höre aufmerksam auf diese Überlegung, so wie sie dort dargelegt ist: Ich wünsche dein Leben, und du wünschst mein Leben.

12.138.62

कश्चित्तरति काष्ठेन सुगम्भीरां महानदीम् ।
स तारयति तत्काष्ठं स च काष्ठेन तार्यते ॥ १२.१३८.६२ ॥

Jemand überquert einen sehr tiefen großen Fluss mit Hilfe eines Holzstücks. Er bringt das Holzstück hinüber, und er selbst wird vom Holzstück hinübergebracht.

12.138.63

ईदृशो नौ क्रियायोगो भविष्यति सुविस्तरः ।
अहं त्वां तारयिष्यामि मां च त्वं तारयिष्यसि ॥ १२.१३८.६३ ॥

Eine solche gemeinsame Tat zwischen uns wird sehr umfassend sein: Ich werde dich hinüberbringen, und du wirst mich hinüberbringen.

12.138.64

एवमुक्त्वा तु पलितस्तमर्थमुभयोर्हितम् ।
हेतुमद्ग्रहणीयं च कालापेक्षी व्यतिष्ठत ॥ १२.१३८.६४ ॥

So gesprochen und jene dem Wohl beider dienende, begründete und annehmbare Sache dargelegt, blieb der Greis stehen und wartete auf den rechten Augenblick.

12.138.65

अथ सुव्याहृतं श्रुत्वा तस्य शत्रोर्विचक्षणः ।
हेतुमद्ग्रहणीयार्थं मार्जारो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१३८.६५ ॥

Als die kluge Katze die wohlgesetzten Worte jenes Feindes gehört hatte, sprach sie vernünftige und annehmbare Worte.

12.138.66

बुद्धिमान्वाक्यसंपन्नस्तद्वाक्यमनुवर्तयन् ।
स्वामवस्थां प्रतीक्ष्यैनं साम्नैव प्रत्यपूजयत् ॥ १२.१३८.६६ ॥

Der Kluge, im Reden geschickt, folgte jenen Worten, wartete auf seine eigene Lage und erwiderte ihn mit bloßer Versöhnlichkeit.

12.138.67

ततस्तीक्ष्णाग्रदशनो मणिवैदूर्यलोचनः ।
मूषिकं मन्दमुद्वीक्ष्य मार्जारो लोमशोऽब्रबीत् ॥ १२.१३८.६७ ॥

Da blickte die Katze Lomaśa, mit scharfen Zähnen und Augen wie Edelsteine und Lapislazuli, langsam auf die Maus und sprach.

12.138.68

नन्दामि सौम्य भद्रं ते यो मां जीवितुमिच्छसि ।
श्रेयश्च यदि जानीषे क्रियतां मा विचारय ॥ १२.१३८.६८ ॥

Sanfter, dir möge es wohl ergehen. Ich freue mich über dich, der mit mir leben will. Wenn du das Gute kennst, so tu es, zögere nicht.

12.138.69

अहं हि भृशमापन्नस्त्वमापन्नतरो मया ।
द्वयोरापन्नयोः सन्धिः क्रियतां मा चिराय च ॥ १२.१३८.६९ ॥

Ich bin in großer Not, und du bist in noch größerer Not als ich. Da wir beide in Not sind, schließe Frieden und zögere nicht.

12.138.70

विधत्स्व प्राप्तकालं यत्कार्थं सिध्यतु चावयोः ।
मयि कृच्छ्राद्विनिर्मुक्ते न विनङ्क्ष्यति ते कृतम् ॥ १२.१३८.७० ॥

Tu, was zur rechten Zeit zu tun ist, damit unser beider Ziel erreicht werde. Wenn ich aus dieser Not befreit bin, wird dein Werk nicht verloren sein.

12.138.71

न्यस्तमानोस्मि भक्तोस्मि शिष्यस्त्वद्धितकृत्तथा ।
तथा निदेशवर्ती च भवन्तं शरणं गतः ॥ १२.१३८.७१ ॥

Ich habe meinen Stolz abgelegt. Ich bin dein Verehrer und Schüler, der für dein Wohl wirkt und deinem Befehl gehorcht; ich bin zu dir als Zuflucht gekommen.

12.138.72

इत्येवमुक्तः पलितो मार्जारं वशमागतम् ।
वाक्यं हितमुवाचेदमभिजातार्थमर्थवित् ॥ १२.१३८.७२ ॥

So angesprochen sprach die Maus Palita, die das Nützliche kannte, zu der Katze, die in ihre Gewalt gekommen war, diese heilsamen Worte von edlem Zweck.

12.138.73

उदारं यद्भवानाह नैतच्चित्रं भवद्विधे ।
विहितो यस्तु मार्गो मे हितार्थं शृणु तं मम ॥ १२.१३८.७३ ॥

Diese edle Rede ist für einen wie dich nicht verwunderlich. Höre von mir den Pfad, der meinem Wohl vorgeschrieben ist.

12.138.74

अहं त्वाऽनुप्रवेक्ष्यामि नकुलान्मे महद्भयम् ।
त्रायस्व मां मा वधीश्च शक्तोऽस्मि तव रक्षणे ॥ १२.१३८.७४ ॥

Ich werde in dich eindringen, denn ich habe großen Schrecken vor dem Mungo. Beschütze mich, töte mich nicht; ich vermag, dich zu schützen.

12.138.75

उलूकाच्चैव मां रक्ष क्षुद्रः प्रार्थयते हि माम् ।
अहं छेत्स्यामि ते पाशान्सखे सत्येने ते शपे ॥ १२.१३८.७५ ॥

Beschütze mich auch vor der Eule, denn dieses niedrige Wesen trachtet nach mir. Freund, ich werde deine Schlingen zerschneiden; ich schwöre es bei deiner Wahrheit.

12.138.76

तद्वचः संगतं श्रुत्वा लोमशो युक्तमर्थवत् ।
हर्षादुद्वीक्ष्य पलितं स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.१३८.७६ ॥

Als Lomaśa jene passende und sinnvolle Rede gehört hatte, blickte er freudig auf den Grauhaarigen und ehrte ihn mit einem Willkommensgruß.

12.138.77

तं संपूज्याथ पलितं मार्जारः सौहृदे स्थितम् ।
स विचिन्त्याब्रवीद्धीरः प्रीतस्त्वरित एव च ॥ १२.१३८.७७ ॥

Nachdem er ihn geehrt hatte, überlegte die Katze, standhaft in der Freundschaft, und der Weise sprach, erfreut und eilig.

12.138.78

क्षिप्रमागच्छ भद्रं ते त्वं मे प्राणसमः सखा ।
तव प्राज्ञप्रसादाद्धि प्रियं प्राप्स्यामि जीवितम् ॥ १२.१३८.७८ ॥

Komm schnell, dir sei Glück; du bist ein Freund, gleich meinem Leben. Durch die Gnade deines Weisen werde ich mein liebes Leben erlangen.

12.138.79

यद्यदेवंगतेनाद्य शक्यं कर्तुं मया तव ।
तदाज्ञापस्य कर्तास्मि सिद्धिरेवास्तु नौ सखे ॥ १२.१३८.७९ ॥

Was immer ich heute in dieser Lage für dich tun kann, befiehl es; ich werde es tun. Möge uns beiden Erfolg beschieden sein, Freund.

12.138.80

अस्मात्ते संशयान्मुक्तः समित्रगणबान्धवः ।
सर्वकार्याणि कर्ताऽहं प्रियाणि च हितानि च ॥ १२.१३८.८० ॥

Aus dieser Gefahr bist du befreit, zusammen mit deinen Freunden, deinem Gefolge und deinen Verwandten. Ich werde alle Aufgaben erfüllen, angenehme wie nützliche.

12.138.81

मुक्तश्च व्यसनादस्मात्सौम्याहमपि नाम ते ।
प्रीतिमुत्पादयेयं न प्रतिकर्तुं च शक्नुयाम् ॥ १२.१३८.८१ ॥

Von diesem Unglück befreit, Sanfter, kann auch ich dir Freude bereiten, doch vielleicht kann ich es dir nicht gleichtun.

12.138.82

प्रत्युपकुर्वन्बह्वपि न भाति पूर्वोपकारिणा तुल्यः ।
एकः करोति हि कृते निष्कारणमेव कुरुतेऽन्यः ॥ १२.१३८.८२ ॥

Auch wenn man vieles vergilt, scheint man dem nicht gleich, der zuerst geholfen hat. Der eine erwidert, was geschehen ist; der andere handelt ohne jeden Grund.

12.138.83

एवमाश्वासितो बिद्वान्मार्जारेण स मूषिकः ।
प्रविवेश सुविस्रब्धः सम्यगङ्गीचकार ह ॥ १२.१३८.८३ ॥

So von der Katze beruhigt, trat die kluge Maus mit vollem Vertrauen hinein und nahm es ganz an.

12.138.84

ग्राहयित्वा तु तं स्वार्थं मार्जारं मूषिकस्तथा ।
मार्जारोरसि विस्रब्धः सुष्वाप पितृमातृवत् ॥ १२.१३८.८४ ॥

Die Maus aber ließ, um ihres eigenen Vorteils willen, auch die Katze ebenso ergreifen; und vertrauensvoll auf der Brust der Katze schlief sie wie bei Vater und Mutter.

12.138.85

निलीनं तस्य गात्रेषु मार्जारस्याथ मूषिकम् ।
दृष्ट्वा तौ नकुलोलूकौ निराशौ प्रत्यपद्यताम् ॥ १२.१३८.८५ ॥

Als sie die zwischen den Gliedern der Katze verborgene Maus sahen, kehrten der Mungo und die Eule enttäuscht zurück.

12.138.86

तथैव तौ सुसंत्रस्तौ दृढमागततन्द्रितौ ।
दृष्ट्वा तयोः परां प्रीतिं विस्मयं परमं गतौ ॥ १२.१३८.८६ ॥

Ebenso wurden die beiden heftig erschreckt und fielen in tiefe Schläfrigkeit; als sie ihre höchste Zuneigung sahen, gerieten sie in große Verwunderung.

12.138.87

बलिनौ मतिमन्तौ च सुवृत्तौ चाप्युपासितौ ।
अशक्तौ तु नयात्तस्मात्संप्रधर्षयितुं बलात् ॥ १२.१३८.८७ ॥

Obwohl sie stark, klug, von gutem Betragen und umsorgt waren, konnten sie sie aus Klugheit nicht mit Gewalt angreifen.

12.138.88

कार्यार्थं कृतसंधी तौ दृष्ट्वा मार्जारमूषिकौ ।
उलूकनकुलौ तूर्णं जग्मतुस्तौ स्वमालयम् ॥ १२.१३८.८८ ॥

Als sie Katze und Maus durch ein Abkommen für ihren Zweck verbunden sahen, kehrten Eule und Mungo rasch zu ihrer Wohnstätte zurück.

12.138.89

लीनः स तस्य गात्रेषु पलितो देशकालवित् ।
चिच्छेद पाशान्नृपते कालाकाङ्क्षी शनैः शनैः ॥ १२.१३८.८९ ॥

Diese graue Maus, zwischen den Gliedern der Katze verborgen, die Ort und Zeit kannte, wartete auf den rechten Augenblick und zerschnitt die Fesseln langsam, langsam, o König.

12.138.90

अथ बन्धपरिक्लिष्टो मार्जारो वीक्ष्य मूषिकम् ।
छिन्दन्तं वै तदा पाशानत्वरन्तं त्वरान्वितः ॥ १२.१३८.९० ॥

Da sah die von den Fesseln geplagte Katze die Maus die Stricke zerschneiden, ohne zu eilen, während die Katze selbst unruhig war und sich beeilte.

12.138.91

तमत्वरन्तं पलितं पाशानां छेदने तदा ।
संचोदयितुमारेभे मार्जारो मूषिकं ततः ॥ १२.१३८.९१ ॥

Da begann die Katze, die graue Maus, die sich beim Durchbeißen der Schlingen nicht beeilte, zur Eile anzutreiben.

12.138.92

किं सौम्य नातित्वरसे किं कृतार्थोऽवमन्यसे ।
छिन्धि पाशानमित्रघ्न पुरा श्वपच एति सः ॥ १२.१३८.९२ ॥

Lieber Freund, warum eilst du nicht mehr? Verachtest du es, weil du glaubst, deine Aufgabe sei erledigt? Feindetöter, schneide die Schlingen durch, bevor jener Kastenlose kommt!

12.138.93

इत्युक्तस्त्वरताऽनेन मतिमान्पलितोऽब्रवीत् ।
मार्जारमकृतप्रज्ञं तथ्यमात्महितं वचः ॥ १२.१३८.९३ ॥

So angetrieben, sprach die kluge graue Maus zur unvernünftigen Katze wahre Worte, die ihm selbst nützten.

12.138.94

तूष्णीं भव न ते सौम्य त्वरा कार्या न संभ्रमः ।
वयमेवात्र कालज्ञा न कालः परिहास्यते ॥ १२.१३८.९४ ॥

Schweig, lieber Freund; du sollst weder eilen noch in Aufregung geraten. Wir allein hier kennen den rechten Augenblick; der Augenblick wird nicht verpasst werden.

12.138.95

अकाले कृत्यमारब्धं कर्तुर्नार्थाय कल्पते ।
तदेव काल आरब्धं महतेऽर्थाय कल्पते ॥ १२.१३८.९५ ॥

Eine zur Unzeit begonnene Handlung dient dem Ziel des Handelnden nicht; dieselbe Handlung, zur rechten Zeit begonnen, dient einem großen Ziel.

12.138.96

अकाले विप्रमुक्तान्मे त्वत्त एव भयं भवेत् ।
तस्मात्कालं प्रतीक्षस्व किमिति त्वरसे सखे ॥ १२.१३८.९६ ॥

Würde ich zur Unzeit befreit, käme die Gefahr gewiss von dir. Darum warte auf den rechten Augenblick; Freund, warum eilst du so?

12.138.97

यावत्पश्यामि चण्डालमायान्तं शस्त्रपाणिनम् ।
ततश्छेत्स्यामि ते पाशान्प्राप्ते साधारणे भये ॥ १२.१३८.९७ ॥

Warte, bis ich den Jäger aus der Unberührbarenkaste mit der Waffe in der Hand kommen sehe; dann, wenn die gemeinsame Gefahr naht, werde ich deine Schlingen durchschneiden.

12.138.98

तस्मिन्काले प्रमुक्तस्त्वं तरुमेवाधिरोक्ष्यसे ।
न हि ते जीवितादन्यत्किंचित्कृत्यं भविष्यति ॥ १२.१३८.९८ ॥

Im Augenblick deiner Befreiung wirst du sogleich auf den Baum klettern, denn du wirst keine andere Aufgabe haben als dein Leben.

12.138.99

तस्मिन्कालेऽपि च तता दिवाकीर्तिभयार्दितः ।
मम न ग्रहणे शक्तः पलायनपरायणः ॥ १२.१३८.९९ ॥

Selbst dann wird er, von der Furcht vor der Eule Divākīrti gequält, nicht imstande sein, mich zu fassen, und nur darauf bedacht sein zu fliehen.

12.138.100

ततो भवत्यपक्रान्ते त्रस्ते भीते च लुब्धकात् ।
अहं बिलं प्रवेक्ष्यामि भवाञ्शाखां गमिष्यति ॥ १२.१३८.१०० ॥

Wenn dann der Jäger, verängstigt und erschrocken, sich entfernt hat, werde ich in das Loch schlüpfen, und du wirst auf den Ast gehen.

12.138.101

एवमुक्तस्तु मार्जारो मूषिकेणात्मनो हितम् ।
वचनं वाक्यतत्त्वज्ञो जीवितार्थी महामतिः ॥ १२.१३८.१०१ ॥

So angesprochen von der Maus, nahm die Katze, die das Wesen dessen kannte, was ihr nützt, lebensbegierig und von großem Verstand, ihre Worte an.

12.138.102

अथात्मकृत्ये त्वरितः सम्यक्प्रार्थितमाचरन् ।
उवाच लोमशो वाक्यं मूषिकं चिरकारिणाम् ॥ १२.१३८.१०२ ॥

Da, sich in seiner eigenen Sache beeilend und das Erbetene sorgfältig ausführend, sprach Lomaśa, die Maus, diese Worte zu der Maus derer, die zögernd handeln.

12.138.103

नह्येवं मित्रकार्याणि प्रीत्या कुर्वन्ति साधवः ॥ १२.१३८.१०३ ॥

Gute Menschen erledigen die Angelegenheiten eines Freundes nicht so, mit Zuneigung.

12.138.104

यथा त्वं मोक्षितः कृच्छ्रात्त्वरमाणेन वै मया ।
तथा हि त्वरमाणेन त्वया कार्यमिदं मम।
यत्नं कुरु महाप्राज्ञ यथा स्वस्त्यावयोर्भवेत् ॥ १२.१३८.१०४ ॥

So wie ich dich eilig aus der Not befreit habe, so musst auch du dies eilig für mich tun. O Großweiser, bemühe dich, dass es uns beiden wohlergehe.

12.138.105

अथवा पूर्ववैरं त्वं स्मरन्कालं जिहीर्षसि ।
पश्य दुष्कृतकर्मंस्त्वं व्यक्तमायुःक्षयो मम ॥ १२.१३८.१०५ ॥

Oder willst du, dich der alten Feindschaft erinnernd, die Zeit (mein Leben) rauben? O Täter böser Taten, sieh, dass der Verlust meines Lebens offenkundig ist.

12.138.106

यदि किंचिन्मयाऽज्ञानात्पुरस्ताद्दुष्कृतं कृतम् ।
न तन्मनसि कर्तव्यं क्षामये त्वां प्रसीद मे ॥ १२.१३८.१०६ ॥

Wenn ich aus Unwissenheit früher eine böse Tat begangen habe, so darfst du sie nicht im Sinn behalten. Ich bitte dich um Verzeihung; sei mir gnädig.

12.138.107

तमेवंवादिनं प्राज्ञं शास्त्रविद्बुद्धिसत्तमः ।
उवाचेदं वचः श्रेष्ठं मार्जारं मूषिकस्तदा ॥ १२.१३८.१०७ ॥

Zu jenem Weisen, der so sprach, sagte da die Maus, Kennerin der Lehren und die Beste an Verstand, dem Kater dieses vortreffliche Wort.

12.138.108

श्रुतं मे तव मार्जार स्वमर्थं परिगृह्णतः ।
ममापि त्वं विजानासि स्वमर्थं परिगृह्णतः ॥ १२.१३८.१०८ ॥

O Kater, ich habe gehört, dass du deinen eigenen Vorteil verfolgst; und du weißt, dass ich ebenso meinen eigenen Vorteil verfolge.

12.138.109

यन्मित्रं भीतवत्साध्यं यस्मिन्मित्रे भयं हितम् ।
आरक्षितं ततः कार्यं पाणिः सर्पमुखादिव ॥ १२.१३८.१०९ ॥

Ein Freund, der wie ein Verängstigter zu gewinnen ist, und bei dem Furcht heilsam ist — von ihm soll man sich geschützt halten und handeln, wie man die Hand aus dem Maul einer Schlange zurückhält.

12.138.110

कृत्वा बलवता संधिमात्मानं यो न रक्षति ।
अपथ्यमिव तद्भुक्तं तस्यार्थाय कल्पते ॥ १२.१३८.११० ॥

Wer, nachdem er mit einem Mächtigen ein Bündnis geschlossen hat, sich selbst nicht schützt, für den wird dieses Bündnis wie unbekömmliche Speise, die ihm nur zum Zweck dient.

12.138.111

कश्चित्कस्यचिन्मित्रं न कश्चित्कस्यचिद्रिपुः ।
अर्थतस्तु निबध्यन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१३८.१११ ॥

Niemand ist eines anderen dauerhafter Freund, und niemand ist eines anderen dauerhafter Feind; Freunde wie Feinde werden durch den Eigennutz gebunden.

12.138.112

अर्थैरर्था निबध्यन्ते गजैरिव महागजाः ।
न च कश्चित्कृते कार्ये कर्तारं समवेक्षते।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १२.१३८.११२ ॥

Wie große Elefanten durch Elefanten gebunden werden, so werden Interessen durch Interessen gebunden. Ist die Tat getan, achtet niemand mehr auf ihren Urheber; darum soll man alle Aufgaben so ausführen lassen, dass noch etwas übrig bleibt.

12.138.113

तस्मिन्कालेऽपि च भवान्दिवाकीर्तिभयार्दितः ।
मम न ग्रहणे शक्तः पलायपरायणः ॥ १२.१३८.११३ ॥

Auch zu jener Zeit warst du, von der Furcht vor Schande in der Welt gequält, nicht imstande, mich zu ergreifen, und nur auf die Flucht bedacht.

12.138.114

छिन्नं तु तन्तुबाहुल्यं तन्तुरेकोऽवशेषितः ।
छेत्स्याम्यहं तमप्याशु निर्वृतो भव लोमश ॥ १२.१३८.११४ ॥

Viele Fäden sind zerschnitten, nur ein einziger ist übrig geblieben; auch diesen werde ich bald durchtrennen. Sei unbesorgt, o Lomaśa.

12.138.115

तयोः संवदतोरेवं तथैवापन्नयोर्द्वयोः ।
क्षयं जगाम सा रात्रिर्लोमशं त्वागमद्भयम् ॥ १२.१३८.११५ ॥

Während sich die beiden so unterhielten, in derselben Not gefangen, ging jene Nacht zu Ende, und Furcht kam über Lomaśa.

12.138.116

ततः प्रभातसमये विकटः कृष्णपिङ्गलः ।
स्थूलस्फिग्विकृतो रूक्षः श्वयूथपरिवारितः ॥ १२.१३८.११६ ॥

Dann erschien zur Zeit der Morgendämmerung ein furchterregender Mann, schwarz und gelbbraun, mit dicken, verunstalteten Hinterbacken, rau, umringt von einem Rudel Hunde.

12.138.117

शङ्कुकर्णो महावक्रः खनित्री घोरदर्शनः ।
परिघो नाम चण्डालः शस्त्रपाणिरदृश्यत ॥ १२.१३८.११७ ॥

Es erschien Parigha, der Caṇḍāla, mit pfahlartigen Ohren, sehr krumm, mit einem Spaten, schrecklich anzusehen, eine Waffe in der Hand.

12.138.118

तं दृष्ट्वा यमदूताभं मार्जारस्त्रस्तचेतनः ।
उवाच पलितं भीतः किमिदानीं करिष्यसि ॥ १२.१३८.११८ ॥

Als die Katze ihn sah, dem Boten Yamas gleich, mit verängstigtem Sinn, sprach sie ängstlich zur Maus: "Was wirst du nun tun?"

12.138.119

तथैव च सुसंत्रस्तौ तं दृष्ट्वा घोरसंकुलम् ।
क्षणेन नकुलोलूकौ नैराश्यमुपजग्मतुः ॥ १२.१३८.११९ ॥

Ebenso verfielen der Mungo und die Eule, sehr erschrocken, als sie jene schreckliche Schar sahen, im Nu in Verzweiflung.

12.138.120

बलिनौ मतिमन्तौ च संघातं चाप्युपागतौ ।
अशक्तौ सुनयात्तस्मात्संप्रधर्षयितुं बलात् ॥ १२.१३८.१२० ॥

Obwohl beide stark und klug waren und sich zusammengeschlossen hatten, konnten sie ihn ohne gute Strategie nicht mit Gewalt überwältigen.

12.138.121

कार्यार्थे कृतसंधी तौ दृष्ट्वा मार्जारमूषिकौ ।
उलूकनकुलौ तूर्णं जग्मतुः स्वंस्वमालयम् ॥ १२.१३८.१२१ ॥

Als sie die Katze und die Maus, die zu einem Zweck einen Pakt geschlossen hatten, sowie die Eule und den Mungo sahen, gingen sie schnell jeder zu seiner eigenen Wohnung.

12.138.122

ततश्चिच्छेद तं तन्तुं मार्जारस्य स मूषिकः ।
विप्रमुक्तोऽथ मार्जारस्तमेवाभ्यपतद्दुमम् ॥ १२.१३८.१२२ ॥

Da zerbiss die Maus jenen Faden der Katze. Befreit sprang die Katze auf eben jenen Baum zu.

12.138.123

स तस्मात्संभ्रमान्मुक्तो मुक्तो घोरेण सत्रुणा ।
बिलं विवेश पलितः शाखां लेभे स लोमशः ॥ १२.१३८.१२३ ॥

Hastig von jenem grimmigen Feind befreit, schlüpfte er in das Loch; der Graue, der Haarige, erlangte einen Zweig.

12.138.124

उन्माथमप्युपादाय चण्डालो वीक्ष्य सर्वशः ।
विहताशः क्षणेनैव तस्माद्देशादपाक्रमत्।
जगाम स स्वभवनं चण्डालो भरतर्षभ ॥ १२.१३८.१२४ ॥

Auch mit dem Grabwerkzeug in der Hand blickte der Ausgestoßene nach allen Seiten, und in einem Augenblick war seine Hoffnung zerbrochen. Er zog sich von jenem Ort zurück und ging in sein Haus, o Stier der Bharatas.

12.138.125

ततस्तस्माद्भान्मुक्तो दुर्लभं प्राप्य जीवितम् ।
बिलस्थं पादपाग्रस्थः पलितं लोमशोऽब्रवीत् ॥ १२.१३८.१२५ ॥

Da, von jener Gefahr befreit und ein kostbares Leben erlangt, sprach Lomaśa, auf der Spitze des Astes stehend, zu Palita, der im Loch war.

12.138.126

अकृत्वा संविदं कांचित्सहसा त्वमपस्रुतः ।
कृतज्ञः कृतकल्याणः कच्चिन्मां नाभिशङ्कसे ॥ १२.१३८.१२६ ॥

Ohne irgendeine Abmachung getroffen zu haben, bist du plötzlich entwischt. O Dankbarer, o Wohltäter, verdächtigst du mich etwa nicht?

12.138.127

गत्वा च मम विश्वासं दत्त्वा च मम जीवितम् ।
मित्रोपभोगसमये किं हि मां नोपसर्पसि ॥ १२.१३८.१२७ ॥

Nachdem du mein Vertrauen gewonnen und mir das Leben geschenkt hast, warum kommst du nicht zu mir, wenn Freunde ihres Glücks genießen?

12.138.128

कृत्वा हि पूर्वं मित्राणि यः पश्चान्नानुतिष्ठति ।
न स मित्राणि लभते कृच्छ्रात्स्वापत्सु दुर्मतिः ॥ १२.१३८.१२८ ॥

Wer zuerst Freundschaften schließt, sie aber danach nicht pflegt, dieser Unverständige findet in eigener Not nur mühsam Freunde.

12.138.129

सत्कृतोऽहं त्वया मित्र सामर्थ्यादात्मानः सखे ।
स मां मित्रत्वमापन्नमुपभोक्तुं त्वमर्हसि ॥ १२.१३८.१२९ ॥

Von dir gemäß deinen Kräften geehrt, o Freund, mir, der ich Freundschaft erlangt habe, solltest du nun zu Diensten sein.

12.138.130

यानि मे सन्ति मित्राणि ये च मे सन्ति बान्धवाः ।
सर्वे त्वां पूजयिष्यन्ति शिष्या गुरुमिव प्रियम् ॥ १२.१३८.१३० ॥

Alle meine Freunde und Verwandten, die es gibt, werden dich ehren, wie Schüler einen geliebten Lehrer ehren.

12.138.131

अहं च पूजयिष्ये त्वां समित्रगणबान्धवम् ।
जीवितस्य प्रदातारं कृतज्ञः को न पूजयेत् ॥ १२.१३८.१३१ ॥

Auch ich werde dich ehren, zusammen mit deinem Gefolge von Freunden und Verwandten, dem Geber meines Lebens; welcher dankbare Mann würde ihn nicht ehren?

12.138.132

ईश्वरो मे भवानस्तु शरीरस्य गृहस्य च ।
अर्थानां चैव सर्वेषामनुशास्ता च मे भव ॥ १२.१३८.१३२ ॥

Möge du der Herr meines Leibes und Hauses sein und in allen Angelegenheiten mein Lehrmeister werden.

12.138.133

अमात्यो मे भव प्राज्ञ पितेवेह प्रशाधि माम् ।
न तेऽस्ति भयमस्मत्तो जीवितेनात्मनः शपे ॥ १२.१३८.१३३ ॥

O Weiser, sei mein Ratgeber; belehre mich hier wie ein Vater. Du hast von uns nichts zu fürchten—ich schwöre es bei meinem eigenen Leben.

12.138.134

बुद्ध्या त्वमुशना साक्षाद्बलेनाधिकृता वयम् ।
त्वं मन्त्रबलयुक्तो हि दद्या विजयमेव मे ॥ १२.१३८.१३४ ॥

An Weisheit bist du Uśanas selbst; wir sind durch Gewalt unter deine Führung gestellt. Mit der Kraft des Rates begabt, wirst du mir gewiss den Sieg geben.

12.138.135

एवमुक्तः परं सान्त्वं मार्जारेण स मूषिकः ।
उवाच परमार्थज्ञः श्लक्ष्णमात्महितं वचः ॥ १२.१३८.१३५ ॥

So von der Katze mit sehr beschwichtigenden Worten angesprochen, sprach die Maus, die die höchste Wahrheit kannte, sanft Worte zu ihrem eigenen Besten.

12.138.136

यद्भवानाह तत्सर्वं मया ते लोमश श्रुतम् ।
ममापि तावद्ब्रुवतः शृणु यत्प्रतिभाति मे ॥ १२.१३८.१३६ ॥

Alles, was du gesagt hast, habe ich gehört, o Lomaśa. Nun höre auch, während ich spreche, was mir einleuchtet.

12.138.137

वेदितव्यानि मित्राणि बोद्धव्याश्चापि शत्रवः ।
एतत्सुसूक्ष्मं लोकेऽस्मिन्दृश्यते प्राज्ञसंमतैः ॥ १२.१३८.१३७ ॥

Freunde muss man erkennen, und auch Feinde muss man durchschauen. In dieser Welt ist dies äußerst subtil und wird so gesehen, wie die Weisen übereinstimmen.

12.138.138

शत्रुरूपा हि सुहृदो मित्ररूपाश्च शत्रवः ।
सान्त्वितास्ते न बुध्यन्ते रागलोभवशं गताः ॥ १२.१३८.१३८ ॥

Freunde können die Gestalt von Feinden annehmen, und Feinde die Gestalt von Freunden. Beschwichtigt werden sie nicht erkannt, denn sie sind unter die Herrschaft von Leidenschaft und Gier geraten.

12.138.139

येषां सौम्यानि मित्राणि क्रोधनाश्चैव शत्रवः ।
सान्त्वितास्ते न बुध्यन्ते रागलोभवशंगताः ॥ १२.१३८.१३९ ॥

Wessen Freunde sanft und dessen Feinde zornig sind, die erkennen es nicht, selbst wenn sie besänftigt werden, denn sie sind in die Gewalt von Begierde und Gier geraten.

12.138.140

नास्ति जात्या रिपुर्नाम मित्रं नाम न विद्यते ।
सामर्थ्ययोगाज्जायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१३८.१४० ॥

Von Geburt an gibt es keinen Feind dem Namen nach und keinen Freund dem Namen nach; durch die Verbindung von Vermögen entstehen Freunde und ebenso Feinde.

12.138.141

यो यस्मिञ्जीवति स्वार्थे पश्येत्पीडां न जीवति ।
स तस्य मित्रं तावत्स्यःद्यावन्न स्याद्विपर्ययः ॥ १२.१३८.१४१ ॥

Wer für seinen eigenen Vorteil lebt und von einem anderen keinen Schaden sieht, der ist dessen Freund, solange sich nichts umkehrt.

12.138.142

नास्ति मैत्री स्थिरा नाम न च ध्रुवमसौहृदम् ।
अर्थयुक्त्याऽनुजायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१३८.१४२ ॥

Es gibt keine dauerhafte Freundschaft dem Namen nach und keine sichere Feindschaft; durch die Vernunft des Vorteils entstehen später Freunde und ebenso Feinde.

12.138.143

मित्रं च शत्रुतामेति कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
शत्रुश्च मित्रतामेति स्वार्थो हि बलवत्तरः ॥ १२.१३८.१४३ ॥

Ein Freund wird bei einem Wechsel der Zeiten zum Feind, und ein Feind wird zum Freund; denn der eigene Vorteil ist das Stärkere.

12.138.144

यो विश्वसिति मित्रेषु न विश्वसिति शत्रुषु ।
अर्थयुक्तिमविज्ञाय चलितं तस्य जीवितम् ॥ १२.१३८.१४४ ॥

Wer den Freunden vertraut und den Feinden nicht vertraut, aber die Vernunft des Vorteils nicht versteht, dessen Leben gerät ins Wanken.

12.138.145

मित्रे वा यदि वा शत्रौ तस्यापि चलिता मतिः ।
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत्।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नमपि मूलानि कृन्तति ॥ १२.१३८.१४५ ॥

Ob Freund oder Feind: Auch wem der Sinn schwankt, dem soll man nicht trauen. Dem Unvertrauenswürdigen soll man nicht trauen, und dem Vertrauenswürdigen soll man nicht übermäßig trauen. Die aus dem Vertrauen entstehende Furcht schneidet sogar die Wurzeln ab.