மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.138
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.138.1
सर्वत्र बुद्धिः कथिता श्रेष्ठा ते भरतर्षभ ।
अनागता तथोत्पन्ना दीर्घसूत्रा विनाशिनी ॥ १२.१३८.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, எல்லா இடங்களிலும் அறிவே சிறந்தது என்று நீர் கூறினீர். எதிர்காலத்தை நோக்கும் அறிவும், நிகழ்கால அறிவும் உண்டு; தாமதிக்கும் அறிவோ அழிவைத் தரும்.
12.138.2
तदिच्छामि परां बुद्धिं श्रोतुं ते भरतर्षभ ।
यथा राजा न मुह्येत शत्रुभिः परिपीडितः ॥ १२.१३८.२ ॥
எனவே பரதர்களில் சிறந்தவரே, எதிரிகளால் வருத்தப்படும் அரசன் மயங்காமல் இருக்கும் வகையில், அந்த உயர்ந்த அறிவை உம்மிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.138.3
…याज्ञं सर्वशास्त्रविशारदम् ।
पृच्छ… तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.१३८.३ ॥
…யாஜ்ஞர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவர், அவரிடம் கேளுங்கள்… அதை எனக்கு விளக்குவதற்கு நீர் தகுதியானவர்.
12.138.4
शत्रुभिबहु…था मुच्येत पार्थिवः ।
एतदिच्छाम्य…र्वमेव यथाविधि ॥ १२.१३८.४ ॥
எதிரிகளால் பல… …அரசன் விடுபடட்டும். இதை நான் முறைப்படி கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.138.5
विषमस्थं हि राजा…त्रवः परिपन्थिनः ।
बहवोऽप्येकमुद्धर्तुं यतन्ते पूर्वतापिताः ॥ १२.१३८.५ ॥
கடினமான நிலையில் இருக்கும் அரசனை… …எதிரிகள், பகைவர்கள், பலர்; முன்பே துன்புறுத்தப்பட்டவர்கள் ஒருவனை உயர்த்த முயல்கின்றனர்.
12.138.6
सर्वतः प्रार्थ्यमानेन दर्बलेन महाबलैः ।
एकेनैवासहायेन शक्यं स्थातुं भवेत्कथम् ॥ १२.१३८.६ ॥
எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பெரும் வலிமையுள்ளவர்களால் தாக்கப்படும் பலவீனமானவன், துணையின்றி தனியாக, எப்படி நிலைத்து நிற்க முடியும்?
12.138.7
कथं मित्रमरिं चापि विन्देत भरतर्षभ ।
चेष्टितव्यं कथं चात्र शत्रोर्मित्रस्य चान्तरे ॥ १२.१३८.७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, ஒருவன் நண்பனையும் பகைவனையும் எவ்வாறு அறிவது? பகைவனுக்கும் நண்பனுக்கும் இடையில் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும்?
12.138.8
अजातलक्षणे राजन्नमित्रे मित्रतां गते ।
कथं नु पुरुषः कुर्यात्कृत्वा किं वा सुखी भवेत् ॥ १२.१३८.८ ॥
அரசே, அறிகுறிகள் வெளிப்படாத நிலையில், பகைவன் நண்பனைப் போல் வந்தால் மனிதன் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும்? எது செய்தால் அவன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான்?
12.138.9
विग्रहं केन वा कुर्यात्संधिं वा केन योजयेत् ।
कथं वा शत्रुमध्यस्थो वर्तेत बलवानपि ॥ १२.१३८.९ ॥
எவருடன் போர் செய்ய வேண்டும், அல்லது எவருடன் சமாதானம் செய்ய வேண்டும்? பகைவர்களின் நடுவில் நின்றாலும், வலிமையுள்ளவனாக இருந்தாலும், எவ்வாறு நடக்க வேண்டும்?
12.138.10
एतद्धै सर्वकृत्यानां परं कृत्यं नराधिप ।
नैतस्य कश्चिद्वक्ताऽस्ति श्रोता वाऽपि सुदुर्लभः ॥ १२.१३८.१० ॥
அரசே, இதுவே எல்லா கடமைகளிலும் உயர்ந்த கடமை. இதைச் சொல்பவர் எவரும் இல்லை; இதைக் கேட்பவர் கிடைப்பதும் மிகவும் அரிது.
12.138.11
ऋते पितामहाद्भीष्मात्सत्यसंधाज्जितेन्द्रियात् ।
तदन्वीक्ष्य महाभाग सर्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.१३८.११ ॥
சத்தியத்தைக் கடைப்பிடிப்பவரும், புலன்களை வென்றவருமான பிதாமகர் பீஷ்மரைத் தவிர, ஓ மகாபாக்கியவானே, இதை நன்கு ஆராய்ந்து இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.138.12
त्वद्युक्तोऽयमनुप्रश्नो युधिष्ठिर गुणोदयः ।
शृणु मे पुत्र कार्त्स्न्येन गुह्यमापत्सु भारत ॥ १२.१३८.१२ ॥
யுதிஷ்டிரா, உனக்குத் தகுந்த இந்தத் தொடர் வினா நற்குணங்களின் எழுச்சியாகும். மகனே, பாரதனே, இடர்களில் உள்ள இரகசியத்தை முழுமையாகக் கேள்.
12.138.13
अमित्रो मित्रतां याति मित्रं चापि प्रदुष्यति ।
सामर्थ्ययोगात्कार्याणामनित्या हि सदा गतिः ॥ १२.१३८.१३ ॥
எதிரி நண்பனாகிறான், நண்பனும் கெட்டுப்போகிறான்; ஏனெனில் செயல்களின் ஆற்றல் சேர்க்கையால் போக்கு எப்போதும் நிலையற்றதே.
12.138.14
तस्माद्विश्वसितव्यं च विग्रहं च समाचरेत् ।
देशं कालं च विज्ञाय कार्याकार्यविनिश्चये ॥ १२.१३८.१४ ॥
ஆகையால் நம்பிக்கையும் வைக்க வேண்டும், பகையையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஆனால் இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்து, செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும் தீர்மானித்த பின்னரே.
12.138.15
संधातव्यं बुधैर्नित्यं व्यवस्य च हितार्थिभिः ।
अमित्रैरपि संधेयं प्राणा रक्ष्या हि भारत ॥ १२.१३८.१५ ॥
அறிவுடையோர் எப்போதும் சமாதானம் செய்ய வேண்டும்; நலம் விரும்புவோர் உறுதியாகத் தீர்மானித்தும்; பகைவர்களுடனும் சமாதானம் செய்ய வேண்டும், ஏனெனில், பாரதா, உயிர்கள் காக்கப்பட வேண்டும்.
12.138.16
यो ह्यमित्रैर्नरैर्नित्यं न संदध्यादपण्डितः ।
न सोर्थं प्राप्नुयात्किंचित्फलान्यपि च भारत ॥ १२.१३८.१६ ॥
அறிவில்லாதவன் பகைவர்களுடன் எப்போதும் சமாதானம் செய்யாதவன், எந்தப் பொருளையும் அடையமாட்டான்; பாரதா, பலன்களையும் அடையமாட்டான்.
12.138.17
यस्त्वमित्रेण संधत्ते मित्रेण च विरुध्यते ।
अर्थयुक्तिं समालोक्य सुमहद्विन्दते फलम् ॥ १२.१३८.१७ ॥
எவன் பகைவனுடன் சமாதானம் செய்து நண்பனுடன் பகைமை கொள்கிறானோ, அவன் பொருளின் உபாயத்தை நன்கு ஆராய்ந்து மிகப் பெரிய பலனை அடைகிறான்.
12.138.18
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मार्जारस्य च संवादं न्यग्रोधे मूषिकस्य च ॥ १२.१३८.१८ ॥
இங்கும் இந்தப் பழைய வரலாற்றை எடுத்துக்காட்டுகின்றனர் — ஆலமரத்தில் பூனைக்கும் எலிக்கும் நடந்த உரையாடலை.
12.138.19
वने महति कस्मिंश्चिन्न्यग्रोधः सुमहानभूत् ।
लताजालपरिच्छन्नो नानाद्विजगणायुतः ॥ १२.१३८.१९ ॥
ஒரு பெரிய காட்டில் மிகப் பெரிய ஆலமரம் ஒன்று இருந்தது; அது கொடிகளின் வலையால் மூடப்பட்டு, பல வகைப் பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது.
12.138.20
स्कन्धवान्मेघसंकाशः शीतच्छायो मनोरमः ।
अरण्यमभितो जातस्तरुर्व्यालमृगायुतः ॥ १२.१३८.२० ॥
அடிமரத்துடன் கூடிய அம்மரம் மேகம் போல் இருந்தது; குளிர்ந்த நிழலைத் தந்து மனத்தை மகிழ்விக்கும்; காட்டைச் சுற்றி வளர்ந்த அம்மரம் கொடிய விலங்குகளாலும் பாம்புகளாலும் நிறைந்திருந்தது.
12.138.21
तस्य मूलमुपाश्रित्य कृत्वा शतमुखं बिलम् ।
वसति स्म महाप्राज्ञः पलितो नाम मूषिकः ॥ १२.१३८.२१ ॥
அம்மரத்தின் வேரை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, நூறு வாயில்கள் கொண்ட ஒரு வளையை அமைத்து, பலிதன் என்ற பெரும் அறிவாளியான எலி அங்கு வாழ்ந்தது.
12.138.22
शाखां तस्य समाश्रित्य वसति स्म सुखं तदा ।
लोमशो नाम मार्जारः सर्वसत्वावसादकः ॥ १२.१३८.२२ ॥
அதன் கிளையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அப்போது சுகமாக வாழ்ந்தது லோமசன் என்ற பூனை; அது எல்லா உயிர்களையும் வதைக்கும் இயல்புடையது.
12.138.23
तत्र त्वागत्य चण्डालो ह्यरण्यकृतकेतनः ।
युयोज यन्त्रमुन्माथं नित्यमस्तंगते रवौ ॥ १२.१३८.२३ ॥
அங்கு வந்த சண்டாளன், காட்டில் தன் அடையாளத்தை வைத்திருந்தவன், சூரியன் மறையும்போது எப்போதும் உன்மாதம் என்ற கண்ணியை அமைத்தான்.
12.138.24
तत्र स्नायुमयान्पाशान्यथावत्संविधाय सः ।
गृहं गत्वा सुखं शेते प्रभातामेति शर्वरीम् ॥ १२.१३८.२४ ॥
அங்கு நரம்பினால் ஆன கண்ணிகளைச் சரியாக அமைத்துவிட்டு அவன் வீட்டுக்குப் போய் சுகமாகத் தூங்கினான்; இரவு கழிந்து விடியல் வந்தது.
12.138.25
तत्र स्म नित्यं बध्यन्ते नक्तं बहुविधा मृगाः ।
कदाचिदत्र मार्जारः संप्रवृत्तो व्यबध्यत ॥ १२.१३८.२५ ॥
அங்கு இரவில் எப்போதும் பலவகை மான்கள் பிடிபட்டன. ஒருமுறை இங்கு ஒரு பூனை வந்து சிக்கிக்கொண்டது.
12.138.26
तस्मिन्बद्धे महाप्राणे शत्रौ नित्याततायिनि ।
तं कालं पलितो ज्ञात्वा प्रचचार सुनिर्भयः ॥ १२.१३८.२६ ॥
அந்த வலிமைமிக்க, எப்போதும் கொல்ல முயலும் எதிரி கட்டுண்டபோது, அந்த நேரத்தை அறிந்து எலி முற்றிலும் அச்சமின்றி உலவத் தொடங்கியது.
12.138.27
तेनानुचरता तस्मिन्वते विश्वस्तचारिणा ।
भक्ष्यं मृगयमाणे नचिराद्दृष्टमामिषम् ॥ १२.१३८.२७ ॥
அவன் அந்த விரதத்தில் அலைந்து, நம்பிக்கையுடன் திரிந்து, உணவைத் தேடியபோது, சிறிது நேரத்திலேயே இறைச்சி கண்ணில் பட்டது.
12.138.28
स तमुन्माथमारुह्य तदामिषमभक्षयत् ।
तस्योपरि सपत्नस्य बद्धस्य मनसा हसन् ॥ १२.१३८.२८ ॥
அவன் அந்த வலையின் மேல் ஏறி அந்த இறைச்சியை உண்டான்; கட்டுண்ட எதிரியின் மேல் மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.
12.138.29
आमिषे तु प्रसक्तः स कदाचितवलोकयन् ।
अपश्यदपरं घोरमात्मनो रिपुमागतम् ॥ १२.१३८.२९ ॥
ஆனால் இறைச்சியில் ஈடுபட்டிருந்த அவன் ஒருகால் சுற்றிப் பார்த்தபோது, தன் மற்றொரு பயங்கரமான எதிரி வருவதைக் கண்டான்.
12.138.30
शरप्रसूनसंकाशं महीविवरशायिनम् ।
सकुलं हरिकं नाम चपलं ताम्रलोचनम् ॥ १२.१३८.३० ॥
நாணல் பூ போன்றவன், பூமிப் பொந்தில் படுத்திருந்தவன், தன் குலத்துடன், சபலமுள்ளவன், செம்பு போன்ற கண்களுடையவன் 'ஹரிகம்' என்ற உயிரினம்.
12.138.31
तन मूषिकगन्धेन त्वरमाण उपागतम् ।
सक्ष्यार्थं लेलिहन्वक्रं भूमावूर्ध्वमुखः स्थितः ॥ १२.१३८.३१ ॥
எலியின் வாசனையால் விரைந்து வந்தவனை, உணவுக்காக வளைந்து நக்கியபடி, தரையில் முகம் மேலே நோக்கி நிற்பதைக் கண்டான்.
12.138.32
…ाखागतमरिं चान्यमपश्यत्कोटरालयम् ।
सूलकं चन्द्रकं नाम वक्रतुण्डं दुरासदम् ॥ १२.१३८.३२ ॥
…கிளைக்கு வந்த பகைவனையும், மற்றொன்றையும் கண்டான்; பொந்தில் வசிக்கும், சூலகன், சந்திரகன் எனப்படும், வளைந்த அலகுடைய, அணுகுவதற்கு கடினமானது.
12.138.33
पतस्य विषयं तस्य नकुलोलूकयोस्तथा ।
यथास्यासीदियं चिन्ता तत्प्राप्तस्य महद्भयम् ॥ १२.१३८.३३ ॥
விழுந்தவனின் எல்லையிலும், அவ்வாறே கீரிப்பிள்ளைக்கும் ஆந்தைக்கும் உரியதிலும், அவனுக்கு இந்தக் கவலை இருந்தது; அந்த நிலையை அடைந்தவனுக்குப் பெரும் அச்சம் இருந்தது.
12.138.34
पपद्यस्यां सुकष्टायां मरणे समुपस्थिते ।
मन्ताद्भय उत्पन्ने कथं कार्यं मनीषिणा ॥ १२.१३८.३४ ॥
…அத்தகைய மிகுந்த துயரமான நிலையில், மரணம் அருகில் வந்தபோது, …அச்சம் எழுந்தபோது, அறிவுடையவன் என்ன செய்ய வேண்டும்?
12.138.35
तथा सर्वतो रुद्धः सर्वत्र भयकर्शितः ।
भवद्भयसंत्रस्तश्चक्रे च परमां मतिम् ॥ १२.१३८.३५ ॥
அவ்வாறு எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்டு, எங்கும் அச்சத்தால் மெலிந்து, இருப்பின் அச்சத்தால் நடுங்கி, அவன் உயர்ந்த முடிவை எடுத்தான்.
12.138.36
आपद्विनाशभूयिष्ठं शङ्कनीयं हि जीवितम् ।
मन्तात्संशयः सोऽयं तस्मादापदुपस्थिता ॥ १२.१३८.३६ ॥
வாழ்க்கை ஆபத்தாலும் அழிவாலும் நிறைந்தது, உண்மையில் அஞ்சத்தக்கது; ஆலோசனையிலிருந்து இது ஐயம்; ஆகையால் ஆபத்து வந்துள்ளது.
12.138.37
गतं हि सहसा भूमिं नकुलो मामवाप्नुयात् ।
उलूकश्चेह तिष्ठन्तं मार्जारः पाशसंक्षयात् ॥ १२.१३८.३७ ॥
நகுலம் திடீரென்று தரையில் இறங்கி என்னை அடையலாம்; இங்கே நிற்கும் பூனையை ஆந்தையும் அடையலாம், வலை அறுந்ததால்.
12.138.38
न त्वेवास्मद्विधः प्राज्ञः संमोहं गन्तुमर्हति ।
रिष्ये जीविते यत्नं यावदुच्छ्वासनिग्रहात् ॥ १२.१३८.३८ ॥
ஆனால் என்னைப் போன்ற அறிவாளி மயக்கத்தில் விழுவது தகாது; மூச்சு அடங்கும் வரை உயிருக்காக முயல்வேன்.
12.138.39
न हि बुद्ध्याऽन्वितः प्राज्ञो नीतिशास्त्रविशारदः ।
निमज्जत्यापदं प्राप्य महतोऽर्थानवाप्य ह ॥ १२.१३८.३९ ॥
அறிவுடனும் நீதிநூலில் தேர்ந்தவனுமான ஞானி பெரும் பொருட்களை அடைந்தாலும் ஆபத்தில் விழுந்து மூழ்குவதில்லை.
12.138.40
न त्वन्यामिह मार्जाराद्गतिं पश्यामि सांप्रतम् ।
विषमस्थो ह्ययं शत्रुः कृत्यं चास्य महन्मया ॥ १२.१३८.४० ॥
ஆனால் இப்போது இந்தப் பூனையைத் தவிர வேறு வழி எனக்குத் தெரியவில்லை; இந்த எதிரி கடினமான நிலையில் இருக்கிறான், அவனுடைய செயல் எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது.
12.138.41
जीवितार्थी कथं त्वद्य शत्रुभिः प्रार्थितस्त्रिभिः ।
प्राणहेतोरिमं मित्रं मार्जारं संश्रयामि वै ॥ १२.१३८.४१ ॥
இன்று உயிரை விரும்பும் நான், மூன்று எதிரிகளால் துரத்தப்பட்டு, உயிருக்காக இந்த நண்பன் பூனையை அடைக்கலம் புகுகிறேன்.
12.138.42
नीतिशास्त्रं समाश्रित्य हितमस्योपवर्णये ।
येनेमं शत्रुसंघातं मतिपूर्वेण वञ्चये ॥ १२.१३८.४२ ॥
நீதிநூலை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவனுடைய நன்மையை நான் விவரிக்கிறேன்; அதனால் அறிவுபூர்வமான சூழ்ச்சியால் இந்த எதிரிக் கூட்டத்தை ஏமாற்றுவேன்.
12.138.43
अयमत्यन्तशत्रुर्मे वैषम्यं परमं गतः ।
मूढो ग्राहयितुं स्वार्थं संगत्या यदि शक्यते ॥ १२.१३८.४३ ॥
இவன் எனக்கு மிகக் கடுமையான பகைவன்; பெரும் இடர்ப்பட்டுள்ளான். இம்மூடன் நல்ல சேர்க்கையால் தன் நலனை உணரச் செய்ய முடியுமானால்…
12.138.44
कदाजिद्व्यसनं प्राप्य संधिं कुर्यान्मया सह ॥ १२.१३८.४४ ॥
ஒருகால் இடரில் சிக்கி அவன் என்னுடன் உடன்படிக்கை செய்துகொள்ளட்டும்.
12.138.45
बलिना सन्निकृष्टस्य शत्रोरपि परिग्रहः ।
कार्य इत्याहुराचार्या विषमे जीवितार्थिना ॥ १२.१३८.४५ ॥
வலிமையுடையவனால் அருகில் கொண்டுவரப்பட்ட பகைவனையும் ஏற்கவேண்டும் என்று ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்; இடர்க்காலத்தில் உயிர் வாழ விரும்புபவனுக்கு.
12.138.46
श्रेष्ठो हि पण्डितः शत्रुर्न च मित्रमपण्डितः ।
अमित्रे खलु मार्जारे जीवितं संप्रतिष्ठितम् ॥ १२.१३८.४६ ॥
அறிவுள்ள பகைவனே சிறந்தவன்; அறிவற்ற நண்பன் அல்லன். பகையான பூனையிலும் உயிர் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.138.47
ततोऽस्मै संप्रवक्ष्यामि हेतुमात्माभिरक्षणे ।
अपीजानीमयं शत्रुः संगत्या पण्डितो भवेत् ॥ १२.१३८.४७ ॥
ஆகையால் அவனுக்குத் தன்னைக் காக்கும் காரணத்தை விளக்குவேன்; இப்பகைவன் சேர்க்கையால் அறிவுடையவனாகலாம்.
12.138.48
एवं विचिन्तयामास मूषिकः शत्रुचेष्टितम् ॥ १२.१३८.४८ ॥
இவ்வாறு எலி பகைவனின் செயலைப் பற்றி எண்ணியது.
12.138.49
ततोऽर्थगतितत्त्वज्ञः संधिविग्रहकालवित् ।
सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं मार्जारं मूषिकोऽब्रवीत् ॥ १२.१३८.४९ ॥
அப்போது பொருளின் போக்கின் உண்மையையும் சமாதானம், போர் ஆகியவற்றின் காலத்தையும் அறிந்த எலி, சாந்தமான சொற்களால் தொடங்கி பூனையிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னது.
12.138.50
सौहृदेनाभिभाषे त्वां कच्चिन्मार्जार जीवसे ।
जीवितं हि तवेच्छामि श्रेयः साधारणं हि नौ ॥ १२.१३८.५० ॥
நண்பனாக உன்னிடம் பேசுகிறேன், பூனையே — நீ உயிருடன் இருக்கிறாயா? உன் உயிரை நான் விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் நம் இருவருக்கும் நன்மை பொதுவானது.
12.138.51
न ते सौम्य भयं कार्यं जीविष्यसि यथा पुरा ।
अहं त्वामुद्धरिष्यामि प्राणाञ्जह्यां हि ते कृते ॥ १२.१३८.५१ ॥
நல்லவனே, உனக்கு பயம் வேண்டாம்; முன்பு போல் நீ உயிர் வாழ்வாய். நான் உன்னை மீட்பேன்; உனக்காக என் உயிரையும் தியாகம் செய்வேன்.
12.138.52
अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र पुष्कल प्रतिभाति मे ।
येन शक्यस्त्वया मोक्षः प्राप्नुं श्रेयस्तथा मया ॥ १२.१३८.५२ ॥
இங்கே ஒரு வழி இருக்கிறது, புஷ்கலனே — எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதனால் நீ விடுதலை பெறலாம்; அப்படியே எனக்கும் நன்மை உண்டு.
12.138.53
मयाऽप्युपायो दृष्टोऽयं विचार्य मतिमात्मनः ।
आत्मार्थं च त्वदर्थं च श्रेयः साधारणां हि नौ ॥ १२.१३८.५३ ॥
என் சொந்த அறிவால் ஆராய்ந்து இந்த வழியை நானும் கண்டேன் — எனக்காகவும் உனக்காகவும்; ஏனெனில் நம் இருவருக்கும் நன்மை பொதுவானது.
12.138.54
इदं हि नकुलोलूकं पापबुद्ध्या हि संस्थितम् ।
न धर्षयति मार्जार तेन ते स्वस्ति सांप्रतम् ॥ १२.१३८.५४ ॥
இதோ, கீரியும் ஆந்தையும் தீய நோக்கத்துடன் நிற்கின்றன; பூனையே, அவை உன்னைத் தாக்காது — அதனால் இப்போது உனக்கு நலம் உண்டு.
12.138.55
कूजंश्चपलनेत्रोऽयं कौशिको मां निरीक्षते ।
नगशाखाग्रगः पापस्तस्याहं भृशमुद्विजे ॥ १२.१३८.५५ ॥
அலையும் கண்களுடைய இந்த ஆந்தை, மரக்கிளையின் நுனியில் அமர்ந்து, முணுமுணுத்தபடி என்னை உற்றுப் பார்க்கிறது. அந்தப் பாவியால் நான் மிகவும் அஞ்சுகிறேன்.
12.138.56
सतां साप्तपदं मैत्रं स सखा मेऽसि पण्डितः ।
साहाय्यकं करिष्यामि नास्ति ते प्राणतो भयम् ॥ १२.१३८.५६ ॥
நல்லோரிடையே ஏழடி நட்பு உண்டு. நீ என் ஞானமுள்ள நண்பன். உனக்கு உதவி செய்வேன்; உயிருக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை.
12.138.57
न हि शक्तोऽसि मार्जार पाशं छेत्तुं मया विना ।
अहं छेत्स्यामि पाशांस्ते यदि मां त्वं न हिंससि ॥ १२.१३८.५७ ॥
பூனையே, என் உதவியின்றி நீ இந்தப் கண்ணியை அறுக்க இயலாது. நீ என்னைத் துன்புறுத்தாவிட்டால், உன் வலைகளை நான் அறுப்பேன்.
12.138.58
त्वमाश्रितो द्रुमस्याग्रं मूलं त्वहमुपाश्रितः ।
चिरोषितावुभावावां वृक्षेऽस्मिन्विदितं च ते ॥ १२.१३८.५८ ॥
நீ மரத்தின் உச்சியில் தங்கியிருக்கிறாய்; நான் அதன் வேரில் தங்கியிருக்கிறேன். நாம் இருவரும் இம்மரத்தில் நீண்ட காலமாக வாழ்ந்து வருகிறோம்; இது உனக்கும் தெரியும்.
12.138.59
यस्मिन्नाश्वासते कश्चिद्यश्च नाश्वसिति क्वचित् ।
न तौ धीराः प्रशंसन्ति नित्यमुद्विग्रमानसौ ॥ १२.१३८.५९ ॥
ஒருவரிடம் ஒருவன் நம்பிக்கை கொள்கிறான்; எங்குமே யாரையும் நம்பாதவன் — இவ்விருவரையும் உறுதியுள்ளவர்கள் எப்போதும் புகழ்வதில்லை; ஏனெனில் அவர்களின் மனம் எப்போதும் கலங்கியிருக்கும்.
12.138.60
तस्माद्विवर्धतां प्रीतिर्नित्यं संगतमस्तु नौ ।
कालातीतमिहार्थं हि न प्रशंसन्ति पण्डिताः ॥ १२.१३८.६० ॥
ஆகையால் நம் அன்பு எப்போதும் வளரட்டும்; நமது சேர்க்கை எப்போதும் நிலைக்கட்டும். ஏனெனில் அறிஞர்கள் காலம் கடந்த செயலைப் புகழ்வதில்லை.
12.138.61
अर्थयुक्तिमिमां तत्र यथाभूतां निशामय ।
तव जीवितमिच्छामि त्वं ममेच्छसि जीवितम् ॥ १२.१३८.६१ ॥
அங்கு இந்த நியாயத்தை அது உள்ளபடியே கேள். நான் உன் உயிரை விரும்புகிறேன்; நீ என் உயிரை விரும்புகிறாய்.
12.138.62
कश्चित्तरति काष्ठेन सुगम्भीरां महानदीम् ।
स तारयति तत्काष्ठं स च काष्ठेन तार्यते ॥ १२.१३८.६२ ॥
ஒருவன் மரக்கட்டையால் மிக ஆழமான பெரிய ஆற்றைக் கடக்கிறான். அவன் அந்த மரக்கட்டையைக் கடத்துகிறான்; அவனும் அந்த மரக்கட்டையால் கடத்தப்படுகிறான்.
12.138.63
ईदृशो नौ क्रियायोगो भविष्यति सुविस्तरः ।
अहं त्वां तारयिष्यामि मां च त्वं तारयिष्यसि ॥ १२.१३८.६३ ॥
நம் இருவரின் இத்தகைய செயல் ஒற்றுமை மிகவும் விரிவானதாக இருக்கும். நான் உன்னைக் கடத்துவேன்; நீ என்னைக் கடத்துவாய்.
12.138.64
एवमुक्त्वा तु पलितस्तमर्थमुभयोर्हितम् ।
हेतुमद्ग्रहणीयं च कालापेक्षी व्यतिष्ठत ॥ १२.१३८.६४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அந்த முதியவர் இருவருக்கும் நலம் தரும், காரணத்துடன் ஏற்கத்தக்க அந்தப் பொருளைக் கூறி, காலத்தை எதிர்பார்த்து நின்றார்.
12.138.65
अथ सुव्याहृतं श्रुत्वा तस्य शत्रोर्विचक्षणः ।
हेतुमद्ग्रहणीयार्थं मार्जारो वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१३८.६५ ॥
பின்னர் அந்த எதிரியின் நன்கு சொல்லப்பட்ட சொற்களைக் கேட்ட அறிவுள்ள பூனை, காரணத்துடனும் ஏற்கத்தக்கவாறும் ஒரு வாக்கியத்தைக் கூறியது.
12.138.66
बुद्धिमान्वाक्यसंपन्नस्तद्वाक्यमनुवर्तयन् ।
स्वामवस्थां प्रतीक्ष्यैनं साम्नैव प्रत्यपूजयत् ॥ १२.१३८.६६ ॥
அறிவுள்ளவனும் சொல்திறன் மிக்கவனுமாகிய அவன், அந்த சொற்களைப் பின்பற்றி, தன் நிலையைக் கருதி அவனை எதிர்பார்த்து, சாம நீதியாலேயே அவனை மதித்தான்.
12.138.67
ततस्तीक्ष्णाग्रदशनो मणिवैदूर्यलोचनः ।
मूषिकं मन्दमुद्वीक्ष्य मार्जारो लोमशोऽब्रबीत् ॥ १२.१३८.६७ ॥
அப்போது கூரிய பற்களும் மணியும் வைடூரியமும் போன்ற கண்களும் கொண்ட லோமசன் என்ற பூனை எலியைச் சாந்தமாகப் பார்த்துப் பேசியது.
12.138.68
नन्दामि सौम्य भद्रं ते यो मां जीवितुमिच्छसि ।
श्रेयश्च यदि जानीषे क्रियतां मा विचारय ॥ १२.१३८.६८ ॥
அன்பனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். என்னிடம் வாழ விரும்புபவனைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன். நன்மையை அறிந்திருந்தால் செய்; தயங்காதே.
12.138.69
अहं हि भृशमापन्नस्त्वमापन्नतरो मया ।
द्वयोरापन्नयोः सन्धिः क्रियतां मा चिराय च ॥ १२.१३८.६९ ॥
நான் மிகவும் ஆபத்தில் இருக்கிறேன்; நீயோ என்னைவிட அதிக ஆபத்தில் இருக்கிறாய். இருவரும் ஆபத்தில் இருக்கும்போது சமாதானம் செய்; தாமதிக்காதே.
12.138.70
विधत्स्व प्राप्तकालं यत्कार्थं सिध्यतु चावयोः ।
मयि कृच्छ्राद्विनिर्मुक्ते न विनङ्क्ष्यति ते कृतम् ॥ १२.१३८.७० ॥
நேரம் வந்ததும் செய்ய வேண்டியதைச் செய்; நமது இருவரின் காரியமும் நிறைவேறட்டும். நான் ஆபத்திலிருந்து விடுபட்டால் உன் செயல் வீணாகாது.
12.138.71
न्यस्तमानोस्मि भक्तोस्मि शिष्यस्त्वद्धितकृत्तथा ।
तथा निदेशवर्ती च भवन्तं शरणं गतः ॥ १२.१३८.७१ ॥
நான் பெருமையை விட்டவன்; உனக்கு பக்தனாகவும் சீடனாகவும் இருக்கிறேன். உன் நலத்தை விரும்புபவனாகவும், உன் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிபவனாகவும் இருக்கிறேன்; உன்னைச் சரணடைந்தேன்.
12.138.72
इत्येवमुक्तः पलितो मार्जारं वशमागतम् ।
वाक्यं हितमुवाचेदमभिजातार्थमर्थवित् ॥ १२.१३८.७२ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பலிதன், தன் வசமாகிய பூனையிடம், பொருளறிந்தவனாக, நலம்தரும் உயர்ந்த பயனுள்ள இந்த வார்த்தையைச் சொன்னது.
12.138.73
उदारं यद्भवानाह नैतच्चित्रं भवद्विधे ।
विहितो यस्तु मार्गो मे हितार्थं शृणु तं मम ॥ १२.१३८.७३ ॥
நீர் கூறிய உதாரமான சொல் உம்மைப் போன்றவருக்கு வியப்பானதல்ல. எனக்கு நன்மை தரும் வழி எதுவோ அதை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.
12.138.74
अहं त्वाऽनुप्रवेक्ष्यामि नकुलान्मे महद्भयम् ।
त्रायस्व मां मा वधीश्च शक्तोऽस्मि तव रक्षणे ॥ १२.१३८.७४ ॥
நான் உன்னுள் நுழைவேன்; கீரியிடமிருந்து எனக்கு பெரும் பயம் உண்டு. என்னைக் காப்பாய், என்னைக் கொல்லாதே; உன்னைக் காப்பதில் நான் வல்லவன்.
12.138.75
उलूकाच्चैव मां रक्ष क्षुद्रः प्रार्थयते हि माम् ।
अहं छेत्स्यामि ते पाशान्सखे सत्येने ते शपे ॥ १२.१३८.७५ ॥
ஆந்தையிடமிருந்தும் என்னைக் காப்பாய்; அந்த இழிந்தவன் என்னை நாடுகிறான். நண்பா, நான் உன் கண்ணிகளை அறுப்பேன்; உன் சத்தியத்தின் மீது சபதம் செய்கிறேன்.
12.138.76
तद्वचः संगतं श्रुत्वा लोमशो युक्तमर्थवत् ।
हर्षादुद्वीक्ष्य पलितं स्वागतेनाभ्यपूजयत् ॥ १२.१३८.७६ ॥
அவனுடைய அந்த பொருத்தமான, பொருள்நிறைந்த சொல்லைக் கேட்ட லோமசர் மகிழ்ச்சியுடன் பலிதனை நோக்கி வரவேற்றுப் போற்றினார்.
12.138.77
तं संपूज्याथ पलितं मार्जारः सौहृदे स्थितम् ।
स विचिन्त्याब्रवीद्धीरः प्रीतस्त्वरित एव च ॥ १२.१३८.७७ ॥
பலிதனை மதித்த பின், நட்பில் நிலைத்த அந்தப் பூனை நன்கு சிந்தித்து, அமைதியாக, மகிழ்ச்சியுடனும் விரைவாகவும் பேசியது.
12.138.78
क्षिप्रमागच्छ भद्रं ते त्वं मे प्राणसमः सखा ।
तव प्राज्ञप्रसादाद्धि प्रियं प्राप्स्यामि जीवितम् ॥ १२.१३८.७८ ॥
விரைவாக வா, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நீ என் உயிரைப் போன்ற நண்பன். உன் ஞானியின் அருளால் நான் என் அன்பான உயிரைப் பெறுவேன்.
12.138.79
यद्यदेवंगतेनाद्य शक्यं कर्तुं मया तव ।
तदाज्ञापस्य कर्तास्मि सिद्धिरेवास्तु नौ सखे ॥ १२.१३८.७९ ॥
இன்று இந்நிலையில் என்னால் உனக்காகச் செய்யக்கூடியது எதுவோ, அதற்கு ஆணையிடு; நான் அதைச் செய்வேன். நண்பனே, நமக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்.
12.138.80
अस्मात्ते संशयान्मुक्तः समित्रगणबान्धवः ।
सर्वकार्याणि कर्ताऽहं प्रियाणि च हितानि च ॥ १२.१३८.८० ॥
இந்த ஆபத்திலிருந்து நீ நண்பர்கள், குழுவினர், உறவினர்களுடன் விடுபட்டாய். நான் எல்லாச் செயல்களையும், இனிமையானவற்றையும் நன்மையானவற்றையும் செய்வேன்.
12.138.81
मुक्तश्च व्यसनादस्मात्सौम्याहमपि नाम ते ।
प्रीतिमुत्पादयेयं न प्रतिकर्तुं च शक्नुयाम् ॥ १२.१३८.८१ ॥
இந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டதால் அன்பனே, நானும் உனக்கு மகிழ்ச்சி ஊட்டலாம்; பதிலுக்குச் செய்யவும் முடியலாம்.
12.138.82
प्रत्युपकुर्वन्बह्वपि न भाति पूर्वोपकारिणा तुल्यः ।
एकः करोति हि कृते निष्कारणमेव कुरुतेऽन्यः ॥ १२.१३८.८२ ॥
முதலில் உதவியவனுக்கு, அதற்குப் பதிலாக எவ்வளவு திருப்பிச் செய்தாலும் சமமாகத் தோன்றாது. ஒருவன் செய்த உதவிக்குப் பதில் செய்கிறான்; மற்றவன் காரணமின்றியே செய்கிறான்.
12.138.83
एवमाश्वासितो बिद्वान्मार्जारेण स मूषिकः ।
प्रविवेश सुविस्रब्धः सम्यगङ्गीचकार ह ॥ १२.१३८.८३ ॥
இவ்வாறு பூனையால் ஆறுதல் அளிக்கப்பட்ட அந்த அறிவுள்ள எலி, முழு நம்பிக்கையுடன் உள்ளே சென்று அதை நன்றாக ஏற்றுக்கொண்டது.
12.138.84
ग्राहयित्वा तु तं स्वार्थं मार्जारं मूषिकस्तथा ।
मार्जारोरसि विस्रब्धः सुष्वाप पितृमातृवत् ॥ १२.१३८.८४ ॥
ஆனால் அந்த எலி, தன் சுயநலத்திற்காகப் பூனையையும் அவ்வாறே பிடிக்கச் செய்து, பூனையின் மார்பில் நம்பிக்கையுடன் தாய்தந்தையைப் போல உறங்கியது.
12.138.85
निलीनं तस्य गात्रेषु मार्जारस्याथ मूषिकम् ।
दृष्ट्वा तौ नकुलोलूकौ निराशौ प्रत्यपद्यताम् ॥ १२.१३८.८५ ॥
அவனுடைய உடல்களில் ஒளிந்திருந்த பூனையையும் எலியையும் பார்த்து, அந்த இரண்டு கீரியும் ஆந்தையும் ஏமாற்றமடைந்து திரும்பிச் சென்றனர்.
12.138.86
तथैव तौ सुसंत्रस्तौ दृढमागततन्द्रितौ ।
दृष्ट्वा तयोः परां प्रीतिं विस्मयं परमं गतौ ॥ १२.१३८.८६ ॥
அதேபோல் அவ்விருவரும் மிகவும் அச்சமுற்று, மிகுந்த தூக்கக் கலக்கத்துடன் இருந்தனர். அவர்களின் மிகுந்த நட்பைக் கண்டு அவர்கள் பெரும் வியப்பு அடைந்தனர்.
12.138.87
बलिनौ मतिमन्तौ च सुवृत्तौ चाप्युपासितौ ।
अशक्तौ तु नयात्तस्मात्संप्रधर्षयितुं बलात् ॥ १२.१३८.८७ ॥
அவர்கள் வலிமையுள்ளவர்களும், அறிவுள்ளவர்களும், நல்லொழுக்கமுடையவர்களும் ஆவர்; அவர்களுக்கு சேவையும் செய்யப்பட்டது. ஆனால் நீதியின் காரணமாக அவர்களை வலுக்கட்டாயமாகத் தாக்க இயலாதவர்களாக இருந்தனர்.
12.138.88
कार्यार्थं कृतसंधी तौ दृष्ट्वा मार्जारमूषिकौ ।
उलूकनकुलौ तूर्णं जग्मतुस्तौ स्वमालयम् ॥ १२.१३८.८८ ॥
ஒரு நோக்கத்திற்காக ஒப்பந்தம் செய்துகொண்ட பூனையையும் எலியையும் பார்த்து, அந்த ஆந்தையும் கீரியும் விரைவாகத் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றன.
12.138.89
लीनः स तस्य गात्रेषु पलितो देशकालवित् ।
चिच्छेद पाशान्नृपते कालाकाङ्क्षी शनैः शनैः ॥ १२.१३८.८९ ॥
அவனுடைய உடல்களில் ஒளிந்திருந்த அந்த முதிய எலி, இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்தது; அரசே, சரியான நேரத்தை எதிர்பார்த்து மெல்ல மெல்ல கட்டுகளை அறுத்தது.
12.138.90
अथ बन्धपरिक्लिष्टो मार्जारो वीक्ष्य मूषिकम् ।
छिन्दन्तं वै तदा पाशानत्वरन्तं त्वरान्वितः ॥ १२.१३८.९० ॥
அப்போது கட்டுகளால் துன்புற்ற பூனை, கட்டுகளை அறுத்துக்கொண்டிருந்த எலியைக் கண்டது; அது அவசரப்படாமல் இருந்தது, ஆனால் பூனையோ பதற்றத்துடன் இருந்தது.
12.138.91
तमत्वरन्तं पलितं पाशानां छेदने तदा ।
संचोदयितुमारेभे मार्जारो मूषिकं ततः ॥ १२.१३८.९१ ॥
அப்போது பூனை, கயிறுகளை அறுப்பதில் விரைந்து செல்லாத அந்தப் பழுத்த எலியைத் துரிதப்படுத்தத் தொடங்கியது.
12.138.92
किं सौम्य नातित्वरसे किं कृतार्थोऽवमन्यसे ।
छिन्धि पाशानमित्रघ्न पुरा श्वपच एति सः ॥ १२.१३८.९२ ॥
நண்பனே, ஏன் நீ அதிகம் விரையவில்லை? உன் வேலை முடிந்துவிட்டதாக எண்ணி அலட்சியம் செய்கிறாயா? எதிரிகளை அழிப்பவனே, கயிறுகளை அறு; அதோ அந்த வேட்டையன் வருவதற்கு முன்பு.
12.138.93
इत्युक्तस्त्वरताऽनेन मतिमान्पलितोऽब्रवीत् ।
मार्जारमकृतप्रज्ञं तथ्यमात्महितं वचः ॥ १२.१३८.९३ ॥
இவ்வாறு அவசரப்படுத்தப்பட்ட அந்த அறிவுள்ள பழுத்த எலி, விவேகமற்ற பூனையிடம் உண்மையும் தனக்கு நன்மையுமான சொல்லைச் சொன்னது.
12.138.94
तूष्णीं भव न ते सौम्य त्वरा कार्या न संभ्रमः ।
वयमेवात्र कालज्ञा न कालः परिहास्यते ॥ १२.१३८.९४ ॥
அமைதியாக இரு, நண்பனே; உனக்கு அவசரமும் பதற்றமும் வேண்டாம். இங்கு காலத்தை அறிந்தவர்கள் நாங்களே; காலம் வீணாகாது.
12.138.95
अकाले कृत्यमारब्धं कर्तुर्नार्थाय कल्पते ।
तदेव काल आरब्धं महतेऽर्थाय कल्पते ॥ १२.१३८.९५ ॥
தவறான காலத்தில் தொடங்கிய செயல் செய்பவருக்குப் பயன் தராது; அதுவே சரியான காலத்தில் தொடங்கினால் பெரும் பயனைத் தரும்.
12.138.96
अकाले विप्रमुक्तान्मे त्वत्त एव भयं भवेत् ।
तस्मात्कालं प्रतीक्षस्व किमिति त्वरसे सखे ॥ १२.१३८.९६ ॥
அகாலத்தில் நான் விடுவிக்கப்பட்டால், உன்னிடமிருந்தே எனக்கு ஆபத்து வரும். ஆகவே காலத்தை எதிர்பார்; நண்பனே, ஏன் இவ்வளவு அவசரப்படுகிறாய்?
12.138.97
यावत्पश्यामि चण्डालमायान्तं शस्त्रपाणिनम् ।
ततश्छेत्स्यामि ते पाशान्प्राप्ते साधारणे भये ॥ १२.१३८.९७ ॥
சண்டாளன் ஆயுதத்தை கையில் ஏந்தி வருவதை நான் காணும் வரை காத்திரு; பொது ஆபத்து வந்ததும் உன் கண்ணிகளை நான் அறுப்பேன்.
12.138.98
तस्मिन्काले प्रमुक्तस्त्वं तरुमेवाधिरोक्ष्यसे ।
न हि ते जीवितादन्यत्किंचित्कृत्यं भविष्यति ॥ १२.१३८.९८ ॥
அந்த நேரத்தில் விடுபட்டதும் நீ மரத்தின் மேலேறி விடுவாய்; ஏனெனில் உயிரை விட வேறு எந்தக் கடமையும் உனக்கு இருக்காது.
12.138.99
तस्मिन्कालेऽपि च तता दिवाकीर्तिभयार्दितः ।
मम न ग्रहणे शक्तः पलायनपरायणः ॥ १२.१३८.९९ ॥
அந்த நேரத்திலும், பகலில் புகழ்பெற்ற அந்த (ஆந்தையின்) பயத்தால் வாட்டப்பட்டு, அவன் என்னைப் பிடிக்கும் ஆற்றலின்றி ஓடுவதிலேயே ஈடுபட்டிருப்பான்.
12.138.100
ततो भवत्यपक्रान्ते त्रस्ते भीते च लुब्धकात् ।
अहं बिलं प्रवेक्ष्यामि भवाञ्शाखां गमिष्यति ॥ १२.१३८.१०० ॥
அப்போது வேடன் பயந்து நடுங்கி விலகிச் சென்றதும், நான் வளைக்குள் நுழைவேன்; நீ கிளைக்குச் செல்வாய்.
12.138.101
एवमुक्तस्तु मार्जारो मूषिकेणात्मनो हितम् ।
वचनं वाक्यतत्त्वज्ञो जीवितार्थी महामतिः ॥ १२.१३८.१०१ ॥
சுண்டெலி இவ்வாறு சொன்னதும், தன் நலனுக்கேற்ற சொல்லின் பொருளை அறிந்த, உயிர் வாழ விரும்பிய அந்த பெரும் அறிவுடைய பூனை அதை ஏற்றுக்கொண்டது.
12.138.102
अथात्मकृत्ये त्वरितः सम्यक्प्रार्थितमाचरन् ।
उवाच लोमशो वाक्यं मूषिकं चिरकारिणाम् ॥ १२.१३८.१०२ ॥
அப்போது தன் காரியத்தில் விரைந்து, கேட்கப்பட்டதை நன்கு செய்தவாறு, லோமசன் என்ற அந்த எலி, தாமதமாகச் செயல்படுபவர்களைப் பற்றிய இந்த சொல்லைச் சொன்னது.
12.138.103
नह्येवं मित्रकार्याणि प्रीत्या कुर्वन्ति साधवः ॥ १२.१३८.१०३ ॥
நல்லோர் நண்பரின் காரியங்களை இவ்வாறு அன்புடன் செய்வதில்லை.
12.138.104
यथा त्वं मोक्षितः कृच्छ्रात्त्वरमाणेन वै मया ।
तथा हि त्वरमाणेन त्वया कार्यमिदं मम।
यत्नं कुरु महाप्राज्ञ यथा स्वस्त्यावयोर्भवेत् ॥ १२.१३८.१०४ ॥
நான் உன்னை துன்பத்திலிருந்து விரைந்து விடுவித்தது போல, நீயும் விரைந்து இந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே, நமக்கு இருவருக்கும் நலம் உண்டாகும்படி முயற்சி செய்.
12.138.105
अथवा पूर्ववैरं त्वं स्मरन्कालं जिहीर्षसि ।
पश्य दुष्कृतकर्मंस्त्वं व्यक्तमायुःक्षयो मम ॥ १२.१३८.१०५ ॥
அல்லது முன்பிருந்த பகையை நினைத்து, நீ காலத்தை (என் ஆயுளை) பறிக்க விரும்புகிறாயா? ஓ தீச்செயல் புரிபவனே, என் ஆயுள் குறைவது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
12.138.106
यदि किंचिन्मयाऽज्ञानात्पुरस्ताद्दुष्कृतं कृतम् ।
न तन्मनसि कर्तव्यं क्षामये त्वां प्रसीद मे ॥ १२.१३८.१०६ ॥
நான் அறியாமையால் முன்பு ஏதேனும் தீச்செயல் செய்திருந்தால், அதை மனதில் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது. உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன், எனக்கு அருள்புரி.
12.138.107
तमेवंवादिनं प्राज्ञं शास्त्रविद्बुद्धिसत्तमः ।
उवाचेदं वचः श्रेष्ठं मार्जारं मूषिकस्तदा ॥ १२.१३८.१०७ ॥
இவ்வாறு பேசிய அந்த ஞானியிடம், சாத்திரம் அறிந்த, அறிவில் சிறந்த எலி அப்போது பூனையிடம் இந்த சிறந்த சொல்லைச் சொன்னது.
12.138.108
श्रुतं मे तव मार्जार स्वमर्थं परिगृह्णतः ।
ममापि त्वं विजानासि स्वमर्थं परिगृह्णतः ॥ १२.१३८.१०८ ॥
ஓ பூனையே, நீ உன் சொந்த நலனைப் பேணுகிறாய் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். என் சொந்த நலனைப் பேணுவதையும் நீ அறிவாய்.
12.138.109
यन्मित्रं भीतवत्साध्यं यस्मिन्मित्रे भयं हितम् ।
आरक्षितं ततः कार्यं पाणिः सर्पमुखादिव ॥ १२.१३८.१०९ ॥
பயந்தவனைப் போல் வெல்லப்பட வேண்டிய நண்பன், பயமே நன்மை தரும் நண்பன் — அவனிடமிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொண்டு செயல்பட வேண்டும்; பாம்பின் வாயிலிருந்து கையைக் காப்பது போல.
12.138.110
कृत्वा बलवता संधिमात्मानं यो न रक्षति ।
अपथ्यमिव तद्भुक्तं तस्यार्थाय कल्पते ॥ १२.१३८.११० ॥
வலிமையுள்ளவனுடன் உடன்படிக்கை செய்தும் தன்னைக் காக்காதவனுக்கு, அது அபத்தியமான உணவு போல ஆகிவிடும்; அது அவனுடைய நோக்கத்திற்கே பயன்படும்.
12.138.111
कश्चित्कस्यचिन्मित्रं न कश्चित्कस्यचिद्रिपुः ।
अर्थतस्तु निबध्यन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१३८.१११ ॥
யாரும் யாருக்கும் நிரந்தர நண்பன் அல்ல; யாரும் யாருக்கும் நிரந்தர எதிரியும் அல்ல; பயனின் அடிப்படையிலேயே நண்பர்களும் எதிரிகளும் பிணைக்கப்படுகின்றனர்.
12.138.112
अर्थैरर्था निबध्यन्ते गजैरिव महागजाः ।
न च कश्चित्कृते कार्ये कर्तारं समवेक्षते।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १२.१३८.११२ ॥
பெரிய யானைகள் யானைகளால் பிணைக்கப்படுவது போல, பயன்கள் பயன்களால் பிணைக்கப்படுகின்றன. ஒரு செயல் முடிந்த பின் யாரும் செய்தவனை நோக்குவதில்லை; ஆகவே எல்லாச் செயல்களையும் சிறிது மீதம் வைத்துச் செய்விக்க வேண்டும்.
12.138.113
तस्मिन्कालेऽपि च भवान्दिवाकीर्तिभयार्दितः ।
मम न ग्रहणे शक्तः पलायपरायणः ॥ १२.१३८.११३ ॥
அந்தச் சமயத்திலும் நீர் உலகப் பழிக்கு அஞ்சி வருத்தப்பட்டு, என்னைப் பிடிக்க இயலாதவராய் ஓடுவதிலேயே ஈடுபட்டிருந்தீர்.
12.138.114
छिन्नं तु तन्तुबाहुल्यं तन्तुरेकोऽवशेषितः ।
छेत्स्याम्यहं तमप्याशु निर्वृतो भव लोमश ॥ १२.१३८.११४ ॥
பல நூல்கள் அறுந்துவிட்டன; ஒரே ஒரு நூல் மட்டுமே மீதமுள்ளது. அதையும் நான் விரைவில் அறுப்பேன். லோமசரே, நிம்மதியாக இருங்கள்.
12.138.115
तयोः संवदतोरेवं तथैवापन्नयोर्द्वयोः ।
क्षयं जगाम सा रात्रिर्लोमशं त्वागमद्भयम् ॥ १२.१३८.११५ ॥
இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டும், அதே துன்பநிலையில் இருந்த அவ்விருவருக்கும், அந்த இரவு கழிந்தது; லோமசருக்கோ பயம் வந்தடைந்தது.
12.138.116
ततः प्रभातसमये विकटः कृष्णपिङ्गलः ।
स्थूलस्फिग्विकृतो रूक्षः श्वयूथपरिवारितः ॥ १२.१३८.११६ ॥
பின்னர் விடியற்காலத்தில் பயங்கரமான, கருப்பும் பொன்னிறமும் கலந்த, பருத்த விகாரமான பிட்டமுடைய, கடுமையான ஒருவன் நாய்க் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு வந்தான்.
12.138.117
शङ्कुकर्णो महावक्रः खनित्री घोरदर्शनः ।
परिघो नाम चण्डालः शस्त्रपाणिरदृश्यत ॥ १२.१३८.११७ ॥
கூம்பு போன்ற காதுகளும், மிகவும் கோணலானதும், மண்வெட்டியுடன், பயங்கர தோற்றமுடையவனுமான பரிகன் என்ற சண்டாளன் கையில் ஆயுதத்துடன் தோன்றினான்.
12.138.118
तं दृष्ट्वा यमदूताभं मार्जारस्त्रस्तचेतनः ।
उवाच पलितं भीतः किमिदानीं करिष्यसि ॥ १२.१३८.११८ ॥
யமதூதனைப் போன்ற அவனைக் கண்டு, அஞ்சிய மனமுடைய பூனை பயந்து எலியிடம் கூறியது: "இப்பொழுது நீ என்ன செய்வாய்?"
12.138.119
तथैव च सुसंत्रस्तौ तं दृष्ट्वा घोरसंकुलम् ।
क्षणेन नकुलोलूकौ नैराश्यमुपजग्मतुः ॥ १२.१३८.११९ ॥
அதேபோல் மிகவும் அஞ்சிய கீரியும் ஆந்தையும், அவ்விகாரமான கூட்டத்தைக் கண்டதும், ஒரு கணத்தில் நம்பிக்கையிழந்தன.
12.138.120
बलिनौ मतिमन्तौ च संघातं चाप्युपागतौ ।
अशक्तौ सुनयात्तस्मात्संप्रधर्षयितुं बलात् ॥ १२.१३८.१२० ॥
வலிமையுடையவையும் அறிவுடையவையும் ஆன அவ்விரண்டும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தும், நல்ல நயத்தால் அன்றி, வலிமையால் அவனை வெல்ல இயலாதவையாயின.
12.138.121
कार्यार्थे कृतसंधी तौ दृष्ट्वा मार्जारमूषिकौ ।
उलूकनकुलौ तूर्णं जग्मतुः स्वंस्वमालयम् ॥ १२.१३८.१२१ ॥
ஒரு நோக்கத்திற்காக உடன்படிக்கை செய்துகொண்ட அந்த பூனையையும் எலியையும், ஆந்தையையும் கீரியையும் கண்டு, அவை விரைவாக தத்தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றன.
12.138.122
ततश्चिच्छेद तं तन्तुं मार्जारस्य स मूषिकः ।
विप्रमुक्तोऽथ मार्जारस्तमेवाभ्यपतद्दुमम् ॥ १२.१३८.१२२ ॥
பின்னர் அந்த எலி பூனையின் அந்த நூலை அறுத்தது. விடுவிக்கப்பட்ட பூனை அந்த மரத்தின் மீதே பாய்ந்தது.
12.138.123
स तस्मात्संभ्रमान्मुक्तो मुक्तो घोरेण सत्रुणा ।
बिलं विवेश पलितः शाखां लेभे स लोमशः ॥ १२.१३८.१२३ ॥
அவன் அந்த பயங்கர எதிரியிடமிருந்து அவசரமாக விடுபட்டு, வளைக்குள் நுழைந்தான். அந்த பலித, லோமசன் ஒரு கிளையைப் பெற்றான்.
12.138.124
उन्माथमप्युपादाय चण्डालो वीक्ष्य सर्वशः ।
विहताशः क्षणेनैव तस्माद्देशादपाक्रमत्।
जगाम स स्वभवनं चण्डालो भरतर्षभ ॥ १२.१३८.१२४ ॥
உன்மாதம் என்ற கருவியை எடுத்துக்கொண்டும் சண்டாளன் நாலாபுறமும் பார்த்தான்; ஒரு கணத்தில் அவனது நம்பிக்கை தகர்ந்தது. அந்த இடத்திலிருந்து விலகி, பரதர்களில் காளையே, அந்த சண்டாளன் தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
12.138.125
ततस्तस्माद्भान्मुक्तो दुर्लभं प्राप्य जीवितम् ।
बिलस्थं पादपाग्रस्थः पलितं लोमशोऽब्रवीत् ॥ १२.१३८.१२५ ॥
பின்னர் அந்த ஒளியிலிருந்து (ஆபத்திலிருந்து) விடுபட்டு, அரிதான உயிரைப் பெற்று, மரக்கிளையின் நுனியில் நின்ற லோமசன் வளைக்குள் இருந்த பலிதனிடம் சொன்னான்.
12.138.126
अकृत्वा संविदं कांचित्सहसा त्वमपस्रुतः ।
कृतज्ञः कृतकल्याणः कच्चिन्मां नाभिशङ्कसे ॥ १२.१३८.१२६ ॥
எந்த ஒப்பந்தமும் செய்யாமல் நீ திடீரென நழுவிவிட்டாய். நன்றியுள்ளவனே, நன்மை செய்தவனே, நீ என்னை சந்தேகிக்கவில்லையே?
12.138.127
गत्वा च मम विश्वासं दत्त्वा च मम जीवितम् ।
मित्रोपभोगसमये किं हि मां नोपसर्पसि ॥ १२.१३८.१२७ ॥
என் நம்பிக்கையைப் பெற்று, என் உயிரையும் கொடுத்த நீ, நண்பர்கள் இன்பம் துய்க்கும் வேளையில் ஏன் என்னிடம் வருவதில்லை?
12.138.128
कृत्वा हि पूर्वं मित्राणि यः पश्चान्नानुतिष्ठति ।
न स मित्राणि लभते कृच्छ्रात्स्वापत्सु दुर्मतिः ॥ १२.१३८.१२८ ॥
முன்பு நண்பர்களை ஏற்படுத்தி, பின்னர் அவர்களைக் கடைப்பிடிக்காதவன், அந்தத் தீய புத்தியுள்ளவன் தன் இடர்களில் கஷ்டத்துடன்தான் நண்பர்களைப் பெறுவான்.
12.138.129
सत्कृतोऽहं त्वया मित्र सामर्थ्यादात्मानः सखे ।
स मां मित्रत्वमापन्नमुपभोक्तुं त्वमर्हसि ॥ १२.१३८.१२९ ॥
நண்பனே, உன் ஆற்றலுக்கேற்ப நீ எனக்கு மரியாதை செய்தாய்; நட்பைப் பெற்ற என்னை இப்போது நீ அனுபவிக்கத் தகுந்தவன்.
12.138.130
यानि मे सन्ति मित्राणि ये च मे सन्ति बान्धवाः ।
सर्वे त्वां पूजयिष्यन्ति शिष्या गुरुमिव प्रियम् ॥ १२.१३८.१३० ॥
என் நண்பர்களும் என் உறவினர்களும் அனைவரும் உன்னை, பிரியமான ஆசிரியரை சீடர்கள் போல் போற்றுவார்கள்.
12.138.131
अहं च पूजयिष्ये त्वां समित्रगणबान्धवम् ।
जीवितस्य प्रदातारं कृतज्ञः को न पूजयेत् ॥ १२.१३८.१३१ ॥
நானும் உன்னை, உன் நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் சேர்த்து, உயிர் கொடுத்தவனாக போற்றுவேன்; நன்றியுள்ள எவன்தான் அவனைப் போற்றாமல் இருப்பான்?
12.138.132
ईश्वरो मे भवानस्तु शरीरस्य गृहस्य च ।
अर्थानां चैव सर्वेषामनुशास्ता च मे भव ॥ १२.१३८.१३२ ॥
நீயே என் உடலுக்கும் வீட்டுக்கும் தலைவனாக இருக்கட்டும்; எல்லா விவகாரங்களிலும் எனக்கு வழிகாட்டும் ஆசானாகவும் ஆவாய்.
12.138.133
अमात्यो मे भव प्राज्ञ पितेवेह प्रशाधि माम् ।
न तेऽस्ति भयमस्मत्तो जीवितेनात्मनः शपे ॥ १२.१३८.१३३ ॥
ஞானியே, நீ என் அமைச்சனாக இரு; இங்கே தந்தையைப் போல் எனக்கு அறிவுறுத்து. எங்களிடமிருந்து உனக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை—என் உயிரின் மீது ஆணையிடுகிறேன்.
12.138.134
बुद्ध्या त्वमुशना साक्षाद्बलेनाधिकृता वयम् ।
त्वं मन्त्रबलयुक्तो हि दद्या विजयमेव मे ॥ १२.१३८.१३४ ॥
புத்தியில் நீ நேரடியாக உசனஸ் (சுக்ராசாரியர்) போன்றவன்; நாங்கள் பலத்தால் கட்டுப்பட்டவர்கள். ஆலோசனையின் வலிமை பெற்ற நீ எனக்கு வெற்றியைத் தருவாய்.
12.138.135
एवमुक्तः परं सान्त्वं मार्जारेण स मूषिकः ।
उवाच परमार्थज्ञः श्लक्ष्णमात्महितं वचः ॥ १२.१३८.१३५ ॥
பூனை இவ்வாறு மிகுந்த இனிய சொற்களால் பேசப்பட்டபோது, பரமார்த்தத்தை அறிந்த அந்த எலி மென்மையாக, தன் நலனுக்கான சொற்களைக் கூறியது.
12.138.136
यद्भवानाह तत्सर्वं मया ते लोमश श्रुतम् ।
ममापि तावद्ब्रुवतः शृणु यत्प्रतिभाति मे ॥ १२.१३८.१३६ ॥
நீர் சொன்னதெல்லாம் நான் கேட்டேன், ஓ லோமசா. இப்போது பேசும் என்னுடைய கருத்தையும் கேள்—அது எனக்குத் தோன்றுகிறது.
12.138.137
वेदितव्यानि मित्राणि बोद्धव्याश्चापि शत्रवः ।
एतत्सुसूक्ष्मं लोकेऽस्मिन्दृश्यते प्राज्ञसंमतैः ॥ १२.१३८.१३७ ॥
நண்பர்களை அறிய வேண்டும்; பகைவர்களையும் உணர வேண்டும். இந்த உலகில் இது மிக நுட்பமானது; அறிஞர்களால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு இது காணப்படுகிறது.
12.138.138
शत्रुरूपा हि सुहृदो मित्ररूपाश्च शत्रवः ।
सान्त्वितास्ते न बुध्यन्ते रागलोभवशं गताः ॥ १२.१३८.१३८ ॥
பகைவர் வடிவில் நண்பர்கள் இருப்பர்; நண்பர் வடிவில் பகைவர்களும் இருப்பர். இனிய சொற்களால் தணிக்கப்பட்டு அவர்கள் அறியப்படுவதில்லை; ஏனெனில் பற்றுதலுக்கும் பேராசைக்கும் வசப்பட்டவர்கள் அவர்கள்.
12.138.139
येषां सौम्यानि मित्राणि क्रोधनाश्चैव शत्रवः ।
सान्त्वितास्ते न बुध्यन्ते रागलोभवशंगताः ॥ १२.१३८.१३९ ॥
யாருடைய நண்பர்கள் அமைதியானவர்களோ, எதிரிகள் கோபமுள்ளவர்களோ, அவர்கள் சமாதானப்படுத்தப்பட்ட பின்னரும் உணர மாட்டார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் ஆசையும் பேராசையும் வசப்பட்டவர்களாகிறார்கள்.
12.138.140
नास्ति जात्या रिपुर्नाम मित्रं नाम न विद्यते ।
सामर्थ्ययोगाज्जायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१३८.१४० ॥
பிறப்பால் எவரும் எதிரியில்லை, எவரும் நண்பரும் இல்லை; ஆற்றலின் தொடர்பினாலேயே நண்பர்கள் உருவாகின்றனர், அவ்வாறே எதிரிகளும் உருவாகின்றனர்.
12.138.141
यो यस्मिञ्जीवति स्वार्थे पश्येत्पीडां न जीवति ।
स तस्य मित्रं तावत्स्यःद्यावन्न स्याद्विपर्ययः ॥ १२.१३८.१४१ ॥
யார் தன் சொந்த நலனில் வாழ்கிறானோ, எவனிடமிருந்து துன்பத்தைக் காணாதானோ, அவன் அவனுக்கு நண்பனாகிறான்; தலைகீழ் மாற்றம் நேரும் வரை.
12.138.142
नास्ति मैत्री स्थिरा नाम न च ध्रुवमसौहृदम् ।
अर्थयुक्त्याऽनुजायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१३८.१४२ ॥
நிலையான நட்பு என்று எதுவுமில்லை, நிச்சயமான பகைமையும் இல்லை; ஆதாயத்தின் தர்க்கத்தால் நண்பர்கள் தோன்றுகின்றனர், அவ்வாறே எதிரிகளும்.
12.138.143
मित्रं च शत्रुतामेति कस्मिंश्चित्कालपर्यये ।
शत्रुश्च मित्रतामेति स्वार्थो हि बलवत्तरः ॥ १२.१३८.१४३ ॥
ஒரு நண்பன் சில காலமாற்றத்தில் பகைமையை அடைகிறான்; எதிரி நட்பை அடைகிறான்; ஏனெனில் சுயநலமே மிகவும் வலியது.
12.138.144
यो विश्वसिति मित्रेषु न विश्वसिति शत्रुषु ।
अर्थयुक्तिमविज्ञाय चलितं तस्य जीवितम् ॥ १२.१३८.१४४ ॥
நண்பர்களை நம்பி, எதிரிகளை நம்பாதவன், ஆதாயத்தின் தர்க்கத்தை அறியாமல் இருந்தால், அவனது வாழ்க்கை நிலையற்றதாகும்.
12.138.145
मित्रे वा यदि वा शत्रौ तस्यापि चलिता मतिः ।
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत्।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नमपि मूलानि कृन्तति ॥ १२.१३८.१४५ ॥
நண்பனிடமோ எதிரியிடமோ, எவனுடைய மனம் நிலையற்றதோ அவனையும் நம்பக்கூடாது. நம்பத்தகாதவனை நம்பக்கூடாது; நம்பத்தக்கவனையும் மிகையாக நம்பக்கூடாது. நம்பிக்கையிலிருந்து எழும் பயம்கூட வேர்களை வெட்டிவிடும்.
12.138.146
अर्थयुक्त्या हि जायन्ते पिता माता सुतस्तथा ।
मातुला भागिनेयाश्च तथा संबन्धिबान्धवाः ॥ १२.१३८.१४६ ॥
பொருள் நோக்கத்தின் காரணமாகவே தந்தையும் தாயும் மகனும், அவ்வாறே மாமன்களும் மருமக்களும், உறவினர்களும் சுற்றத்தாரும் உருவாகிறார்கள்.
12.138.147
पुत्रं हि मातापितरौ त्यजतः पतितं प्रियम् ।
लोको रक्षति चात्मानं पश्य स्वार्थस्य सारताम् ॥ १२.१३८.१४७ ॥
விழுந்துவிட்ட அன்பான மகனையும் தாயும் தந்தையும் கைவிடுகிறார்கள்; மக்கள் தம்மையே காக்கிறார்கள். சுயநலத்தின் சாரத்தைப் பார்.
12.138.148
सामान्या निष्कृतिः प्राज्ञ यो मोक्षात्समन्तरम् ।
कृत्यं मृगयते कर्तुं सुखोपायमसंशयम् ॥ १२.१३८.१४८ ॥
அறிவுடையவனே, இது பொதுவான விடுதலை: விடுதலைக்குப் பின்னர் மனிதன் செய்யவேண்டிய செயலை நாடுகிறான் — சந்தேகமின்றி, இன்பத்திற்கான வழியை.
12.138.149
अस्मिन्निलय एवं त्वं न्यग्रोधादवतारितः ।
पूर्वं निविष्टमुन्माथं चपलन्वान्न बुद्धवान् ॥ १२.१३८.१४९ ॥
இந்த வாசஸ்தலத்தில், இவ்வாறே நீ ஆலமரத்திலிருந்து கீழே இறக்கப்பட்டாய். முன்பு குடியிருந்தவன் துரத்தப்பட்டான்; சபலமுள்ளவனாய் நீ அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
12.138.150
आत्मनश्चपलो नास्ति कुतोऽन्येषां भविष्यति ।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि चपलो हन्त्यसंशयम् ॥ १२.१३८.१५० ॥
தன்னிடமே நிலையற்றவன் இல்லாதவன் எவ்வாறு பிறரிடம் நிலைத்திருப்பான்? ஆகவே சபலமுள்ளவன் எல்லாச் செயல்களையும் சந்தேகமின்றி அழிக்கிறான்.
12.138.151
ब्रवीषि मधुरं यच्च प्रियो मेऽद्य भवानिति ।
तन्मिथ्याकारणं सर्वं विस्तरेणापि मे शृणु ॥ १२.१३८.१५१ ॥
இன்று நீ எனக்கு அன்புக்குரியவன் என்று இனிமையாகச் சொல்கிறாய்; அது முழுவதும் பொய்க் காரணத்தால் ஆனது. அதை விரிவாக என்னிடம் கேள்.
12.138.152
कारणात्प्रियतामेति द्वेष्यो भवति कारणात् ।
अर्थार्थी जीवलोकोऽयं न कश्चित्कस्यचित्प्रियः ॥ १२.१३८.१५२ ॥
ஒரு காரணத்தால் ஒருவன் அன்புக்குரியவன் ஆகிறான்; ஒரு காரணத்தால் வெறுக்கத்தக்கவன் ஆகிறான். இந்த உயிர்கள் உலகம் பயனை நாடுகிறது; ஒருவரும் ஒருவருக்கு அன்புக்குரியவர் அல்ல.
12.138.153
सख्यं सोदर्ययोर्भ्रात्रोदर्पंत्योर्वा परस्परम् ।
कस्यचिन्नाभिजानामि प्रीतिं निष्कारणामिह ॥ १२.१३८.१५३ ॥
உடன்பிறந்தவர்களுக்கிடையிலும், சகோதரர்களுக்கிடையிலும், கணவன் மனைவிக்கிடையிலும் உள்ள பரஸ்பர நட்பில், இவ்வுலகில் காரணமற்ற அன்பை நான் எவரிடமும் அறிந்ததில்லை.
12.138.154
यद्यपि भ्रातरः क्रुद्धा भार्या वा कारणान्तरे ।
स्वभावतस्ते प्रीयन्ते नेतरः प्राकृतो जनः ॥ १२.१३८.१५४ ॥
சகோதரர்கள் கோபமடைந்திருந்தாலும், அல்லது மனைவி வேறொரு காரணத்தால் கோபமடைந்திருந்தாலும், அவர்கள் இயல்பாகவே மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்; மற்ற சாதாரண மனிதன் அப்படியல்ல.
12.138.155
प्रियो भवति दानेन प्रियवादेन चापरः ।
मन्त्रहोमजपैरन्यः कार्यार्थे प्रीयते जनः ॥ १२.१३८.१५५ ॥
சிலர் தானத்தால் அன்புக்குரியவர் ஆகிறார்கள், சிலர் இனிய சொற்களால்; வேறு சிலர் மந்திரம், ஹோமம், ஜபம் ஆகியவற்றால். ஒரு மனிதன் ஒரு நோக்கத்திற்காக மகிழ்கிறான்.
12.138.156
उत्पन्ना कारणात्प्रीतिरासीन्नौ कारणान्तरे ।
प्रध्वस्ते कारणस्थाने सा प्रीतिर्नाभिवर्तते ॥ १२.१३८.१५६ ॥
ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நமக்கிடையே உண்டான அன்பு இருந்தது, அது வேறொரு காரணத்தால். காரணத்தின் இடமே அழிந்துவிட்டால், அந்த அன்பு திரும்பி வருவதில்லை.
12.138.157
किंनु तत्कारणं मन्ये येनाहं भवतः प्रियः ।
अन्यत्राभ्यवहारार्थात्तत्रापि च बुधा वयम् ॥ १२.१३८.१५७ ॥
நான் நினைக்கிறேன், எந்தக் காரணத்தால் நான் உனக்குப் பிரியமானவனாக இருக்கிறேன்? மற்ற எந்த நோக்கத்திற்காகவும் அல்ல; உணவு அனுபவிக்கும் நோக்கத்திற்காகவும் அல்ல — நாம் அறிஞர்கள் அல்லவா.
12.138.158
कालो हेतुं विकुरुते स्वार्थस्तमनुवर्तते ।
स्वार्धं प्राज्ञोऽभिजानाति प्राज्ञं लोकोऽनुवर्तते।
न त्वीदृशं त्वया वाच्यं विद्यते स्वार्थपण्डितः ॥ १२.१३८.१५८ ॥
காலம் காரணத்தை மாற்றுகிறது; சுயநலம் அதைப் பின்தொடர்கிறது. ஞானி தன் சுயநலத்தை அறிவான்; உலகம் ஞானியைப் பின்தொடர்கிறது. இத்தகைய சொல்லை நீ சொல்லக்கூடாது; சுயநலத்தில் வல்லவன் இங்கு இருக்கிறான்.
12.138.159
न कालो हि समर्थस्य स्नेहहेतुरयं तव ।
तस्मान्नाहं चले स्वार्थात्सुस्थितः संधिविग्रहे ॥ १२.१३८.१५९ ॥
காலம் மட்டுமே வல்லவனின் அன்புக்குக் காரணம் அல்ல; இது உன்னுடைய அன்பு. ஆகையால், சுயநலத்திலிருந்து நான் அசைய மாட்டேன்; சமாதானத்திலும் போரிலும் நான் உறுதியாக நிற்கிறேன்.
12.138.160
अभ्राणामिव रुपाणि विकुर्वन्ति पदेपदे ।
अद्यैव हि रिपुर्भूत्वा पुनरद्यैव मे सुहृत्।
पुनश्च रिपुरद्यैव युक्तीनां पश्य चापलम् ॥ १२.१३८.१६० ॥
மேகங்களின் வடிவங்கள் போல, அடிக்கு அடி மாறுகின்றன. இன்று நீ எதிரியாகி, மீண்டும் இன்றே என் நண்பனாகிறாய்; மீண்டும் இன்றே எதிரியாகிறாய். உபாயங்களின் சபலத்தைப் பார்.
12.138.161
आसीन्मैत्री तु तावन्नौ यावद्धेतुरभूत्पुरा ।
सागता सह तेनैव कालयुक्तेन हेतुना ॥ १२.१३८.१६१ ॥
முன்பு காரணம் இருந்த வரையில் நமக்குள் நட்பு இருந்தது. அந்த நட்பு காலத்தோடு இணைந்த அதே காரணத்துடன் வந்தது.
12.138.162
त्वं हि मेऽत्यन्ततः शत्रुः सामर्थ्यान्मित्रतां गतः ।
तत्कृत्यमभिनिर्वर्त्य प्रकृतिः शत्रुतां गता ॥ १२.१३८.१६२ ॥
நீ எனக்கு முழுவதும் பகைவனாக இருந்தாய்; வலிமையால் நட்பை அடைந்தாய். அந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்றிய பின், (நட்புக் கூட்டாளியின்) இயல்பு மீண்டும் பகைமையை அடைந்தது.
12.138.163
सोऽहमेवं प्रणीतानि ज्ञात्वा शास्त्राणि तत्त्वतः ।
प्राविशेयं कथं पाशं त्वत्कृते तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.१३८.१६३ ॥
இவ்வாறு சாஸ்திரங்களை உண்மைப்பொருளுடன் அறிந்திருந்தும், உன் பொருட்டு நான் அந்தப் பாசத்தில் எப்படி நுழைந்தேன்? அதை எனக்குச் சொல்.
12.138.164
त्वद्वीर्येण विमुक्तोऽहं मद्वीर्येण तथा भवान् ।
अन्योन्यानुग्रहे वृत्ते नास्ति भूयः समागमः ॥ १२.१३८.१६४ ॥
உன் வீரியத்தால் நான் விடுபட்டேன்; என் வீரியத்தால் நீயும். பரஸ்பர அருள் நிகழ்ந்த பின் மீண்டும் சந்திப்பு இல்லை.
12.138.165
त्वं हि सौम्य कृतार्थोऽद्य निवृत्तार्थास्तथा वयम् ।
न तेऽस्त्यद्य मया कृत्यं किंचिदन्यत्र भक्षणात् ॥ १२.१३८.१६५ ॥
சௌம்யா, இன்று நீ உன் நோக்கத்தை அடைந்தாய்; நாங்களும் நோக்கங்களிலிருந்து விலகினோம். இன்று உண்பதைத் தவிர உனக்கு என்னிடம் வேறு செயல் எதுவும் இல்லை.
12.138.166
अहमन्नं भवान्भोक्ता दुर्बलोऽहं भवान्बली ।
नावयोर्विद्यते संधिर्वियुक्ते विषमे बले ॥ १२.१३८.१६६ ॥
நான் உணவு, நீ உண்பவன்; நான் பலவீனன், நீ பலவான். வலிமை சமமற்றதாகவும் நாம் பிரிந்தும் இருக்கையில், எங்களுக்கிடையே உடன்படிக்கை இல்லை.
12.138.167
स मन्येऽहं तव प्रज्ञां यन्मोक्षात्प्रत्यनन्तरम् ।
भक्ष्यं मृगयते नूनं सुखोपायमसंशयम् ॥ १२.१३८.१६७ ॥
உன் அறிவு இதுதான் என்று நான் நினைக்கிறேன்: விடுதலைக்குப் பின்னர் உடனே நீ உணவைத் தேடுகிறாய் — நிச்சயமாக இன்பத்திற்கான வழியை, ஐயமில்லை.
12.138.168
…र्थी ह्येव सुव्यक्तो विमुक्तः प्रसृतः क्षुधा ।
शास्त्रजां मतिमास्थाय प्रातराशमिहेच्छसि ॥ १२.१३८.१६८ ॥
…விரும்புபவன்; உண்மையில் தெளிவாக விடுபட்டு, பசியால் பரவியவனாக, சாஸ்திரத்திலிருந்து பிறந்த அறிவை நாடி இங்கே காலை உணவை விரும்புகிறாய்.
12.138.169
जानामि क्षुधितं च त्वामाहारसमयश्च ते ।
स त्वं मामभिसंधाय भक्ष्यं मृगयसे पुनः ॥ १२.१३८.१६९ ॥
நீ பசியுடன் இருக்கிறாய், உனக்கு உணவு உண்ணும் நேரம் என்பதை நான் அறிவேன். ஆயினும் நீ என்னை இலக்காகக் கொண்டு மீண்டும் உணவைத் தேடுகிறாய்.
12.138.170
किंचात्र पुत्रदारार्थं यद्वाणीं सृजसे मयि ।
शुश्रूषां यतसे कर्तुं सखे मम तत्क्षमम् ॥ १२.१३८.१७० ॥
இங்கே மனைவி மக்களுக்காக நீ என்னிடம் சொல்லும் சொற்களும், எனக்குச் சேவை செய்ய நீ முயல்வதும், நண்பனே, உனக்குப் பொருத்தமானவை.
12.138.171
त्वया मां सहितं दृष्ट्वा प्रिया भार्या सुताश्च ये ।
कस्मात्ते मां न खादेयुः स्पृष्टवा प्रणयिनि त्वयि ॥ १२.१३८.१७१ ॥
உன்னுடன் என்னைக் கண்டதும், உன் அன்பான மனைவியும் மக்களும் ஏன் என்னை உண்ணக்கூடாது? உன் மீது அன்புடன் நீ என்னைத் தொடும்போது அவர்கள் எப்படி அப்படிச் செய்யாமல் இருக்கக்கூடும்?
12.138.172
नाहं त्वया समेष्यामि वृत्ते हेतुसमागमे ।
शिवं ध्यायस्व मेऽत्रस्थः सुकृतं स्मरसे यदि ॥ १२.१३८.१७२ ॥
உன் புண்ணியச் செயல்கள் உனக்கு நினைவிருந்தால், இங்கு நின்று எனக்கு நலம் உண்டாக என்று தியானம் செய். ஏதேனும் காரணத்தால் சந்திக்க நேர்ந்தால் நான் உன்னுடன் சந்திக்க மாட்டேன்.
12.138.173
शत्रोरन्नाद्यभूतः सन्क्लिष्टस्य क्षुधितस्य च ।
भक्ष्यं मृगयमाणस्य कः प्राज्ञो विषयं व्रजेत् ॥ १२.१३८.१७३ ॥
பகைவனுக்கு உணவாகி, துன்புற்று பசியுடன் உணவைத் தேடுபவனின் எல்லைக்குள் எந்த அறிவாளி செல்வான்?
12.138.174
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि दूरादपि तवोद्विजे ।
विश्वस्तं वा प्रमत्तं वा एतदेव कृतं भवेत् ॥ १२.१३८.१७४ ॥
உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நம்பிக்கையுடன் இருந்தாலும் கவனமின்றி இருந்தாலும் இதுவே செய்யப்பட வேண்டியது என்பதால், உன்னைத் தொலைவிலிருந்தே அஞ்சி நான் போவேன்.
12.138.175
नाहं त्वया समेष्यामि निवृत्तो भव लोमश ।
बलवत्सन्निकर्षो हि न कदाचित्प्रशस्यते ॥ १२.१३८.१७५ ॥
நான் உன்னுடன் சேரமாட்டேன், லோமசா, திரும்பிச் செல். வலிமையுள்ளவருடன் நெருக்கம் ஒருபோதும் புகழ்ச்சிக்குரியதல்ல.
12.138.176
यदि त्वं सुकृतं वेत्सि तत्सख्यमनुसारय ।
प्रशान्तादपि हि प्राज्ञाद्भेतव्यं बलिनः सदा ॥ १२.१३८.१७६ ॥
நீ செய்த நன்மையை அறிந்திருந்தால், அந்த நட்பைப் பின்பற்று. அமைதியும் ஞானமும் உள்ளவராக இருந்தாலும் வலிமையுள்ளவரிடம் எப்போதும் அஞ்சவேண்டும்.
12.138.177
यदि त्वर्थेन ते कार्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ।
कामं सर्वं प्रदास्यामि न त्वात्मानं कथंचन ॥ १२.१३८.१७७ ॥
உனக்கு ஏதேனும் பொருள் தேவைப்பட்டால் சொல், உனக்காக நான் என்ன செய்யவேண்டும்? நீ விரும்பும் அனைத்தையும் தருவேன்; ஆனால் எந்த வகையிலும் என்னையே தரமாட்டேன்.
12.138.178
आत्मार्थे संततिस्त्याज्या राज्यं रत्नं धनानि च ।
अपि सर्वस्वमुत्सृज्य रक्षेदात्मानमात्मवान् ॥ १२.१३८.१७८ ॥
தனக்காக மக்களும், அரசும், மணிகளும், செல்வமும் துறக்கப்பட வேண்டும். தன் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டாவது, தன்னடக்கமுள்ளவன் தன்னைக் காக்கவேண்டும்.
12.138.179
ऐश्वर्यधनरत्नानां प्रत्यमित्रेऽपि वर्तताम् ।
दृष्टा हि पुनरावृत्तिर्जीवतामिति नः श्रुतम् ॥ १२.१३८.१७९ ॥
எதிரியிடம் அதிகாரமும் செல்வமும் மணிகளும் இருந்தாலும், உயிருடன் இருப்பவர்கள் திரும்பி வருவதை நாம் கண்டிருக்கிறோம் என்று கேட்டிருக்கிறோம்.
12.138.180
न त्वात्मनः संप्रदानं धनरत्नवदिष्यते ।
आत्मा हि सर्वदा रक्ष्यो दारैरपि धनैरपि ॥ १२.१३८.१८० ॥
ஆனால் தன்னையே செல்வமும் மணியும் போலக் கொடுப்பது விரும்பப்படுவதில்லை. ஆன்மா எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டும், மனைவியர் மற்றும் செல்வத்துடனும் சேர்த்து.
12.138.181
आत्मरक्षणतन्त्राणां सुपरीक्षितकारिणाम् ।
आपदो नोपपद्यन्ते पुरुषाणां स्वदोषजाः ॥ १२.१३८.१८१ ॥
தன்னைக் காக்கும் நெறியைக் கடைப்பிடித்து நன்கு ஆராய்ந்து செயல்படுபவர்களுக்கு, தங்கள் சொந்தக் குற்றங்களால் விளையும் ஆபத்துகள் வருவதில்லை.
12.138.182
शत्रुं सम्यगविज्ञातो विप्रियो ह्यबलीयसा ।
शङ्कनीयः स सर्वत्र प्रियमप्याचरन्सदा ॥ १२.१३८.१८२ ॥
நன்கு அறியப்படாத பகைவன், பலவீனனாலும் விரோதமானவன். அவன் எப்போதும் இனிமையாக நடந்தாலும் எல்லா இடங்களிலும் சந்தேகத்திற்குரியவன்.
12.138.183
कुलजानां सुमित्राणां धार्मिकाणां महात्मनाम् ।
न तेषां चाल्यते बुद्धिः शास्त्रार्थकृतिश्चया ॥ १२.१३८.१८३ ॥
உயர்குடியில் பிறந்த, நல்ல நண்பர்களான, அறம் சார்ந்த, பெருமனம் கொண்டவர்களின் புத்தி, சாஸ்திரப் பொருளை உறுதியாகக் கடைப்பிடிப்பதால் அசைவதில்லை.
12.138.184
इत्यभिव्यक्तमेवासौ पलितेनापहासितः ।
मार्जारो व्रीडितो भूत्वा मूषिकं वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१३८.१८४ ॥
இவ்வாறு வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட்ட அவன், பலிதனால் (எலியால்) கேலி செய்யப்பட்டு, வெட்கமடைந்த பூனை எலியிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
12.138.185
सत्यं शपे त्वयाऽहं वै मित्रद्रोहो विगर्हितः ।
संमन्येऽहं तव प्रज्ञां यस्त्वं मम हिते रतः ॥ १२.१३८.१८५ ॥
உண்மையாகச் சொல்கிறேன், உன் மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்: நண்பனுக்கு துரோகம் இகழத்தக்கது. என் நலனில் ஈடுபட்டிருக்கும் உன் அறிவை நான் மதிக்கிறேன்.
12.138.186
उक्तवानर्थतत्त्वेन मया संभिन्नदर्शनः ।
न तु मामन्यथा साधो त्वं ग्रहीतुमिहार्हसि ॥ १२.१३८.१८६ ॥
பொருளின் உண்மைப்படி நான் சொன்னேன், என் பார்வை குழம்பியிருந்தாலும். ஓ நல்லவனே, இங்கே என்னை வேறுவிதமாக நினைக்காதே.
12.138.187
प्राणप्रदानजं त्वत्तो मयि सौहृदमागतम् ।
धर्मज्ञोऽस्मि गुणज्ञोऽस्मि कृतज्ञोस्मि विशेषतः ॥ १२.१३८.१८७ ॥
நீ எனக்கு உயிர் அளித்ததால் உன்னிடமிருந்து எனக்கு வந்த நட்பு என்னில் உள்ளது. நான் தர்மத்தை அறிந்தவன், குணங்களை அறிந்தவன், குறிப்பாக நன்றியுள்ளவன்.
12.138.188
मित्रेषु वत्सलश्चास्मि त्वद्भक्तश्च विशेषतः ।
त्वं मामेवंगते साधो न वाचयितुमर्हसि ॥ १२.१३८.१८८ ॥
நண்பர்களிடம் அன்புள்ளவனாக இருக்கிறேன், குறிப்பாக உன் பக்தனாக இருக்கிறேன். ஓ சாதுவே, இந்நிலையில் நீ என்னை கடிந்து பேசத் தகாது.
12.138.189
त्वया हि वाच्यमानोऽहं जह्यां प्राणान्सबान्धवः ।
धिक्शब्दो हि बुधैर्दृष्टो मद्विधेषु मनस्विषु।
पतनं धर्मतत्त्वज्ञ न मे शङ्कितुमर्हसि ॥ १२.१३८.१८९ ॥
நீ என்னைக் கடிந்தால் உறவினருடன் உயிரை விடுவேன். என்னைப் போன்ற மனஉறுதி உடையவர்களுக்கு அறிஞர்கள் பழிச்சொல்லை வீழ்ச்சியாகக் கருதுவர். ஓ தர்மத்தின் உண்மையை அறிந்தவனே, இதில் நீ என்னைச் சந்தேகிக்கத் தகாது.
12.138.190
इति संस्तूयमानोऽपि मार्जारेण स मूषिकः ।
मनसा भावगम्भीरं मार्जारमिदमब्रवीत् ॥ १२.१३८.१९० ॥
இவ்வாறு பூனையால் புகழப்பட்டபோதும், அந்த எலி மனதில் ஆழ்ந்த நோக்கத்துடன் பூனையிடம் இதைச் சொன்னது.
12.138.191
साधुर्भवान्कृतार्थोऽस्मि प्रिये च न च विश्वसे ।
संस्तवैर्वा धनौघैर्वा नाहं शक्यः पुनस्त्वया ॥ १२.१३८.१९१ ॥
நீ நல்லவன், என் நோக்கம் நிறைவேறியது. அன்புக்குரியவரையும் நான் நம்புவதில்லை. புகழ்ச்சியாலோ, செல்வக் குவியலாலோ, நான் மீண்டும் உன்னால் வசப்படுத்தப்பட முடியாது.
12.138.192
न ह्यमित्रवशं यान्ति प्राज्ञा निष्कारणं सखे ।
अस्मिन्नर्थे च गाथे द्वे निबोधोशनसा कृते ॥ १२.१३८.१९२ ॥
ஓ நண்பனே, அறிவுடையோர் காரணமின்றி எதிரியின் வசமாவதில்லை. இந்தப் பொருளில் உசனஸ் (சுக்ரர்) இயற்றிய இரண்டு பாடல்களைக் கேள்.
12.138.193
शत्रुसाधारणे कृत्ये कृत्वा सन्धिं बलीयसा ।
समाहितश्चरेद्बुद्ध्या कृतार्थश्च न विश्वसेत् ॥ १२.१३८.१९३ ॥
எதிரிகளுடன் பொதுவான செயலில், வலியவனுடன் உடன்படிக்கை செய்து, மனம் ஒருமுகப்பட்டு அறிவுடன் நடக்க வேண்டும்; காரியம் நிறைவேறிய பின்னரும் நம்பக்கூடாது.
12.138.194
न विश्वसेदवश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्चसेत् ।
नित्यं विश्वासयेदन्यान्परेषां तु न विश्वसेत् ॥ १२.१३८.१९४ ॥
நம்பப்படாதவனை நம்பக்கூடாது; நம்பப்பட்டவனையும் மிகையாக நம்பக்கூடாது. எப்போதும் மற்றவர்களை தன்னை நம்பச் செய்ய வேண்டும்; எதிரிகளை நம்பக்கூடாது.
12.138.195
तस्मात्सर्वास्ववस्थासु रक्षेज्जीवितमात्मनः ।
द्रव्याणि संततिश्चैव सर्वं भवति जीवताम् ॥ १२.१३८.१९५ ॥
ஆகவே எல்லா நிலைகளிலும் தன் உயிரைக் காக்க வேண்டும்; செல்வமும் சந்ததியும் எல்லாமும் உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கே உரியவை.
12.138.196
संक्षेपो नीतिशास्त्राणामविश्वासः परो मतः ।
नृषु तस्मादविश्वासः पुष्कलं हितमात्मनः ॥ १२.१३८.१९६ ॥
நீதிநூல்களின் சுருக்கம் அவநம்பிக்கையே மிகச் சிறந்தது எனக் கருதப்படுகிறது; ஆகவே மனிதர்களிடம் அவநம்பிக்கை கொள்வது தனக்கு மிகுந்த நன்மையாகும்.
12.138.197
वध्यन्ते न ह्यविश्वस्ताः शत्रुर्भिर्दुर्बला अपि ।
विश्वस्तास्तेषु वध्यन्ते बलवन्तोऽपि शत्रुभिः ॥ १२.१३८.१९७ ॥
நம்பாதவர்கள் பலவீனராக இருந்தாலும் எதிரிகளால் கொல்லப்படுவதில்லை; நம்பும் பலவான்களும் அவர்களாலேயே கொல்லப்படுகிறார்கள்.
12.138.198
त्वद्विधेभ्यो मया ह्यात्मा रक्ष्यो मार्जार सर्वदा ।
रक्ष त्वमपि चात्मानं चण्डालाज्जातिकिल्बिषात् ॥ १२.१३८.१९८ ॥
உன்னைப் போன்றவர்களிடமிருந்து நான் எப்போதும் என்னைக் காக்க வேண்டும்; ஓ பூனையே, நீயும் சண்டாளனிடமிருந்தும் பிறவிக் குற்றத்திலிருந்தும் உன்னைக் காத்துக்கொள்.
12.138.199
स तस्य ब्रुवतस्त्वेवं संत्रासाज्जातसाध्वसः ।
कथां हित्वा जवेनाशु मार्जारः प्रययौ ततः ॥ १२.१३८.१९९ ॥
அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், பயத்தால் நடுங்கிய பூனை கதையை விட்டுவிட்டு வேகமாக அங்கிருந்து ஓடிவிட்டது.
12.138.200
ततः शास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बुद्धिसामर्थ्यमात्मनः ।
विश्राव्य पलितः प्राज्ञो बिलमन्यज्जगाम ह ॥ १२.१३८.२०० ॥
பின்னர் சாஸ்திரப் பொருளின் உண்மையை அறிந்த அறிவாளியான பலிதன், தன் அறிவின் ஆற்றலைக் காட்டிவிட்டு வேறொரு வளைக்குச் சென்றான்.
12.138.201
एवं प्रज्ञावता बुद्ध्या दुर्बलेन महाबलाः ।
एकेन बहवोऽमित्राः पलितेनाभिसंधिताः ॥ १२.१३८.२०१ ॥
இவ்வாறு அறிவுள்ள, அறிவால் பலவீனமான ஒரே பலிதனால், மிகு வலிமையுள்ள பல எதிரிகள் வஞ்சிக்கப்பட்டனர்.
12.138.202
अरिणापि समर्थेन सन्धिं कुर्वीत पण्डितः ।
मूषिकश्च बिडालश्च मुक्तावन्योन्यसंश्रयात् ॥ १२.१३८.२०२ ॥
அறிஞன் வலிமைமிக்க எதிரியுடனும் சமாதானம் செய்துகொள்ள வேண்டும்; எலியும் பூனையும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்ததால் விடுதலை பெற்றன.
12.138.203
इत्येवं क्षत्रधर्मस्य मया मार्गो निदर्शितः ।
विस्तरेण महाराज संक्षेपमपि मे शृणु ॥ १२.१३८.२०३ ॥
இவ்வாறு நான் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் வழியை விரிவாகக் காட்டினேன்; மகாராஜனே, இப்போது அதைச் சுருக்கமாகவும் கேள்.
12.138.204
अन्योन्यं कृतवैरौ तु चक्रतुः प्रीतिमुत्तमाम् ।
अन्योन्यमभिसंधातुं संबभूव तयोर्मतिः ॥ १२.१३८.२०४ ॥
ஒருவரையொருவர் பகைத்திருந்தவர்கள் உயர்ந்த நட்பை உருவாக்கிக்கொண்டனர்; ஆனால் அவர்களில் ஒருவரையொருவர் வஞ்சிக்கும் எண்ணமும் எழுந்தது.
12.138.205
तत्र प्राज्ञोऽभिसंधत्ते सम्यग्बुद्धिबलाश्रयात् ।
अभिसंधीयते प्राज्ञः प्रमादादपि वा बुधैः ॥ १२.१३८.२०५ ॥
அங்கு அறிவாளி சரியான புத்தியின் பலத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு சூழ்ச்சி செய்கிறான்; அறிவாளியும் அசட்டையினால், அல்லது அறிஞர்களால் வஞ்சிக்கப்படுகிறான்.
12.138.206
तस्मादभीतवद्भीतो विश्वस्तवदविश्वसेत् ।
न ह्यप्रमत्तश्चलति चलितोऽवा न नश्यति ॥ १२.१३८.२०६ ॥
ஆகையால், அஞ்சாதவனாக இருந்தாலும் அஞ்சுபவனைப் போலும், நம்பிக்கை கொண்டவனாக இருந்தாலும் நம்பாதவனைப் போலும் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் கவனமுள்ளவன் தடுமாறுவதில்லை, தடுமாறினாலும் அழிவதில்லை.
12.138.207
काले हि रिपुणा संधिः काले मित्रेण विग्रहः ।
कार्य इत्येव तत्वज्ञाः प्राहुर्नित्यं नराधिप ॥ १२.१३८.२०७ ॥
சரியான காலத்தில் பகைவனுடன் சமாதானமும், சரியான காலத்தில் நண்பனுடன் பகையும் செய்ய வேண்டும்; இதையே உண்மையை அறிந்தோர் எப்போதும் சொல்லியுள்ளனர், ஓ மன்னா.
12.138.208
एतज्ज्ञात्वा महाराज शास्त्रार्थमभिगम्य च ।
अभियुक्तोऽप्रमत्तश्च प्राग्भयाद्भीतवच्चरेत् ॥ १२.१३८.२०८ ॥
ஓ மகாராஜா, இதை அறிந்து, சாஸ்திரங்களின் பொருளை ஆராய்ந்து, தாக்கப்பட்டாலும் கவனத்துடன், பயம் வருமுன்னரே அஞ்சுபவனைப் போல் நடக்க வேண்டும்.
12.138.209
भीतवत्संहितः कार्यः प्रतिसंधिस्तथैव च ।
भयादुत्पद्यते बुद्धिरप्रमत्ताभियोगजा ॥ १२.१३८.२०९ ॥
அஞ்சுபவனைப் போல் நடந்து ஒற்றுமை செய்ய வேண்டும்; அதுபோலவே எதிர்-சமாதானமும் செய்ய வேண்டும்; பயத்திலிருந்தே கவனமான முயற்சியால் பிறக்கும் புத்தி எழுகிறது.
12.138.210
न भयं जायते राजन्भीतस्यानागते भये ।
अभीतस्य च विस्रम्भात्सुमहज्जायते भयम् ॥ १२.१३८.२१० ॥
ஓ அரசே, அஞ்சுபவனுக்கு எதிர்காலத்தில் வரும் ஆபத்தில் பயம் எழுவதில்லை; ஆனால் அஞ்சாதவனுக்கு நம்பிக்கையினால் மிகப் பெரிய பயம் எழுகிறது.
12.138.211
न भीरुरिति चात्यन्तं मन्त्रो देयः कथंचन ।
अविज्ञानाद्धि विज्ञाने गच्छेदास्पददर्शनाम् ॥ १२.१३८.२११ ॥
ஒருவன் கோழை என்று முற்றிலும் நம்பி, எக்காரணத்தாலும் ஆலோசனையை ஒப்படைக்கக் கூடாது. அறியாமையிலிருந்தே அறிவை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும், அப்போது இடர் எங்கே உள்ளது என்பதும் தெரியவரும்.
12.138.212
तस्मादभीतवद्भीतो विश्वस्तवदविश्वसन् ।
कार्याणां गुरुतां ज्ञात्वा नादृतं किंचिदाचरेत् ॥ १२.१३८.२१२ ॥
ஆகையால் அஞ்சுபவன் அஞ்சாதவன் போலும், நம்பப்பட்டவனை நம்பாதவன் போலும் இருக்க வேண்டும். செயல்களின் கனத்தை அறிந்து, எதையும் அலட்சியமாகச் செய்யக் கூடாது.
12.138.213
एवमेतन्मया प्रोक्तमितिहासं युधिष्ठिर ।
श्रुत्वा त्वं सुहृदां मध्ये यथावत्समुदाचर ॥ १२.१३८.२१३ ॥
யுதிஷ்டிரா, இந்த இதிகாசத்தை நான் இவ்வாறே கூறினேன். இதைக் கேட்டு நீ நண்பர்களிடையே முறையாக நடந்துகொள்.
12.138.214
उपलभ्य मतिं चाग्र्यामरिमित्रान्तरं तथा ।
संधिविग्रहकालौ च मोक्षोपायं तथाऽऽपदि ॥ १२.१३८.२१४ ॥
சிறந்த அறிவைப் பெற்று, பகைவருக்கும் நண்பருக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிந்து, சமாதானத்தின் காலத்தையும் போரின் காலத்தையும் உணர்ந்து, இடரில் தப்பும் வழியையும் அறிந்து செயல்படு.
12.138.215
शत्रुसाधारणे कृत्ये कृत्वा सन्धिं बलीयसा ।
समागतश्चरेद्बुद्ध्या कृतार्थो न च विश्वसेत् ॥ १२.१३८.२१५ ॥
பகைவர்களுக்கும் பொதுவான ஒரு செயலில், வலிமையானவனுடன் உடன்படிக்கை செய்து ஒன்றுசேர்ந்தால் அறிவுடன் நடக்கவேண்டும்; காரியம் நிறைவேறியபின்னும் அவனை நம்பக்கூடாது.
12.138.216
अविरुद्धां त्रिवर्गेण नीतिमेतां महीपते ।
अभ्युत्तिष्ठ श्रुतात्तस्माद्भूयः संरञ्जयन्प्रजाः ॥ १२.१३८.२१६ ॥
நிலத்தின் தலைவனே, அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய மூன்றுக்கும் முரண்படாத இந்த நீதியைப் பின்பற்று. இதைக் கேட்டு எழுந்து, குடிகளை மீண்டும் மகிழ்வித்து ஆட்சி செய்.
12.138.217
ब्राह्मणैश्चापि ते सार्धं यात्रा भवतु पाण्डव ।
ब्राह्मणाद्धि परं श्रेयो दिवि चेह च भारत ॥ १२.१३८.२१७ ॥
பாண்டவனே, அந்தணர்களுடனும் உன் பயணம் (செயல்முறை) அமையட்டும்; பாரதனே, அந்தணரை விட உயர்ந்த நலன் சொர்க்கத்திலும் இங்கும் இல்லை.
12.138.218
एते धर्मस्य वेत्तारः कृतज्ञाः सततं प्रभो ।
पूजिताः शुभकर्तारः पूजयैनाञ्जाधिप ॥ १२.१३८.२१८ ॥
இவர்கள் தர்மத்தை அறிந்தவர்கள், எப்போதும் நன்றியுள்ளவர்கள், நல்லது செய்பவர்கள். பிரபுவே, இவர்களை மதித்துப் போற்று, அதிபதியே.
12.138.219
राज्यं श्रेयः परं राजन्यशश्च महदाप्स्यसे ।
कुलस्य संततिं चैव यथान्यायं यथाक्रमम् ॥ १२.१३८.२१९ ॥
அரசே, நீ அரசாட்சியின் மிக உயர்ந்த நலனையும் பெரும் புகழையும் அடைவாய்; குலத்தின் சந்ததியும் நீதிப்படியும் முறைப்படியும் தொடரும்.
12.138.220
श्रुतं च ते भारत संधिविग्रहं ।
विभावितं बुद्धिविशेषकारितम्।
तथा त्ववेक्ष्य क्षितिपेन सर्वदा ।
निषेवितव्यं नृप शत्रुमण्डलम् ॥ १२.१३८.२२० ॥
பாரதனே, நீ சந்தியும் விக்கிரகமும் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறாய்; அவை சிறந்த அறிவால் ஆராயப்பட்டவை. ஆகவே அரசே, அரசன் எப்போதும் ஆராய்ந்து பகை வட்டத்தைக் கையாள வேண்டும்.