மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.139.1
उक्तो मन्त्रो महाबाहो विश्वासो नास्ति शत्रुषु ।
कथं हि राजा वर्तेत यदि सर्वत्र नाश्वसेत् ॥ १२.१३९.१ ॥
மகாபாகுவே, நீர் ஆலோசனையைக் கூறினீர்; ஆனால் எதிரிகளிடம் நம்பிக்கை இல்லை. ஓர் அரசன் எல்லா இடங்களிலும் நம்பாமல் இருந்தால் எவ்வாறு நடந்துகொள்வான்?
12.139.2
विश्वासाद्धि परं राजन्राज्ञामुत्पद्यते भयम् ।
कथं हि नाश्वसन्राजा शत्रूञ्जयति पार्थिवः ॥ १२.१३९.२ ॥
அரசே, நம்பிக்கையிலிருந்தே அரசர்களுக்குப் பெரும் அச்சம் உண்டாகிறது. நம்பாத அரசன் எவ்வாறு எதிரிகளை வெல்வான்?
12.139.3
एतन्मे संशयं छिन्धि मनो मे संप्रमुह्यति ।
अविश्वासे कथामेतामुपाश्रित्य पितामह ॥ १२.१३९.३ ॥
பிதாமகரே, என் இந்த ஐயத்தை நீக்குங்கள்; என் மனம் பெரிதும் குழம்புகிறது. நம்பிக்கையின்மை பற்றிய இந்தக் கதையை ஆதாரமாகக் கொண்டு விளக்குங்கள்.
12.139.4
शृणुष्व राजन्यो वृत्तो ब्रह्मदत्तनिवेशने ।
पूजन्या सह संवादो ब्रह्मदत्तस्य भूपतेः ॥ १२.१३९.४ ॥
அரசே, கேள். பிரம்மதத்தனின் அரண்மனையில் நடந்ததை — பூஜனியுடன் பிரம்மதத்த மன்னன் நிகழ்த்திய உரையாடலை.
12.139.5
काम्पिल्ये ब्रह्मदत्तस्य त्वन्तः पुरनिवासिनी ।
पूजी नाम शकुनिर्दीर्घकालं सहोपिता। ॥ १२.१३९.५ ॥
காம்பில்யத்தில் பிரம்மதத்தனின் அந்தப்புரத்தில் பூஜி என்ற பெயருடைய ஒரு மைனா பறவை நீண்ட காலம் அவனுடன் வாழ்ந்தது.
12.139.6
रुदज्ञा सर्वभूतानां यथा वै जीवजीवकः ।
सर्वज्ञा सर्वतत्त्वज्ञा तिर्यग्योनिं गताऽपि स ॥ १२.१३९.६ ॥
ஜீவஜீவகப் பறவை எல்லா உயிர்களின் குரல்களையும் அறிவதுபோல், அவள் அனைத்தையும் அறிந்தவளும் எல்லாத் தத்துவங்களையும் அறிந்தவளுமாக இருந்தாள்; அவள் விலங்கு பிறவியை அடைந்திருந்தாலும்.
12.139.7
अभिप्रजाता सा तत्र पुत्रमेकं सुवर्चसम् ।
समकालं च राज्ञोऽपि देव्यां पुत्रो व्यजायत ॥ १२.१३९.७ ॥
அங்கே அவள் ஒரு ஒளிமிக்க மகனைப் பெற்றாள்; அதே நேரத்தில் அரசரின் தேவியிடமும் ஒரு மகன் பிறந்தான்.
12.139.8
तयोरर्थे कृतज्ञा तु खेचरी पूजनी सदा ।
समद्रतीरं सा गत्वा आजहार फलद्वयम् ॥ १२.१३९.८ ॥
அவ்விருவருக்காகவும், நன்றியுள்ள அந்த வானில் பறக்கும் பறவை எப்போதும் மதிப்புடன் கடற்கரைக்குச் சென்று இரண்டு பழங்களைக் கொண்டு வந்தது.
12.139.9
अष्ट्यर्थं च स्वपुत्रस्य राजपुत्रस्य चैव ह ।
लमेकं सुतायादाद्राजपुत्राय चापरम् ॥ १२.१३९.९ ॥
தன் மகனுக்கும் அரசகுமாரனுக்கும் உணவளிக்கும் பொருட்டு, ஒன்றை தன் மகனுக்கும் மற்றொன்றை அரசகுமாரனுக்கும் கொடுத்தது.
12.139.10
…मृतास्यादसदृशं बलतेजोभिवर्धनम् ।
आदायादाय सैवाशु तयोः प्रादात्पुनः पुनः ॥ १२.१३९.१० ॥
…இதிலிருந்து (பெறப்பட்ட) இயல்புக்கு மாறான, வலிமையையும் ஒளியையும் பெருக்கும் (உணவு). திரும்பத் திரும்ப எடுத்து அவளே விரைவாக அவ்விருவருக்கும் மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்தாள்.
12.139.11
ततोऽगच्छत्परां वृद्धिं राजपुत्रः फलाशनात् ।
ततः स धात्र्या कक्षेण उह्यमानो नृपात्मजः ॥ १२.१३९.११ ॥
பின்னர் அந்தப் பழத்தை உண்ட அரசகுமாரன் மிகுந்த வளர்ச்சியை அடைந்தான்; பின்னர் அந்த அரசகுமாரன் செவிலியால் இடுப்பில் தூக்கிச் செல்லப்பட்டான்.
12.139.12
ददर्श तं पक्षिसुतं बाल्यादागत्य बालकः ।
ततो बाल्याच्च यत्नेन तेनाक्रीडत पक्षिणा ॥ १२.१३९.१२ ॥
சிறுவன் குழந்தைப் பருவத்தால் வந்து அந்தப் பறவையின் குட்டியைக் கண்டான். பின்னர் சிறுவயதால், முயற்சியுடன், அவன் அந்தப் பறவையுடன் விளையாடினான்.
12.139.13
शून्ये च तमुपादाय पक्षिणं समजातकम् ।
हत्वा ततः स राजेन्द्र धात्र्या हस्तमुपागतः ॥ १२.१३९.१३ ॥
ராஜேந்திரா! வெறுமையான இடத்தில் அந்தப் பறவையையும் அதன் இனத்தைச் சேர்ந்த குஞ்சையும் எடுத்து, அவற்றைக் கொன்று, பின்னர் அவன் செவிலியின் கையில் வந்தான்.
12.139.14
अथ सा पूजनी राजन्नागमत्फलहारिणी ।
अपश्यन्निहतं पुत्रं तेन बालेन भूतले ॥ १२.१३९.१४ ॥
அரசே! பின்னர் பழங்களைக் கொண்டு வந்த அந்தச் செவிலி, அந்தச் சிறுவனால் தரையில் கொல்லப்பட்டுக் கிடந்த தன் மகனைக் கண்டாள்.
12.139.15
बाष्पपूर्णमुखी दीना दृष्ट्वा तं पतितं सुतम् ।
पूजनी दुःखसंतप्ता रुदन्ती वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१३९.१५ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், துயரத்தால் வாடிய அந்தச் செவிலி, கீழே விழுந்து கிடந்த தன் மகனைக் கண்டு அழுதபடி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
12.139.16
क्षत्रिये संगतं नास्ति न प्रीतिर्न च सौहृदम् ।
कारणे सान्त्वयन्त्येते कृतार्थाः संत्यजन्ति च ॥ १२.१३९.१६ ॥
க்ஷத்திரியனிடம் நட்பும் இல்லை, அன்பும் இல்லை, நல்லுறவும் இல்லை. ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக இவர்கள் ஆறுதல் கூறுவார்கள்; காரியம் நிறைவேறியதும் கைவிடுவார்கள்.
12.139.17
क्षत्रियेषु न विश्वासः कार्यः सर्वापकारिषु ।
अपकृत्यापि सततं सान्त्वयन्ति निरर्थकम् ॥ १२.१३९.१७ ॥
க்ஷத்திரியர்கள் மீது நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது, குறிப்பாக அனைவருக்கும் தீங்கு செய்பவர்கள் மீது. தீங்கு செய்த பின்னும் அவர்கள் இடைவிடாமல் பயனின்றி ஆறுதல் கூறுவார்கள்.
12.139.18
इयमस्य करोम्यद्य सदृशीं वैरयातनाम् ।
कृतघ्नस्य नृशंसस्य भृशं विश्वासघातिनः ॥ १२.१३९.१८ ॥
இப்போது நான் இவனுக்கு இத்தகைய தகுந்த பகை-பழிவாங்கலைச் செய்கிறேன் — நன்றிகெட்ட, கொடுமையான, மிகுந்த நம்பிக்கைத் துரோகியான இவனுக்கு.
12.139.19
सहसंजातवृद्धस्य तथैव सहभोजिनः ।
शरण्यस्य वधश्चैव त्रिविधं तस्य किल्विषम् ॥ १२.१३९.१९ ॥
ஒன்றாகப் பிறந்து ஒன்றாக வளர்ந்தவனையும், அதுபோல ஒன்றாக உணவருந்துபவனையும், அடைக்கலம் தேடி வந்தவனையும் கொல்வது—இவை மூன்றும் அவனுக்குப் பாவமாகும்.
12.139.20
इत्युक्त्वा चरणाभ्यां तु नेत्रे नृपसुतस्य सा ।
हृत्वा स्वस्था तत इदं पूजनी वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१३९.२० ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அவள் தன் கால்களால் அரச குமாரனின் கண்களைப் பறித்தாள்; பிறகு அமைதியுற்று பூஜனி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
12.139.21
इच्छयेह कृतं पापं सद्य एवोपसर्पति ।
कृतं प्रतिकृतं येषां न नश्यति शुभाशुभम् ॥ १२.१३९.२१ ॥
இங்கு விருப்பத்துடன் செய்யப்பட்ட பாவம் உடனே திரும்பி வருகிறது. எவர்களுடைய செயலும், அதற்கான பதிலும்—நல்லதும் தீயதும்—அழிவதில்லையோ, (அவர்களுக்கு).
12.139.22
पापं कर्म कृतं किंचिद्यदि तस्मिन्न दृश्यते ।
निपात्यतेऽस्य पुत्रेषु पौत्रेष्वपि च नप्नृषु ॥ १२.१३९.२२ ॥
அவனிடம் செய்த ஏதேனும் பாவச்செயல் தெரியவில்லையானால், அது அவனது மகன்கள் மீதும், பேரன்கள் மீதும், கொள்ளுப் பேரன்கள் மீதும் விழச் செய்யப்படுகிறது.
12.139.23
ब्रह्मदत्तः सुतं दृष्ट्वा पूजन्या हृतलोचनम् ।
कृतप्रतिकृतं मत्वा पूजनीमिदमब्रवीत् ॥ १२.१३९.२३ ॥
பூஜனியால் கண்கள் பறிக்கப்பட்ட தன் மகனைக் கண்டு, செய்த செயலும் அதற்கான பதிலும் என்று எண்ணி, பிரம்மதத்தன் பூஜனியிடம் இதைச் சொன்னான்.
12.139.24
अस्ति वै कृतमस्माभिरस्ति प्रतिकृतं त्वया ।
उभयं तत्समीभूतं वस पूजनि मा गमः ॥ १२.१३९.२४ ॥
நாங்கள் செய்தோம், நீயும் அதற்குப் பதில் செய்தாய். இரண்டும் சமமாகிவிட்டன. பூஜனியே, இங்கேயே இரு, போகாதே.
12.139.25
सकृत्कृतापराधस्य तत्रैव परिलम्बतः ।
न तद्बुधाः प्रशंसन्ति श्रेयस्तत्रापसर्पणम् ॥ १२.१३९.२५ ॥
ஒருமுறை குற்றம் செய்தவன் அங்கேயே தங்கித் தாமதித்தால், அறிஞர்கள் அதைப் புகழ மாட்டார்கள்; அங்கிருந்து விலகிச் செல்வதே நன்மை.
12.139.26
सान्त्वे प्रयुक्ते विवृते वैरे चैव न विश्वसेत् ।
क्षिप्रं स हन्यते मूढो न हि वैरं प्रशाम्यति ॥ १२.१३९.२६ ॥
இனிய சொற்கள் பேசப்பட்டாலும், பகை வெளிப்படையாக இருந்தாலும், நம்பக்கூடாது; மூடன் விரைவில் கொல்லப்படுவான், ஏனெனில் பகை தானாக அடங்குவதில்லை.
12.139.27
अन्योन्यकृतवैराणां पुत्रपौत्रं नियच्छति ।
पुत्रपौत्रविनाशे च परलोकं नियच्छति ॥ १२.१३९.२७ ॥
ஒருவரோடொருவர் பகை கொண்டவர்களின் பகை மகன்களையும் பேரன்களையும் பிடித்துக்கொள்கிறது; மகன்களும் பேரன்களும் அழிந்தால் அது மறுலோகத்திற்கும் இட்டுச்செல்கிறது.
12.139.28
सर्वेषां कृतवैराणामविश्वासः सुखावहः ।
एकान्ततो न विश्वासः कार्यो विश्वासघातके ॥ १२.१३९.२८ ॥
பகை கொண்ட அனைவரிடத்திலும் நம்பிக்கையின்மை நன்மை தரும்; நம்பிக்கை துரோகம் செய்பவனிடம் முற்றிலும் நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது.
12.139.29
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नमपि मूलं निकृन्तति।
कामं विश्वासयेदन्यान्परेषां च न विश्वसेत् ॥ १२.१३९.२९ ॥
நம்பப்படாதவனை நம்பக்கூடாது; நம்பப்பட்டவனையும் மிகையாக நம்பக்கூடாது; நம்பிக்கையிலிருந்து எழும் அச்சம் வேரையும் அறுத்துவிடும். விரும்பினால் பிறரை நம்ப வைக்கலாம், ஆனால் பிறரை நம்பக்கூடாது.
12.139.30
माता पिता बान्धवानां वरिष्ठौ ।
भार्या क्षेत्रं बीजमात्रं तु पुत्रः।
भ्राता शत्रुः क्लिन्नपाणिर्वयस्य ।
आत्मा ह्येकः सुखदुःखस्य भोक्ता ॥ १२.१३९.३० ॥
தாயும் தந்தையும் உறவினர்களில் சிறந்தவர்கள். மனைவி வயல்; மகன் வெறும் விதை. சகோதரன் பகைவனாகலாம்; நண்பன் ஈரக்கையுடையவன் (வஞ்சகன்) ஆகலாம். தானே ஒருவனே இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பவன்.
12.139.31
अन्योन्यकृतवैराणां न संधिरुपपद्यते ।
स च हेतुरतिक्रान्तो यदर्थमहमावसम् ॥ १२.१३९.३१ ॥
ஒருவருக்கொருவர் பகை செய்தவர்களுக்கு சமாதானம் ஏற்படுவதில்லை. நான் இங்கு வசித்ததற்கான காரணமும் கடந்துபோய்விட்டது.
12.139.32
पूजितस्यार्थमानाभ्यां सान्त्वं पूर्वापकारिणः ।
हृदयं भवत्यविश्वस्तं कर्म त्रासयते बलात् ॥ १२.१३९.३२ ॥
செல்வத்தாலும் மரியாதையாலும் பூஜிக்கப்பட்டாலும், முன்பு தீங்கு செய்தவனின் ஆறுதல் வார்த்தைகள் உள்ளத்தை நம்பிக்கையற்றதாக ஆக்குகின்றன; அவனுடைய செயல் பலவந்தமாக அஞ்சச் செய்கிறது.
12.139.33
पूर्वं संमानना यत्र पश्चाच्चैव विमानना ।
जह्यात्स सत्ववान्वासं संमानितविमानितः ॥ १२.१३९.३३ ॥
முதலில் மரியாதையும் பின்னர் அவமதிப்பும் உள்ள இடத்தில், மனவலிமை கொண்டவன் தங்குவதை விட்டுவிட வேண்டும்; மதிக்கப்பட்டு பின்பு அவமதிக்கப்பட்டவன் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.
12.139.34
उषिताऽस्मि तवागारे दीर्घकालमहिंसिता ।
तदिदं वैरमुत्पन्नं सुखमास्ख व्रजाम्यहम् ॥ १२.१३९.३४ ॥
நீ வீட்டில் நீண்ட காலம் எந்த தீங்குமின்றி வசித்தேன். இப்போது இந்த பகை உண்டாகிவிட்டது; நீ சுகமாக அமர்ந்திரு, நான் போகிறேன்.
12.139.35
यः कृते प्रतिकुर्याद्वै न स तत्रापराध्नुयात् ।
अनृणस्तेन भवति वस पूजनि मागमः ॥ १२.१३९.३५ ॥
செய்த உதவிக்கு யார் பதில் செய்கிறானோ, அவன் அங்கு குற்றம் செய்யவில்லை; அதனால் அவன் கடன் இல்லாதவனாகிறான். பூஜனியே, இங்கேயே வசி, போகாதே.
12.139.36
न कृतस्य तु कर्तुश्च सख्यं संधीयते पुनः ।
हृदयं तत्र जानाति कर्तुश्चैव कृतस्य च ॥ १२.१३९.३६ ॥
செய்த செயலுக்கும் செய்தவனுக்கும் இடையே நட்பு மீண்டும் ஒட்டுவதில்லை. அங்கே உள்ளம் செய்தவனையும் செய்த செயலையும் அறிந்துகொள்கிறது.
12.139.37
कृतस्य चैव कर्तुश्च सख्यं संधीयते पुनः ।
वैरस्योपशमो दृष्टः पापं नोपाश्नुते पुनः ॥ १२.१३९.३७ ॥
செய்யப்பட்டவனுக்கும் செய்தவனுக்கும் இடையிலான நட்பு மீண்டும் இணைகிறது; பகையின் தணிவு காணப்படுகிறது, மேலும் (அவன்) மீண்டும் பாவத்தை அடைவதில்லை.
12.139.38
नास्ति वैरमतिक्रान्तं सान्त्वितोऽस्मीति नाश्वसेत् ।
विश्वासाद्बध्यते लोकस्तस्माच्छ्रेयोप्यदर्शनम् ॥ १२.१३९.३८ ॥
"பகை கடந்துபோய்விடவில்லை; நான் சமாதானப்படுத்தப்பட்டுவிட்டேன்" என்று நினைத்து (யாரும்) நம்பிக்கை கொள்ளக் கூடாது. நம்பிக்கையால் மக்கள் கட்டுண்டு போகிறார்கள்; ஆகவே (தன்னை) வெளிப்படுத்தாமல் இருப்பதே நன்மை.
12.139.39
तरसा ये न शक्यन्ते शस्त्रैः सुनिसितैरपि ।
साम्ना तेऽपि निगृह्यते गजा इव करेणुभिः ॥ १२.१३९.३९ ॥
வலிமையாலும் கூர்மையான ஆயுதங்களாலும்கூட அடக்க முடியாதவர்களும், சாமத்தால் (இனிய சொல்லால்) அடக்கப்படுவர்; பெண் யானைகளால் ஆண் யானைகள் கட்டுப்படுத்தப்படுவது போல.
12.139.40
संवासाज्जायते स्नेहो जीवितान्तकरेष्वपि ।
अन्योन्यस्य हि विश्वासः श्वानश्वपचयोरिव ॥ १२.१३९.४० ॥
ஒன்றாக வாழ்வதால் அன்பு பிறக்கிறது; உயிரை முடிக்கும் வல்லவர்களிடையேயும் கூட. ஒருவர்மேல் ஒருவருக்கு நம்பிக்கையும் உண்டாகிறது, நாய்களுக்கும் நாய் உண்பவர்களுக்கும் இடையில் இருப்பது போல.
12.139.41
अन्योन्यकृतवैराणां संवासान्मृदुतां गतम् ।
नैव तिष्ठति तद्वैरं पुष्करस्थमिवोदकम् ॥ १२.१३९.४१ ॥
ஒருவர்க்கொருவர் பகை செய்தவர்களின் அந்தப் பகை, ஒன்றாக வாழ்வதால் மென்மையை அடைந்துவிடுகிறது; தாமரை இலையில் இருக்கும் நீர் நிற்பதுபோல அந்தப் பகை நிலைத்து நிற்பதில்லை.
12.139.42
वैरं पञ्चसमुत्थानं तच्च बुध्यन्ति पण्डिताः ।
स्त्रीकृतं वास्तुजं वाग्जं स्वसपत्नापराधजम् ॥ १२.१३९.४२ ॥
பகைக்கு ஐந்து தோற்றுவாய்கள் உண்டு; அதை அறிவுடையோர் உணர்கின்றனர்: பெண்ணால் உண்டானது, நிலத்தால் (சொத்தால்) பிறந்தது, சொல்லால் பிறந்தது, தன் எதிரியின் குற்றத்தால் பிறந்தது.
12.139.43
तत्र दाता न हन्तव्यः क्षत्रियेण विशेषतः ।
प्रकाशं वाऽप्रकाशं वा बुद्ध्वा दोषबलाबलम् ॥ १२.१३९.४३ ॥
அங்கே கொடையாளியை, குறிப்பாக ஒரு க்ஷத்திரியன் கொல்லக் கூடாது; வெளிப்படையாக இருந்தாலும் மறைவாக இருந்தாலும், குற்றத்தின் வலிமையும் பலவீனமும் அறிந்து.
12.139.44
कृतवैरे न विश्वासः कार्यस्त्विह सुहृद्यपि ।
प्रच्छन्नं तिष्ठते वैरं गूढोऽग्निरिव दारुषु ॥ १२.१३९.४४ ॥
பகைமை செய்தவனிடம் நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது; இங்கு நண்பனிடமும்கூட; பகை மறைந்திருக்கும், விறகில் மறைந்த நெருப்பைப் போல.
12.139.45
न वित्तेन न पारुष्यैर्न च सान्त्वेन च श्रुतैः ।
वैराग्निः शाम्यते राजन्निमग्नोऽग्निरिवार्णवे ॥ १२.१३९.४५ ॥
செல்வத்தாலும், கடுஞ்சொல்லாலும், சாந்தமான பேச்சாலும், கற்றறிவாலும் பகையின் நெருப்பு தணியாது, அரசே, கடலில் மூழ்கிய நெருப்பைப் போல.
12.139.46
न हि वैराग्निरुद्धूतः कर्म चाप्यपराधजम् ।
शाम्यत्यदग्ध्वा नृपते विना ह्येकतरक्षयात् ॥ १२.१३९.४६ ॥
பகையின் நெருப்பும் குற்றத்தால் பிறந்த செயலும், அரசே, இருவரில் ஒருவரின் அழிவின்றி எரிக்காமல் தணியாது.
12.139.47
सत्कृतस्यार्थामनाभ्यां तत्र पूर्वापकारिणः ।
नैव शान्तिर्न विश्वासः कर्मणा जायते बलात् ॥ १२.१३९.४७ ॥
முன்பு தீங்கிழைத்தவனை, செல்வத்தாலும் மரியாதையாலும் உபசரித்தாலும், அங்கே சமாதானமும் நம்பிக்கையும் உண்டாகாது; செயலாலும் பலத்தாலும் அவை பிறக்காது.
12.139.48
नैवापकारे कस्मिंश्चिदहं त्वयि तथा भवान् ।
उषितावाऽपि चक्रितं नेदानीं विश्वसाम्यहम् ॥ १२.१३९.४८ ॥
எந்தத் தீங்கிலும் நான் உன்னையும் நீ என்னையும் அப்படியே... தங்கியிருந்தும், திகைத்து, இப்போது நான் நம்பவில்லை.
12.139.49
कालेन क्रियते कार्यं तथैव विविधाः क्रियाः ।
कालेनैव प्रवर्तन्ते कः कस्येत्यपराध्यति ॥ १२.१३९.४९ ॥
காலத்தினாலேயே செயல் செய்யப்படுகிறது; அதுபோலவே பலவகைச் செயல்களும். காலத்தினாலேயே அவை தொடங்குகின்றன; அப்படியானால் யார் யாருக்குக் குற்றம் செய்கிறான்?
12.139.50
तुल्यं चोभे प्रवर्तेते मरणं जन्म चैव हि ।
कार्यते चैव कालेन तन्निमित्तं न जीवति ॥ १२.१३९.५० ॥
இறப்பும் பிறப்பும் இரண்டும் சமமாகவே நிகழ்கின்றன. காலத்தினாலேயே அவை செய்விக்கப்படுகின்றன; அதன் காரணத்தாலேயே ஒருவரும் வாழ்வதில்லை.
12.139.51
बध्यन्ते युगपत्केचिदेकैकं चापरे तथा ।
कालो दहति भूतानि संप्राप्तोऽग्निरिवेन्धनम् ॥ १२.१३९.५१ ॥
சிலர் ஒன்றாகவும், மற்றவர்கள் ஒவ்வொருவராகவும் பிணிக்கப்படுகின்றனர்; அதுபோலவே காலம் உயிர்களை எரிக்கிறது, வந்த நெருப்பு விறகை எரிப்பது போல.
12.139.52
नाहं प्रमाणं नैव त्वभन्योन्यं कारणं शुभे ।
कालो नित्यमुपादत्ते सुखं दुःखं च देहिनाम् ॥ १२.१३९.५२ ॥
ஓ நல்லவளே, நான் அதிகாரமல்ல; நீயும் ஒருவருக்கொருவர் காரணமும் அல்ல; காலமே எப்போதும் உடலுடையோரின் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் கொள்கிறது.
12.139.53
एवं वसेह सन्नेहा यथाकाममहिंसिता ।
यत्कृतं तत्तु मे क्षान्तं त्वं च वै क्षम पूजनि ॥ १२.१३९.५३ ॥
இவ்வாறு நீ இங்கே அன்புடன், விரும்பியபடி, துன்புறுத்தப்படாமல் வாழ்வாயாக. நான் செய்தது எனக்காகப் பொறுக்கப்பட்டது; நீயும் பொறுப்பாயாக, ஓ பூஜனீயே.
12.139.54
यदि कालः प्रमाणं ते न वैरं कस्यचिद्भवेत् ।
कस्मादपचितिं यान्ति बान्धवा बान्धवे हते ॥ १२.१३९.५४ ॥
காலமே உன் அதிகாரமானால், யாருக்கும் பகை இருக்கக்கூடாதல்லவா? உறவினன் உறவினனால் கொல்லப்படும்போது உறவினர்கள் ஏன் பழிவாங்கச் செல்கிறார்கள்?
12.139.55
कस्माद्देवासुराः सर्वे अन्योन्यमभिजघ्निरे ।
यदि कालेन निर्याणं सुखदुःखे भवाभवौ ॥ १२.१३९.५५ ॥
காலத்தால் அனைத்தும் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கும் என்றால், தேவர்களும் அசுரர்களும் ஏன் ஒருவரை ஒருவர் கொல்கின்றனர்? இன்பமும் துன்பமும், இருப்பும் இன்மையும் காலத்தின் கையிலேயே உள்ளனவே.
12.139.56
भिषजो भैषजं कर्तुं कस्मादिच्छन्ति रोगिणः ।
यदि कालेन पच्यन्ते भेषजैः किं प्रयोजनम् ॥ १२.१३९.५६ ॥
காலத்தால் நோயாளிகள் முதிர்ந்து அழிகிறார்கள் என்றால், மருத்துவர்கள் மருந்து கொடுக்கவும் நோயாளிகள் அதை விரும்பவும் ஏன்? மருந்துகளால் என்ன பயன்?
12.139.57
प्रलापः सुमहान्कस्मात्क्रियते शोकमूर्च्छितैः ।
यदि कालः प्रमाणं ते कस्माद्धर्मोऽस्ति कर्तृषु ॥ १२.१३९.५७ ॥
துயரால் மயங்கியவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பெரிய புலம்பல் செய்கிறார்கள்? காலமே உனக்குப் பிரமாணம் என்றால், செயல் செய்பவர்களில் தர்மம் ஏன் உள்ளது?
12.139.58
तव पुत्रो ममापत्यं हतवान्हिंसितो मया ।
अनन्तरं त्वयाहं च बाधितव्या महीपते ॥ १२.१३९.५८ ॥
உன் மகன் என் மகனைக் கொன்றான்; நான் அவனைக் காயப்படுத்தினேன். பூமிபதியே, அதன் பின் நீ என்னையும், நான் உன்னையும் துன்புறுத்த வேண்டும்.
12.139.59
अहं हि पुत्रशोकेन कृतपापा तवात्मजे ।
तथा त्वया प्रहर्तव्यं मयि तत्त्वं च मे शृणु ॥ १२.१३९.५९ ॥
மகன் துயரால் உன் குழந்தைக்கு எதிராக நான் பாவம் செய்தேன். ஆகவே நீ என்மேல் தாக்க வேண்டும். இப்போது என் உண்மையைக் கேள்.
12.139.60
भक्षार्थं क्रीडनार्थं च नरा वाञ्छन्ति पक्षिणः ।
तृतीयो नास्ति संयोगो वधबन्धादृते क्षमः ॥ १२.१३९.६० ॥
மனிதர்கள் உணவுக்காகவும் விளையாட்டுக்காகவும் பறவைகளை விரும்புகின்றனர். கொலையும் கட்டுதலும் அல்லாமல் மூன்றாவது தொடர்பு இல்லை, அது தகுதியானதும் அல்ல.
12.139.61
वधबन्धभयादेके मोक्षतन्त्रमुपाश्रिताः ।
जनीमरणजं दुःखं प्राहुर्वेदविदो जनाः ॥ १२.१३९.६१ ॥
கொலை, சிறை ஆகியவற்றின் பயத்தால் சிலர் விடுதலைக்கான நெறியை அடைக்கலமாகக் கொள்கின்றனர். பிறப்பு இறப்பிலிருந்து எழும் துன்பத்தை வேதம் அறிந்தோர் கூறுகின்றனர்.
12.139.62
सर्वस्य दयिताः प्राणाः सर्वस्य दयिताः सुताः ।
दुःखादुद्विजते सर्वं सर्वस्य सुखमीप्सितम् ॥ १२.१३९.६२ ॥
எல்லோருக்கும் உயிர் பிரியமானது; எல்லோருக்கும் மக்கள் பிரியமானவர்கள். துன்பத்திலிருந்து எல்லாம் நடுங்குகிறது; எல்லோரும் இன்பத்தையே விரும்புகின்றனர்.
12.139.63
दुःखं जरा ब्रह्मदत्त दुःखमर्थविपर्ययः ।
दुःखं चानिष्टसंवासो दुःखमिष्टवियोजनम् ॥ १२.१३९.६३ ॥
பிரம்மதத்தா, முதுமையே துன்பம்; செல்வ இழப்பும் துன்பம். விரும்பாதவருடன் வாழ்வதும் துன்பம்; விரும்பியவரைப் பிரிவதும் துன்பம்.
12.139.64
वैरबन्धकृतं दुःखं स्त्रीकृतं सह तथा ।
दुःखं दुःखेन सततं विवर्धति… धिप ॥ १२.१३९.६४ ॥
பகையாலும் சிறையாலும் உண்டாகும் துன்பம்; பெண்களால் உண்டாகும் துன்பமும் அவ்வாறே. துன்பத்தால் துன்பம் இடைவிடாது பெருகுகிறது… தி-ப.
12.139.65
न दुःखं परदुःखे वै केचिदाहुर…यः ।
यो दुःखं नाभिजानाति स जल्पति माहाजने ॥ १२.१३९.६५ ॥
பிறரின் துன்பத்தில் துன்பம் இல்லை என்று சிலர் கூறுவர்… துன்பத்தை அறியாதவன் பெரும் அவையில் வீண்பேச்சு பேசுகிறான்.
12.139.66
यस्तु शोचति दुःखार्ताः स कथं वक्तमुत्सहेत ।
रसज्ञः सर्वदुःखस्य यथाऽऽत्मनि तथा परे ॥ १२.१३९.६६ ॥
துன்பத்தால் வருந்துவோருக்காக வருந்துபவன் எவ்வாறு பேசத் துணிவான்? எல்லாத் துன்பத்தின் சுவையை அறிந்தவன் தன்னுள் உள்ளதுபோலவே பிறரிடத்திலும் அதை அறிகிறான்.
12.139.67
भिन्ना श्लिष्टा न सज्यन्ते शस्त्रैः सुनिशितैरपि ।
साम्ना तेऽपि निगृह्यन्ते गजा इव करेणुभिः ॥ १२.१३९.६७ ॥
உடைந்தவை, சேர்ந்தவை எவையும் மிகக் கூர்மையான ஆயுதங்களாலும் ஒட்டுவதில்லை; ஆனால் அவையும் சாமத்தால் அடக்கப்படுகின்றன, யானைகள் பெண் யானைகளால் அடக்கப்படுவது போல்.
12.139.68
यत्कृतं ते मया राजंस्त्वया च मम यत्कृतम् ।
न तद्वर्षशतैः शक्यं व्यपोहितुमरिंदम् ॥ १२.१३९.६८ ॥
ஓ அரசே, நீ எனக்குச் செய்ததும் நான் உனக்குச் செய்ததும் நூறு ஆண்டுகளிலும் அழிக்க முடியாது, எதிரிகளை அடக்குபவனே.
12.139.69
आवयोः कृतमन्योन्यं तस्य संधिर्न विद्यते ।
स्मृत्वास्मृत्वा हि ते पुत्रं नवं वैरं भविष्यति ॥ १२.१३९.६९ ॥
நாம் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் செய்தது, அதற்கு சமாதானம் இல்லை; உன் மகனை நினைத்தாலும் மறந்தாலும் புதிய பகை எழும்.
12.139.70
वैरमन्तिकमासाद्य यः प्रीतिं कर्तुमिच्छति ।
मृण्मयस्येव भग्नस्य तस्य संधिर्न विद्यते ॥ १२.१३९.७० ॥
பகை அருகில் வந்தபின் நட்பு செய்ய விரும்புபவனுக்கு, உடைந்த மண்பாண்டம் போல சமாதானம் இல்லை.
12.139.71
निश्चयः स्वार्थशास्त्रेषु न विश्वासः सुखोदयः ।
उशना चैव गाथे द्वे प्रह्लादायाब्रवीत्पुरा ॥ १२.१३९.७१ ॥
தன் நலன் சார்ந்த நூல்களில் உறுதி உண்டு; நம்பிக்கை இன்பத்தின் ஊற்று அல்ல; முன்பு உசனஸ் பிரகலாதனுக்கு இந்த இரண்டு கதைகளைச் சொன்னார்.
12.139.72
ये वैरिणः श्रद्दधते सत्ये सत्येतरेऽपि वा ।
वध्यन्ते श्रद्दधाना हि मधु शुष्कतृणैरिव ॥ १२.१३९.७२ ॥
பகைவர்கள் உண்மையிலும் பொய்யிலும் நம்பிக்கை வைத்தால், நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் உலர்ந்த புல்லால் தேன் போல அழிக்கப்படுவார்கள்.
12.139.73
न हि वैराणि शाम्यन्ति कुलेष्वादशमाद्युगात् ।
आख्यातारश्च विद्यन्ते कुले चेज्जायते पुमान् ॥ १२.१३९.७३ ॥
குலங்களில் பத்தாவது தலைமுறை வரையிலும் பகைகள் அடங்குவதில்லை; குலத்தில் ஒரு ஆண் பிறந்தால் அதை எடுத்துரைப்பவர்களும் இருக்கின்றனர்.
12.139.74
उपगृह्य तु वैराणि सान्त्वयन्ति नराधिपाः ।
अथैनं प्रतिहिंसन्ति पूर्णं घटमिवाश्मनि ॥ १२.१३९.७४ ॥
அரசர்கள் பகைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவற்றைத் தணிப்பதுபோல் நடிக்கின்றனர்; பின்னர் நிரம்பிய குடத்தைக் கல்லில் அடிப்பதுபோல் அவனைத் தாக்குகின்றனர்.
12.139.75
सदा न विश्वसेद्राजन्पापं कृत्वेह कस्यचित् ।
अपकृत्य परेषां हि विश्वासाद्दुःखमश्नुते ॥ १२.१३९.७५ ॥
அரசே, இங்கு யாருக்கேனும் தீமை செய்தவன் எவரையும் ஒருபோதும் நம்பக்கூடாது; பிறருக்குத் தீங்கிழைத்தவன் நம்பிக்கையாலேயே துன்பம் அடைகிறான்.
12.139.76
नाविश्वासाच्चिनोत्यर्थमीहते चापि किंचन ।
भयात्त्वेकतरं मित्रं कृतकृत्या भवत्विह ॥ १२.१३९.७६ ॥
நம்பிக்கையின்மையால் ஒருவன் செல்வத்தைச் சேர்ப்பதில்லை, எதற்கும் முயல்வதில்லை; ஆனால் அச்சத்தால் இருவரில் ஒருவரை நண்பனாக்கிக் கொண்டு, இங்கே தன் காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளட்டும்.
12.139.77
यस्येह व्रणिनौ पादौ पभ्द्यां च परिधावतः ।
क्षिण्येते तस्य तौ पादौ सुगुप्तमपि धावतः ॥ १२.१३९.७७ ॥
இங்கே யாருடைய கால்கள் புண்பட்டவையாக இருக்கின்றனவோ, கால்களால் ஓடித் திரிகிறவனின் அந்தக் கால்கள் நன்றாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு ஓடினாலும் தேய்ந்து போகின்றன.
12.139.78
नेत्राभ्यां सरुजाभ्यां यः प्रतिवातमुदीक्षते ।
तस्य वायुरुजाऽत्यर्थं नेत्रयोर्भवति ध्रुवम् ॥ १२.१३९.७८ ॥
வலியுள்ள கண்களால் காற்றுக்கு எதிராகப் பார்ப்பவனுக்கு, காற்றின் வலியால் அவன் கண்களில் மிகுந்த வேதனை நிச்சயமாக உண்டாகும்.
12.139.79
दुष्टं पन्थानमासाद्य यो मोहादभिपद्यते ।
आत्मनो बलमज्ञात्वा तदन्तं तस्य जीवितम् ॥ १२.१३९.७९ ॥
தீய வழியை அடைந்து, மயக்கத்தால் அதில் செல்பவன், தன் வலிமையை அறியாமல் இருந்தால், அவனுடைய வாழ்க்கை அதன் முடிவிலேயே முடிகிறது.
12.139.80
यस्तु वर्षमविज्ञाय क्षेत्रं कर्षति कर्षकः ।
हीनः पुरुषकारेण तस्य वै नाप्नुते फलम् ॥ १२.१३९.८० ॥
பருவமழையை அறியாமல் வயலை உழும் உழவன், மனித முயற்சியில்லாதவனாக இருந்தால், அவனுக்கு உண்மையில் பலன் கிடைப்பதில்லை.
12.139.81
यस्तु तिक्तं कषायं वा स्वादु वा मधुरं हितम् ।
आहारं कुरुते नित्यं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.१३९.८१ ॥
கசப்பான, துவர்ப்பான அல்லது இனிப்பான, இனிமையான, நலம் தரும் உணவை எப்போதும் உண்பவன், அமரத்துவத்திற்குத் தகுதி பெறுகிறான்.
12.139.82
पथ्यं मुक्त्वा तु यो मोहाद्दुष्टमश्नाति भोजनम् ।
परिणाममविज्ञाय तदन्तं तस्य जीवितम् ॥ १२.१३९.८२ ॥
நலம்தரும் உணவை விட்டுவிட்டு, மயக்கத்தால் கெட்ட உணவை உண்பவன், அதன் விளைவை அறியாமல், அவனுடைய வாழ்க்கை அதன் முடிவோடு முடிகிறது.
12.139.83
दैवं पुरुषकारश्च स्थितावन्योन्यसंश्रयात् ।
उदात्तं कर्म वै तत्र दैवं क्लीबा उपासते ॥ १२.१३९.८३ ॥
ஊழும் மனித முயற்சியும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து நிலைபெறுகின்றன; அங்கே உயர்ந்த செயலே உண்மையானது; பலவீனர்கள் ஊழையே வணங்குகின்றனர்.
12.139.84
कर्म चात्महितं कार्यं तीक्ष्णं वा यदि वा मृदु ।
ग्रस्यतेऽकर्मशीलस्तु सदाऽनर्थैरकिंचनः ॥ १२.१३९.८४ ॥
தனக்கு நன்மை தரும் செயலைச் செய்ய வேண்டும், அது கடுமையானதாக இருந்தாலும் சரி, மென்மையானதாக இருந்தாலும் சரி; செயல்படாதவன் எப்போதும் துன்பங்களால் பிடிக்கப்பட்டு, ஏழையாகிறான்.
12.139.85
तस्मात्संशयितव्येऽर्थे कार्य एव पराक्रमः ।
सर्वस्वमपि संत्यज्य कार्यमात्महितं नरैः ॥ १२.१३९.८५ ॥
ஆகவே ஐயத்திற்குரிய செயலில் வீரமே செயல்பட வேண்டும். மனிதர்கள் தன் நலனுக்கான செயலைச் செய்ய வேண்டும், அதற்காக அனைத்தையும் துறக்க நேர்ந்தாலும் கூட.
12.139.86
विद्या शौचं च दाक्ष्यं च बलं शौर्यं च पञ्चमम् ।
मित्राणि सहजान्याहुर्वर्तयन्तीह यैर्बुधाः ॥ १२.१३९.८६ ॥
கல்வி, தூய்மை, திறமை, வலிமை, ஐந்தாவதாக வீரம் ஆகியவற்றை அறிஞர்கள் இயல்பான நண்பர்கள் என்கின்றனர்; இவற்றால் அவர்கள் இவ்வுலகில் செயல்களைச் சாதிக்கின்றனர்.
12.139.87
निवेशनं च कुप्यं च क्षेत्रं भार्यां सुहृज्जनम् ।
एतान्युपचितान्याहुः सर्वत्र लभते पुमान् ॥ १२.१३९.८७ ॥
வீடு, பொருட்கள், நிலம், மனைவி, நலம்விரும்பும் மக்கள் — இவற்றைத் திரட்டப்பட்ட செல்வம் என்கின்றனர்; மனிதன் இவற்றை எங்கும் பெறுகிறான்.
12.139.88
सर्वत्र रमते प्राज्ञः सर्वत्र च विरोचते ।
न विभीषयते किंचिद्भीषितो न बिभेति च ॥ १२.१३९.८८ ॥
அறிவுடையவன் எங்கும் மகிழ்ச்சி காண்கிறான்; எங்கும் ஒளிர்கிறான். அவன் யாரையும் அச்சுறுத்துவதில்லை; அச்சுறுத்தப்பட்டாலும் அஞ்சுவதில்லை.
12.139.89
नित्यं बुद्धिमतोऽप्यर्थः स्वल्पकोऽपि विवर्धते ।
दाक्ष्येण कुर्वतां कर्मं संयमात्प्रतितिष्ठति ॥ १२.१३९.८९ ॥
அறிவுடையவனுக்கு செல்வம், எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், எப்போதும் பெருகும்; திறமையுடன் செயல் செய்பவர்களின் (செல்வம்) கட்டுப்பாட்டால் நிலைபெறுகிறது.
12.139.90
गृहस्नेहावबद्धानां नराणामल्पमेधसाम् ।
कुस्त्री खादति मांसानि माघमां सेगवा इव ॥ १२.१३९.९० ॥
வீட்டு பாசத்தில் கட்டுண்ட குறைந்த அறிவுடைய மனிதர்களின் சதையை கெட்ட மனைவி தின்கிறாள்; மாக மாதம் பசுக்களுடன் (அவர்களை) வாட்டுவது போல.
12.139.91
गृहं क्षेत्राणि मित्राणि स्वदेश इति चापरे ।
इत्येवमवसीदन्ति नरा बुद्धिविपर्यये ॥ १२.१३९.९१ ॥
வீடு, வயல்கள், நண்பர்கள், சொந்த நாடு என்று சிலர் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு புத்தி தடுமாறும்போது மனிதர்கள் அழிந்து போகின்றனர்.
12.139.92
उत्पथाच्च विमानाच्च देशाद्दुर्भिक्षपीडितात् ।
अन्यत्र वसतिं गच्छेद्वसेद्वा नित्यमानितः ॥ १२.१३९.९२ ॥
தவறான வழியிலிருந்தும், அவமானத்திலிருந்தும், பஞ்சத்தால் வாடும் நாட்டிலிருந்தும் ஒருவன் வேறிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அல்லது எப்போதும் மதிக்கப்படும் இடத்தில் வசிக்க வேண்டும்.
12.139.93
तस्मादन्यत्र यास्यामि वस्तुं नाहमिहोत्सहे ।
कृतमेतदनाहार्यं तव पुत्रे च पार्थिव ॥ १२.१३९.९३ ॥
ஆகையால் நான் வேறிடத்திற்குப் போகிறேன்; இங்கு வசிக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. அரசே, உமது புதல்வர்களும் நீரும் செய்தது இனி பொறுக்கக்கூடியதல்ல.
12.139.94
कुभार्यां च कुपुत्रं च कुराजानं कुसौहृदम् ।
कुसंबन्धं कुदेशं च दूरतः परिवर्जयेत् ॥ १२.१३९.९४ ॥
கெட்ட மனைவி, கெட்ட மகன், கெட்ட அரசன், கெட்ட நண்பன், கெட்ட உறவு, கெட்ட நாடு ஆகியவற்றை தூரத்திலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.
12.139.95
कुमित्रे नास्ति विश्वासः कुभार्यायां कुतो रतिः ।
कुराज्ये निर्वृतिर्नास्ति कुदेशे नास्ति जीविका ॥ १२.१३९.९५ ॥
கெட்ட நண்பனிடம் நம்பிக்கை இல்லை; கெட்ட மனைவியிடம் அன்பு எங்கே? கெட்ட அரசில் நிம்மதி இல்லை; கெட்ட நாட்டில் வாழ்வாதாரம் இல்லை.
12.139.96
कुपुत्रे सौहृदं नास्ति नित्यमस्थिरसौहृदम् ।
अवमानः कुंसबन्धे भवत्यर्थविपर्यये ॥ १२.१३९.९६ ॥
கெட்ட மகனிடம் அன்பு இல்லை; அது எப்போதும் நிலையற்ற அன்பு. கெட்ட உறவில் அவமானம் உண்டாகும், செல்வம் தலைகீழாகும்போது.
12.139.97
सा भार्या या प्रियं ब्रूते स पुत्रो यत्र निर्वृतिः ।
तन्मित्रं यत्र विश्वासः स देशो यत्र जीवति ॥ १२.१३९.९७ ॥
இனிமையாகப் பேசுபவளே மனைவி; மனநிறைவு தருபவனே மகன்; நம்பிக்கை உள்ளதே நண்பன்; ஒருவன் வாழும் நாடே நாடு.
12.139.98
यत्र नास्ति बलात्कारः स राजा तीव्रशासनः ।
स च यौनाभिसंबन्धो यः सतोऽपि बुभूषति ॥ १२.१३९.९८ ॥
வன்முறை இல்லாத இடம், கடுமையாக ஆளும் அரசனின் ஆட்சி; நல்லவர்களுக்கிடையே நிகழும் திருமண உறவே அது.
12.139.99
भार्या देशोऽथ मित्राणि पुत्रसंबन्धिबान्धवाः ।
एते सर्वे गुणवति धर्मनेत्रे महीपतौ ॥ १२.१३९.९९ ॥
மனைவி, நாடு, நண்பர்கள், மக்கள், உறவினர், சுற்றத்தார் — இவையனைத்தும் அறம் வழிகாட்டும் நற்குணவான் அரசனில் நிலைபெறுகின்றன.
12.139.100
अधर्मज्ञस्य विषये प्रजा नश्यन्ति निग्रहात् ।
राजा मूलं त्रिवर्गस्य अप्रमत्तोऽनुपालयन् ॥ १२.१३९.१०० ॥
அறம் அறியாத அரசனின் நாட்டில் குடிகள் அடக்குமுறையால் அழிவர். அரசனே முக்கிய மூன்று நோக்கங்களுக்கும் வேர்; ஆகவே விழிப்புடன் காக்க வேண்டும்.
12.139.101
बलिषङ्भागमुद्धृत्य फलं समुपयोजयेत् ।
न रक्षति प्रजाः सम्यग्यः स पार्थिवतस्करः ॥ १२.१३९.१०१ ॥
விளைவில் ஆறில் ஒரு பங்கை வரியாக எடுத்து அதை முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; குடிகளை நன்கு காக்காதவன் அரசுருவ திருடன்.
12.139.102
दत्वाऽभयं यः स्वयमेव राजा ।
न तत्प्रमाणं कुरुतेऽर्थलोभात्।
स सर्वलोकादुपलभ्य पाप ।
मधर्मबुद्धिर्निरयं प्रयाति ॥ १२.१३९.१०२ ॥
தானே அபயம் அளித்தும், பொருளாசையால் அதைச் செல்லுபடியாக்காத அரசன், எல்லா உலகங்களிலிருந்தும் பாவத்தைப் பெற்று, அதர்ம மனத்தோடு நரகம் செல்கிறான்.
12.139.103
दत्त्वाऽभयं स्वयं राजा प्रमाणं कुरुते यदि ।
स सर्वं सुखमाप्नोति प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ १२.१३९.१०३ ॥
தானே அபயம் அளித்து, தர்மத்தோடு குடிமக்களைக் காத்து, நெறியை நிலைநாட்டும் அரசன் எல்லா இன்பத்தையும் அடைகிறான்.
12.139.104
पिता भ्राता गुरुः शास्ता वह्निर्वैश्रवणो यमः ।
सप्त राज्ञो गुणानेतान्मनुराह प्रजापतिः ॥ १२.१३९.१०४ ॥
தந்தை, சகோதரன், குரு, ஆளுநர், அக்னி, குபேரன், யமன் — அரசனிடம் இந்த ஏழு குணங்கள் வேண்டும் என்று பிரஜாபதியான மனு கூறினார்.
12.139.105
पिता हि राजा लोकस्य प्रजानां योऽनुकम्पिता ।
तस्मिन्मिथ्यापनीते हि तिर्यग्भवति मानवः ॥ १२.१३९.१०५ ॥
அரசன்தான் உலகின் குடிமக்களுக்குத் தந்தை; அவன் அருள் கொண்டவன். அவன் பொய்யாக நீக்கப்பட்டால், மனிதன் வழி தவறிப் போகிறான்.
12.139.106
संभावयति मातेव दीनमप्युपपद्यते ।
दहत्यग्निरिवानिष्टान्यमयत्यहितांस्तदा ॥ १२.१३९.१०६ ॥
தாய் போல் அவன் எளியவரையும் மதித்துக் கவனிக்கிறான்; நெருப்பு போல் தீங்குகளை எரிக்கிறான், பகைவர்களை வாட்டுகிறான்.
12.139.107
इष्टेषु विसृजन्नर्थान्कुबेर इव कामदः ।
गुरुर्धर्मोपदे… गोप्ता च परिपालनात् ॥ १२.१३९.१०७ ॥
விருப்பமானவர்களுக்குச் செல்வத்தை வழங்கும் குபேரனைப் போல் அவன் ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவன்; தர்மோபதேசத்தில் குருவாகவும், காப்பதால் காவலனாகவும் இருக்கிறான்.
12.139.108
यस्तु रञ्जयते … पौरजानपदान्गुणैः ।
न तस्य भ्रश्यते…ज्यं गुणधर्मानुपालनात् ॥ १२.१३९.१०८ ॥
நகரவாசிகளையும் நாட்டுப்புறத்தவரையும் நற்குணங்களால் மகிழ்விக்கும் அவனது … அரசு, குணமும் தர்மமும் காப்பதால் வீழ்வதில்லை.
12.139.109
यः सम्यक्प्रति…ह्णाति पौरजानपदार्चनम् ।
स सुखं प्रेक्षते राजा इह लोके परत्र च ॥ १२.१३९.१०९ ॥
நகரவாசிகளையும் கிராமவாசிகளையும் முறையாக மதித்து ஏற்கும் அரசன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் காண்கிறான்.
12.139.110
नित्योद्विग्नाः प्रजा यस्य करुभारप्रपीडिताः ।
अनर्थैर्विप्रलुप्यन्ते स गच्छति पराभवम् ॥ १२.१३९.११० ॥
எந்த அரசனின் குடிகள் எப்போதும் கலங்கி, வரிச்சுமையால் வருந்துகிறார்களோ, அவர்கள் துன்பங்களால் அழிந்து போகிறார்கள்; அந்த அரசன் தோல்வியை அடைகிறான்.
12.139.111
प्रजा यस्य विवर्धन्ते सरसीव महोत्पलम् ।
स राजा सर्वसुखदः स्वर्गलोके महीयते ॥ १२.१३९.१११ ॥
எந்த அரசனின் குடிகள் ஏரியில் பெரிய தாமரைகள் போல் செழித்து வளர்கிறார்களோ, அவன் அனைவருக்கும் இன்பம் அளிக்கும் அரசனாக சுவர்க்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறான்.
12.139.112
बलिना विग्रहो राजन्न कदाचित्प्रशस्यते ।
बलिना विग्रही तस्य कुतो राज्यं कुतः सुखम् ॥ १२.१३९.११२ ॥
அரசே, வலிமையுடையவனோடு பகைமை ஒருபோதும் புகழத்தக்கதல்ல. வலிமையுடையவனோடு பகைப்பவனுக்கு அரசாட்சி எங்கிருந்து? இன்பம் எங்கிருந்து?
12.139.113
सैवमुक्त्वा शकुनिका ब्रह्मदत्तं नराधिपम् ।
राजानं समनुज्ञाप्य जगामाभीप्सितां दिशम् ॥ १२.१३९.११३ ॥
இவ்வாறு கூறிய சகுனிகா, மன்னன் பிரம்மதத்தனிடம் விடைபெற்று தனக்கு விருப்பமான திசையை நோக்கிச் சென்றாள்.
12.139.114
एतत्ते ब्रह्मदत्तस्य पूजन्या सह भाषितम् ।
मयोक्तं भरतश्रेष्ठ किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ १२.१३९.११४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பூஜனியுடன் பிரம்மதத்தனின் இந்த உரையாடலை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இனி வேறு எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?