Mahābhārata · Adhyāya 12.141

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.141.1

हीने परमके धर्मे सर्वलोकविलङ्घिते ।
अधर्मे धर्मतां नीते धर्मे चाधर्मतां गते ॥ १२.१४१.१ ॥

Wenn das höchste Dharma schwindet, alle Welten übertreten werden, das Adharma zum Dharma gemacht wird und das Dharma zum Adharma wird,

12.141.2

मर्यादासु प्रभिन्नासु क्षुभिते लोकिश्चये ।
राजभिः पीडिते लोके चोरैर्वाऽपि विशांपते ॥ १२.१४१.२ ॥

Wenn die Grenzen durchbrochen sind, das Auge der Welt erregt ist und die Welt von Königen oder gar Dieben bedrängt wird, o Herr des Volkes,

12.141.3

सर्वाश्रमेषु मूढेषु कर्मसूपहतेषु च ।
कामाल्लोभाच्च मोहाच्च भयं पश्यत्सु भारत ॥ १२.१४१.३ ॥

Wenn unter allen Lebensstufen die Menschen verblendet und in ihren Pflichten verdorben sind und aus Begierde, Gier und Verblendung nur Furcht sehen, o Bhārata,

12.141.4

अविश्वस्तेषु सर्वेषु नित्यं भीतेषु भारत ।
नित्यं च हन्यमानेषु वञ्चयत्सु परस्परम् ॥ १२.१४१.४ ॥

Wenn alle misstrauisch und ständig furchtsam sind, o Bhārata, und ständig erschlagen werden, während sie einander betrügen,

12.141.5

प्रदीप्तेषु च देशेषु ब्राह्मण्ये चातिपीडिते ।
अवर्षति च पर्जन्ये मिथो भेदे समुत्थिते ॥ १२.१४१.५ ॥

Wenn die Länder brennen und der Stand der Brahmanen aufs Äußerste bedrängt ist, der Regenwolke kein Regen fällt und gegenseitige Spaltung entstanden ist,

12.141.6

सर्वस्मिन्दस्युसाद्भूते पृथिव्यामुपजीवने ।
केनस्विद्ब्राह्मणो जीवेज्जघन्ये काल आगते ॥ १२.१४१.६ ॥

Wenn auf der Erde alles unter die Macht der Räuber geraten ist und die Lebensmittel verloren sind und das niedere Zeitalter gekommen ist, wodurch könnte da ein Brahmane leben?

12.141.7

अतितिक्षुः पुत्रपौत्राननुक्रोशान्नराधिप ।
कतमापदि वर्तेत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१४१.७ ॥

Herr der Menschen, wie soll sich der, der aus Mitgefühl für Söhne und Enkel geduldig erträgt, in welchem Unglück verhalten? Sag mir das, Großvater.

12.141.8

कथं च राजा वर्तेत लोके कलुषतां गते ।
कथमर्थाच्च धर्माच्च न हीयेत परंतप ॥ १२.१४१.८ ॥

Und wenn die Welt in Verderbnis gefallen ist, wie soll sich ein König verhalten? Feindverbrenner, wie fällt er weder von Besitz noch von Dharma ab?

12.141.9

राजमूला महाबाहो योगक्षेमसुवृष्टयः ।
प्रजासु व्याधयश्चैव मरणं च भयानि च ॥ १२.१४१.९ ॥

Oh Starkarmiger, unter den Untertanen sind die guten Regen von Wohlstand und Sicherheit ebenso wie Krankheiten, Tod und Ängste alle im König verwurzelt.

12.141.10

कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्च भरतर्षभ ।
राजमूला इति मतिर्मम नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१४१.१० ॥

Stier der Bharatas, die Zeitalter Kṛta, Tretā, Dvāpara und Kali — meine Auffassung ist, dass sie alle im König verwurzelt sind; daran besteht kein Zweifel.

12.141.11

तस्मिंस्त्वभ्यागते काले प्रजानां दोषकारके ।
विज्ञानबलमास्थाय जीवितव्यं भवेत्तदा ॥ १२.१४१.११ ॥

Wenn aber jene Zeit eintritt, die den Untertanen Fehler bringt, soll man gestützt auf die Kraft der Einsicht leben.

12.141.12

अधाप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
विश्वामित्रस्य संवादं चण्डालस्य च पक्कणे ॥ १२.१४१.१२ ॥

Auch jetzt erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Viśvāmitra und einem Unberührbaren in der Behausung eines Hundekochs.

12.141.13

त्रेताद्वापरयोः संधौ पुरा दैवव्यतिक्रमात् ।
अनावृष्टिरभूद्धोरा लोके द्वादशवार्षिकी ॥ १२.१४१.१३ ॥

Einst, an der Schwelle der Zeitalter Tretā und Dvāpara, geschah durch eine Verletzung der göttlichen Ordnung eine schreckliche Dürre von zwölf Jahren in der Welt.

12.141.14

प्रजानामतिवृद्धानां युगान्ते समुपस्थिते ।
त्रेतायां मोक्षसमये द्वापरप्रतिपादने ॥ १२.१४१.१४ ॥

Als das Ende des Zeitalters gekommen war und die Menschen sich stark vermehrt hatten, zur Zeit der Befreiung der Tretā, bei der Übergabe an das Dvāpara-Zeitalter.

12.141.15

न ववर्ष सहस्राक्षः प्रतिलोमोऽभवद्गुरुः ।
जगाम दक्षिणं मार्गं सोमो व्यावृत्तमण्डलः ॥ १२.१४१.१५ ॥

Der Tausendäugige (Indra) ließ keinen Regen fallen; Guru (Bṛhaspati) wurde widrig; der Mond ging, seine Bahn abgewandt, den südlichen Weg.

12.141.16

नावश्यायोऽपि रात्र्यन्ते कुत एवाभ्रराजयः ।
नद्यः संक्षिप्ततोयौघाः किंचिदन्तर्गताऽभवन् ॥ १२.१४१.१६ ॥

Am Ende der Nacht gab es nicht einmal Tau, geschweige denn Wolkenreihen; die Flüsse, ihre Wasserfluten geschrumpft, waren etwas ins Innere zurückgewichen.

12.141.17

सरांसि सरितश्चैव कूपाः प्रस्रवणानि च ।
हतत्विषो न लक्ष्यन्ते निसर्गात्पूर्वकारितात् ॥ १२.१४१.१७ ॥

Seen, Flüsse, Brunnen und Quellen verloren ihren Glanz und waren nicht mehr zu sehen; aus der Natur früherer Taten geschah dies.

12.141.18

भूमिः शुष्कजलस्थाना विनिवृत्तसभाप्रपा ।
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया निर्वषट्कारमङ्गला ॥ १२.१४१.१८ ॥

Die Wasserstellen der Erde trockneten aus; Versammlungen und Wasserhäuschen hörten auf; Opfer und Rezitation verstummten; der Ruf vaṣaṭ und die glückverheißenden Riten waren nicht mehr.

12.141.19

उत्सन्नकृषिगोरक्षा निवृत्तविपणापणा ।
निवृत्तपूर्वसमया संप्रनष्टमहोत्सवा ॥ १२.१४१.१९ ॥

Ackerbau und Viehzucht wurden zerstört; Märkte und Läden schlossen; alte Bräuche hörten auf; die großen Feste gingen gänzlich verloren.

12.141.20

अस्थिकङ्कालसंकीर्णा हाहाभूतनराकुला ।
शून्यभूयिष्ठनगरा दग्धग्रामनिवेशना ॥ १२.१४१.२० ॥

Übersät mit Knochen und Skeletten, erfüllt von klagenden Menschen; seine Städte meist verlassen, seine Dörfer und Wohnstätten verbrannt.

12.141.21

क्वचिच्चोरैः क्वचिच्छूरैः क्वचिद्राजभिरातुरैः ।
परस्परभयाच्चैव शून्यभूयिष्ठनिर्जना ॥ १२.१४१.२१ ॥

Hier von Dieben, dort von Kriegern, anderswo von Königen geplagt und aus gegenseitiger Furcht, wurde es größtenteils leer und menschenleer.

12.141.22

गतदैवतसंस्थाना वृद्धबालविनाकृता ।
गोजाविमहिषीहीना परस्परपराहता ॥ १२.१४१.२२ ॥

Ihre Götter und Heiligtümer waren verschwunden; beraubt der Alten und der Kinder; ohne Kühe, Ziegen, Schafe und Büffel; einer vom anderen erschlagen.

12.141.23

हतविप्रा हतारक्षा प्रनष्टोत्सवसंचया ।
शवभूतनरप्राया बभूव वसुधा तदा ॥ १२.१४१.२३ ॥

Die Brahmanen erschlagen, die Wächter erschlagen; Feste und angesammelter Reichtum verloren; da wurde die Erde beinahe zu einer Stätte von Menschen wie Leichen.

12.141.24

तस्मिन्प्रतिभये काले क्षीणधर्मे युधिष्ठिर ।
बभूवुः क्षुधिता मर्त्याः खादमानाः परस्परम् ॥ १२.१४१.२४ ॥

In jener schrecklichen Zeit, o Yudhiṣṭhira, als der dharma verfallen war, wurden die Sterblichen hungrig und begannen, einander zu verschlingen.

12.141.25

ऋषयो नियमांस्त्यक्त्वा परित्यक्ताग्निदेवताः ।
आश्रमान्संपरित्यज्य पर्यधावन्नितस्ततः ॥ १२.१४१.२५ ॥

Die Weisen gaben ihre Gelübde auf, verließen die heiligen Feuer und die Götter und liefen, nachdem sie ihre Einsiedeleien ganz verlassen hatten, hierhin und dorthin.

12.141.26

विश्वामित्रोऽथ भगवान्महर्षिरनिकेतनः ।
क्षुधा परिगतो धीमान्समन्तात्पर्यधावत् ॥ १२.१४१.२६ ॥

Da lief der ehrwürdige große Weise Viśvāmitra, heimatlos und von Hunger gequält, nach allen Seiten umher.

12.141.27

त्यक्त्वा दारांश्च पुत्रांश्च कस्मिंश्च जनसंसदि ।
भक्ष्याभक्ष्यसमो भ्रूत्वा निरग्निरनिकेतनः ॥ १२.१४१.२७ ॥

Nachdem er Frauen und Söhne verlassen hatte und in jeder Menschenversammlung gleichgültig gegen Essbares und Nichtessbares geworden war, ohne Feuer und heimatlos.

12.141.28

स कदाचित्परिपतञ्श्वपचानां निकेतनम् ।
हिंस्राणां प्राणिघातानामाससाद वने क्वचित् ॥ १२.१४१.२८ ॥

Als er einst umherirrte, gelangte er irgendwo im Wald zur Behausung der Śvapacas, grausamer Menschen, die Lebewesen töteten.

12.141.29

विभिन्नकलशाकीर्णं श्रमांसेन च भूषितम् ।
वराहखरभग्नास्थिकपालघटसंकुलम् ॥ १२.१४१.२९ ॥

Übersät mit zerbrochenen Krügen, geschmückt mit dem Fleisch der Mühsal, voll von zerbrochenen Knochen von Ebern und Eseln, Schädeln und Krügen.

12.141.30

मृतचेलपरिस्तीर्णं निर्माल्यकृतभूषणम् ।
सर्पनिर्मोकमालाभिः कृतचिह्नकुटीमुखम् ॥ १२.१४१.३० ॥

Ausgebreitet mit Tüchern der Toten, geschmückt mit weggeworfenem Schmuck, mit Girlanden aus Schlangenhäuten, und der Eingang der Hütte mit Zeichen versehen.

12.141.31

कुक्कुटाराबहुलं गर्दभध्वनिनादितम् ।
उद्धोषद्भिः खरैर्वाक्यैः कलहद्भिः परस्परम् ॥ १२.१४१.३१ ॥

Es war voll vom Krähen der Hähne und hallte vom Schreien der Esel wider, während Menschen mit rauen Worten schrien und sich untereinander zankten.

12.141.32

उलूकपक्षिध्वनिभिर्देवतायतनैर्वृतम् ।
लोहघण्टापरिष्कारं श्वयूथपरिवारितम् ॥ १२.१४१.३२ ॥

Es war erfüllt von den Rufen der Eulen und Vögel, umgeben von Götterschreinen, geschmückt mit eisernen Glocken und umringt von Hunderudeln.

12.141.33

तत्प्रविश्य क्षुधाविष्टो गाधिपुत्रो महानृपिः ।
आहारान्वेषणे युक्तः परं यत्नं समास्थितः ॥ १२.१४१.३३ ॥

Dorthin eingetreten, ergriff der Sohn Gādhis, der große königliche Weise, vom Hunger gepackt, bei der Suche nach Nahrung mit großer Mühe die Initiative.

12.141.34

न च क्वचिदविन्दत्स भिक्षमाणोऽपि कौशिकः ।
मांसमन्नं फलं मूलमन्यद्वा तत्र किंचन ॥ १२.१४१.३४ ॥

Obwohl er bettelte, fand Kauśika dort nirgends etwas — weder Fleisch noch Speise, weder Frucht noch Wurzel noch irgendetwas anderes.

12.141.35

अहो कृच्छ्रं मया प्राप्तमिति निश्चित्य कौशिकः ।
पपात भूमौ दौर्बल्यात्तस्मिंश्चण्डालपक्कणे ॥ १२.१४१.३५ ॥

Er entschied: 'Ach, welche Not ist mir widerfahren!', und Kauśika fiel vor Schwäche zu Boden, dort an der Kochstelle jenes Ausgestoßenen.

12.141.36

स चिन्तयामास मुनिः किंनु मे सुकृतं भवेत् ।
कथं वृथा न मृत्युः स्यादिति पार्थिवसत्तम ॥ १२.१४१.३६ ॥

Der Weise überlegte: 'Welches Verdienst mag mir zustehen? Wie könnte der Tod nicht vergeblich sein?' — O bester der Könige.

12.141.37

स ददर्श श्वमांसस्य कुतन्त्रीं पतितां मुनिः ।
चण्डालस्य गृहे राजन्सद्यः शस्त्रहतस्य वै ॥ १२.१४१.३७ ॥

O König, der Weise sah im Haus eines Caṇḍāla eine herabgefallene Darmschnur aus dem Fleisch eines soeben mit einer Waffe erschlagenen Hundes.

12.141.38

स चिन्तयामास तदा स्तेयं कार्यमितो मया ।
न…दानीमुपायो मे विद्यते प्राणधारणे ॥ १२.१४१.३८ ॥

Da überlegte er: „Von hier an muss ich stehlen; jetzt gibt es für mich kein anderes Mittel, mein Leben zu erhalten …“

12.141.39

…सु विहितं स्तेयं विशिष्टसमहीनतः ।
परस्परं भवेत्पूर्वमास्थेयमिति निश्चयः। ॥ १२.१४१.३९ ॥

…Ein vorgeschriebener Diebstahl kann von einem Höheren, Gleichen oder Niedrigeren begangen werden. Gegenseitig ist zuerst diese Ordnung zu befolgen – das ist der Schluss.

12.141.40

हीनादादेयमादौ स्यात्समानात्तदनन्तरम् ।
असंभवे त्वाददीत विशिष्टादपि धार्मिकात् ॥ १२.१४१.४० ॥

Zuerst soll man vom Niedrigeren nehmen, danach vom Gleichen. Ist dies aber unmöglich, soll man sogar von einem höheren, rechtschaffenen Mann nehmen.

12.141.41

सोऽहमन्तावसायीनां हराम्येनां प्रतिग्रहात् ।
न स्तेयदोषं पश्यामि हरिष्याम्येतदामिषम् ॥ १२.१४१.४१ ॥

„Ich werde dieses Fleisch von den Caṇḍālas durch Annahme nehmen; ich sehe darin keine Schuld des Diebstahls – ich werde dieses Fleisch fortnehmen.“

12.141.42

एतां बुद्धिं समास्थाय विश्वामित्रो महामुनिः ।
तस्मिन्देशे सुसुष्वाप पतितो यत्र भारत ॥ १२.१४१.४२ ॥

Nachdem er diesen Entschluss gefasst hatte, fiel der große Weise Viśvāmitra, o Nachkomme Bharatas, dort nieder und schlief tief an eben jenem Ort.

12.141.43

स विगाढां निशां दृष्ट्वा सुप्ते चण्डालपक्कणे ।
शनैरुत्थाय भगवान्प्रविवेश कुटीमुखम् ॥ १२.१४१.४३ ॥

Als er die weit fortgeschrittene Nacht sah, während die Hütte des Kastenlosen schlief, erhob sich der Ehrwürdige langsam und trat in den Eingang der Hütte.

12.141.44

स सुप्त एव चण्डालः श्लेष्मापिहितलोचनः ।
परिभिन्नस्वरो रूक्षः प्रोवाचाप्रियदर्शनः ॥ १२.१४१.४४ ॥

Noch schlafend sprach der Kastenlose, die Augen von Schleim verklebt, mit gebrochener, rauer Stimme, unangenehm anzusehen.

12.141.45

कः कुतन्त्रीं घट्टयति सुप्ते चण्डालपक्कणे ।
जागर्मि नैव सुप्तोऽस्मि हतोऽसीति च दारुणः ॥ १२.१४१.४५ ॥

"Wer rüttelt an der schlecht gespannten Schnur in der Hütte des schlafenden Kastenlosen? Ich bin wach, ich habe nicht geschlafen — du bist tot!" So sprach der Grimmige.

12.141.46

विश्वामित्रोऽहमित्येव सहसा तमुवाच ह ।
सहसाऽभ्यागतं भूयः सोद्वेगस्तेन कर्मणा ॥ १२.१४१.४६ ॥

"Ich bin Viśvāmitra", sagte er ihm sogleich. Zu dem, der plötzlich herangekommen war, wieder erregt durch jene Tat.

12.141.47

विश्वामित्रोऽहमायुष्मन्नागतोऽहं बुभुक्षितः ।
मा वधीर्मम सद्बुद्धे यदि सम्यक्प्रपश्यसि ॥ १२.१४१.४७ ॥

"Ich bin Viśvāmitra, du Langlebiger; ich bin gekommen, ich bin hungrig. O du von gutem Verstand, töte mich nicht, wenn du richtig siehst."

12.141.48

चण्डालस्तद्वचः श्रुत्वा महर्षेर्भावितात्मनः ।
शयनादुपसंभ्रान्त उद्ययौ प्रति तं ततः ॥ १२.१४१.४८ ॥

Als der Kastenlose die Worte des großen Weisen mit geläutertem Geist hörte, erhob er sich, sehr erschrocken, vom Lager und ging auf ihn zu.

12.141.49

स विसृज्याश्रु नेत्राभ्यां बहुमानात्कृताञ्जलिः ।
उवाच कौशिकं रात्रौ ब्रह्मन्किं ते चिकीर्षितम् ॥ १२.१४१.४९ ॥

Tränen aus den Augen vergießend, mit gefalteten Händen in großer Ehrerbietung, sprach er in der Nacht zu Kauśika: »O Brahmane, was beabsichtigst du zu tun?«

12.141.50

विश्वामित्रस्तु मातङ्गमुवाच परिसान्त्वयन् ।
क्षुधितोऽन्तर्गतप्राणो हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५० ॥

Viśvāmitra aber sprach, Mātaṅga tröstend: »Hungrig, mit dem Lebensatem tief im Innern, werde ich die Keule des Hundes nehmen.«

12.141.51

क्षुधितः कलुषं यातो नास्ति ह्रीरशनार्थिनः ।
क्षुच्च मां दूषयत्यत्र हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५१ ॥

Der Hungrige verfällt der Sünde; bei dem, der Nahrung sucht, gibt es keine Scham. Hier befleckt mich der Hunger; ich werde die Keule des Hundes nehmen.

12.141.52

अवसीदन्ति मे प्राणाः स्मृतिर्मे नश्यति क्षुधा ।
दुर्बलो नष्टसंज्ञश्च भक्ष्याभक्ष्यविवर्जितः।
सोधर्मं बुध्यमानोऽपि हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५२ ॥

Meine Lebensatem sinken dahin; mein Gedächtnis schwindet durch den Hunger. Schwach und bewusstlos, die Unterscheidung zwischen Essbarem und Unessbarem verloren, werde ich, obwohl ich die Pflicht erkenne, die Keule des Hundes nehmen.

12.141.53

यदा भैक्षं न विन्दामि युष्माकमहमालये ।
तदा बुद्धिः कृता पापे हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५३ ॥

Als ich in eurem Hause keine Almosen fand, da, o Sünder, fasste ich den Entschluss: Ich werde die Keule des Hundes nehmen.

12.141.54

अग्निर्मुखं पुरोधाश्च देवानां शुचिषाङ्विभुः ।
यथा च सर्वभुग्ब्रह्मा तथा मां विद्धि धर्मतः ॥ १२.१४१.५४ ॥

Agni ist der Mund und der oberste Priester der Götter, Śuciṣāṅ und mächtig; und wie Brahmā der Allverzehrende ist, so erkenne mich gemäß dem Dharma.

12.141.55

तमुवाच स चण्डालो महर्षे शृणु मे वचः ।
श्रुत्वा तथा तमातिष्ठ यथा धर्मो न हीयते ॥ १२.१४१.५५ ॥

Jener Caṇḍāla sprach zu ihm: O großer Weiser, höre meine Worte. Nachdem du sie gehört hast, folge ihnen, damit das Dharma nicht verloren geht.

12.141.56

धर्मं तवापि विप्रर्षे शृणु यत्ते ब्रवीम्यहम् ॥ १२.१४१.५६ ॥

O Weiser unter den Brahmanen, höre auch über dein eigenes Dharma; höre, was ich dir sage.

12.141.57

मृगाणामधमं श्वानं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
तस्याप्यधम उद्देशः शरीरस्य तु जाघी ॥ १२.१४१.५७ ॥

Die Weisen nennen den Hund den niedrigsten unter den Tieren, und der niedrigste Teil seines Körpers ist der Oberschenkel.

12.141.58

नेदं सम्यग्व्यवसितं महर्षे कर्म गर्हितम् ।
चण्डालस्वस्य हरणमभक्ष्यस्य विशेषतः ॥ १२.१४१.५८ ॥

O großer Weiser, diese Handlung ist nicht recht beschlossen und tadelnswert: einem Caṇḍāla das Seine zu nehmen, und besonders das, was nicht zu essen ist.

12.141.59

साध्वन्यमनुपश्य त्वमुपायं प्राणधारणे ।
श्वमांसलोभात्तपसो नाशस्ते स्यान्महामुने ॥ १२.१४१.५९ ॥

O großer Weiser, überlege gut ein anderes Mittel, um das Leben zu erhalten; aus Gier nach Hundefleisch würde deine Askese zerstört.

12.141.60

जानता विहितो मार्गो न कार्यो धर्मसंकरः ।
मा स्म धर्मं परित्याक्षीस्त्वं हि धर्मविदुत्तमः ॥ १२.१४१.६० ॥

Wer es weiß, soll dem vorgeschriebenen Weg folgen und keine Vermischung des Dharma verursachen. Verlass das Dharma nicht, denn du bist der Beste unter den Kennern des Dharma.

12.141.61

विश्वामित्रस्ततो राजन्नित्युक्तो भरतर्षभ ।
क्षुधार्तः प्रत्युवाचेदं पुनरेव महामुनिः ॥ १२.१४१.६१ ॥

Da antwortete, o König, Stier der Bharatas, so angesprochen, der große Weise Viśvāmitra, von Hunger gequält, wiederum mit diesen Worten.

12.141.62

निराहारस्य सुमहान्मम कालोऽभिधावतः ।
न विद्यतेऽप्युपायश्च कश्चिन्मे प्राणधारणे ॥ १२.१४१.६२ ॥

Ohne Nahrung ist mir eine sehr lange Zeit vergangen, während ich umherirre, und es gibt kein Mittel, mein Leben zu erhalten.

12.141.63

येनकेन विशेषेण कर्मणा येनकेनचित् ।
उज्जिहीर्षे सीदमानः समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.१४१.६३ ॥

Durch welches Mittel auch immer, besonders durch welche Handlung auch immer, möchte ich mich, im Elend versinkend, emporheben; wer dazu fähig ist, möge das Dharma üben.

12.141.64

ऐन्द्रो धर्मः क्षत्रियाणां ब्राह्मणानामथाग्निकः ।
ब्रह्मवह्निर्मम बलं भोक्ष्यामि शमयन्क्षुधाम् ॥ १२.१४१.६४ ॥

Die Pflicht der Kṣatriyas gehört zu Indra, die der Brāhmaṇas zu Agni; das Feuer des Veda ist meine Stärke, und ich werde essen, um meinen Hunger zu stillen.

12.141.65

यथायथैव जीवेद्धि तत्कर्तव्यमहेलया ।
जीवितं मरणाच्छ्रेयो जीवन्धर्ममवाप्नुयात् ॥ १२.१४१.६५ ॥

Man muss auf irgendeine Weise leben, denn das ist die Pflicht, ohne Verachtung; das Leben ist besser als der Tod, denn nur der Lebende kann das Dharma erlangen.

12.141.66

सोऽहं जीवितमाकाङ्क्षन्नभक्ष्यस्यापि भक्षणम् ।
व्यवस्ये बुद्धिपूर्वं वै तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १२.१४१.६६ ॥

Ich, der leben will, habe mich bewusst entschlossen, auch das Ungenießbare zu essen; möge Eure Hoheit dem zustimmen.

12.141.67

जीवन्धर्मं चरिष्यामि प्रणोत्स्याम्यशुभानि तु ।
तपोभिर्विद्यया चैव ज्योतींषीव महत्तमः ॥ १२.१४१.६७ ॥

Solange ich lebe, werde ich das Dharma üben und das Übel durch Askese und Wissen vertreiben, wie Lichter die große Finsternis vertreiben.

12.141.68

नैतत्खादन्प्राप्स्यसे प्राणमद्य ।
नायुर्दीर्घं नामृतस्येव तृप्तिम्।
भिक्षामन्यां भिक्ष मा ते मनोस्तु ।
श्वभक्षणे श्वा ह्यभक्ष्यो द्विजानाम् ॥ १२.१४१.६८ ॥

Wenn du dies isst, wirst du heute weder Leben noch langes Leben noch eine Sättigung wie von Nektar erlangen. Bitte um eine andere Gabe; dein Sinn soll nicht darauf gerichtet sein; für die Zweimalgeborenen ist der Hund nicht zu essen.

12.141.69

न दुर्भिक्षे सुलभं मांसमन्य ।
च्छ्वपाकमन्ये न च मेऽस्ति वित्तम।
क्षुघार्तश्चाहमगतिर्निराशः ।
श्वजाघनीं ष़ड्सात्साधु मन्ये ॥ १२.१४१.६९ ॥

In der Hungersnot ist Fleisch nicht leicht zu bekommen, außer bei dem, der Hunde kocht; und ich habe keinen Reichtum. Von Hunger gequält, ohne Zuflucht und hoffnungslos, halte ich die Hundekeule für sechsmal besser.

12.141.70

पञ्च पञ्चनखा भक्ष्या ब्रह्मक्षत्रस्य वै विशः ।
शल्यकः श्वाविधो गोधा शशः कूर्मश्च पञ्चमः।
यदि शास्त्रं प्रमाणं ते माऽभक्ष्ये वै मनः कृथाः ॥ १२.१४१.७० ॥

Fünf Tiere mit fünf Krallen sind für Brahmane, Kṣatriya und Vaiśya zum Essen geeignet: das Stachelschwein, der Śvāvidh, der Waran, der Hase und als fünfte die Schildkröte. Wenn die Schrift für dich maßgeblich ist, richte deinen Sinn nicht auf das, was nicht zu essen ist.

12.141.71

अगस्त्येनासुरो जग्धो वातापिः क्षुधितेन वै ।
अहमापद्गतः क्षुब्धो भक्षयिष्ये श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७१ ॥

Agastya, vom Hunger gequält, verschlang den Asura Vātāpi. Ich, in Not geraten und aufgewühlt, werde die Hundekeule essen.

12.141.72

भिक्षामन्यामाहरेति न च कर्तुमिहार्हसि ।
न नूनं कार्यमेतद्वै हर कामं श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७२ ॥

Bring eine andere Almosen; es geziemt dir nicht, dies hier zu tun. Dies ist gewiss nicht zu tun; nimm den Hinterschenkel des Hundes, wenn du es begehrst.

12.141.73

शिष्टा वै कारणं धर्मे तद्वृत्तमनुवर्तये ।
परां मेध्याशनादेनां भक्ष्यां मन्ये श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७३ ॥

Die Weisen sind die Autorität im Dharma, und ich folge ihrem Verhalten. Ich halte diesen Hundeschenkel, auch wenn er der Höchste ist, für essbar statt reiner Speise.

12.141.74

असद्भिर्यः समाचीर्णो न स धर्मः सनातनः ।
अकार्यमिह कार्यं वा मा छलेनाशुभं कृथाः ॥ १२.१४१.७४ ॥

Das Verhalten, das von den Bösen geübt wird, ist nicht der ewige Dharma. Ob hier etwas nicht getan oder getan werden sollte, begehe durch Täuschung keine böse Tat.

12.141.75

न पातकं नावमतमृषिः सन्कर्तुमर्हति ।
समौ च श्वमृगौ मन्ये तस्माद्भोक्ष्ये श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७५ ॥

Als Weiser geziemt es mir nicht, Sünde oder Missachtung zu begehen. Ich halte den Hund und den Hirsch für gleich, und darum werde ich diesen Hundeschenkel essen.

12.141.76

यद्ब्राह्मणार्थे कृतमर्थिनेन ।
तेनर्षिणा तदभक्ष्यं न कामात्।
स वै धर्मो यत्र न पापमस्ति ।
सर्वैरुपायैर्गुरवो हि रक्ष्याः ॥ १२.१४१.७६ ॥

Was jener bedürftige Weise um eines Brahmanen willen tat, tat er nicht aus Begierde, obwohl es ungenießbar war. Das ist Dharma, wo keine Sünde ist; Lehrer und Älteste müssen mit allen Mitteln beschützt werden.

12.141.77

मित्रं च मे ब्राह्मणस्यायमात्मा ।
प्रियश्च मे पूज्यतमश्च लोके।
तद्भोक्तुकामोऽहमिमां जिहीर्षे ।
नृशंसानामीदृशानां न विभ्ये ॥ १२.१४१.७७ ॥

Dieser ist der Freund des Brahmanen und mein eigenes Selbst; mir lieb und in der Welt der Verehrungswürdigste. Darum, da ich essen will, möchte ich diesen nehmen; vor solchen grausamen Menschen fürchte ich mich nicht.

12.141.78

कामं नरा जीवितं संत्यजन्ति ।
न चाभक्ष्ये क्वचित्कुर्वन्ति बुद्धिम्।
सर्वांश्च कामान्प्राप्नुवन्तीति विद्धि ।
स्वर्गे निवासात्सहते क्षुधां वै ॥ १२.१४१.७८ ॥

Menschen mögen ihr Leben freiwillig aufgeben, doch sie fassen niemals den Entschluss, Ungenießbares zu essen. Wisse, dass sie alle Wünsche erlangen; um im Himmel zu wohnen, ertragen sie wahrlich den Hunger.

12.141.79

स्थाने भवेत्स यशः प्रेत्यभावे ।
निःसंशयः कर्मणां वै विनाशः।
अहं पुनर्व्रतनित्यः शमात्मा ।
मूलं रक्ष्यं भक्षयिष्याम्यभक्ष्यम् ॥ १२.१४१.७९ ॥

In der jenseitigen Welt wäre jener Ruhm gewiss angemessen; die Vernichtung der Taten ist zweifellos. Doch ich bin beständig in den Gelübden, von friedvollem Selbst; ich werde die zu schützenden Wurzeln essen, ich werde Ungenießbares essen.

12.141.80

बुद्ध्यात्मके व्यक्तमस्तीति सृष्टो ।
मोक्षात्मके त्वं यथा शिष्टचक्षुः।
यद्यप्येतत्संशयाच्च त्रपामि ।
नाहं भविष्यामि यथा न माया ॥ १२.१४१.८० ॥

Im Wesen des Intellekts ist offenbar, dass du geschaffen bist; im Wesen der Befreiung bist du wie einer, der das Auge der Weisen hat. Obwohl ich mich dieses Zweifels schäme, werde ich nicht wie die Täuschung sein.

12.141.81

गोपनीयमिदं दुःखमिति मे निश्चिता मतिः ।
दुष्कृतं ब्राह्मणं सन्तं यस्त्वामहमुपालभे ॥ १२.१४१.८१ ॥

Dieses Leid soll verborgen bleiben, so ist mein fester Entschluss. Dich, der du ein Brahmane bist und doch Böses getan hast, tadle ich.

12.141.82

पिबन्त्येवोदकं गावो मण्डूकेषु रुवत्स्वपि ।
न तेऽधिकारो धर्मेऽस्ति वा भूरात्मप्रशंसकः ॥ १२.१४१.८२ ॥

Kühe trinken Wasser, selbst während die Frösche quaken. Du hast keine Befugnis im Dharma; oder vielmehr, o Erde, du bist einer, der sich selbst lobt.

12.141.83

सुहृद्भूत्वाऽनुशोचे त्वां कृपा हि त्वयि मे द्विज ।
तदिदं श्रेय आधत्स्व मा लोभे चेत आदधाः ॥ १२.१४१.८३ ॥

Als dein Freund trauere ich um dich, o Zweimalgeborener, denn ich empfinde Mitleid mit dir. Darum nimm dieses Gute an; richte deinen Sinn nicht auf die Gier.

12.141.84

सृहृन्मे त्वं सुखेप्सुश्चेदापदो मां समुद्धर ।
जामऽहं धर्मतोऽऽत्मानमुत्सृजेमां श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.८४ ॥

Wenn du mein Freund bist und Glück begehrst, rette mich aus der Not. Soll ich mich nach dharma für diese Hundekeule hingeben?

12.141.85

नैवोत्सहे भवतो दातुमेतां ।
नोपेक्षितुं ह्रियमाणं स्वमन्नम्।
उभौ स्यावः श्वमलेनानुलिप्तौ ।
दाता चाहं ब्राह्मणस्त्वं प्रतीच्छम् ॥ १२.१४१.८५ ॥

Ich habe nicht den Mut, sie dir zu geben, noch kann ich übersehen, dass mein eigenes Essen weggetragen wird. Wir würden beide vom Schmutz des Hundes beschmutzt. Ich bin der Gebende, du bist Brahmane; nimm sie an.

12.141.86

अद्याहमेतद्वॄजिनं कर्म कृत्वा ।
जीवंश्चरिष्यामि महापवित्रम्।
संपूतात्मा धर्ममेवाभिपत्स्ये ।
यदेतयोर्गुरु तद्वै ब्रवीहि ॥ १२.१४१.८६ ॥

Heute werde ich diese frevelhafte Tat begehen und weiterleben; danach, überaus rein an Geist, werde ich das dharma selbst erlangen. Sag mir, welches von diesen beiden das schwerere ist.

12.141.87

आत्मैव साक्षी किल धर्मकृत्ये ।
त्वमेव जानासि यदत्र दुष्कृतम्।
यो ह्याद्रियाद्भक्ष्यमिति श्वमांसं ।
मन्ये न तस्यास्ति विवर्जनीयम् ॥ १२.१४१.८७ ॥

Bei Handlungen des dharma ist das Selbst allein der Zeuge; du selbst weißt, was hier Unrecht ist. Ich meine, für den, der Hundefleisch als Speise achtet, gibt es nichts zu meiden.

12.141.88

उपधानैः साधते नापि दोषः ।
कार्ये सिद्धे मित्र नात्रापवादः।
अस्मिन्नहिंसा नानृते वाक्यलेशो ।
भक्ष्यक्रिया यत्र न तद्गरीयः ॥ १२.१४१.८८ ॥

Wird eine Sache durch Kunstgriffe vollbracht, so haftet ihr kein Fehler an. Freund, ist die Aufgabe vollbracht, so gibt es hierin keinen Tadel. Hierin liegt keine Gewalt, und nicht die geringste Spur von Lüge im Wort; wo es um den Akt des Essens geht, ist das nicht schwerwiegender.