மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.141
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.141.1
हीने परमके धर्मे सर्वलोकविलङ्घिते ।
अधर्मे धर्मतां नीते धर्मे चाधर्मतां गते ॥ १२.१४१.१ ॥
உயர்ந்த தர்மம் குன்றி, எல்லா உலகங்களும் மீறப்பட்டு, அதர்மம் தர்மமாக மாற்றப்பட்டு, தர்மம் அதர்மமாகிவிடும்போது,
12.141.2
मर्यादासु प्रभिन्नासु क्षुभिते लोकिश्चये ।
राजभिः पीडिते लोके चोरैर्वाऽपि विशांपते ॥ १२.१४१.२ ॥
எல்லைகள் உடைந்து, உலகின் கண்கள் கலங்கி, அரசர்களாலும் திருடர்களாலும் உலகம் வருத்தப்படும்போது, ஓ மக்களின் தலைவரே,
12.141.3
सर्वाश्रमेषु मूढेषु कर्मसूपहतेषु च ।
कामाल्लोभाच्च मोहाच्च भयं पश्यत्सु भारत ॥ १२.१४१.३ ॥
எல்லா ஆசிரமங்களிலும் மயங்கி, கர்மங்களில் கெட்டு, காமம், லோபம், மோகம் ஆகியவற்றால் அச்சத்தைக் காணும்போது, ஓ பாரதா,
12.141.4
अविश्वस्तेषु सर्वेषु नित्यं भीतेषु भारत ।
नित्यं च हन्यमानेषु वञ्चयत्सु परस्परम् ॥ १२.१४१.४ ॥
எல்லோரும் நம்பிக்கை இழந்து, எப்போதும் அஞ்சி, ஓ பாரதா, எப்போதும் கொல்லப்பட்டு, ஒருவரையொருவர் ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது,
12.141.5
प्रदीप्तेषु च देशेषु ब्राह्मण्ये चातिपीडिते ।
अवर्षति च पर्जन्ये मिथो भेदे समुत्थिते ॥ १२.१४१.५ ॥
நாடுகள் எரிந்து, பிராமணத்தன்மை மிகவும் வருத்தப்பட்டு, மழை பெய்யாமல், பரஸ்பரப் பிளவு எழும்போது,
12.141.6
सर्वस्मिन्दस्युसाद्भूते पृथिव्यामुपजीवने ।
केनस्विद्ब्राह्मणो जीवेज्जघन्ये काल आगते ॥ १२.१४१.६ ॥
பூமியில் எல்லாம் கொள்ளையர் வசமாகி, வாழ்வாதாரம் பறிபோய், இழிந்த காலம் வந்தபோது, ஒரு பிராமணன் எப்படி வாழ்வான்?
12.141.7
अतितिक्षुः पुत्रपौत्राननुक्रोशान्नराधिप ।
कतमापदि वर्तेत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१४१.७ ॥
மனிதர்களின் அரசே, புதல்வர்களையும் பேரர்களையும் இரக்கத்தால் பொறுத்துக்கொள்பவன் எத்தகைய ஆபத்தில் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும்? பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.141.8
कथं च राजा वर्तेत लोके कलुषतां गते ।
कथमर्थाच्च धर्माच्च न हीयेत परंतप ॥ १२.१४१.८ ॥
உலகம் கலங்கிய நிலையை அடையும்போது அரசன் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும்? பகைவரை வாட்டுபவனே, பொருளிலிருந்தும் தர்மத்திலிருந்தும் அவன் எவ்வாறு விலகாதிருக்க முடியும்?
12.141.9
राजमूला महाबाहो योगक्षेमसुवृष्टयः ।
प्रजासु व्याधयश्चैव मरणं च भयानि च ॥ १२.१४१.९ ॥
மகாபாகுவே, மக்களிடையே நலனும் பாதுகாப்பும் என்ற நல்ல மழைகளும், நோய்களும், மரணமும், பயங்களும் அனைத்தும் அரசனையே அடிப்படையாகக் கொண்டவை.
12.141.10
कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्च भरतर्षभ ।
राजमूला इति मतिर्मम नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१४१.१० ॥
பரதர்களின் காளையே, கிருதம், திரேதை, துவாபரம், கலி ஆகிய யுகங்கள் அனைத்தும் அரசனையே அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்பது என் கருத்து; இதில் ஐயமில்லை.
12.141.11
तस्मिंस्त्वभ्यागते काले प्रजानां दोषकारके ।
विज्ञानबलमास्थाय जीवितव्यं भवेत्तदा ॥ १२.१४१.११ ॥
ஆனால் மக்களிடையே குற்றங்களை உண்டாக்கும் அந்தக் காலம் வந்தபோது, விவேக பலத்தைச் சார்ந்து வாழ வேண்டும்.
12.141.12
अधाप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
विश्वामित्रस्य संवादं चण्डालस्य च पक्कणे ॥ १२.१४१.१२ ॥
இப்போதும் மக்கள் இந்தப் பழங்கதையைச் சொல்கிறார்கள் — சண்டாளனின் குடிசையில் விஸ்வாமித்திரருக்கும் சண்டாளனுக்கும் நடந்த உரையாடலை.
12.141.13
त्रेताद्वापरयोः संधौ पुरा दैवव्यतिक्रमात् ।
अनावृष्टिरभूद्धोरा लोके द्वादशवार्षिकी ॥ १२.१४१.१३ ॥
முற்காலத்தில் த்ரேதா, த்வாபர யுகங்களின் சந்திப்பில், தெய்வ ஒழுங்கின் மீறலால், உலகில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கொடிய வறட்சி உண்டானது.
12.141.14
प्रजानामतिवृद्धानां युगान्ते समुपस्थिते ।
त्रेतायां मोक्षसमये द्वापरप्रतिपादने ॥ १२.१४१.१४ ॥
யுகத்தின் முடிவு வந்தபோது, மக்கள் மிகவும் பெருகியிருந்த நிலையில், த்ரேதாவின் விடுதலைக் காலத்தில், த்வாபரம் வழங்கப்படும் வேளையில்.
12.141.15
न ववर्ष सहस्राक्षः प्रतिलोमोऽभवद्गुरुः ।
जगाम दक्षिणं मार्गं सोमो व्यावृत्तमण्डलः ॥ १२.१४१.१५ ॥
ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரன் மழை பொழியவில்லை; குரு (வியாழன்) எதிர்த்திசையானார்; சந்திரன் தன் வட்டம் திரும்பி தெற்குப் பாதையில் சென்றான்.
12.141.16
नावश्यायोऽपि रात्र्यन्ते कुत एवाभ्रराजयः ।
नद्यः संक्षिप्ततोयौघाः किंचिदन्तर्गताऽभवन् ॥ १२.१४१.१६ ॥
இரவின் முடிவிலும் பனியும் இல்லை; மேகவரிசைகள் எங்கிருந்து வரும்; ஆறுகள் நீர்ப்பெருக்கு சுருங்கி சற்று உள்ளே சென்றன.
12.141.17
सरांसि सरितश्चैव कूपाः प्रस्रवणानि च ।
हतत्विषो न लक्ष्यन्ते निसर्गात्पूर्वकारितात् ॥ १२.१४१.१७ ॥
ஏரிகளும் ஆறுகளும், கிணறுகளும் ஊற்றுகளும் ஒளி இழந்து காணப்படவில்லை; முற்கால செயல்களின் இயல்பால் இவ்வாறு ஆயிற்று.
12.141.18
भूमिः शुष्कजलस्थाना विनिवृत्तसभाप्रपा ।
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया निर्वषट्कारमङ्गला ॥ १२.१४१.१८ ॥
நிலம் நீர்நிலைகள் வற்றி, சபைகளும் நீர்ப்பந்தல்களும் நின்றுபோயின; யாகமும் வேதபாராயணமும் நின்றது; வஷட்கார மங்கலச் செயல்கள் இல்லாது போயின.
12.141.19
उत्सन्नकृषिगोरक्षा निवृत्तविपणापणा ।
निवृत्तपूर्वसमया संप्रनष्टमहोत्सवा ॥ १२.१४१.१९ ॥
உழவும் பசுக் காப்பும் அழிந்தன; சந்தைகளும் கடைகளும் மூடின; பழைய வழக்கங்கள் நின்றன; பெரும் திருவிழாக்கள் முற்றிலும் மறைந்தன.
12.141.20
अस्थिकङ्कालसंकीर्णा हाहाभूतनराकुला ।
शून्यभूयिष्ठनगरा दग्धग्रामनिवेशना ॥ १२.१४१.२० ॥
எலும்புகளும் எலும்புக்கூடுகளும் நிறைந்தது; ஓலமிடும் மக்களால் கலங்கியது; நகரங்கள் பெரும்பாலும் வெறிச்சோடின; ஊர்களும் வீடுகளும் எரிந்தன.
12.141.21
क्वचिच्चोरैः क्वचिच्छूरैः क्वचिद्राजभिरातुरैः ।
परस्परभयाच्चैव शून्यभूयिष्ठनिर्जना ॥ १२.१४१.२१ ॥
சில இடங்களில் திருடர்களால், சில இடங்களில் வீரர்களால், சில இடங்களில் அரசர்களால் துன்புற்று, ஒருவரிடம் ஒருவர் கொண்ட அச்சத்தால், அது பெரும்பாலும் வெறிச்சோடியும் மக்களற்றும் போயிற்று.
12.141.22
गतदैवतसंस्थाना वृद्धबालविनाकृता ।
गोजाविमहिषीहीना परस्परपराहता ॥ १२.१४१.२२ ॥
தெய்வங்களும் வழிபாட்டிடங்களும் மறைந்தன; முதியோரும் குழந்தைகளும் இழக்கப்பட்டன; பசு, ஆடு, செம்மறி, எருமை இல்லாமல் போயின; ஒருவரையொருவர் அடித்து வீழ்த்தப்பட்டனர்.
12.141.23
हतविप्रा हतारक्षा प्रनष्टोत्सवसंचया ।
शवभूतनरप्राया बभूव वसुधा तदा ॥ १२.१४१.२३ ॥
அந்தணர்கள் கொல்லப்பட்டனர், காவலர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; திருவிழாக்களும் சேமித்த செல்வமும் அழிந்தன; அப்போது பூமி கிட்டத்தட்ட பிணங்களைப் போன்ற மக்களைக் கொண்டதாயிற்று.
12.141.24
तस्मिन्प्रतिभये काले क्षीणधर्मे युधिष्ठिर ।
बभूवुः क्षुधिता मर्त्याः खादमानाः परस्परम् ॥ १२.१४१.२४ ॥
யுதிஷ்டிரா, அந்த அச்சமூட்டும் காலத்தில், தர்மம் தேய்ந்தபோது, மனிதர்கள் பசித்தவர்களாகி ஒருவரையொருவர் தின்னத் தொடங்கினர்.
12.141.25
ऋषयो नियमांस्त्यक्त्वा परित्यक्ताग्निदेवताः ।
आश्रमान्संपरित्यज्य पर्यधावन्नितस्ततः ॥ १२.१४१.२५ ॥
முனிவர்கள் நியமங்களைக் கைவிட்டனர்; அக்னியையும் தேவதைகளையும் விட்டுவிட்டனர்; ஆசிரமங்களை முழுமையாகக் கைவிட்டு இங்குமங்கும் ஓடினர்.
12.141.26
विश्वामित्रोऽथ भगवान्महर्षिरनिकेतनः ।
क्षुधा परिगतो धीमान्समन्तात्पर्यधावत् ॥ १२.१४१.२६ ॥
அப்போது பகவான் மகரிஷி விசுவாமித்திரர், இல்லமற்றவராக, பசியால் வாட்டப்பட்டு, நாலாபுறமும் ஓடினார்.
12.141.27
त्यक्त्वा दारांश्च पुत्रांश्च कस्मिंश्च जनसंसदि ।
भक्ष्याभक्ष्यसमो भ्रूत्वा निरग्निरनिकेतनः ॥ १२.१४१.२७ ॥
மனைவிகளையும் மகன்களையும் கைவிட்டு, எந்த மக்கள் கூட்டத்திலும், உண்ணத்தக்கதையும் உண்ணத்தகாததையும் சமமாகக் கருதி, அக்னியற்று, இல்லமற்றவராக.
12.141.28
स कदाचित्परिपतञ्श्वपचानां निकेतनम् ।
हिंस्राणां प्राणिघातानामाससाद वने क्वचित् ॥ १२.१४१.२८ ॥
அவர் ஒருமுறை அலைந்து திரிந்து, காட்டில் எங்கோ சுவபசர்களின் இருப்பிடத்தை அடைந்தார்; அவர்கள் கொடியவர்களும் உயிர்களைக் கொல்பவர்களுமாவர்.
12.141.29
विभिन्नकलशाकीर्णं श्रमांसेन च भूषितम् ।
वराहखरभग्नास्थिकपालघटसंकुलम् ॥ १२.१४१.२९ ॥
உடைந்த பானைகள் நிறைந்தது; உழைப்பின் இறைச்சியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பன்றி மற்றும் கழுதைகளின் உடைந்த எலும்புகளும் மண்டையோடுகளும் பானைகளும் நிறைந்தது.
12.141.30
मृतचेलपरिस्तीर्णं निर्माल्यकृतभूषणम् ।
सर्पनिर्मोकमालाभिः कृतचिह्नकुटीमुखम् ॥ १२.१४१.३० ॥
இறந்தவர்களின் துணிகளால் பரப்பப்பட்டது; கைவிடப்பட்ட மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பாம்புச் சட்டைகளின் மாலைகளுடன், குடிசை வாயில் அடையாளங்களுடன் இருந்தது.
12.141.31
कुक्कुटाराबहुलं गर्दभध्वनिनादितम् ।
उद्धोषद्भिः खरैर्वाक्यैः कलहद्भिः परस्परम् ॥ १२.१४१.३१ ॥
அது சேவல்களின் கூவலும் கழுதைகளின் கத்தலும் நிறைந்திருந்தது; ஒருவரோடொருவர் சண்டையிட்டுக் கடுமையான சொற்களில் கூச்சலிடுவோரின் ஒலியால் எதிரொலித்தது.
12.141.32
उलूकपक्षिध्वनिभिर्देवतायतनैर्वृतम् ।
लोहघण्टापरिष्कारं श्वयूथपरिवारितम् ॥ १२.१४१.३२ ॥
அது ஆந்தைகளும் பறவைகளும் எழுப்பும் ஒலிகளால் நிறைந்திருந்தது; தெய்வக் கோயில்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; இரும்பு மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு நாய்க்கூட்டங்களால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டிருந்தது.
12.141.33
तत्प्रविश्य क्षुधाविष्टो गाधिपुत्रो महानृपिः ।
आहारान्वेषणे युक्तः परं यत्नं समास्थितः ॥ १२.१४१.३३ ॥
அங்கே நுழைந்து பசியால் வாட்டப்பட்ட காதியின் மகனும் மாமுனிவர் அரசருமானவர், உணவைத் தேடுவதில் ஈடுபட்டு பெரும் முயற்சியை மேற்கொண்டார்.
12.141.34
न च क्वचिदविन्दत्स भिक्षमाणोऽपि कौशिकः ।
मांसमन्नं फलं मूलमन्यद्वा तत्र किंचन ॥ १२.१४१.३४ ॥
பிச்சை கேட்டும் கௌசிகர் எங்கும் எதையும் கண்டடையவில்லை — இறைச்சியோ, உணவோ, பழமோ, கிழங்கோ, வேறு எதுவுமோ அங்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
12.141.35
अहो कृच्छ्रं मया प्राप्तमिति निश्चित्य कौशिकः ।
पपात भूमौ दौर्बल्यात्तस्मिंश्चण्डालपक्कणे ॥ १२.१४१.३५ ॥
'ஐயோ, நான் எத்தனை துன்பத்தை அடைந்தேன்!' என்று முடிவுசெய்து கௌசிகர் பலவீனத்தால் அந்தச் சண்டாளனின் சமையலிடத்தில் தரையில் விழுந்தார்.
12.141.36
स चिन्तयामास मुनिः किंनु मे सुकृतं भवेत् ।
कथं वृथा न मृत्युः स्यादिति पार्थिवसत्तम ॥ १२.१४१.३६ ॥
அந்த முனிவர் சிந்தித்தார்: 'என்னிடம் எந்தப் புண்ணியம் இருக்கக்கூடும்? எப்படி மரணம் வீணாகாமல் இருக்கும்?' — ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே.
12.141.37
स ददर्श श्वमांसस्य कुतन्त्रीं पतितां मुनिः ।
चण्डालस्य गृहे राजन्सद्यः शस्त्रहतस्य वै ॥ १२.१४१.३७ ॥
ஓ அரசனே, ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்ட நாயின் இறைச்சியால் ஆன, கீழே விழுந்த குடல் கயிற்றை முனிவர் சண்டாளனின் வீட்டில் கண்டார்.
12.141.38
स चिन्तयामास तदा स्तेयं कार्यमितो मया ।
न…दानीमुपायो मे विद्यते प्राणधारणे ॥ १२.१४१.३८ ॥
அப்போது அவர் நினைத்தார்: 'இங்கிருந்து நான் திருடவேண்டும்; இப்போது ந…, என் உயிரைத் தாங்குவதற்கு வேறு வழி இல்லை.'
12.141.39
…सु विहितं स्तेयं विशिष्टसमहीनतः ।
परस्परं भवेत्पूर्वमास्थेयमिति निश्चयः। ॥ १२.१४१.३९ ॥
…விதிக்கப்பட்ட திருட்டு, உயர்ந்தவர், சமமானவர், தாழ்ந்தவர் ஆகியோரிடமிருந்து (செய்யலாம்). பரஸ்பரம் முதலில் இவ்வாறு கடைப்பிடிக்கப்படவேண்டும்—இதுவே முடிவு.
12.141.40
हीनादादेयमादौ स्यात्समानात्तदनन्तरम् ।
असंभवे त्वाददीत विशिष्टादपि धार्मिकात् ॥ १२.१४१.४० ॥
முதலில் தாழ்ந்தவரிடமிருந்து எடுக்கவேண்டும்; அதன் பின் சமமானவரிடமிருந்து. ஆனால் இது இயலாதபோது, உயர்ந்த தர்மவானிடமிருந்தும் எடுக்கலாம்.
12.141.41
सोऽहमन्तावसायीनां हराम्येनां प्रतिग्रहात् ।
न स्तेयदोषं पश्यामि हरिष्याम्येतदामिषम् ॥ १२.१४१.४१ ॥
'நான் இந்த சண்டாளர்களிடமிருந்து இதை ஏற்றுக்கொள்ளலாக எடுத்துக்கொள்வேன். இதில் திருட்டுக் குற்றத்தை நான் காணவில்லை; இந்த இறைச்சியை எடுத்துச் செல்வேன்.'
12.141.42
एतां बुद्धिं समास्थाय विश्वामित्रो महामुनिः ।
तस्मिन्देशे सुसुष्वाप पतितो यत्र भारत ॥ १२.१४१.४२ ॥
இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொண்டு, பெரும் முனிவர் விஸ்வாமித்திரர், ஓ பரதனின் வழித்தோன்றலே, அந்த இடத்தில் விழுந்து ஆழ்ந்து உறங்கினார்.
12.141.43
स विगाढां निशां दृष्ट्वा सुप्ते चण्डालपक्कणे ।
शनैरुत्थाय भगवान्प्रविवेश कुटीमुखम् ॥ १२.१४१.४३ ॥
அவர் கழிந்த இரவைக் கண்டு, சண்டாளனின் குடிசையில் அனைவரும் உறங்கியபோது, மெல்ல எழுந்து அந்த பகவான் குடிசையின் வாயிலுக்குள் நுழைந்தார்.
12.141.44
स सुप्त एव चण्डालः श्लेष्मापिहितलोचनः ।
परिभिन्नस्वरो रूक्षः प्रोवाचाप्रियदर्शनः ॥ १२.१४१.४४ ॥
அந்த சண்டாளன் தூங்கிய நிலையிலேயே, சளியால் மூடிய கண்களுடன், உடைந்த கடுமையான குரலில், பார்ப்பதற்கு விரும்பத்தகாதவனாக பேசினான்.
12.141.45
कः कुतन्त्रीं घट्टयति सुप्ते चण्डालपक्कणे ।
जागर्मि नैव सुप्तोऽस्मि हतोऽसीति च दारुणः ॥ १२.१४१.४५ ॥
"தூங்கும் சண்டாளனின் குடிசையில் பழுதான கயிற்றை ஆட்டுவது யார்? நான் விழித்திருக்கிறேன், உறங்கவில்லை — நீ அழிந்தாய்!" என்று கொடூரமாக அவன் கூறினான்.
12.141.46
विश्वामित्रोऽहमित्येव सहसा तमुवाच ह ।
सहसाऽभ्यागतं भूयः सोद्वेगस्तेन कर्मणा ॥ १२.१४१.४६ ॥
"நான் விஸ்வாமித்ரன்" என்று உடனே அவனிடம் கூறினார். திடீரென வந்தவர் மீண்டும், அந்தச் செயலால் கலக்கமுற்றவராக.
12.141.47
विश्वामित्रोऽहमायुष्मन्नागतोऽहं बुभुक्षितः ।
मा वधीर्मम सद्बुद्धे यदि सम्यक्प्रपश्यसि ॥ १२.१४१.४७ ॥
"நான் விஸ்வாமித்ரன், நீண்ட ஆயுளுடையவனே. பசியுடன் வந்தேன். நல்லறிவுள்ளவனே, நீ சரியாகப் பார்த்தால் என்னைக் கொல்லாதே."
12.141.48
चण्डालस्तद्वचः श्रुत्वा महर्षेर्भावितात्मनः ।
शयनादुपसंभ्रान्त उद्ययौ प्रति तं ततः ॥ १२.१४१.४८ ॥
தூய உள்ளம் கொண்ட அந்த மகரிஷியின் சொற்களைக் கேட்டு, சண்டாளன் படுக்கையிலிருந்து மிகவும் திடுக்கிட்டவனாக, பின்னர் அவரை நோக்கி எழுந்தான்.
12.141.49
स विसृज्याश्रु नेत्राभ्यां बहुमानात्कृताञ्जलिः ।
उवाच कौशिकं रात्रौ ब्रह्मन्किं ते चिकीर्षितम् ॥ १२.१४१.४९ ॥
அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீரை விட்டு, பெரும் மரியாதையுடன் கைகூப்பி இரவில் கௌசிகரிடம் கூறினான்: "பிராமணரே, நீங்கள் என்ன செய்ய நினைக்கிறீர்கள்?"
12.141.50
विश्वामित्रस्तु मातङ्गमुवाच परिसान्त्वयन् ।
क्षुधितोऽन्तर्गतप्राणो हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५० ॥
ஆனால் விஸ்வாமித்திரர் மாதங்கனைத் தேற்றியவாறு கூறினார்: "பசியால் வாடி, உயிர் உள்ளே ஒடுங்கியவனாக, நான் நாயின் தொடையை எடுத்துக்கொள்வேன்."
12.141.51
क्षुधितः कलुषं यातो नास्ति ह्रीरशनार्थिनः ।
क्षुच्च मां दूषयत्यत्र हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५१ ॥
பசித்தவன் பாவத்தில் வீழ்கிறான்; உணவைத் தேடுபவனுக்கு வெட்கம் இல்லை. இங்கே பசி என்னைக் கறைப்படுத்துகிறது; நான் நாயின் தொடையை எடுத்துக்கொள்வேன்.
12.141.52
अवसीदन्ति मे प्राणाः स्मृतिर्मे नश्यति क्षुधा ।
दुर्बलो नष्टसंज्ञश्च भक्ष्याभक्ष्यविवर्जितः।
सोधर्मं बुध्यमानोऽपि हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५२ ॥
என் உயிர்கள் தளர்கின்றன; பசியால் என் நினைவு அழிகிறது. பலவீனமும் உணர்வு இழப்பும் கொண்டவனாய், உண்ணத்தகுந்ததும் உண்ணத்தகாததும் பிரித்தறியாதவனாய், தர்மத்தை அறிந்திருந்தும், நான் நாயின் தொடையை எடுத்துக்கொள்வேன்.
12.141.53
यदा भैक्षं न विन्दामि युष्माकमहमालये ।
तदा बुद्धिः कृता पापे हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५३ ॥
உங்கள் இல்லத்தில் பிச்சை கிடைக்காதபோது, அப்போதே, பாவியே, நான் நாயின் தொடையை எடுத்துக்கொள்வதென்று முடிவு செய்தேன்.
12.141.54
अग्निर्मुखं पुरोधाश्च देवानां शुचिषाङ्विभुः ।
यथा च सर्वभुग्ब्रह्मा तथा मां विद्धि धर्मतः ॥ १२.१४१.५४ ॥
அக்னி தேவர்களின் முகமும் புரோகிதரும் ஆவான்; சுசிஷாக் ஆகிய விபு அவன். எல்லாவற்றையும் உண்பவனான பிரம்மன் எவ்வாறோ, அவ்வாறே என்னை தர்மத்தின்படி அறிந்துகொள்.
12.141.55
तमुवाच स चण्डालो महर्षे शृणु मे वचः ।
श्रुत्वा तथा तमातिष्ठ यथा धर्मो न हीयते ॥ १२.१४१.५५ ॥
அந்தச் சண்டாளன் அவனிடம் கூறினான்: மகரிஷியே, என் சொல்லைக் கேள். அதைக் கேட்டு, தர்மம் கெடாதபடி அவ்வாறே நட.
12.141.56
धर्मं तवापि विप्रर्षे शृणु यत्ते ब्रवीम्यहम् ॥ १२.१४१.५६ ॥
விப்ரர்ஷியே, உனது தர்மத்தைப் பற்றியும் கேள்; நான் உன்னிடம் சொல்வதைக் கேள்.
12.141.57
मृगाणामधमं श्वानं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
तस्याप्यधम उद्देशः शरीरस्य तु जाघी ॥ १२.१४१.५७ ॥
அறிஞர்கள் நாயை விலங்குகளில் கீழானதாகக் கூறுவர்; அதன் உடலிலும் கீழான பகுதி தொடை ஆகும்.
12.141.58
नेदं सम्यग्व्यवसितं महर्षे कर्म गर्हितम् ।
चण्डालस्वस्य हरणमभक्ष्यस्य विशेषतः ॥ १२.१४१.५८ ॥
மகரிஷியே, இந்தச் செயல் நன்கு தீர்மானிக்கப்பட்டதல்ல; இது இழிவானது — சண்டாளனுடையதைக் கவர்வது, அதிலும் உண்ணத் தகாததை கவர்வது.
12.141.59
साध्वन्यमनुपश्य त्वमुपायं प्राणधारणे ।
श्वमांसलोभात्तपसो नाशस्ते स्यान्महामुने ॥ १२.१४१.५९ ॥
மகாமுனியே, உயிர் தாங்குவதற்கு வேறொரு வழியை நன்றாக சிந்தித்துப் பார்; நாய்க்கறி ஆசையால் உன் தவம் அழிந்துவிடும்.
12.141.60
जानता विहितो मार्गो न कार्यो धर्मसंकरः ।
मा स्म धर्मं परित्याक्षीस्त्वं हि धर्मविदुत्तमः ॥ १२.१४१.६० ॥
அறிந்தவன் விதிக்கப்பட்ட வழியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; தர்மக் கலப்பைச் செய்யலாகாது. தர்மத்தை விட்டுவிடாதே; நீ தர்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன்.
12.141.61
विश्वामित्रस्ततो राजन्नित्युक्तो भरतर्षभ ।
क्षुधार्तः प्रत्युवाचेदं पुनरेव महामुनिः ॥ १२.१४१.६१ ॥
அரசனே, பரதர்களில் காளையே, அப்போது இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட விஸ்வாமித்திரர், பசியால் வாடியவராய் மீண்டும் இவ்வாறு பதிலளித்தார்.
12.141.62
निराहारस्य सुमहान्मम कालोऽभिधावतः ।
न विद्यतेऽप्युपायश्च कश्चिन्मे प्राणधारणे ॥ १२.१४१.६२ ॥
உணவின்றி நெடுநேரம் அலைந்து செல்லும் எனக்கு, உயிரைத் தாங்குவதற்கு ஏதேனும் வழியும் கிடைக்கவில்லை.
12.141.63
येनकेन विशेषेण कर्मणा येनकेनचित् ।
उज्जिहीर्षे सीदमानः समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.१४१.६३ ॥
எந்த வகையானாலும், குறிப்பாக எந்த செயலாலானாலும், துன்பத்தில் மூழ்கும் நான் மேலெழ விரும்புகிறேன்; ஆற்றல் உள்ளவன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கட்டும்.
12.141.64
ऐन्द्रो धर्मः क्षत्रियाणां ब्राह्मणानामथाग्निकः ।
ब्रह्मवह्निर्मम बलं भोक्ष्यामि शमयन्क्षुधाम् ॥ १२.१४१.६४ ॥
சத்திரியர்களின் தர்மம் இந்திரனுக்குரியது; பிராமணர்களின் தர்மம் அக்னிக்குரியது. வேதமாகிய அக்னியே என் பலம்; பசியைத் தணிக்க நான் உண்பேன்.
12.141.65
यथायथैव जीवेद्धि तत्कर्तव्यमहेलया ।
जीवितं मरणाच्छ्रेयो जीवन्धर्ममवाप्नुयात् ॥ १२.१४१.६५ ॥
எப்படியாவது வாழ வேண்டும்; அதுவே கடமை, இகழ்ச்சியின்றி. மரணத்தை விட வாழ்வே சிறந்தது; வாழ்பவனே தர்மத்தை அடைய முடியும்.
12.141.66
सोऽहं जीवितमाकाङ्क्षन्नभक्ष्यस्यापि भक्षणम् ।
व्यवस्ये बुद्धिपूर्वं वै तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १२.१४१.६६ ॥
அப்படிப்பட்ட நான், வாழ விரும்பி, உண்ணத் தகாததையும் உண்பதென்று நன்கு சிந்தித்து உறுதி கொள்கிறேன்; நீங்கள் அதற்கு இசைவு அளியுங்கள்.
12.141.67
जीवन्धर्मं चरिष्यामि प्रणोत्स्याम्यशुभानि तु ।
तपोभिर्विद्यया चैव ज्योतींषीव महत्तमः ॥ १२.१४१.६७ ॥
உயிருடன் இருந்து நான் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பேன்; தவத்தாலும் கல்வியாலும் அசுபங்களை விரட்டுவேன், பெரும் இருளை ஒளிகள் விரட்டுவதுபோல்.
12.141.68
नैतत्खादन्प्राप्स्यसे प्राणमद्य ।
नायुर्दीर्घं नामृतस्येव तृप्तिम्।
भिक्षामन्यां भिक्ष मा ते मनोस्तु ।
श्वभक्षणे श्वा ह्यभक्ष्यो द्विजानाम् ॥ १२.१४१.६८ ॥
இதை உண்பதால் இன்று உயிரைப் பெறமாட்டாய்; நீண்ட ஆயுளோ அமிர்தம் போன்ற நிறைவோ கிடைக்காது. வேறு பிச்சை கேள்; உன் மனம் இதில் செல்லட்டும்; நாய் இருபிறப்பாளர்களுக்கு உண்ணத்தகாதது.
12.141.69
न दुर्भिक्षे सुलभं मांसमन्य ।
च्छ्वपाकमन्ये न च मेऽस्ति वित्तम।
क्षुघार्तश्चाहमगतिर्निराशः ।
श्वजाघनीं ष़ड्सात्साधु मन्ये ॥ १२.१४१.६९ ॥
பஞ்சத்தில் இறைச்சி எளிதில் கிடைக்காது; நாய் சமைப்பவனைத் தவிர வேறெங்கும் வேறு உணவு இல்லை; என்னிடம் செல்வமும் இல்லை. பசியால் வாடி, புகலின்றி, நம்பிக்கையற்ற நான் நாயின் தொடையை ஆறு மடங்கு நல்லதாகக் கருதுகிறேன்.
12.141.70
पञ्च पञ्चनखा भक्ष्या ब्रह्मक्षत्रस्य वै विशः ।
शल्यकः श्वाविधो गोधा शशः कूर्मश्च पञ्चमः।
यदि शास्त्रं प्रमाणं ते माऽभक्ष्ये वै मनः कृथाः ॥ १२.१४१.७० ॥
ஐந்து நகங்களுள்ள ஐந்து உயிரினங்கள் பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசியருக்கு உண்ணத்தக்கவை: முள்ளெலி, சுவாவிது, உடும்பு, முயல், ஐந்தாவதாக ஆமை. சாத்திரம் உனக்குப் பிரமாணமானால், உண்ணத்தகாததில் மனம் வைக்காதே.
12.141.71
अगस्त्येनासुरो जग्धो वातापिः क्षुधितेन वै ।
अहमापद्गतः क्षुब्धो भक्षयिष्ये श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७१ ॥
பசித்த அகஸ்த்தியரால் அசுரன் வாதாபி உண்ணப்பட்டான். நான் இடருற்று, கலங்கியவனாய், நாயின் தொடையை உண்பேன்.
12.141.72
भिक्षामन्यामाहरेति न च कर्तुमिहार्हसि ।
न नूनं कार्यमेतद्वै हर कामं श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७२ ॥
வேறு பிச்சை கொண்டு வா; இங்கே நீ இதைச் செய்வது தகாது. இது நிச்சயமாகச் செய்யத்தக்கதல்ல; விருப்பப்படி நாய்த் தொடையை எடுத்துக்கொள்.
12.141.73
शिष्टा वै कारणं धर्मे तद्वृत्तमनुवर्तये ।
परां मेध्याशनादेनां भक्ष्यां मन्ये श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७३ ॥
நல்லோரே தர்மத்தில் ஆதாரம்; அவர்களின் நடத்தையை நான் பின்பற்றுகிறேன். தூய உணவைவிட உயர்ந்ததாக இந்த நாய்த் தொடையும் உண்ணத்தக்கதென்று நான் கருதுகிறேன்.
12.141.74
असद्भिर्यः समाचीर्णो न स धर्मः सनातनः ।
अकार्यमिह कार्यं वा मा छलेनाशुभं कृथाः ॥ १२.१४१.७४ ॥
தீயோர் கடைப்பிடிப்பது நித்திய தர்மமல்ல. இங்கு செய்யத்தகாததையோ செய்யத்தக்கதையோ, வஞ்சனையால் ஒரு தீய செயலைச் செய்யாதே.
12.141.75
न पातकं नावमतमृषिः सन्कर्तुमर्हति ।
समौ च श्वमृगौ मन्ये तस्माद्भोक्ष्ये श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.७५ ॥
ரிஷியாக இருப்பதால் பாவமோ இழிவோ செய்வது எனக்குத் தகாது. நாயும் மானும் சமமென்று நான் கருதுகிறேன்; ஆகவே இந்த நாய்த் தொடையை உண்பேன்.
12.141.76
यद्ब्राह्मणार्थे कृतमर्थिनेन ।
तेनर्षिणा तदभक्ष्यं न कामात्।
स वै धर्मो यत्र न पापमस्ति ।
सर्वैरुपायैर्गुरवो हि रक्ष्याः ॥ १२.१४१.७६ ॥
பிராமணருக்காக, பசியால் வருந்திய அந்த ரிஷி விருப்பத்தால் அல்லாமல், உண்ணத்தகாததைச் செய்தான். பாவம் இல்லாத இடமே தர்மம்; குருக்களை எல்லா வழிகளாலும் காக்க வேண்டும்.
12.141.77
मित्रं च मे ब्राह्मणस्यायमात्मा ।
प्रियश्च मे पूज्यतमश्च लोके।
तद्भोक्तुकामोऽहमिमां जिहीर्षे ।
नृशंसानामीदृशानां न विभ्ये ॥ १२.१४१.७७ ॥
இவர் பிராமணரின் நண்பர், என் உயிரும் ஆவார்; எனக்கு இனியவரும் உலகில் மிகவும் வணக்கத்திற்குரியவரும் ஆவார். ஆகவே உண்ண விரும்பி இவளை எடுக்க விரும்புகிறேன்; இத்தகைய கொடியவர்களுக்கு நான் அஞ்சவில்லை.
12.141.78
कामं नरा जीवितं संत्यजन्ति ।
न चाभक्ष्ये क्वचित्कुर्वन्ति बुद्धिम्।
सर्वांश्च कामान्प्राप्नुवन्तीति विद्धि ।
स्वर्गे निवासात्सहते क्षुधां वै ॥ १२.१४१.७८ ॥
மனிதர்கள் விருப்பத்தால் உயிரை விட்டுவிடுவார்கள்; ஆனால் உண்ணத்தகாததைப் பற்றி அவர்கள் ஒருபோதும் முடிவு செய்வதில்லை. அவர்கள் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவார்கள் என்று அறிக; சொர்க்கவாசத்தின் பொருட்டு அவர்கள் பசியைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
12.141.79
स्थाने भवेत्स यशः प्रेत्यभावे ।
निःसंशयः कर्मणां वै विनाशः।
अहं पुनर्व्रतनित्यः शमात्मा ।
मूलं रक्ष्यं भक्षयिष्याम्यभक्ष्यम् ॥ १२.१४१.७९ ॥
மறுமையில் அந்தப் புகழ் முறையானதாக இருக்கும்; செயல்களின் அழிவு நிச்சயம். ஆனால் நான் விரதத்தில் நிலைத்தவன், அமைதியான மனமுடையவன்; பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய வேர்களை உண்பேன், உண்ணத்தகாததையும் உண்பேன்.
12.141.80
बुद्ध्यात्मके व्यक्तमस्तीति सृष्टो ।
मोक्षात्मके त्वं यथा शिष्टचक्षुः।
यद्यप्येतत्संशयाच्च त्रपामि ।
नाहं भविष्यामि यथा न माया ॥ १२.१४१.८० ॥
அறிவுவடிவில் இது தெளிவாக இருக்கிறது என்று நீ படைக்கப்பட்டவன்; விடுதலை வடிவில் நீ பெரியோரின் கண்ணுடையவன் போல் இருக்கிறாய். இந்த ஐயத்தால் நான் வெட்கமடைகிறேன்; ஆயினும் மாயையைப் போல் நான் ஆகமாட்டேன்.
12.141.81
गोपनीयमिदं दुःखमिति मे निश्चिता मतिः ।
दुष्कृतं ब्राह्मणं सन्तं यस्त्वामहमुपालभे ॥ १२.१४१.८१ ॥
இந்தத் துன்பம் மறைக்கப்பட வேண்டியது என்பது என் உறுதியான எண்ணம். பிராமணனாக இருக்கும் உன்னை, தீச்செயல் புரிந்தவனாக நான் கண்டிக்கிறேன்.
12.141.82
पिबन्त्येवोदकं गावो मण्डूकेषु रुवत्स्वपि ।
न तेऽधिकारो धर्मेऽस्ति वा भूरात्मप्रशंसकः ॥ १२.१४१.८२ ॥
தவளைகள் கத்தும்போதும் பசுக்கள் நீரைக் குடிக்கவே செய்கின்றன. தர்மத்தில் உனக்கு அதிகாரம் இல்லை; அல்லது, நீ பூமியைப் போல் தன்னைத்தானே புகழ்பவன்.
12.141.83
सुहृद्भूत्वाऽनुशोचे त्वां कृपा हि त्वयि मे द्विज ।
तदिदं श्रेय आधत्स्व मा लोभे चेत आदधाः ॥ १२.१४१.८३ ॥
நண்பனாக இருந்து நான் உனக்காக வருந்துகிறேன்; ஏனெனில் உன் மீது எனக்கு இரக்கம் உண்டு, ஓ துவிஜா. ஆகவே இந்த நன்மையை ஏற்றுக்கொள்; பேராசையில் மனதை வைக்காதே.
12.141.84
सृहृन्मे त्वं सुखेप्सुश्चेदापदो मां समुद्धर ।
जामऽहं धर्मतोऽऽत्मानमुत्सृजेमां श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.८४ ॥
நீ என் நண்பனாக இருந்து இன்பத்தை விரும்பினால், இடர்களிலிருந்து என்னை மீட்பாயாக. தர்மப்படி, இந்த நாயின் தொடைக்காக நான் என்னையே அர்ப்பணிக்கலாமா?
12.141.85
नैवोत्सहे भवतो दातुमेतां ।
नोपेक्षितुं ह्रियमाणं स्वमन्नम्।
उभौ स्यावः श्वमलेनानुलिप्तौ ।
दाता चाहं ब्राह्मणस्त्वं प्रतीच्छम् ॥ १२.१४१.८५ ॥
நான் உனக்கு இதைக் கொடுக்கத் துணிவேன் இல்லை; என் சொந்த உணவு எடுத்துச் செல்லப்படுவதையும் புறக்கணிக்க முடியாது. நாம் இருவரும் நாயின் அழுக்கால் மாசுபடுவோம். நான் கொடுப்பவன், நீ பிராமணன்; இதை ஏற்றுக்கொள்.
12.141.86
अद्याहमेतद्वॄजिनं कर्म कृत्वा ।
जीवंश्चरिष्यामि महापवित्रम्।
संपूतात्मा धर्ममेवाभिपत्स्ये ।
यदेतयोर्गुरु तद्वै ब्रवीहि ॥ १२.१४१.८६ ॥
இன்று நான் இந்தக் கொடிய செயலைச் செய்து வாழ்வேன்; பின்னர் மிகவும் தூய்மையுடன், தூய்மையான ஆன்மாவுடன் தர்மத்தையே அடைவேன். இவ்விருவரில் எது கனமானதோ, அதைச் சொல்லு.
12.141.87
आत्मैव साक्षी किल धर्मकृत्ये ।
त्वमेव जानासि यदत्र दुष्कृतम्।
यो ह्याद्रियाद्भक्ष्यमिति श्वमांसं ।
मन्ये न तस्यास्ति विवर्जनीयम् ॥ १२.१४१.८७ ॥
தர்மச் செயல்களில் ஆன்மாவே சாட்சி; இங்கே எது பாவம் என்பதை நீயே அறிவாய். நாயின் இறைச்சியை உண்ணத்தகுந்தது என்று மதிப்பவனுக்கு வர்ஜிக்கப்பட வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று நான் கருதுகிறேன்.
12.141.88
उपधानैः साधते नापि दोषः ।
कार्ये सिद्धे मित्र नात्रापवादः।
अस्मिन्नहिंसा नानृते वाक्यलेशो ।
भक्ष्यक्रिया यत्र न तद्गरीयः ॥ १२.१४१.८८ ॥
உபாயங்களால் ஒரு காரியம் நிறைவேறினால் அதில் குற்றமில்லை. நண்பனே, காரியம் சித்தியானபின் இதில் பழிச்சொல் இல்லை. இதில் hiṃsā இல்லை, பொய்யின் சிறு சொல்லும் இல்லை; உண்ணும் செயல் எங்கே நடக்கிறதோ அது அதைவிடப் பெரியதல்ல.
12.141.89
यद्येष हेतुस्तव खादने स्या ।
न्न ते वेदः कारणं नार्यधर्मः।
तस्माद्भक्ष्ये भक्षणे वा द्विजेन्द्र ।
दोषं न पश्यामि यथेदमत्र ॥ १२.१४१.८९ ॥
நீ உண்பதற்கு இதுவே காரணமெனில், வேதமும் காரணமல்ல, ஆரியதர்மமும் அல்ல. ஆகையால் பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, உண்ணத்தக்கதிலோ உண்ணுதலிலோ இதில் குற்றம் காண்கிறேன் இல்லை.
12.141.90
न पातकं भक्षमाणस्य दृष्टं ।
सुरां तु पीत्वा पततीति शब्दः।
अन्योन्यकार्याणि यथा तथैव ।
न लेपमात्रेण कृतं हिनस्ति ॥ १२.१४१.९० ॥
உண்பவனுக்குப் பாவம் காணப்படுவதில்லை; ஆனால் மதுவைக் குடித்தால் வீழ்ச்சி என்று சொல்லப்படுகிறது. பரஸ்பர செயல்கள் எப்படியோ அப்படியே, வெறும் பூச்சால் செய்யப்பட்ட செயல் அழிக்காது.
12.141.91
पादौ मूलं समभवद्वृन्ताकं शिर उच्यते ।
शेफात्तु गृञ्जरं जातं पलाण्डुस्त्वण्डसंभवः ॥ १२.१४१.९१ ॥
கால்களிலிருந்து வேர் உண்டானது; தலை என்று வ்ருந்தாகம் சொல்லப்படுகிறது. குறியிலிருந்து கேரட் உண்டானது; வெங்காயம் முட்டையிலிருந்து பிறந்தது.
12.141.92
श्वरोमजः शैव्यशाको लशुनं द्विजसंभवम् ।
चुक्किनामा पर्णशाकः कर्णादजनि भूसुर ॥ १२.१४१.९२ ॥
நாயின் மயிரிலிருந்து ஷைவ்யஷாகம் பிறந்தது; பிராமணனிலிருந்து பூண்டு பிறந்தது. சுக்கி என்ற இலைக்கீரை காதிலிருந்து பிறந்தது, ஓ பூசுரரே.
12.141.93
अस्थानतो हीनतः कुत्सिताद्वा ।
तद्विद्वांसं बाधते साधु वृत्तम्।
श्वानं पुनर्यो लभतेऽभिषङ्गा ।
त्तेनापि दण्डः सहितव्य एव ॥ १२.१४१.९३ ॥
தகாத இடத்திலிருந்தோ, தாழ்ந்தவரிடமிருந்தோ, அல்லது இழிந்தவரிடமிருந்தோ வரும் தொடர்பு, அறிஞனையும் நல்லொழுக்கமுடையவனையும் துன்புறுத்தும்; நாயைக்கூட அடைபவனும் அதன் தண்டனையைச் சுமக்க வேண்டும்.
12.141.94
एवमुक्त्वा निववृते मातङ्गः कौशिकं तदा ।
विश्वामित्रो जहारैव कृतबुद्धिः श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.९४ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு மாதங்கன் அப்போது கௌசிகனிடமிருந்து திரும்பினான்; தீர்மானித்த மனமுடைய விசுவாமித்திரன் நாயின் தொடையை எடுத்துக்கொண்டான்.
12.141.95
ततो जग्राह स श्वाङ्गं जीवितार्थी महामुनिः ।
सदारस्तामुपाहृत्य वने भोक्तुमियेप सः ॥ १२.१४१.९५ ॥
அப்போது உயிர்வாழ விரும்பிய அந்த மாமுனிவன் நாயின் உறுப்பை எடுத்துக்கொண்டான்; தன் மனைவியுடன் அதைக் காட்டுக்கு எடுத்துவந்து உண்ண விரும்பினான்.
12.141.96
अथास्य बुद्धिरभवद्विधिनाऽहं श्वजाघनीम् ।
भक्षयामि यथाकालं पूर्वं संतर्प्य देवताः ॥ १२.१४१.९६ ॥
அப்போது அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் உதித்தது: 'விதிப்படி, உரிய காலத்தில், முதலில் தேவர்களைத் திருப்தி செய்து பின் இந்த நாயின் தொடையை நான் உண்பேன்.'
12.141.97
ततोऽग्निमुपसंहृत्य ब्राह्मेण विधिना मुनिः ।
ऐन्द्राग्नेयेन विधिना चरुं श्रपयत स्वयम् ॥ १२.१४१.९७ ॥
பின் முனிவன் நெருப்பை மூட்டி, பிராமண விதிப்படி; ஐந்த்ராக்னேய விதிப்படி தானே சரு என்னும் அவியை சமைத்தான்.
12.141.98
ततः समारभत्कर्म दैवं पित्र्यं च भारत ।
आहूय देवानिन्द्रादीन्भागंभागं विधिक्रमात् ॥ १२.१४१.९८ ॥
பின்னர், பாரதா, அவன் தேவர்களுக்கும் முன்னோர்களுக்குமான கிரியைகளைத் தொடங்கினான்; இந்திரன் முதலிய தேவர்களை அழைத்து, விதியின் வரிசைப்படி பங்கு பங்காகக் கொடுத்தான்.
12.141.99
एतस्मिन्नेव काले तु प्रववर्ष स वासवः ।
संजीवयन्प्रजाः सर्वा जनयामास चौषधीः ॥ १२.१४१.९९ ॥
அதே காலத்தில் வாசவன் (இந்திரன்) மழை பொழிந்து, எல்லா உயிர்களையும் உயிர்ப்பித்து மூலிகைகளை உண்டாக்கினான்.
12.141.100
विश्वामित्रोऽपि भगवांस्तपसा दग्धकिल्चिषः ।
कालेन महता सिद्धिमवाप परमाद्भुताम् ॥ १२.१४१.१०० ॥
பகவான் விசுவாமித்திரரும் தவத்தால் தம் பாவங்களை எரித்தார்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மிகு அற்புதமான சித்தியை அடைந்தார்.
12.141.101
स संहृत्य च तत्कर्म अनास्वाद्य च तद्धविः ।
तोषयामास देवांश्च पितॄंश्च द्विजसत्तमः ॥ १२.१४१.१०१ ॥
அந்த இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவர் அந்தச் செயலை முடித்து, அவியை ருசிக்காமலே தேவர்களையும் பிதிரர்களையும் மகிழ்வித்தார்.
12.141.102
एवं विद्वानदीनात्मा व्यसनस्थो जिजीविषुः ।
सर्वोपायैरुपायज्ञो दीनमात्मानमुद्धरेत् ॥ १२.१४१.१०२ ॥
இவ்வாறு அறிஞன், தாழ்வில்லா மனமுடையவனாய், துன்பத்தில் இருந்து வாழ விரும்பி, உபாயங்களை அறிந்தவனாய், எல்லா வழிகளாலும் துயருற்ற தன்னை உயர்த்த வேண்டும்.
12.141.103
एतां बुद्धिं समास्थाय जीवितव्यं सदा भवेत् ।
जीवन्पुण्यमवाप्नोति पुरुषो भद्रमश्नुते ॥ १२.१४१.१०३ ॥
இந்த அறிவை ஏற்று எப்போதும் வாழ வேண்டும்; வாழ்பவன் புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான், நன்மையை அனுபவிக்கிறான்.
12.141.104
तस्मात्कौन्तेय विदुषा धर्माधर्मविनिश्चये ।
बुद्धिमास्थाय लोकेऽस्मिन्वर्तितव्यं कृतात्मना ॥ १२.१४१.१०४ ॥
ஆகையால், குந்தியின் மகனே, அறிஞன் தர்மம் அதர்மம் தீர்மானிப்பதில் அறிவை ஆதாரமாக்கி, அடங்கிய ஆன்மாவுடன் இவ்வுலகில் நடக்க வேண்டும்.