Mahābhārata · Adhyāya 12.141

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

12.141.1

हीने परमके धर्मे सर्वलोकविलङ्घिते ।
अधर्मे धर्मतां नीते धर्मे चाधर्मतां गते ॥ १२.१४१.१ ॥

Quando o dharma supremo declina, todos os mundos são transgredidos, o adharma é levado a tornar-se dharma e o dharma torna-se adharma,

12.141.2

मर्यादासु प्रभिन्नासु क्षुभिते लोकिश्चये ।
राजभिः पीडिते लोके चोरैर्वाऽपि विशांपते ॥ १२.१४१.२ ॥

Quando os limites são rompidos, o olho do mundo se agita e o mundo é oprimido por reis ou mesmo por ladrões, ó senhor do povo,

12.141.3

सर्वाश्रमेषु मूढेषु कर्मसूपहतेषु च ।
कामाल्लोभाच्च मोहाच्च भयं पश्यत्सु भारत ॥ १२.१४१.३ ॥

Quando, entre todas as etapas da vida, as pessoas estão iludidas e arruinadas em seus deveres, e por desejo, cobiça e ilusão só veem medo, ó Bhārata,

12.141.4

अविश्वस्तेषु सर्वेषु नित्यं भीतेषु भारत ।
नित्यं च हन्यमानेषु वञ्चयत्सु परस्परम् ॥ १२.१४१.४ ॥

Quando todos desconfiam e estão sempre temerosos, ó Bhārata, e são constantemente abatidos enquanto se enganam uns aos outros,

12.141.5

प्रदीप्तेषु च देशेषु ब्राह्मण्ये चातिपीडिते ।
अवर्षति च पर्जन्ये मिथो भेदे समुत्थिते ॥ १२.१४१.५ ॥

Quando as terras estão em chamas e o estado dos brâmanes é gravemente oprimido, a nuvem não chove e a divisão mútua surgiu,

12.141.6

सर्वस्मिन्दस्युसाद्भूते पृथिव्यामुपजीवने ।
केनस्विद्ब्राह्मणो जीवेज्जघन्ये काल आगते ॥ १२.१४१.६ ॥

Quando tudo na terra caiu sob o poder dos salteadores e os meios de sustento se perderam, e chegou a era vil, por qual meio poderia viver um brâmane?

12.141.7

अतितिक्षुः पुत्रपौत्राननुक्रोशान्नराधिप ।
कतमापदि वर्तेत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१४१.७ ॥

Senhor dos homens, como deve agir em qual calamidade aquele que suporta com paciência por compaixão aos filhos e netos? Dize-me isto, avô.

12.141.8

कथं च राजा वर्तेत लोके कलुषतां गते ।
कथमर्थाच्च धर्माच्च न हीयेत परंतप ॥ १२.१४१.८ ॥

E quando o mundo cai na corrupção, como deve agir um rei? Abrasador de inimigos, como não se afasta ele nem da riqueza nem do dharma?

12.141.9

राजमूला महाबाहो योगक्षेमसुवृष्टयः ।
प्रजासु व्याधयश्चैव मरणं च भयानि च ॥ १२.१४१.९ ॥

Ó de braços poderosos, entre os súditos, as boas chuvas de prosperidade e segurança, assim como doenças, morte e temores, todas têm raiz no rei.

12.141.10

कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्च भरतर्षभ ।
राजमूला इति मतिर्मम नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१४१.१० ॥

Touro dos Bharatas, as eras Kṛta, Tretā, Dvāpara e Kali — minha opinião é que todas têm raiz no rei; não há dúvida nisso.

12.141.11

तस्मिंस्त्वभ्यागते काले प्रजानां दोषकारके ।
विज्ञानबलमास्थाय जीवितव्यं भवेत्तदा ॥ १२.१४१.११ ॥

Mas quando chega aquele tempo que traz faltas aos súditos, deve-se viver apoiado na força do discernimento.

12.141.12

अधाप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
विश्वामित्रस्य संवादं चण्डालस्य च पक्कणे ॥ १२.१४१.१२ ॥

Ainda hoje se conta esta antiga história: o diálogo entre Viśvāmitra e um pária na morada de um cozinheiro de cães.

12.141.13

त्रेताद्वापरयोः संधौ पुरा दैवव्यतिक्रमात् ।
अनावृष्टिरभूद्धोरा लोके द्वादशवार्षिकी ॥ १२.१४१.१३ ॥

Outrora, na junção das eras Tretā e Dvāpara, por uma transgressão da ordem divina, abateu-se sobre o mundo uma terrível seca de doze anos.

12.141.14

प्रजानामतिवृद्धानां युगान्ते समुपस्थिते ।
त्रेतायां मोक्षसमये द्वापरप्रतिपादने ॥ १२.१४१.१४ ॥

Quando chegou o fim da era e os povos se haviam multiplicado em excesso, no tempo da libertação de Tretā, ao se conceder a era Dvāpara.

12.141.15

न ववर्ष सहस्राक्षः प्रतिलोमोऽभवद्गुरुः ।
जगाम दक्षिणं मार्गं सोमो व्यावृत्तमण्डलः ॥ १२.१४१.१५ ॥

O de mil olhos (Indra) não fez chover; Guru (Bṛhaspati) tornou-se adverso; a Lua, com a órbita desviada, seguiu o caminho do sul.

12.141.16

नावश्यायोऽपि रात्र्यन्ते कुत एवाभ्रराजयः ।
नद्यः संक्षिप्ततोयौघाः किंचिदन्तर्गताऽभवन् ॥ १२.१४१.१६ ॥

No fim da noite não havia sequer orvalho, muito menos fileiras de nuvens; os rios, com suas correntes de água reduzidas, tinham recuado um pouco para dentro.

12.141.17

सरांसि सरितश्चैव कूपाः प्रस्रवणानि च ।
हतत्विषो न लक्ष्यन्ते निसर्गात्पूर्वकारितात् ॥ १२.१४१.१७ ॥

Lagos, rios, poços e nascentes também perderam o brilho e não se viam; pela natureza de ações anteriores, assim aconteceu.

12.141.18

भूमिः शुष्कजलस्थाना विनिवृत्तसभाप्रपा ।
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया निर्वषट्कारमङ्गला ॥ १२.१४१.१८ ॥

Os lugares de água da terra secaram; cessaram as assembleias e os abrigos de água; cessaram o sacrifício e a recitação; não houve mais o brado vaṣaṭ nem os ritos auspiciosos.

12.141.19

उत्सन्नकृषिगोरक्षा निवृत्तविपणापणा ।
निवृत्तपूर्वसमया संप्रनष्टमहोत्सवा ॥ १२.१४१.१९ ॥

A agricultura e a criação de gado foram arruinadas; mercados e lojas fecharam; os antigos costumes cessaram; as grandes festas desapareceram por completo.

12.141.20

अस्थिकङ्कालसंकीर्णा हाहाभूतनराकुला ।
शून्यभूयिष्ठनगरा दग्धग्रामनिवेशना ॥ १२.१४१.२० ॥

Coberta de ossos e esqueletos, tomada por gente que clamava em desespero; suas cidades em grande parte vazias, suas aldeias e moradias queimadas.

12.141.21

क्वचिच्चोरैः क्वचिच्छूरैः क्वचिद्राजभिरातुरैः ।
परस्परभयाच्चैव शून्यभूयिष्ठनिर्जना ॥ १२.१४१.२१ ॥

Atormentada aqui por ladrões, ali por guerreiros, acolá por reis, e pelo medo mútuo, tornou-se em grande parte vazia e despovoada.

12.141.22

गतदैवतसंस्थाना वृद्धबालविनाकृता ।
गोजाविमहिषीहीना परस्परपराहता ॥ १२.१४१.२२ ॥

Seus deuses e santuários haviam desaparecido; privada de velhos e crianças; sem vacas, cabras, ovelhas e búfalos; golpeada uns pelos outros.

12.141.23

हतविप्रा हतारक्षा प्रनष्टोत्सवसंचया ।
शवभूतनरप्राया बभूव वसुधा तदा ॥ १२.१४१.२३ ॥

Os brâmanes foram mortos, os guardiões mortos; festas e riquezas acumuladas se perderam; então a terra tornou-se quase povoada de gente como cadáveres.

12.141.24

तस्मिन्प्रतिभये काले क्षीणधर्मे युधिष्ठिर ।
बभूवुः क्षुधिता मर्त्याः खादमानाः परस्परम् ॥ १२.१४१.२४ ॥

Naquele tempo terrível, ó Yudhiṣṭhira, quando o dharma havia decaído, os mortais, famintos, começaram a devorar-se uns aos outros.

12.141.25

ऋषयो नियमांस्त्यक्त्वा परित्यक्ताग्निदेवताः ।
आश्रमान्संपरित्यज्य पर्यधावन्नितस्ततः ॥ १२.१४१.२५ ॥

Os sábios abandonaram seus votos, desampararam os fogos sagrados e os deuses, e, deixando inteiramente seus eremitérios, correram de um lado para outro.

12.141.26

विश्वामित्रोऽथ भगवान्महर्षिरनिकेतनः ।
क्षुधा परिगतो धीमान्समन्तात्पर्यधावत् ॥ १२.१४१.२६ ॥

Então o venerável grande sábio Viśvāmitra, sem lar e atormentado pela fome, correu por todos os lados.

12.141.27

त्यक्त्वा दारांश्च पुत्रांश्च कस्मिंश्च जनसंसदि ।
भक्ष्याभक्ष्यसमो भ्रूत्वा निरग्निरनिकेतनः ॥ १२.१४१.२७ ॥

Tendo abandonado esposas e filhos, e, em qualquer assembleia de pessoas, tornando-se indiferente entre o comestível e o incomestível, sem fogo e sem lar.

12.141.28

स कदाचित्परिपतञ्श्वपचानां निकेतनम् ।
हिंस्राणां प्राणिघातानामाससाद वने क्वचित् ॥ १२.१४१.२८ ॥

Ele, vagando, chegou certa vez, em algum lugar da floresta, à morada dos śvapacas, cruéis matadores de seres vivos.

12.141.29

विभिन्नकलशाकीर्णं श्रमांसेन च भूषितम् ।
वराहखरभग्नास्थिकपालघटसंकुलम् ॥ १२.१४१.२९ ॥

Coberto de vasos quebrados, adornado com a carne do trabalho, repleto de ossos partidos de javalis e asnos, crânios e vasos.

12.141.30

मृतचेलपरिस्तीर्णं निर्माल्यकृतभूषणम् ।
सर्पनिर्मोकमालाभिः कृतचिह्नकुटीमुखम् ॥ १२.१४१.३० ॥

Estendido com panos dos mortos, adornado com guirlandas descartadas, com grinaldas de peles de serpente, e a entrada da cabana marcada com sinais.

12.141.31

कुक्कुटाराबहुलं गर्दभध्वनिनादितम् ।
उद्धोषद्भिः खरैर्वाक्यैः कलहद्भिः परस्परम् ॥ १२.१४१.३१ ॥

Estava cheio do canto dos galos e ressoava com o zurro dos asnos, com pessoas gritando palavras ásperas e brigando entre si.

12.141.32

उलूकपक्षिध्वनिभिर्देवतायतनैर्वृतम् ।
लोहघण्टापरिष्कारं श्वयूथपरिवारितम् ॥ १२.१४१.३२ ॥

Estava cheio dos gritos de corujas e aves, cercado de santuários de deuses, adornado com sinos de ferro e rodeado por matilhas de cães.

12.141.33

तत्प्रविश्य क्षुधाविष्टो गाधिपुत्रो महानृपिः ।
आहारान्वेषणे युक्तः परं यत्नं समास्थितः ॥ १२.१४१.३३ ॥

Tendo entrado ali, o filho de Gādhi, o grande rei-sábio, tomado pela fome, dedicou-se com grande esforço à busca de alimento.

12.141.34

न च क्वचिदविन्दत्स भिक्षमाणोऽपि कौशिकः ।
मांसमन्नं फलं मूलमन्यद्वा तत्र किंचन ॥ १२.१४१.३४ ॥

Embora mendigasse, Kauśika não encontrou em lugar nenhum nada ali — nem carne, nem comida, nem fruta, nem raiz, nem qualquer outra coisa.

12.141.35

अहो कृच्छ्रं मया प्राप्तमिति निश्चित्य कौशिकः ।
पपात भूमौ दौर्बल्यात्तस्मिंश्चण्डालपक्कणे ॥ १२.१४१.३५ ॥

Decidindo: 'Ai de mim, que provação me sobreveio!', Kauśika caiu ao chão por fraqueza, ali no lugar de cozinhar daquele pária.

12.141.36

स चिन्तयामास मुनिः किंनु मे सुकृतं भवेत् ।
कथं वृथा न मृत्युः स्यादिति पार्थिवसत्तम ॥ १२.१४१.३६ ॥

O sábio refletiu: 'Que mérito poderia ser meu? Como a morte não seria em vão?' — Ó melhor dos reis.

12.141.37

स ददर्श श्वमांसस्य कुतन्त्रीं पतितां मुनिः ।
चण्डालस्य गृहे राजन्सद्यः शस्त्रहतस्य वै ॥ १२.१४१.३७ ॥

Ó rei, o sábio viu na casa de um caṇḍāla uma corda de tripas caída, feita da carne de um cão recém-morto por uma arma.

12.141.38

स चिन्तयामास तदा स्तेयं कार्यमितो मया ।
न…दानीमुपायो मे विद्यते प्राणधारणे ॥ १२.१४१.३८ ॥

Então refletiu: 'A partir daqui devo cometer um roubo; agora não há para mim outro meio de sustentar a vida…'

12.141.39

…सु विहितं स्तेयं विशिष्टसमहीनतः ।
परस्परं भवेत्पूर्वमास्थेयमिति निश्चयः। ॥ १२.१४१.३९ ॥

…O roubo prescrito pode ser feito a alguém superior, igual ou inferior. Mutuamente, deve-se seguir primeiro esta ordem: esta é a conclusão.

12.141.40

हीनादादेयमादौ स्यात्समानात्तदनन्तरम् ।
असंभवे त्वाददीत विशिष्टादपि धार्मिकात् ॥ १२.१४१.४० ॥

Primeiro deve-se tomar do inferior; depois, do igual. Mas, quando isso é impossível, deve-se tomar até de um superior justo.

12.141.41

सोऽहमन्तावसायीनां हराम्येनां प्रतिग्रहात् ।
न स्तेयदोषं पश्यामि हरिष्याम्येतदामिषम् ॥ १२.१४१.४१ ॥

'Tomarei esta carne dos caṇḍālas por aceitação; não vejo nisso falta de roubo — levarei esta carne.'

12.141.42

एतां बुद्धिं समास्थाय विश्वामित्रो महामुनिः ।
तस्मिन्देशे सुसुष्वाप पतितो यत्र भारत ॥ १२.१४१.४२ ॥

Tendo adotado esta resolução, o grande sábio Viśvāmitra, ó descendente de Bharata, caiu e dormiu profundamente naquele mesmo lugar.

12.141.43

स विगाढां निशां दृष्ट्वा सुप्ते चण्डालपक्कणे ।
शनैरुत्थाय भगवान्प्रविवेश कुटीमुखम् ॥ १२.१४१.४३ ॥

Vendo a noite avançada, enquanto a cabana do párea dormia, aquele venerável levantou-se devagar e entrou pela porta da cabana.

12.141.44

स सुप्त एव चण्डालः श्लेष्मापिहितलोचनः ।
परिभिन्नस्वरो रूक्षः प्रोवाचाप्रियदर्शनः ॥ १२.१४१.४४ ॥

Ainda adormecido, o párea, com os olhos cobertos de muco, falou com voz partida e áspera, desagradável de se ver.

12.141.45

कः कुतन्त्रीं घट्टयति सुप्ते चण्डालपक्कणे ।
जागर्मि नैव सुप्तोऽस्मि हतोऽसीति च दारुणः ॥ १२.१४१.४५ ॥

"Quem está sacudindo a corda mal esticada na cabana do párea enquanto ele dorme? Estou acordado, não dormi — você está morto!", disse o cruel.

12.141.46

विश्वामित्रोऽहमित्येव सहसा तमुवाच ह ।
सहसाऽभ्यागतं भूयः सोद्वेगस्तेन कर्मणा ॥ १२.१४१.४६ ॥

"Sou Viśvāmitra", disse-lhe imediatamente. Àquele que chegara de repente, novamente agitado por aquele ato.

12.141.47

विश्वामित्रोऽहमायुष्मन्नागतोऽहं बुभुक्षितः ।
मा वधीर्मम सद्बुद्धे यदि सम्यक्प्रपश्यसि ॥ १२.१४१.४७ ॥

"Sou Viśvāmitra, ó longevo; vim, estou faminto. Ó tu de bom juízo, não me mates, se vês corretamente."

12.141.48

चण्डालस्तद्वचः श्रुत्वा महर्षेर्भावितात्मनः ।
शयनादुपसंभ्रान्त उद्ययौ प्रति तं ततः ॥ १२.१४१.४८ ॥

Ao ouvir as palavras do grande sábio de alma purificada, o párea, muito assustado, levantou-se do leito e foi em sua direção.

12.141.49

स विसृज्याश्रु नेत्राभ्यां बहुमानात्कृताञ्जलिः ।
उवाच कौशिकं रात्रौ ब्रह्मन्किं ते चिकीर्षितम् ॥ १२.१४१.४९ ॥

Derramando lágrimas dos olhos, com as mãos postas em grande respeito, disse a Kauśika à noite: "Ó brâmane, o que pretendes fazer?"

12.141.50

विश्वामित्रस्तु मातङ्गमुवाच परिसान्त्वयन् ।
क्षुधितोऽन्तर्गतप्राणो हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५० ॥

Mas Viśvāmitra, consolando Mātaṅga, disse: "Faminto, com o sopro vital recolhido dentro de mim, tomarei a coxa do cão."

12.141.51

क्षुधितः कलुषं यातो नास्ति ह्रीरशनार्थिनः ।
क्षुच्च मां दूषयत्यत्र हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५१ ॥

O homem faminto cai no pecado; naquele que busca alimento não há vergonha. Aqui a fome me macula; tomarei a coxa do cão.

12.141.52

अवसीदन्ति मे प्राणाः स्मृतिर्मे नश्यति क्षुधा ।
दुर्बलो नष्टसंज्ञश्च भक्ष्याभक्ष्यविवर्जितः।
सोधर्मं बुध्यमानोऽपि हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५२ ॥

Meus sopros vitais esmorecem; minha memória se perde pela fome. Fraco e sem consciência, tendo perdido a distinção entre o comestível e o incomestível, embora compreenda o dever, tomarei a coxa do cão.

12.141.53

यदा भैक्षं न विन्दामि युष्माकमहमालये ।
तदा बुद्धिः कृता पापे हरिष्यामि श्वजाघनीम् ॥ १२.१४१.५३ ॥

Quando não encontrei esmola em vossa casa, então, ó pecador, formou-se a resolução: tomarei a coxa do cão.

12.141.54

अग्निर्मुखं पुरोधाश्च देवानां शुचिषाङ्विभुः ।
यथा च सर्वभुग्ब्रह्मा तथा मां विद्धि धर्मतः ॥ १२.१४१.५४ ॥

Agni é a boca e o sacerdote principal dos deuses, Śuciṣāṅ e poderoso; e como Brahmā é o que tudo consome, assim me conheças segundo o dharma.

12.141.55

तमुवाच स चण्डालो महर्षे शृणु मे वचः ।
श्रुत्वा तथा तमातिष्ठ यथा धर्मो न हीयते ॥ १२.१४१.५५ ॥

Aquele caṇḍāla disse-lhe: Ó grande sábio, ouve as minhas palavras. Tendo-as ouvido, segue-as para que o dharma não se perca.

12.141.56

धर्मं तवापि विप्रर्षे शृणु यत्ते ब्रवीम्यहम् ॥ १२.१४१.५६ ॥

Ó sábio entre os brâmanes, ouve também sobre o teu próprio dharma; ouve o que te digo.

12.141.57

मृगाणामधमं श्वानं प्रवदन्ति मनीषिणः ।
तस्याप्यधम उद्देशः शरीरस्य तु जाघी ॥ १२.१४१.५७ ॥

Os sábios chamam o cão o mais baixo dos animais, e a parte mais baixa do seu corpo é a coxa.

12.141.58

नेदं सम्यग्व्यवसितं महर्षे कर्म गर्हितम् ।
चण्डालस्वस्य हरणमभक्ष्यस्य विशेषतः ॥ १२.१४१.५८ ॥

Ó grande sábio, este ato não está bem resolvido e é censurável: tomar o que pertence a um caṇḍāla, e sobretudo o que não é próprio para comer.

12.141.59

साध्वन्यमनुपश्य त्वमुपायं प्राणधारणे ।
श्वमांसलोभात्तपसो नाशस्ते स्यान्महामुने ॥ १२.१४१.५९ ॥

Ó grande sábio, considera bem outro meio de sustentar a vida; por ganância de carne de cão, a tua ascese seria destruída.

12.141.60

जानता विहितो मार्गो न कार्यो धर्मसंकरः ।
मा स्म धर्मं परित्याक्षीस्त्वं हि धर्मविदुत्तमः ॥ १२.१४१.६० ॥

Quem sabe deve seguir o caminho prescrito e não causar confusão do dharma. Não abandones o dharma, pois és o melhor entre os que conhecem o dharma.

12.141.61

विश्वामित्रस्ततो राजन्नित्युक्तो भरतर्षभ ।
क्षुधार्तः प्रत्युवाचेदं पुनरेव महामुनिः ॥ १२.१४१.६१ ॥

Então, ó rei, touro dos Bharatas, assim interpelado, o grande sábio Viśvāmitra, atormentado pela fome, respondeu de novo com estas palavras.

12.141.62

निराहारस्य सुमहान्मम कालोऽभिधावतः ।
न विद्यतेऽप्युपायश्च कश्चिन्मे प्राणधारणे ॥ १२.१४१.६२ ॥

Sem alimento, muito tempo se passou para mim enquanto vagueio, e não há nenhum meio de sustentar a minha vida.

12.141.63

येनकेन विशेषेण कर्मणा येनकेनचित् ।
उज्जिहीर्षे सीदमानः समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.१४१.६३ ॥

Por qualquer meio, e especialmente por qualquer ação, eu, afundando em aflição, desejo erguer-me; quem for capaz deve praticar o dharma.

12.141.64

ऐन्द्रो धर्मः क्षत्रियाणां ब्राह्मणानामथाग्निकः ।
ब्रह्मवह्निर्मम बलं भोक्ष्यामि शमयन्क्षुधाम् ॥ १२.१४१.६४ ॥

O dever dos kṣatriyas pertence a Indra e o dos brāhmaṇas a Agni; o fogo do Veda é a minha força, e comerei para aplacar a fome.

12.141.65

यथायथैव जीवेद्धि तत्कर्तव्यमहेलया ।
जीवितं मरणाच्छ्रेयो जीवन्धर्ममवाप्नुयात् ॥ १२.१४१.६५ ॥

Deve-se viver de qualquer maneira, pois esse é o dever, sem desprezo; a vida é melhor que a morte, pois só quem vive pode alcançar o dharma.

12.141.66

सोऽहं जीवितमाकाङ्क्षन्नभक्ष्यस्यापि भक्षणम् ।
व्यवस्ये बुद्धिपूर्वं वै तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १२.१४१.६६ ॥

Eu, desejando viver, resolvo deliberadamente comer até o que não deve ser comido; que vossa senhoria o consinta.

12.141.67

जीवन्धर्मं चरिष्यामि प्रणोत्स्याम्यशुभानि तु ।
तपोभिर्विद्यया चैव ज्योतींषीव महत्तमः ॥ १२.१४१.६७ ॥

Enquanto eu viver, praticarei o dharma e afastarei os males pela austeridade e pelo saber, como as luzes afastam a grande escuridão.

12.141.68

नैतत्खादन्प्राप्स्यसे प्राणमद्य ।
नायुर्दीर्घं नामृतस्येव तृप्तिम्।
भिक्षामन्यां भिक्ष मा ते मनोस्तु ।
श्वभक्षणे श्वा ह्यभक्ष्यो द्विजानाम् ॥ १२.१४१.६८ ॥

Comendo isto, não obterás a vida hoje, nem vida longa, nem a saciedade como a do néctar. Pede outra esmola; que a tua mente não se fixe nisto; para os duas vezes nascidos, o cão não é comestível.

12.141.69

न दुर्भिक्षे सुलभं मांसमन्य ।
च्छ्वपाकमन्ये न च मेऽस्ति वित्तम।
क्षुघार्तश्चाहमगतिर्निराशः ।
श्वजाघनीं ष़ड्सात्साधु मन्ये ॥ १२.१४१.६९ ॥

Na fome, a carne não se obtém facilmente em outro lugar, salvo de quem cozinha cães; e não tenho riqueza. Atormentado pela fome, sem refúgio e sem esperança, considero a coxa do cão seis vezes melhor.

12.141.70

पञ्च पञ्चनखा भक्ष्या ब्रह्मक्षत्रस्य वै विशः ।
शल्यकः श्वाविधो गोधा शशः कूर्मश्च पञ्चमः।
यदि शास्त्रं प्रमाणं ते माऽभक्ष्ये वै मनः कृथाः ॥ १२.१४१.७० ॥

Cinco animais de cinco garras são próprios para serem comidos pelo brâmane, pelo kṣatriya e pelo vaiśya: o porco-espinho, o śvāvidh, o varano, a lebre e, como quinto, a tartaruga. Se as escrituras são tua autoridade, não fixes a mente no que não se deve comer.