Mahābhārata · Adhyāya 12.142
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.142.1
यदिदं घोरमुद्दिष्टमश्रद्धेयमिवानृतम् ।
अस्तिस्विद्दस्युमर्यादा यामयं परिवर्जयेत् ॥ १२.१४२.१ ॥
Gibt es denn einen Kodex der Räuber, den dieser Mann meiden sollte, jenes schreckliche, unglaubliche und gleichsam falsche Gebot, das verkündet wurde?
12.142.2
संमुह्यामि विपीदामि धर्मो मे शिथिलीकृतः ।
उद्यमं नाधिगच्छामि कुतश्चित्परिचिन्तयन् ॥ १२.१४२.२ ॥
Ich bin verwirrt und betrübt; mein Dharma ist erschlafft. Wie ich auch nachdenke, finde ich keinen Weg zur Tat.
12.142.3
नैतच्छ्रुत्वागमादेव तव धर्मानुशासनम् ।
प्रज्ञासमभिहारोऽयं कविभिः संभृतं मधु ॥ १२.१४२.३ ॥
Diese deine Belehrung über den Dharma ist nicht allein durch Überlieferung gehört. Es ist eine Sammlung von Weisheit, Honig, den die weisen Dichter zusammengetragen haben.
12.142.4
बाह्याः प्रतिविधातव्याः प्रज्ञा राज्ञा ततस्ततः ।
बहुशाखेन धर्मेण यत्रैषा संप्रसिध्यते ॥ १२.१४२.४ ॥
Der König soll äußere Bedrohungen mit Weisheit abwehren, hier und dort, durch jenen vielästigen Dharma, durch den diese Weisheit vollendet wird.
12.142.5
बुद्धिं संजनयेद्राज्ञां धर्ममाचरतां सदा ।
जयो भवति कौरव्य सदा तद्वृद्धिरेव च ॥ १२.१४२.५ ॥
In Königen, die den Dharma üben, soll stets Weisheit erweckt werden. O Kaurava, der Sieg kommt immer, und ebenso sein Wachstum.
12.142.6
बुद्धिश्रेष्ठा हि राजानो जयन्ति विजयैषिणः ।
धर्मः प्रतिविधातव्यो बुद्ध्या राज्ञा ततस्ततः ॥ १२.१४२.६ ॥
Könige, die an Weisheit überlegen sind, siegen gewiss, wenn sie nach Sieg streben. Der König soll den Dharma mit Weisheit schützen, hier und dort.
12.142.7
नैकशाखेन धर्मेण राज्ञो धर्मो विधीयते ।
दुर्बलस्य कुतः प्रज्ञा पुरस्तादनुदाहृता ॥ १२.१४२.७ ॥
Das Dharma des Königs wird nicht durch ein einästiges Dharma vorgeschrieben. Woher soll dem Schwachen Weisheit kommen? Dies wurde zuvor dargelegt.
12.142.8
अद्वैधज्ञः प्रतिद्वैधे संशयं प्राप्नुमर्हति ।
बुद्धिद्वैधं विधातव्यं पुरस्तादेव भारत ॥ १२.१४२.८ ॥
Wer die Nicht-Dualität kennt, verdient es, beim Anblick der Dualität in Zweifel zu geraten. O Bhārata, die Dualität des Urteils sollte vorher aufgelöst werden.
12.142.9
पार्श्वतः कारणं राज्ञो विषूच्यस्त्वापगा इव ।
जनास्तूच्चरितं धर्मं विजान्त्यन्यथाऽन्यथा ॥ १२.१४२.९ ॥
Die Ursache des Königs kommt von der Seite, wie auseinanderstrebende Flüsse. Doch die Menschen verstehen das geübte Dharma auf verschiedene Weise.
12.142.10
सम्यग्विज्ञानिनः केचिन्मिथ्याविज्ञानिनः परे ।
तद्वै यथायथं बुद्ध्वा ज्ञानमाददते सताम् ॥ १२.१४२.१० ॥
Manche besitzen richtiges Wissen, andere falsches. Wer dies recht erkennt, dem nehmen die Guten das Wissen an.
12.142.11
परिमुष्णन्ति शास्त्राणि धर्मस्य परिपन्थिनः ।
वैषम्यमर्थविद्यानां निरर्थाः ख्यापयन्ति ते ॥ १२.१४२.११ ॥
Die Widersacher des Dharma rauben die Schriften; jene nichtigen Menschen verkünden die Ungleichheit der Wissenschaft vom Reichtum.
12.142.12
आजिजीविषवो विद्यां यशः कामौ समन्तनः ।
ते सर्वे नृप पापिष्ठा धर्मस्य परिपन्थिनः ॥ १२.१४२.१२ ॥
Jene, die nach Lebensunterhalt trachten, greifen von allen Seiten nach Wissen, Ruhm und Begierden. O König, sie alle sind die größten Sünder, Widersacher des Dharma.
12.142.13
अपक्वमतयो मन्दा न जानन्ति यथातथम् ।
तथा ह्यशास्त्रकुशलाः सर्वत्रायुक्तिनिष्ठिताः ॥ १२.१४२.१३ ॥
Die Toren mit unreifem Verstand erkennen die Dinge nicht, wie sie wirklich sind; ebenso verharren die in den Śāstra Unkundigen überall in falschem Schlussfolgern.
12.142.14
परिमुष्णन्ति शास्त्राणि शास्त्रदोषानुदर्शिनः ।
विज्ञानमथ विद्यानां न सम्यगिति मे मतिः ॥ १२.१४२.१४ ॥
Wer die Mängel der Śāstra aufzeigt, verfälscht die Śāstra; und meiner Ansicht nach ist auch das Verständnis der Wissenszweige nicht richtig.
12.142.15
निन्दया परविद्यानां स्वविद्यां ख्यापयन्ति च ।
वागास्तिक्यानुनीताश्च दुग्धविद्याफला इव ॥ १२.१४२.१५ ॥
Indem sie das Wissen anderer tadeln, verkünden sie ihr eigenes; von bloßen Glaubensbekenntnissen mit Worten bewegt, tragen sie die Frucht des Wissens wie verdorbene Milch.
12.142.16
तान्विद्यावणिजो विद्धि राक्षसानिव भारत ।
व्याजेन कृत्स्नो विहितो धर्मस्ते परिहास्यते ॥ १२.१४२.१६ ॥
Erkenne sie, o Bhārata, als Händler des Wissens, als wären sie Dämonen; das ganze Dharma, durch Täuschung errichtet, wird von dir aufgegeben werden.
12.142.17
न धर्मवचनं वाचा नैव बुद्ध्येति नः श्रुतम् ।
इति बार्हस्पत्यविज्ञानं प्रोवाच मघवा स्वयम् ॥ १२.१४२.१७ ॥
Die Worte des Dharma werden nicht durch Rede allein verstanden, auch nicht, wie wir gehört haben, durch bloßes Hören; so verkündete Indra, Maghavan, selbst diese Lehre des Bṛhaspati.
12.142.18
न त्यव वचनं किंचिदनिमित्तादिहोच्यते ।
स्वविनीतेन शास्त्रेण ह्यविद्यः स्यादथापरः ॥ १२.१४२.१८ ॥
Hier wird kein niedriges Wort ohne Grund gesprochen; durch die Śāstra, die man gut eingeübt hat, wird man unwissend, und ein anderer wird wissend.
12.142.19
लोकयात्रामिहैके तु धर्मं प्राहुर्मनीषिणः ।
समुद्दिष्टं सतां धर्मं स्वयमूहेत् पण्डितः ॥ १२.१४२.१९ ॥
Manche nennen hier den Lauf des weltlichen Lebens Dharma, doch die Weisen erklären Dharma als das, was die Guten gelehrt haben; der Gelehrte soll es selbst erschließen.
12.142.20
अमर्षाच्छास्त्रसंमोहादनिमित्तादिहोच्यते ।
शास्त्रं प्राज्ञस्य वदतः समूहे यात्यदर्शनम् ॥ १२.१४२.२० ॥
Hier wird es aus Unmut, aus Verwirrung über die Schrift oder ohne Grund gesagt; die Lehre des Weisen, der in einer Versammlung spricht, entschwindet dem Blick.
12.142.21
आगमागतया बुद्ध्या वचनेन प्रशस्यते ।
अज्ञानाज्ज्ञानहेतुत्वाद्वचनं साधु मन्यते ॥ १२.१४२.२१ ॥
Durch den aus der Überlieferung gekommenen Verstand und durch die Rede wird man gepriesen; aus Unwissenheit, weil sie Ursache des Wissens ist, gilt die Rede als gut.
12.142.22
अनुपागतमेवेदं शास्त्रमेवमपार्थकम् ।
दैतेयानुशना प्राह संशयच्छेदनं पुरा ॥ १२.१४२.२२ ॥
Diese noch nicht erreichte Lehre ist so bedeutungslos; einst sprach Uśanas, der Lehrer der Daityas, sie aus, um Zweifel zu zerschneiden.
12.142.23
ज्ञानमप्यपदिश्यं हि यथा नास्ति तथैव तत् ।
तेन संच्छिन्नमूलेन कस्तोषयितुमिच्छति ॥ १२.१४२.२३ ॥
Wissen, das nur angedeutet wird, ist so, als gäbe es es nicht; wer möchte einen zufriedenstellen, dessen Wurzel abgeschnitten ist?
12.142.24
पुनर्व्यवसितं यो वा नेदं वाक्यमुपाश्नुते ।
उग्रायैव हि सृष्टोऽसि कर्मणे तत्त्वमीक्षसे ॥ १२.१४२.२४ ॥
Wer, wieder entschlossen, dieses Wort nicht annimmt — du wurdest ja zu grimmiger Tat geschaffen; du blickst auf die Wahrheit.
12.142.25
अग्रे मामन्ववेक्षस्व राजन्योऽयं बुभूषते ।
यथा प्रमुच्यते त्वन्यो यदर्थं न प्रमोदते ॥ १२.१४२.२५ ॥
O König, sieh zuerst auf mich: Dieser Kṣatriya begehrt es, König zu sein. Wofür er es begehrt, daran freut er sich nicht, und ein anderer, davon befreit, freut sich ebenfalls nicht.
12.142.26
अजोऽश्वः क्षत्रमित्येतत्सदृशं ब्रह्मणा कृतम् ।
तस्मान्नतैक्ष्ण्याद्भूतानां यात्रा काचित्प्रसिद्ध्यति ॥ १२.१४२.२६ ॥
»Ziege, Pferd, kṣatra« — dies hat Brahmā passend so bestimmt. Daher gelingt ohne die Härte der Wesen kein Lebensweg.
12.142.27
यस्त्ववध्यवधे दोषः स वध्यस्यावधे स्मृतः ।
एषा ह्येव तु मर्यादा यामयं परिवर्जयेत् ॥ १२.१४२.२७ ॥
Doch die Schuld, jemanden zu töten, der nicht getötet werden darf, gilt als dieselbe wie die Schuld, denjenigen nicht zu töten, der getötet werden muss. Dies ist die Grenze, die man ganz meiden soll.
12.142.28
तस्मात्तीक्ष्णः प्रजा राजा स्वधर्मे स्थापयत्युत ।
अन्योन्यं भक्षयन्तो हि प्रचरेयुर्वृका इव ॥ १२.१४२.२८ ॥
Darum hält ein strenger König seine Untertanen in ihrer eigenen Pflicht; sonst würden sie wie Wölfe umherstreifen und einander verschlingen.
12.142.29
यस्य दस्युगणा राष्ट्रे ध्वाङ्क्षा मत्स्याञ्जलादिव ।
विहरन्ति परस्वानि स वै क्षत्रियपांसनः ॥ १२.१४२.२९ ॥
Wer in dessen Reich Räuberbanden umherziehen und fremdes Gut an sich reißen wie Krähen, die Fische aus dem Wasser holen, der ist wahrlich eine Schande für die Kṣatriyas.
12.142.30
कुलीनान्सचिवान्कृत्वा वेदविद्यासमन्वितान् ।
प्रशाधि पृथिवीं राजन्प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ १२.१४२.३० ॥
O König, ernenne edle Minister, die mit der Kenntnis der Veden ausgestattet sind, regiere die Erde und beschütze deine Untertanen gerecht.
12.142.31
विहीनजन्मकर्माणि यः प्रगृह्णाति भूमिपः ।
उभयस्याविशेषज्ञस्तद्वै क्षत्रं नपुंसकम् ॥ १२.१४२.३१ ॥
Der König, der jene annimmt, denen Geburt und Handeln fehlen, und den Unterschied zwischen beiden nicht kennt, dessen kṣatra ist impotent.
12.142.32
नैवोग्रं नैव चानुग्रं धर्मेणेह प्रशस्यते ।
उभयं न व्यतिक्रामेदुग्रो भूत्वा मृदुर्भव ॥ १२.१४२.३२ ॥
Hier wird nach dem dharma weder Strenge allein noch Milde allein gepriesen. Übertritt keines von beiden: Sei streng, und dann werde mild.
12.142.33
कष्टः क्षत्रियधर्मोऽयं सौहृदं त्वयि मे स्थितम् ।
उग्रकर्मणि सृष्टोऽसि तस्माद्राज्यं प्रशाधि वै ॥ १२.१४२.३३ ॥
Diese Pflicht des kṣatriya ist hart. Meine Zuneigung zu dir bleibt. Du wurdest für strenge Taten geschaffen; darum regiere das Reich.
12.142.34
अरुष्टः कस्यचिद्राजन्नेवमेव समाचर ।
अशिष्टनिग्रहो नित्यं शिष्टस्य परिपालनम्।
एवं शुक्रोऽब्रवीद्धीमानापत्सु भरतर्षभ ॥ १२.१४२.३४ ॥
O König, handle eben so, ohne jemandem zu zürnen: Stets die Ungezügelten zügeln und stets die Wohlgesitteten schützen. So sprach der weise Śukra in Zeiten der Not, o Stier der Bharatas.
12.142.35
अस्ति चेदिह मर्यादा यामन्यो नातिलङ्घयेत् ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१४२.३५ ॥
Wenn es hier eine Grenze gibt, die kein anderer übertreten sollte, so frage ich dich, Bester der Guten, Großvater: sag sie mir.
12.142.36
ब्राह्मणानेव सेवेत विद्याबृद्धांस्तपस्विनः ।
श्रुतचारित्रवृत्ताढ्यान्पवित्रं ह्येतदुत्तमम् ॥ १२.१४२.३६ ॥
Man soll nur jene Brahmanen dienen, die an Wissen alt, asketisch und reich an heiligem Wissen, Lebenswandel und Betragen sind; dies ist die höchste Reinheit.
12.142.37
शुश्रूषा तु महाराज सान्त्वं विप्रेषु नित्यदा ।
क्रुद्धैर्हि विप्रैः कर्माणि कृतानि बहुधा नृप ॥ १२.१४२.३७ ॥
O großer König, man soll den Brahmanen stets Dienst und Sanftmut erweisen, denn zornige Brahmanen haben vielerlei Taten vollbracht, o König.
12.142.38
तेषां प्रीत्या यशो मुख्यमप्रीत्या परमं भयम् ।
प्रीत्या ह्यमृतवद्विप्राः क्रुद्धाश्चैव यथोरगाः ॥ १२.१४२.३८ ॥
Durch ihre Gunst entsteht höchster Ruhm, durch ihre Missgunst größte Furcht. Erfreute Brahmanen sind wie Nektar, zornige Brahmanen wie Schlangen.