Mahābhārata · Adhyāya 12.142
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.142.1
यदिदं घोरमुद्दिष्टमश्रद्धेयमिवानृतम् ।
अस्तिस्विद्दस्युमर्यादा यामयं परिवर्जयेत् ॥ १२.१४२.१ ॥
Existe, de fato, um código dos bandidos que este homem deveria abandonar, esta doutrina terrível, incrível e quase falsa que foi proclamada?
12.142.2
संमुह्यामि विपीदामि धर्मो मे शिथिलीकृतः ।
उद्यमं नाधिगच्छामि कुतश्चित्परिचिन्तयन् ॥ १२.१४२.२ ॥
Estou perturbado e aflito; meu dharma se enfraqueceu. Refletindo de todos os lados, não encontro meio de agir.
12.142.3
नैतच्छ्रुत्वागमादेव तव धर्मानुशासनम् ।
प्रज्ञासमभिहारोऽयं कविभिः संभृतं मधु ॥ १२.१४२.३ ॥
Este teu ensinamento sobre o dharma não se obtém apenas por tê-lo ouvido pela tradição. É uma reunião de sabedoria, mel recolhido pelos sábios poetas.
12.142.4
बाह्याः प्रतिविधातव्याः प्रज्ञा राज्ञा ततस्ततः ।
बहुशाखेन धर्मेण यत्रैषा संप्रसिध्यते ॥ १२.१४२.४ ॥
O rei deve contrapor as ameaças externas com sabedoria, aqui e ali, pelo dharma de muitos ramos pelo qual essa sabedoria se realiza plenamente.
12.142.5
बुद्धिं संजनयेद्राज्ञां धर्ममाचरतां सदा ।
जयो भवति कौरव्य सदा तद्वृद्धिरेव च ॥ १२.१४२.५ ॥
Nos reis que praticam o dharma deve-se sempre gerar sabedoria. Ó Kaurava, a vitória sempre vem, e também o seu crescimento.
12.142.6
बुद्धिश्रेष्ठा हि राजानो जयन्ति विजयैषिणः ।
धर्मः प्रतिविधातव्यो बुद्ध्या राज्ञा ततस्ततः ॥ १२.१४२.६ ॥
Os reis mais sábios, em busca da vitória, certamente vencem. O rei deve sustentar o dharma com sabedoria, aqui e ali.
12.142.7
नैकशाखेन धर्मेण राज्ञो धर्मो विधीयते ।
दुर्बलस्य कुतः प्रज्ञा पुरस्तादनुदाहृता ॥ १२.१४२.७ ॥
O dharma do rei não é prescrito por um dharma de um só ramo. De onde viria a sabedoria para o fraco? Isso já foi dito antes.
12.142.8
अद्वैधज्ञः प्रतिद्वैधे संशयं प्राप्नुमर्हति ।
बुद्धिद्वैधं विधातव्यं पुरस्तादेव भारत ॥ १२.१४२.८ ॥
Quem conhece a não dualidade merece cair em dúvida diante da dualidade. Ó Bhārata, a dualidade do juízo deve ser resolvida de antemão.
12.142.9
पार्श्वतः कारणं राज्ञो विषूच्यस्त्वापगा इव ।
जनास्तूच्चरितं धर्मं विजान्त्यन्यथाऽन्यथा ॥ १२.१४२.९ ॥
A causa do rei vem de lado, como rios que se dispersam. Mas as pessoas compreendem o dharma praticado de maneiras diferentes.
12.142.10
सम्यग्विज्ञानिनः केचिन्मिथ्याविज्ञानिनः परे ।
तद्वै यथायथं बुद्ध्वा ज्ञानमाददते सताम् ॥ १२.१४२.१० ॥
Alguns têm conhecimento correto, outros conhecimento falso. Tendo compreendido isso corretamente, os bons adotam o conhecimento.
12.142.11
परिमुष्णन्ति शास्त्राणि धर्मस्य परिपन्थिनः ।
वैषम्यमर्थविद्यानां निरर्थाः ख्यापयन्ति ते ॥ १२.१४२.११ ॥
Os obstrutores do dharma roubam as escrituras; aqueles homens fúteis proclamam a desigualdade da ciência da riqueza.
12.142.12
आजिजीविषवो विद्यां यशः कामौ समन्तनः ।
ते सर्वे नृप पापिष्ठा धर्मस्य परिपन्थिनः ॥ १२.१४२.१२ ॥
Os que desejam sustento agarram o saber, a fama e os desejos por todos os lados. Ó rei, todos eles são os mais pecadores, obstrutores do dharma.
12.142.13
अपक्वमतयो मन्दा न जानन्ति यथातथम् ।
तथा ह्यशास्त्रकुशलाः सर्वत्रायुक्तिनिष्ठिताः ॥ १२.१४२.१३ ॥
Os tolos de entendimento imaturo não conhecem as coisas como elas realmente são; assim também, os que são inábeis nas escrituras permanecem em toda parte presos a raciocínios falsos.
12.142.14
परिमुष्णन्ति शास्त्राणि शास्त्रदोषानुदर्शिनः ।
विज्ञानमथ विद्यानां न सम्यगिति मे मतिः ॥ १२.१४२.१४ ॥
Os que apontam os defeitos dos śāstra corrompem os śāstra; e minha opinião é que o conhecimento dos ramos do saber também não está correto.
12.142.15
निन्दया परविद्यानां स्वविद्यां ख्यापयन्ति च ।
वागास्तिक्यानुनीताश्च दुग्धविद्याफला इव ॥ १२.१४२.१५ ॥
Ao censurar o saber alheio, proclamam o seu próprio; movidos por meras profissões verbais de fé, têm o fruto do saber como leite estragado.
12.142.16
तान्विद्यावणिजो विद्धि राक्षसानिव भारत ।
व्याजेन कृत्स्नो विहितो धर्मस्ते परिहास्यते ॥ १२.१४२.१६ ॥
Reconhece-os, ó Bhārata, como mercadores do saber, como se fossem demônios; todo o dharma, estabelecido pelo engano, será abandonado por ti.
12.142.17
न धर्मवचनं वाचा नैव बुद्ध्येति नः श्रुतम् ।
इति बार्हस्पत्यविज्ञानं प्रोवाच मघवा स्वयम् ॥ १२.१४२.१७ ॥
As palavras do dharma não se compreendem apenas pela fala, nem, como ouvimos, pela mera audição; assim o próprio Indra, Maghavan, proclamou este ensinamento de Bṛhaspati.
12.142.18
न त्यव वचनं किंचिदनिमित्तादिहोच्यते ।
स्वविनीतेन शास्त्रेण ह्यविद्यः स्यादथापरः ॥ १२.१४२.१८ ॥
Aqui nenhuma palavra vil é dita sem motivo; pelo śāstra bem treinado em si mesmo, uma pessoa torna-se ignorante, e outra torna-se sábia.
12.142.19
लोकयात्रामिहैके तु धर्मं प्राहुर्मनीषिणः ।
समुद्दिष्टं सतां धर्मं स्वयमूहेत् पण्डितः ॥ १२.१४२.१९ ॥
Alguns aqui chamam dharma ao curso da vida mundana, mas os sábios declaram dharma aquilo que os bons ensinaram; o erudito deve deduzi-lo por si mesmo.
12.142.20
अमर्षाच्छास्त्रसंमोहादनिमित्तादिहोच्यते ।
शास्त्रं प्राज्ञस्य वदतः समूहे यात्यदर्शनम् ॥ १२.१४२.२० ॥
Aqui se diz por ressentimento, por confusão quanto à escritura ou sem causa; o ensinamento do sábio que fala numa assembleia desaparece de vista.
12.142.21
आगमागतया बुद्ध्या वचनेन प्रशस्यते ।
अज्ञानाज्ज्ञानहेतुत्वाद्वचनं साधु मन्यते ॥ १२.१४२.२१ ॥
Pelo intelecto vindo da tradição e pela palavra alguém é louvado; a partir da ignorância, por ser causa do conhecimento, a palavra é considerada boa.
12.142.22
अनुपागतमेवेदं शास्त्रमेवमपार्थकम् ।
दैतेयानुशना प्राह संशयच्छेदनं पुरा ॥ १२.१४२.२२ ॥
Este ensinamento, ainda não alcançado, é assim sem sentido; outrora Uśanas, o mestre dos Daityas, o proferiu para cortar a dúvida.
12.142.23
ज्ञानमप्यपदिश्यं हि यथा नास्ति तथैव तत् ।
तेन संच्छिन्नमूलेन कस्तोषयितुमिच्छति ॥ १२.१४२.२३ ॥
O conhecimento apenas indicado é como se não existisse; quem desejaria satisfazer aquele cuja raiz foi cortada?
12.142.24
पुनर्व्यवसितं यो वा नेदं वाक्यमुपाश्नुते ।
उग्रायैव हि सृष्टोऽसि कर्मणे तत्त्वमीक्षसे ॥ १२.१४२.२४ ॥
Quem, tendo novamente resolvido, não acolhe esta palavra — tu foste criado precisamente para a ação feroz; contemplas a verdade.
12.142.25
अग्रे मामन्ववेक्षस्व राजन्योऽयं बुभूषते ।
यथा प्रमुच्यते त्वन्यो यदर्थं न प्रमोदते ॥ १२.१४२.२५ ॥
Ó rei, olha primeiro para mim: este kṣatriya deseja ser rei. Aquilo pelo qual ele deseja não lhe traz alegria, e outro, libertado disso, não se alegra.
12.142.26
अजोऽश्वः क्षत्रमित्येतत्सदृशं ब्रह्मणा कृतम् ।
तस्मान्नतैक्ष्ण्याद्भूतानां यात्रा काचित्प्रसिद्ध्यति ॥ १२.१४२.२६ ॥
«Cabra, cavalo, kṣatra»: isto foi fixado de modo apropriado por Brahmā. Por isso, sem a severidade dos seres, nenhum curso de vida se realiza.
12.142.27
यस्त्ववध्यवधे दोषः स वध्यस्यावधे स्मृतः ।
एषा ह्येव तु मर्यादा यामयं परिवर्जयेत् ॥ १२.१४२.२७ ॥
Mas a falta de matar quem não deve ser morto é considerada a mesma que a de não matar quem deve ser morto. Esta é a fronteira que se deve evitar por completo.
12.142.28
तस्मात्तीक्ष्णः प्रजा राजा स्वधर्मे स्थापयत्युत ।
अन्योन्यं भक्षयन्तो हि प्रचरेयुर्वृका इव ॥ १२.१४२.२८ ॥
Portanto, um rei severo mantém seus súditos em seu próprio dever; caso contrário, vagariam como lobos, devorando-se uns aos outros.
12.142.29
यस्य दस्युगणा राष्ट्रे ध्वाङ्क्षा मत्स्याञ्जलादिव ।
विहरन्ति परस्वानि स वै क्षत्रियपांसनः ॥ १२.१४२.२९ ॥
Aquele em cujo reino bandos de ladrões vagam, apoderando-se dos bens alheios como corvos que arrebatam peixes da água, é de fato uma vergonha para os kṣatriyas.
12.142.30
कुलीनान्सचिवान्कृत्वा वेदविद्यासमन्वितान् ।
प्रशाधि पृथिवीं राजन्प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ १२.१४२.३० ॥
Ó rei, nomeando ministros nobres dotados do conhecimento dos Vedas, governa a terra e protege teus súditos com retidão.
12.142.31
विहीनजन्मकर्माणि यः प्रगृह्णाति भूमिपः ।
उभयस्याविशेषज्ञस्तद्वै क्षत्रं नपुंसकम् ॥ १२.१४२.३१ ॥
O rei que acolhe os que carecem de nascimento e conduta, sem conhecer a diferença entre ambos, esse kṣatra é impotente.
12.142.32
नैवोग्रं नैव चानुग्रं धर्मेणेह प्रशस्यते ।
उभयं न व्यतिक्रामेदुग्रो भूत्वा मृदुर्भव ॥ १२.१४२.३२ ॥
Aqui, segundo o dharma, não se louva nem a severidade sozinha nem a mansidão sozinha. Não transgridas nenhuma das duas: sê severo e depois torna-te manso.
12.142.33
कष्टः क्षत्रियधर्मोऽयं सौहृदं त्वयि मे स्थितम् ।
उग्रकर्मणि सृष्टोऽसि तस्माद्राज्यं प्रशाधि वै ॥ १२.१४२.३३ ॥
Este dever do kṣatriya é duro. Meu afeto por ti permanece. Foste criado para ações severas; portanto, governa o reino.
12.142.34
अरुष्टः कस्यचिद्राजन्नेवमेव समाचर ।
अशिष्टनिग्रहो नित्यं शिष्टस्य परिपालनम्।
एवं शुक्रोऽब्रवीद्धीमानापत्सु भरतर्षभ ॥ १२.१४२.३४ ॥
Ó rei, age exatamente assim, sem irar-te com ninguém: refreia sempre os indisciplinados e protege sempre os virtuosos. Assim falou o sábio Śukra em tempos de calamidade, ó touro dos Bharatas.
12.142.35
अस्ति चेदिह मर्यादा यामन्यो नातिलङ्घयेत् ।
पृच्छामि त्वां सतां श्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१४२.३५ ॥
Se existe aqui um limite que nenhum outro deva transgredir, pergunto-te, o melhor dos bons, avô: diz-mo.
12.142.36
ब्राह्मणानेव सेवेत विद्याबृद्धांस्तपस्विनः ।
श्रुतचारित्रवृत्ताढ्यान्पवित्रं ह्येतदुत्तमम् ॥ १२.१४२.३६ ॥
Deve-se servir apenas os brâmanes anciãos em saber, ascetas, ricos em conhecimento sagrado, conduta e comportamento; esta é a pureza suprema.
12.142.37
शुश्रूषा तु महाराज सान्त्वं विप्रेषु नित्यदा ।
क्रुद्धैर्हि विप्रैः कर्माणि कृतानि बहुधा नृप ॥ १२.१४२.३७ ॥
Ó grande rei, deve-se sempre prestar serviço e brandura aos brâmanes, pois brâmanes irados realizaram muitos tipos de ações, ó rei.
12.142.38
तेषां प्रीत्या यशो मुख्यमप्रीत्या परमं भयम् ।
प्रीत्या ह्यमृतवद्विप्राः क्रुद्धाश्चैव यथोरगाः ॥ १२.१४२.३८ ॥
Pelo favor deles vem a maior fama; pelo desagrado, o maior temor. Brâmanes satisfeitos são como o néctar, e brâmanes irados, como serpentes.