Mahābhārata · Adhyāya 12.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.144.1
अथ वृक्षस्य शाखायां विहंगः ससुहृज्जनः ।
दीर्घकालोषितो राजंस्तत्र चित्रतनूरुहः ॥ १२.१४४.१ ॥
O König, auf einem Ast eines Baumes lebte damals ein Vogel mit bunten Federn, der dort mit seinen Verwandten und Freunden lange gewohnt hatte.
12.144.2
तस्य कल्यगता भार्या चरितुं नाभ्यवर्तत ।
प्राप्तां च रजनीं दृष्ट्वा स पक्षी पर्यतप्यत ॥ १२.१४४.२ ॥
Seine Gattin war im Morgengrauen zum Futtersuchen ausgeflogen und nicht zurückgekehrt. Als er sah, dass die Nacht gekommen war, grämte sich der Vogel sehr.
12.144.3
वातवर्षं महच्चासीन्न चागच्छति मे प्रिया ।
किंनु तत्कारणं येन साऽद्यापि न निवर्तते ॥ १२.१४४.३ ॥
Es gab einen gewaltigen Sturm mit Wind und Regen, und meine Geliebte ist nicht gekommen. Was mag der Grund sein, dass sie auch jetzt nicht zurückgekehrt ist?
12.144.4
अपि स्वस्ति भवेत्तस्याः प्रियाया मम कानने ।
तया विरहितं हीदं शून्यमद्य गृहं मम। ॥ १२.१४४.४ ॥
Möge es meiner Geliebten im Wald wohlergehen! Ohne sie ist mein Haus heute wahrhaftig leer geworden.
12.144.5
पुत्रपौत्रवधूभृत्यैराकीर्णमपि सर्वतः ।
भार्याहीनं गृहस्थस्य शून्यमेव गृहं भवेत् ॥ १२.१४४.५ ॥
Auch wenn das Haus eines Hausvaters von allen Seiten mit Söhnen, Enkeln, Schwiegertöchtern und Dienern gefüllt ist, so ist es ohne Gattin doch leer.
12.144.6
न गृहं गृहमित्याहुर्गृहिणी गृहमुच्यते ।
गृहं तु गृहिणीहीनमरण्यसदृशं मतम् ॥ १२.१४४.६ ॥
Man nennt das Haus nicht Haus; die Hausfrau wird als das Haus bezeichnet. Ein Haus ohne seine Hausfrau gilt als wie ein Wald.
12.144.7
यदि सा रक्तेत्रान्ता चित्राङ्गी मधुरस्वरा ।
अद्य नाभ्येति मे कान्ता न कार्यं जीवितेन मे ॥ १२.१४४.७ ॥
Wenn sie, meine Geliebte, mit rot umränderten Augen, schönen Gliedern und süßer Stimme, heute nicht zu mir kommt, dann habe ich keinen Gebrauch für das Leben.
12.144.8
न भुङ्क्ते मय्यभुक्ते या नास्नाते स्नाति सुव्रता ।
नातिष्ठत्युपतिष्ठेन शेते च शयिते मयि ॥ १२.१४४.८ ॥
Sie, die gelübdetreue, die nicht isst, bevor ich gegessen habe, sich nicht badet, bevor ich gebadet habe; sie steht nicht auf, wenn ich nicht aufstehe, und legt sich nur hin, wenn ich mich hingelegt habe.
12.144.9
हृष्टे भवति सा हृष्टा दुःखिते मयि दुःखिता ।
प्रोपिते दीनवदना क्रुद्धे च प्रियवादिनी ॥ १२.१४४.९ ॥
Wenn ich froh bin, ist sie froh; wenn ich betrübt bin, ist sie betrübt; wenn ich fort bin, wird ihr Gesicht traurig, und wenn ich zornig bin, spricht sie freundlich.
12.144.10
पतिधर्मव्रता साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी ।
यस्य स्यात्तादृशी भार्या धन्यः स पुरुषो भुवि ॥ १२.१४४.१० ॥
Die tugendhafte Gattin, die dem Gelübde der Pflicht des Gatten treu ist, teurer als das Leben selbst – der Mann, der solch eine Gattin hat, ist gesegnet auf Erden.
12.144.11
सा हि श्रान्तं क्षुधार्तं च जानीते मां तपस्विनी ।
अनुरक्ता स्थिरा चैव भक्ता स्निग्धा यशस्विनी ॥ १२.१४४.११ ॥
Diese asketische Gattin weiß, wenn ich müde und hungrig bin; sie ist hingebungsvoll, beständig, treu, liebevoll und ruhmreich.
12.144.12
वृक्षमूलेऽपि दयिता यस्य तिष्ठति तद्गृहम् ।
प्रासादोपि तया हीनः कान्तार इति निश्चितम् ॥ १२.१४४.१२ ॥
Wo die geliebte Gattin wohnt, selbst am Fuße eines Baumes, dort ist sein Heim; ohne sie aber ist selbst ein Palast gewiss eine Wildnis.
12.144.13
धर्मार्थकामकालेषु भार्या पुंसः सहायिनी ।
विदेशगमने चास्य सैव विश्वासकारिका ॥ १२.१४४.१३ ॥
In den Zeiten von Dharma, Artha und Kāma ist die Gattin die Gehilfin des Mannes; und wenn er in die Fremde zieht, ist sie es, die Vertrauen schenkt.
12.144.14
भार्या हि परमो ह्यर्थः पुरुषस्येह पट्यते ।
असहायस्य लोकेऽस्मिँल्लोकयात्रासहायिनी ॥ १२.१४४.१४ ॥
In dieser Welt gilt die Gattin als des Mannes höchster Reichtum; für den Hilflosen ist sie die Helferin auf der Reise des Lebens.
12.144.15
तथा रोगाभिभूतस्य नित्यं कृच्छ्रगतस्य च ।
नास्ति भार्यासमं मित्रं नरस्यार्तस्य भेषजम् ॥ १२.१४४.१५ ॥
Ebenso gibt es für den von Krankheit Niedergeworfenen und stets in Not Geratenen keinen Freund, der der Gattin gleichkäme; für den Leidenden ist sie die Medizin.
12.144.16
नास्ति भार्यासमो बन्धुर्नास्ति भार्यासमा गतिः ।
नास्ति भार्यासमो लोके सहायो धर्मसंग्रहे ॥ १२.१४४.१६ ॥
Es gibt keinen Verwandten, der der Gattin gleichkäme, keine Zuflucht, die der Gattin gleichkäme; in dieser Welt gibt es keinen Helfer, der der Gattin gleichkäme, beim Ansammeln des Dharma.
12.144.17
यस्य भार्या गृहे नास्ति साध्वी च प्रियवादिनी ।
अरण्यं तेन गन्तव्यं यथाऽरण्यं तथा गृहम् ॥ १२.१४४.१७ ॥
Wessen Haus keine tugendhafte, süß sprechende Gattin hat, der soll in den Wald gehen; wie der Wald ist, so ist sein Haus.
12.144.18
एवं विलपतस्तस्य द्विजस्यार्तस्य वै तदा ।
गृहीता शकुनिघ्नेन भार्या शुश्राव भारतीम् ॥ १२.१४४.१८ ॥
Während der bekümmerte Brahmane so klagte, wurde seine Gattin da vom Vogelfänger ergriffen; da hörte sie die Bhāratī-Rede.
12.144.19
अहोऽतीव सुभाग्याऽहं यस्या मे दयितः पतिः ।
असतो वा सतो वाऽपि गुणानेवं प्रभाषते ॥ १२.१४४.१९ ॥
Ach, wie glücklich bin ich, dass mein geliebter Gemahl so von den Tugenden spricht, ob man unwürdig oder würdig ist!
12.144.20
सा हि स्त्रीत्यवगन्तव्या यस्य भर्ता तु तुष्यति ।
तुष्टे भर्तरि नारीणां तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः।
अग्निसाक्षिकमप्येतद्भर्ता हि शरणं परम् ॥ १२.१४४.२० ॥
Als Frau gilt nur diejenige, deren Gemahl zufrieden ist; ist der Gemahl zufrieden, so sind alle Götter den Frauen gewogen. Dies gilt auch vor dem Feuer als Zeugen: Der Gemahl ist die höchste Zuflucht.
12.144.21
दावाग्निनेव निर्दग्धा सपुष्पस्तबका लता ।
भस्मीभवति सा नारी यस्या भर्ता न तुष्यति ॥ १२.१४४.२१ ॥
Wie eine Ranke mit ihren Blütenbüscheln von einem Waldbrand zu Asche verbrannt wird, so wird die Frau zu Asche, deren Gemahl nicht zufrieden ist.
12.144.22
इति संचिन्त्य दुःखार्ता भर्तारं दुःखितं तदा ।
कपोती लुब्धकेनापि गृहीता वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१४४.२२ ॥
So bedenkend, von Kummer gequält, sprach die Taubenhenne, obwohl vom Jäger gefangen, diese Worte zu ihrem betrübten Gemahl.
12.144.23
हन्त वक्ष्यामि ते श्रेयः श्रुत्वा तु कुरु तत्तथा ।
शरणागतसंत्राता भव कान्त विशेषतः ॥ १२.१४४.२३ ॥
Wohlan, ich will dir sagen, was gut ist; höre es und tu so. Geliebter, sei besonders der Beschützer derer, die Zuflucht suchen.
12.144.24
एष शाकुनिकः शेते तव वासं समाश्रितः ।
शीतार्तश्च क्षुधार्तश्च पूजामस्मै समाचर ॥ १२.१४४.२४ ॥
Dieser Vogelfänger liegt, in deinem Hause Zuflucht suchend, von Kälte und Hunger gequält; erweise ihm Ehre.
12.144.25
यो हि कश्चिद्द्विजं हन्याद्गां वा लोकस्य मातरम् ।
शरणागतं च यो हन्यात्तुल्यं तेषां च पातकम् ॥ १२.१४४.२५ ॥
Wer einen Brahmanen, eine Kuh oder die Mutter der Welt tötet, und wer einen Schutzsuchenden tötet, dessen Sünde ist derjenigen jener gleich.
12.144.26
अस्माकं विहिता वृत्तिः कापोती जातिधर्मतः ।
सा न्याय्याऽऽत्मवता नित्यं त्वद्विधेनानुवर्तितुं ॥ १२.१४४.२६ ॥
Unser Lebensunterhalt ist durch das Gesetz unserer Art, den Weg der Taube, vorgeschrieben; für einen Selbstbeherrschten wie dich ist es nicht angemessen, ihm immer zu folgen.
12.144.27
यस्तु धर्मं यथाशक्ति गृहस्थो ह्यनुवर्तते ।
स प्रेत्य लभते लोकानक्षयानिति शुश्रुम् ॥ १२.१४४.२७ ॥
Ein Hausvater aber, der nach seinen Kräften dem Dharma folgt, so haben wir gehört, erlangt nach dem Tod unvergängliche Welten.
12.144.28
स त्वं संतानवानद्य पुत्रवानपि च द्विज ।
त्वं स्वदेहे दयां त्यक्त्वा धर्मार्थौ परिगृह्य य।
पूजामस्मै प्रयुङ्क्ष्व त्वं प्रीयेतास्य मनो यथा ॥ १२.१४४.२८ ॥
Du, o Zweimalgeborener, hast heute Nachkommen und auch Söhne. Lege das Mitleid mit deinem eigenen Leib ab, ergreife Dharma und Reichtum und erweise ihm Ehre, damit sein Geist erfreut werde.
12.144.29
शरीरे मा च संतापं कुर्वीथास्त्वं विहगंम ।
शरीरयात्रावृत्त्यर्थमन्यान्दारानुपैष्यसि ॥ १२.१४४.२९ ॥
Kummere dich nicht um deinen Leib, o Vogel; um den Leib und den Lebensunterhalt zu erhalten, wirst du andere Frauen nehmen.
12.144.30
इति सा शकुनी वाक्यं पञ्जरस्था तपस्विनी ।
अतिदुःखान्विता प्रोक्त्वा भर्तारं समुदैक्षत ॥ १२.१४४.३० ॥
So gesprochen, blickte jene asketische Vogelfrau, im Käfig wohnend und von großem Leid erfüllt, auf ihren Gatten.