மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.144.1
अथ वृक्षस्य शाखायां विहंगः ससुहृज्जनः ।
दीर्घकालोषितो राजंस्तत्र चित्रतनूरुहः ॥ १२.१४४.१ ॥
அரசே! அப்போது ஒரு மரத்தின் கிளையில், நண்பர்களும் உறவினர்களுமாக நீண்ட காலம் வசித்துவந்த, வண்ணமயமான இறகுகளையுடைய ஒரு பறவை இருந்தது.
12.144.2
तस्य कल्यगता भार्या चरितुं नाभ्यवर्तत ।
प्राप्तां च रजनीं दृष्ट्वा स पक्षी पर्यतप्यत ॥ १२.१४४.२ ॥
அதன் மனைவி விடியற்காலையில் இரை தேடச் சென்றிருந்தாள்; திரும்பி வரவில்லை. இரவு வந்ததைக் கண்ட அந்தப் பறவை மிகவும் வருந்தியது.
12.144.3
वातवर्षं महच्चासीन्न चागच्छति मे प्रिया ।
किंनु तत्कारणं येन साऽद्यापि न निवर्तते ॥ १२.१४४.३ ॥
பெரும் காற்றும் மழையும் இருந்தன; என் அன்பானவள் இன்னும் வரவில்லை. அவள் இன்னும் திரும்பாததற்கு என்ன காரணமோ?
12.144.4
अपि स्वस्ति भवेत्तस्याः प्रियाया मम कानने ।
तया विरहितं हीदं शून्यमद्य गृहं मम। ॥ १२.१४४.४ ॥
காட்டில் என் அன்பானவளுக்கு நலம் இருக்குமோ? அவள் இல்லாமல் இன்று என் இந்த வீடு வெறுமையாகிவிட்டது.
12.144.5
पुत्रपौत्रवधूभृत्यैराकीर्णमपि सर्वतः ।
भार्याहीनं गृहस्थस्य शून्यमेव गृहं भवेत् ॥ १२.१४४.५ ॥
மகன்கள், பேரன்கள், மருமகள்கள், ஊழியர்கள் எங்கும் நிறைந்திருந்தாலும், மனைவி இல்லாத இல்லறத்தான் வீடு வெறுமையாகவே இருக்கும்.
12.144.6
न गृहं गृहमित्याहुर्गृहिणी गृहमुच्यते ।
गृहं तु गृहिणीहीनमरण्यसदृशं मतम् ॥ १२.१४४.६ ॥
வீடு வீடு என்று சொல்லப்படுவதில்லை; இல்லத்தரசியே வீடு எனப்படுகிறாள். இல்லத்தரசி இல்லாத வீடு காட்டுக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறது.
12.144.7
यदि सा रक्तेत्रान्ता चित्राङ्गी मधुरस्वरा ।
अद्य नाभ्येति मे कान्ता न कार्यं जीवितेन मे ॥ १२.१४४.७ ॥
சிவந்த கண்களும் அழகிய உடலும் இனிய குரலும் கொண்ட என் அன்பு மனைவி இன்று என்னை அணுகாவிட்டால், எனக்கு வாழ்வால் எந்தப் பயனும் இல்லை.
12.144.8
न भुङ्क्ते मय्यभुक्ते या नास्नाते स्नाति सुव्रता ।
नातिष्ठत्युपतिष्ठेन शेते च शयिते मयि ॥ १२.१४४.८ ॥
நான் உண்ணாமல் அவள் உண்பதில்லை; நான் நீராடாமல் நல்விரதம் கொண்டவள் நீராடுவதில்லை; நான் எழுந்திருக்காமல் அவள் நிற்பதில்லை; நான் படுத்த பின்னரே அவள் படுக்கிறாள்.
12.144.9
हृष्टे भवति सा हृष्टा दुःखिते मयि दुःखिता ।
प्रोपिते दीनवदना क्रुद्धे च प्रियवादिनी ॥ १२.१४४.९ ॥
நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் அவள் மகிழ்கிறாள்; நான் துக்கத்தில் இருந்தால் அவள் துக்கிக்கிறாள்; நான் வெளியூர் சென்றால் அவள் முகம் வாடுகிறது; நான் கோபமுற்றால் அவள் இனிய சொற்களைப் பேசுகிறாள்.
12.144.10
पतिधर्मव्रता साध्वी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी ।
यस्य स्यात्तादृशी भार्या धन्यः स पुरुषो भुवि ॥ १२.१४४.१० ॥
கணவன் கடமையை விரதமாகக் கொண்ட, கற்புடைய, உயிரினும் அன்புக்குரிய மனைவி எவனுக்கு அமைகிறாளோ, அந்த மனிதன் பூமியில் பாக்கியவான்.
12.144.11
सा हि श्रान्तं क्षुधार्तं च जानीते मां तपस्विनी ।
अनुरक्ता स्थिरा चैव भक्ता स्निग्धा यशस्विनी ॥ १२.१४४.११ ॥
அவள் தவம் செய்யும் பெண்; நான் களைத்தவனாகவும் பசித்தவனாகவும் இருப்பதை அறிவாள்; அவள் பற்றுடையவள், உறுதியானவள், பக்தியுடையவள், அன்பானவள், புகழ்பெற்றவள்.
12.144.12
वृक्षमूलेऽपि दयिता यस्य तिष्ठति तद्गृहम् ।
प्रासादोपि तया हीनः कान्तार इति निश्चितम् ॥ १२.१४४.१२ ॥
அன்புக்குரியவள் மரத்தடியில் இருந்தாலும், அதுவே அவனுடைய வீடு; அவளின்றி அரண்மனையில் இருந்தாலும் அது நிச்சயமாகக் காடுதான்.
12.144.13
धर्मार्थकामकालेषु भार्या पुंसः सहायिनी ।
विदेशगमने चास्य सैव विश्वासकारिका ॥ १२.१४४.१३ ॥
தர்மம், பொருள், காமம் ஆகிய காலங்களில் கணவனுக்குத் துணையாக இருப்பவள் மனைவியே; அயல்நாடு செல்லும்போதும் அவளே நம்பிக்கை தருபவள்.
12.144.14
भार्या हि परमो ह्यर्थः पुरुषस्येह पट्यते ।
असहायस्य लोकेऽस्मिँल्लोकयात्रासहायिनी ॥ १२.१४४.१४ ॥
இவ்வுலகில் மனைவியே ஆணுக்குப் பெரும் செல்வம் என்று சொல்லப்படுகிறது; துணையற்றவனுக்கு இவ்வுலக வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அவளே துணை.
12.144.15
तथा रोगाभिभूतस्य नित्यं कृच्छ्रगतस्य च ।
नास्ति भार्यासमं मित्रं नरस्यार्तस्य भेषजम् ॥ १२.१४४.१५ ॥
அதுபோலவே, நோயால் வாட்டப்பட்டவனுக்கும் எப்போதும் துன்பத்தில் உழல்பவனுக்கும் மனைவிக்கு நிகரான நண்பன் இல்லை; துயருற்ற மனிதனுக்கு அவளே மருந்து.
12.144.16
नास्ति भार्यासमो बन्धुर्नास्ति भार्यासमा गतिः ।
नास्ति भार्यासमो लोके सहायो धर्मसंग्रहे ॥ १२.१४४.१६ ॥
மனைவிக்கு நிகரான உறவினன் இல்லை; மனைவிக்கு நிகரான புகலிடமும் இல்லை; இவ்வுலகில் தர்மத்தைச் சேர்ப்பதில் மனைவிக்கு நிகரான துணைவன் இல்லை.
12.144.17
यस्य भार्या गृहे नास्ति साध्वी च प्रियवादिनी ।
अरण्यं तेन गन्तव्यं यथाऽरण्यं तथा गृहम् ॥ १२.१४४.१७ ॥
எவனுடைய வீட்டில் நல்லொழுக்கமுள்ள, இனிமையாகப் பேசும் மனைவி இல்லையோ, அவன் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்; காடு எவ்வாறோ, அவ்வாறே அவன் வீடும் ஆகும்.
12.144.18
एवं विलपतस्तस्य द्विजस्यार्तस्य वै तदा ।
गृहीता शकुनिघ्नेन भार्या शुश्राव भारतीम् ॥ १२.१४४.१८ ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்தத் துயருற்ற அந்தணனின் மனைவியை, அப்போது பறவை வேடன் பிடித்தான்; அப்போது அவள் பாரதீ வாக்கைக் கேட்டாள்.
12.144.19
अहोऽतीव सुभाग्याऽहं यस्या मे दयितः पतिः ।
असतो वा सतो वाऽपि गुणानेवं प्रभाषते ॥ १२.१४४.१९ ॥
ஆ! என் அன்புக் கணவர் நல்லவராயினும் அல்லாதவராயினும் இப்படி நற்குணங்களையே பேசுகிறார்; நான் மிகவும் பாக்கியவதி.
12.144.20
सा हि स्त्रीत्यवगन्तव्या यस्य भर्ता तु तुष्यति ।
तुष्टे भर्तरि नारीणां तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः।
अग्निसाक्षिकमप्येतद्भर्ता हि शरणं परम् ॥ १२.१४४.२० ॥
கணவன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் பெண்ணையே உண்மையான மனைவி என்று அறிய வேண்டும்; கணவன் மகிழ்ந்தால் பெண்களிடம் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வர். அக்னி சாட்சியாக இதுவும் உண்மை; கணவனே உயர்ந்த அடைக்கலம்.
12.144.21
दावाग्निनेव निर्दग्धा सपुष्पस्तबका लता ।
भस्मीभवति सा नारी यस्या भर्ता न तुष्यति ॥ १२.१४४.२१ ॥
காட்டுத் தீயால் எரிந்த பூக்கொத்துகள் நிறைந்த கொடி சாம்பலாவது போல, கணவன் மகிழாத அந்தப் பெண் சாம்பலாகிறாள்.
12.144.22
इति संचिन्त्य दुःखार्ता भर्तारं दुःखितं तदा ।
कपोती लुब्धकेनापि गृहीता वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१४४.२२ ॥
இவ்வாறு எண்ணி துயரத்தால் வாடிய அந்தப் பெண்புறா, வேடனால் பிடிபட்டிருந்த போதும், துயருற்ற தன் கணவரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
12.144.23
हन्त वक्ष्यामि ते श्रेयः श्रुत्वा तु कुरु तत्तथा ।
शरणागतसंत्राता भव कान्त विशेषतः ॥ १२.१४४.२३ ॥
சரி, உனக்கு நன்மையானதைச் சொல்கிறேன்; கேட்டு அப்படியே செய். அன்பரே, குறிப்பாக அடைக்கலம் தேடி வந்தவர்களைக் காப்பவராக இரு.
12.144.24
एष शाकुनिकः शेते तव वासं समाश्रितः ।
शीतार्तश्च क्षुधार्तश्च पूजामस्मै समाचर ॥ १२.१४४.२४ ॥
இதோ, வேடன் உன் வீட்டில் அடைக்கலம் புகுந்து படுத்திருக்கிறான்; குளிராலும் பசியாலும் வாடுகிறான். இவனுக்கு உபசாரம் செய்.
12.144.25
यो हि कश्चिद्द्विजं हन्याद्गां वा लोकस्य मातरम् ।
शरणागतं च यो हन्यात्तुल्यं तेषां च पातकम् ॥ १२.१४४.२५ ॥
எவன் ஒரு பிராமணனையோ, பசுவையோ, உலகின் தாயையோ கொல்கிறானோ, அடைக்கலம் வந்தவனைக் கொல்கிறானோ, அவனுக்கு அவர்களுக்குச் சமமான பாவம் உண்டு.
12.144.26
अस्माकं विहिता वृत्तिः कापोती जातिधर्मतः ।
सा न्याय्याऽऽत्मवता नित्यं त्वद्विधेनानुवर्तितुं ॥ १२.१४४.२६ ॥
எங்கள் வாழ்வாதாரம் புறா இனத்தின் தர்மத்தின்படி விதிக்கப்பட்டது; தன்னடக்கமுடையவனும் உன்னைப் போன்றவனும் அதை எப்போதும் பின்பற்றுவது நியாயமல்ல.
12.144.27
यस्तु धर्मं यथाशक्ति गृहस्थो ह्यनुवर्तते ।
स प्रेत्य लभते लोकानक्षयानिति शुश्रुम् ॥ १२.१४४.२७ ॥
ஆனால் இல்லறத்தான் தன் சக்திக்கு ஏற்ப தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறவன் மரணத்திற்குப் பின் அழியாத உலகங்களை அடைகிறான் என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.
12.144.28
स त्वं संतानवानद्य पुत्रवानपि च द्विज ।
त्वं स्वदेहे दयां त्यक्त्वा धर्मार्थौ परिगृह्य य।
पूजामस्मै प्रयुङ्क्ष्व त्वं प्रीयेतास्य मनो यथा ॥ १२.१४४.२८ ॥
நீ இன்று மக்களுடையவனும் மகனுடையவனும் ஆவாய், ஓ துவிஜனே. உன் உடலின் மீதான இரக்கத்தைத் துறந்து, தர்மத்தையும் பொருளையும் ஏற்று, இவனுக்கு உபசாரம் செய், இவன் மனம் மகிழும்படி.
12.144.29
शरीरे मा च संतापं कुर्वीथास्त्वं विहगंम ।
शरीरयात्रावृत्त्यर्थमन्यान्दारानुपैष्यसि ॥ १२.१४४.२९ ॥
ஓ பறவையே, உடலுக்காக வருந்தாதே; உடல் பராமரிப்பு, வாழ்வாதாரத்துக்காக நீ வேறு மனைவியரையும் அடைவாய்.
12.144.30
इति सा शकुनी वाक्यं पञ्जरस्था तपस्विनी ।
अतिदुःखान्विता प्रोक्त्वा भर्तारं समुदैक्षत ॥ १२.१४४.३० ॥
இவ்வாறு கூண்டில் இருந்த அந்தத் தவம் செய்யும் பெண் பறவை, பெரும் துயரத்தால் நிறைந்து, சொல்லி முடித்து தன் கணவனை நோக்கினாள்.