Mahābhārata · Adhyāya 12.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.15.1
याज्ञसेन्या वचः श्रुत्वा पुनरेवार्जुनोऽब्रवीत् ।
अनुमान्य महाबाहुं ज्येष्ठं भ्रातरमीश्वरम् ॥ १२.१५.१ ॥
Als Arjuna die Worte Yājñasenīs gehört hatte, sprach er wieder und wandte sich ehrerbietig an den starkarmigen älteren Bruder, den Herrn.
12.15.2
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति ।
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः ॥ १२.१५.२ ॥
Die Strafe regiert alle Untertanen; nur die Strafe beschützt sie. Unter den Schlafenden wacht die Strafe; die Weisen erkennen die Strafe selbst als Dharma.
12.15.3
दण्डः संरक्षते धर्मं तथैवार्यं जनाधिप ।
कामं संरक्षते दण्डस्त्रिवर्गो दण्ड उच्यते ॥ १२.१५.३ ॥
O Herr der Menschen, die Strafe schützt das Dharma, und ebenso das Angemessene. Die Strafe schützt auch das Begehren; die Strafe heißt das dreifache Ziel.
12.15.4
दण्डेन रक्ष्यते धान्यं धनं दण्डेन रक्ष्यते ।
एतद्विद्वानुपादाय स्वभावं पश्य लौकिकम् ॥ १२.१५.४ ॥
Durch die Strafe wird das Getreide geschützt; durch die Strafe wird der Reichtum geschützt. Dies wissend, betrachte die Natur der Welt.
12.15.5
राजदण्डभयादेके नराः पापं न कुर्वते ।
यमदण्डभयादेके परलोकभयादपि ॥ १२.१५.५ ॥
Aus Furcht vor der Strafe des Königs begehen manche Menschen keine Sünde; aus Furcht vor Yamas Strafe manche, und auch aus Furcht vor der Jenseitswelt.
12.15.6
परस्परभयादेके पापाः पापं न कुर्वते ।
एवं सांसिद्धिके लोके सर्वं दण्डे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१५.६ ॥
Aus gegenseitiger Furcht unterlassen auch die Sünder die Sünde. So ruht in dieser Welt alles, was im menschlichen Zusammenleben festgesetzt ist, auf der Strafe.
12.15.7
दण्डस्यैव भयादेके न खादन्ति परस्परम् ।
अन्धेतमसि मज्जेयुर्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.७ ॥
Manche verschlingen einander nur aus Furcht vor der Strafe; würde die Strafe nicht schützen, so versänken sie in blinder Finsternis.
12.15.8
यस्माददान्तान्दमयत्यशिष्टान्दण्डयत्यपि ।
दमनाद्दण्डनाच्चैव तस्माद्दण्डं विदुर्बुधाः ॥ १२.१५.८ ॥
Denn er zähmt die Ungezähmten und bestraft die Ungezogenen; durch Zähmung und Bestrafung nennen ihn die Weisen daṇḍa, die Strafe.
12.15.9
वाचि दण्डो ब्राह्मणानां क्षत्रियाणां भुजार्पणम् ।
धनदण्डाः स्मृता वैश्या निर्दण्डः शूद्र उच्यते ॥ १२.१५.९ ॥
Für die Brāhmaṇen ist die Strafe das Wort; für die Kṣatriyas der Einsatz des Armes; für die Vaiśyas gelten Geldbußen; der Śūdra heißt straffrei.
12.15.10
असंमोहाय मर्त्यानामर्थसंरक्षणाय च ।
मर्यादा स्थापिता लोके दण्डसंज्ञा विशांपते ॥ १२.१५.१० ॥
Damit die Sterblichen nicht verwirrt werden und der Reichtum geschützt ist, wurde in der Welt eine Schranke errichtet, Strafe genannt, o Herr der Völker.
12.15.11
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति सूद्यतः ।
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत्साधु पश्यति ॥ १२.१५.११ ॥
Wo die Strafe umhergeht, dunkel und rotäugig, hoch erhoben, da verwirren sich die Untertanen nicht, wenn der Führer recht sieht.
12.15.12
ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थस्च भिक्षुकः ।
दण्डस्यैव भयादेते मनुष्या वर्त्मनि स्थिताः ॥ १२.१५.१२ ॥
Der zölibatäre Schüler, der Hausvater, der Waldeinsiedler und der Bettelmönch — diese Menschen bleiben auf dem Pfad allein aus Furcht vor der Strafe.
12.15.13
नाभीतो यजते राजन्नाभीतो दातुमिच्छति ।
नाभीतः पुरुषः कश्चित्समये स्थातुमिच्छति ॥ १२.१५.१३ ॥
O König, niemand opfert ohne Furcht, niemand will ohne Furcht geben, und kein Mensch will sich ohne Furcht an eine Abmachung halten.
12.15.14
नाच्छित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दुष्करम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ १२.१५.१४ ॥
Ohne die lebenswichtigen Stellen des Feindes zu treffen, ohne ein schwieriges Werk zu vollbringen und ohne wie ein Fischer zu schlagen, erlangt niemand großen Wohlstand.
12.15.15
नाघ्नतः कीर्तिरस्तीह न वित्तं न पुनः प्रजाः ।
इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत।
माहेन्द्रं च गृहं लेभे लोकानां चेश्वरोऽभवत् ॥ १२.१५.१५ ॥
Für den, der nicht tötet, gibt es hier weder Ruhm noch Reichtum, noch wieder Nachkommen. Indra wurde nur durch die Erschlagung Vṛtras zu Mahendra; er erlangte Indras Wohnsitz und wurde Herr der Welten.
12.15.16
य एव देवा हन्तारस्ताँल्लोकोऽर्चयते भृशम् ।
हन्तारुद्रस्तथास्कन्दः शक्रोऽग्निर्वरुणो यमः ॥ १२.१५.१६ ॥
Eben jene Götter, die Töter sind, werden von der Welt überaus verehrt: der Töter Rudra, ebenso Skanda, Śakra, Agni, Varuṇa und Yama.
12.15.17
हन्ता कालस्तथा वायुर्मृत्युर्वैश्रवणो रविः ।
वसवो मरुतः साध्या विश्वेदेवाश्च भारत ॥ १२.१५.१७ ॥
Der Töter Zeit, ebenso der Wind, der Tod, Vaiśravaṇa (Kubera), die Sonne, die Vasus, die Marut, die Sādhyas und auch die Viśvedevas, o Bhārata.
12.15.18
एतान्देवान्नमस्यन्ति प्रतापप्रणता जनाः ।
न ब्रह्माणं न धातारं न पूषाणं कथंचन ॥ १२.१५.१८ ॥
Die vor der Macht gebeugten Menschen verehren genau diese Götter, nicht Brahmā, nicht Dhātṛ, keinesfalls Pūṣan.
12.15.19
मध्यस्थान्सर्वभूतेषु दान्ताञ्शमपरायणान् ।
यजन्ते मानवाः केचित्प्रशान्तान्सर्वकर्मसु ॥ १२.१५.१९ ॥
Manche Menschen verehren in allen Riten jene, die gegenüber allen Wesen unparteiisch, selbstbeherrscht, dem Frieden ergeben und gelassen sind.
12.15.20
न हि पश्यामि जीवन्तं लोके कंचिदर्हिसया ।
सत्वैः सत्वा हि जीवन्ति दुर्बलैर्बलवत्तराः ॥ १२.१५.२० ॥
Ich sehe in der Welt kein lebendes Wesen, das lebt, ohne zu schaden. Lebewesen leben von Lebewesen; die Stärkeren leben von den Schwächeren.
12.15.21
नकुलो मूषिकानत्ति बिडालो नकुलं तथा ।
बिडालमत्ति श्वा राजञ्श्वानं व्यालमृगस्तथा ॥ १२.१५.२१ ॥
Der Mungo frisst Mäuse, und die Katze frisst den Mungo. O König, der Hund frisst die Katze, und ebenso frisst das Raubtier den Hund.
12.15.22
तानत्ति पुरुषः सर्वान्पश्य धर्मो यथा गतः ।
प्राणस्यान्नमिदं सर्वं जङ्गमं स्थावरं च यत् ॥ १२.१५.२२ ॥
Der Mensch isst sie alle. Sieh, wie das Gesetz des Dharma verläuft: all dies, was sich bewegt und was sich nicht bewegt, ist Nahrung für das Leben.
12.15.23
विधानं दैवविहितं तत्र विद्वान्न मुह्यति ।
यथा सृष्टोऽसि राजेन्द्र तथा भवितुमर्हसि ॥ १२.१५.२३ ॥
Diese Ordnung ist vom Schicksal bestimmt, und der Weise verwirrt sich darüber nicht. O Herr der Könige, wie du geschaffen wurdest, so sollst du sein.
12.15.24
विनीतक्रोधहर्षा हि मन्दा वनमुपाश्रिताः ।
विना वधं न कुर्वन्ति तापसाः प्राणयापनम् ॥ १२.१५.२४ ॥
Die sanften Asketen, die in den Wald gezogen sind und Zorn und Freude gezügelt haben, erhalten ihr Leben nicht ohne zu töten.
12.15.25
उदके बहवः प्राणाः पृथिव्यां च फलेषु च ।
न च कश्चिन्न तान्हन्ति किमन्यत्प्राणयापनम् ॥ १२.१५.२५ ॥
Im Wasser, auf der Erde und in den Früchten gibt es viele Lebewesen; niemand ist da, der sie nicht tötet. Was anderes ist die Erhaltung des Lebens?
12.15.26
सूक्ष्मयोनीनि भूतानि तर्कगम्यानि कानिचित् ।
पक्ष्मणोऽपि निपातेन येषां स्यात्स्कन्धपर्ययः ॥ १२.१५.२६ ॥
Manche Wesen haben feine Ursprünge und sind nur durch Denken erkennbar; schon das Fallen einer Wimper kann ihren Körper zerstören.
12.15.27
ग्रामान्निष्क्रम्य मुनयो विगतक्रोधमत्सराः ।
वने कुटुम्बधर्माणो दृश्यन्ते परिमोहिताः ॥ १२.१५.२७ ॥
Weise, die das Dorf verlassen haben, frei von Zorn und Neid, sieht man im Wald die Hausherrenpflichten erfüllen, und doch sind sie verblendet.
12.15.28
भूमिं भित्त्वौषधीश्छित्त्वा वृक्षादीनण्डजान्पशून् ।
मनुष्यास्तन्वये यज्ञांस्ते स्वर्गं प्राप्नुवन्ति च ॥ १२.१५.२८ ॥
Nachdem sie die Erde aufgebrochen und Kräuter, Bäume und dergleichen sowie eierlegende Tiere geschnitten haben, vollziehen Menschen Opfer und erlangen den Himmel.
12.15.29
दण्डनीत्यां प्रणीतायां सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः ।
कौन्तेय सर्वभूतानां तत्र मे नास्ति संशयः ॥ १२.१५.२९ ॥
Wenn die Lehre von der Strafe eingerichtet ist, gelingen alle Unternehmungen; Sohn der Kuntī, daran habe ich über alle Wesen hinweg keinen Zweifel.
12.15.30
दण्डश्चेन्न भवेल्लोके विनश्येयुरिमाः प्रजाः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १२.१५.३० ॥
Gäbe es im Weltlauf keine Strafe, so würden diese Untertanen zugrunde gehen; wie im Wasser die stärkeren Fische die schwächeren fressen, so würden die Mächtigeren die Schwachen verschlingen.
12.15.31
सत्यं बतेदं ब्रह्मणा पूर्वमुक्तं दण्डः प्रजा रक्षति साधुनीतः ।
पश्याग्नयः पूतिमांसस्य भीताः सन्तर्जिता दण्डभयाज्ज्वलन्ति ॥ १२.१५.३१ ॥
Wahr ist, was Brahmā einst sagte: Die Strafe, recht gehandhabt, schützt die Untertanen. Sieh, wie die Feuer, vom faulenden Fleisch erschreckt, aus Furcht vor der Strafe lodern.
12.15.32
अन्धंतम इवेदं स्यान्न प्रज्ञायेत किंचन ।
दण्डश्चेन्न भवेल्लोके विभजन्साध्वसाधुनी ॥ १२.१५.३२ ॥
Gäbe es in der Welt keine Strafe, so wäre dies alles wie blinde Finsternis, und nichts würde erkannt, da Gutes und Böses nicht zu unterscheiden wären.
12.15.33
येऽपि संभिन्नमर्यादा नास्तिका वेदनिन्दकाः ।
तेऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनाशु निपीडिताः ॥ १२.१५.३३ ॥
Auch jene, die die Grenzen des Anstands überschritten haben, die Atheisten, die die Veden schmähen, werden durch die Strafe rasch bedrängt und werden so zum Genuss fähig.
12.15.34
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभो हि शुचिर्जनः ।
दण्डस्य हि भयाद्भीतो भोगायैव प्रकल्पते ॥ १२.१५.३४ ॥
Die ganze Welt wird durch die Strafe gezähmt; ein reiner Mensch ist selten. Nur wer aus Furcht vor der Strafe erschrickt, wird zum Genuss fähig.
12.15.35
चातुर्वर्ण्यप्रमोदाय सुनीतिकरणाय च ।
दण्डो विधात्रा विहितो धर्मार्थौं भुवि रक्षितुम् ॥ १२.१५.३५ ॥
Zur Freude der vier Stände und zur Errichtung guter Ordnung hat der Schöpfer die Strafe eingesetzt, um Dharma und Reichtum auf Erden zu schützen.
12.15.36
यदि दण्डान्न विभ्येयुर्वयांसि श्वापदानि च ।
अद्युः पशून्मनुष्यांश्च यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ १२.१५.३६ ॥
Fürchteten sich Vögel und Raubtiere nicht vor der Strafe, so würden sie Vieh und Menschen verschlingen und auch die für das Opfer bestimmten Opfergaben.
12.15.37
न ब्रह्मचार्यधीयीत न काल्यं दुहते च गौः ।
न कन्योद्वहनं गच्छेद्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३७ ॥
Wenn der Stab der Strafe nicht schützt, wird der brahmacārin nicht studieren, die Kuh wird am Morgen nicht gemolken, und ein Mädchen wird nicht heiraten.
12.15.38
विष्वग्लोपः प्रवर्तेत भिद्येरन्सर्वसेतवः ।
ममत्वं न प्रजानीयुर्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३८ ॥
Wenn der Stab der Strafe nicht schützt, wird sich Verderben überall ausbreiten, alle Dämme und Brücken werden brechen, und die Menschen werden das Gefühl von »mein« nicht mehr erkennen.
12.15.39
न संवत्सरसत्राणि तिष्ठेयुरकुतोभयाः ।
विधिवद्दक्षिणावन्ति यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३९ ॥
Wenn der Stab der Strafe nicht schützt, werden die einjährigen Opfersitzungen, reich an Opfergaben, nach Vorschrift vollzogen und von allen Seiten furchtlos, nicht bestehen bleiben.
12.15.40
चरेयुर्नाश्रमे धर्मं यथोक्तं विधिमाश्रिताः ।
न विद्यां प्राप्नुयात्कश्चिद्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४० ॥
Wenn der Stab der Strafe nicht schützt, werden jene, die sich an die Regel halten, in den Einsiedeleien die Pflicht nicht so ausüben, wie vorgeschrieben, und niemand wird Wissen erlangen.
12.15.41
न चोष्ट्रा न बलीवर्दा नाश्वाश्वतरगर्दभाः ।
न विद्यां प्राप्नुर्यानानि यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४१ ॥
Wenn der Stab der Strafe nicht schützt, werden weder Kamele noch Zugochsen, weder Pferde noch Maultiere und Esel, noch Fahrzeuge eine Ausbildung erhalten.
12.15.42
न प्रेष्या वचनं कुर्युर्न बालो जातु कर्हिचित् ।
तिष्ठेत्पितुर्मते धर्मे यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४२ ॥
Wenn der Stab der Strafe nicht schützt, werden die Diener den Worten nicht gehorchen, und das Kind wird niemals in der Meinung des Vaters und in der Pflicht verharren.
12.15.43
दण्डे स्थिताः प्रजाः सर्वा भयं दण्डे विदुर्बुधाः ।
दण्डे स्वर्गो मनुष्याणां लोकोऽयं च प्रतिष्ठितः ॥ १२.१५.४३ ॥
Alle Untertanen ruhen auf der Strafe (daṇḍa); die Weisen erkennen die Furcht in der Strafe. Im daṇḍa liegt der Himmel der Menschen, und auch diese Welt ist auf ihm gegründet.
12.15.44
न तत्र कूटं पापं वा वञ्चना वाऽपि दृश्यते ।
यत्र दण्डः सुविहितश्चरत्यरिविनाशनः ॥ १२.१५.४४ ॥
Wo eine wohlgeordnete Strafe (daṇḍa) waltet, die die Feinde vernichtet, sieht man weder List noch Sünde, noch auch Betrug.
12.15.45
हविः श्वा प्रलिहेद्दृष्ट्वा दण्डश्चेन्नोद्यतो भवेत् ।
हरेत्काकः पुरोडाशं यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४५ ॥
Wenn die Strafe nicht erhoben ist, wird der Hund das Opfer (haviḥ) sehen und lecken; wenn die Strafe nicht schützt, wird die Krähe den Opferkuchen (puroḍāśa) davontragen.
12.15.46
यदीदं धर्मतो राज्यं विहितं यद्यधर्मतः ।
कार्यस्तत्र न शोको वै भुङ्क्ष्व भोगान्यजस्व च ॥ १२.१५.४६ ॥
Ob dieses Königreich rechtmäßig (dharmataḥ) oder unrechtmäßig (adharmataḥ) erlangt wurde, darüber sollte man keine Trauer empfinden; genieße die Freuden und vollziehe das Opfer.
12.15.47
सुखेन धर्मं श्रीमन्तश्चरन्ति शुचिवाससः ।
संवसन्तः प्रियैर्दारैर्भुञ्जानाश्चान्नमुत्तमम् ॥ १२.१५.४७ ॥
Die Wohlhabenden, in reine Gewänder gekleidet, üben den dharma mühelos aus, leben mit ihren geliebten Gattinnen zusammen und essen die beste Speise.
12.15.48
अर्थे सर्वे समारम्भाः समायत्ता न संशयः ।
स च दण्डे समायत्तः पश्य दण्डस्य गौस्वम् ॥ १२.१५.४८ ॥
Um des Reichtums willen beginnen alle Unternehmungen, und von ihm hängen sie ab, ohne Zweifel; und auch dieser Reichtum hängt von der Strafe ab. Sieh das Rinder-Vermögen der Strafe.
12.15.49
लोकयात्रार्थमेवेह धर्मप्रवचनं कृतम् ।
अहिंसाऽसाधुहिंसेति श्रेयान्धर्मपरिग्रहः ॥ १२.१५.४९ ॥
Um des Laufs der Welt willen wurde hier die Lehre des Dharma gegeben. Gewaltlosigkeit ist gut, unrechte Gewalt nicht; das Annehmen des Dharma ist das Bessere.
12.15.50
नात्यन्तं गुणवत्किंचिन्न चाप्यत्यन्तनिर्गुणम् ।
उभयं सर्वकार्येषु दृश्यते साध्वसाधु च ॥ १२.१५.५० ॥
Nichts ist gänzlich mit Verdienst begabt, noch ist etwas gänzlich ohne Verdienst; in allen Handlungen zeigt sich beides, das Gute und das Schlechte.
12.15.51
पशूनां वृषणं छित्त्वा ततो भिन्दन्ति नस्सु तान् ।
वहन्ति बहवो भारान्बध्नन्ति दमयन्ति च ॥ १२.१५.५१ ॥
Nachdem man den Tieren die Hoden abgeschnitten hat, durchbohrt man danach ihre Nasen. Viele Tiere tragen Lasten; sie werden gefesselt und gezähmt.
12.15.52
एवं पर्याकुले लोके वितथैर्जर्झरीकृते ।
तैस्तैर्न्यायैर्महाराज पुराणं धर्ममाचर ॥ १२.१५.५२ ॥
Wenn die Welt so in Verwirrung gerät und durch falsche Wege zerrüttet ist, o großer König, übe das alte Dharma durch eben jene Mittel.
12.15.53
यज देहि प्रजा रक्ष धर्मं समनुपालय ।
अमित्राञ्जहि कौन्तेय मित्राणि परिपालय ॥ १२.१५.५३ ॥
Vollziehe Opfer, gib Gaben, beschütze deine Untertanen und halte das Dharma gut ein. O Sohn der Kuntī, schlage deine Feinde nieder und hege deine Freunde.
12.15.54
मा च ते निघ्नतः शत्रून्मन्युर्भवतु पार्थिव ।
न तत्र किल्विषं किंचिद्धन्तुर्भवति भारत ॥ १२.१५.५४ ॥
Möge in dir kein Zorn sein, o König, während du deine Feinde erschlägst; darin liegt für den Erschlagenden keine Schuld, o Bhārata.
12.15.55
आततायी हि यो हन्यादाततायिनमागतम् ।
न तेन भ्रूणहा स स्यान्मन्युस्तं मन्युमार्च्छति ॥ १२.१५.५५ ॥
Wer einen Angreifer tötet, der auf ihn zukommt, ist nicht der Tötung eines Embryos schuldig; der Zorn ergreift eben jenen zornigen Mann.
12.15.56
अवध्यः सर्वभूतानामन्तरात्मा न संशयः ।
अवध्ये चात्मनि कथं वध्यो भवति कस्यचित् ॥ १२.१५.५६ ॥
Das innere Selbst aller Wesen ist unverletzlich, kein Zweifel; wie kann jemand in einem unverletzlichen Selbst tötbar sein?
12.15.57
यथा हि पुरुषः शालां पुनः संप्रविशेन्नवाम् ।
एव जीवः शरीराणि तानितानि प्रपद्यते ॥ १२.१५.५७ ॥
Wie ein Mensch ein altes Haus verlässt und wieder in ein neues eintritt, so nimmt das lebendige Selbst einen Körper nach dem anderen an.
12.15.58
देहान्पुराणानुत्सृज्य नवान्संप्रतिपद्यते ।
एवं मृत्युमुखं प्राहुर्जना ये तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.१५.५८ ॥
Nachdem es die alten Körper abgelegt hat, erlangt es neue; so nennen die Wahrheitsseher dies das Maul des Todes.