மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.15.1
याज्ञसेन्या वचः श्रुत्वा पुनरेवार्जुनोऽब्रवीत् ।
अनुमान्य महाबाहुं ज्येष्ठं भ्रातरमीश्वरम् ॥ १२.१५.१ ॥
திரௌபதியின் சொற்களைக் கேட்டு அர்ஜுனன் மீண்டும் பேசினான், மகாபாகுவும் தலைவனுமான மூத்த சகோதரனை மரியாதையுடன் விளித்து.
12.15.2
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति ।
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः ॥ १२.१५.२ ॥
தண்டனையே எல்லா குடிமக்களையும் ஆள்கிறது, தண்டனையே அவர்களைக் காக்கிறது. உறங்குவோரிடையே தண்டனை விழித்திருக்கிறது; அறிஞர்கள் தண்டனையையே தர்மம் என்று அறிவர்.
12.15.3
दण्डः संरक्षते धर्मं तथैवार्यं जनाधिप ।
कामं संरक्षते दण्डस्त्रिवर्गो दण्ड उच्यते ॥ १२.१५.३ ॥
ஜனாதிபனே, தண்டனை தர்மத்தைக் காக்கிறது, அதுபோலவே ஆர்யத்தையும் (சரியானதை) காக்கிறது. தண்டனையே காமத்தையும் காக்கிறது; தண்டனை திரிவர்க்கம் எனப்படுகிறது.
12.15.4
दण्डेन रक्ष्यते धान्यं धनं दण्डेन रक्ष्यते ।
एतद्विद्वानुपादाय स्वभावं पश्य लौकिकम् ॥ १२.१५.४ ॥
தண்டனையால் தானியம் காக்கப்படுகிறது, தண்டனையால் செல்வம் காக்கப்படுகிறது. இதை அறிஞன் உணர்ந்து உலகியல் இயல்பைக் காண்பாய்.
12.15.5
राजदण्डभयादेके नराः पापं न कुर्वते ।
यमदण्डभयादेके परलोकभयादपि ॥ १२.१५.५ ॥
அரசத் தண்டனை அச்சத்தால் சிலர் பாவம் செய்யார்; யமதண்டனை அச்சத்தாலும், மறுலோக அச்சத்தாலும் சிலர் செய்யார்.
12.15.6
परस्परभयादेके पापाः पापं न कुर्वते ।
एवं सांसिद्धिके लोके सर्वं दण्डे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१५.६ ॥
ஒருவருக்கொருவர் அச்சத்தால் சில பாவிகளும் பாவம் செய்யார். இவ்வாறு இவ்வுலகில் நிலைபெற்ற அனைத்தும் தண்டனையின் மீதே நிலைக்கின்றன.
12.15.7
दण्डस्यैव भयादेके न खादन्ति परस्परम् ।
अन्धेतमसि मज्जेयुर्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.७ ॥
சிலர் தண்டனையின் பயத்தாலேயே ஒருவரை ஒருவர் உண்பதில்லை. தண்டனை காக்காவிட்டால் அவர்கள் குருட்டு இருளில் மூழ்குவார்கள்.
12.15.8
यस्माददान्तान्दमयत्यशिष्टान्दण्डयत्यपि ।
दमनाद्दण्डनाच्चैव तस्माद्दण्डं विदुर्बुधाः ॥ १२.१५.८ ॥
ஏனெனில் அது அடங்காதவர்களை அடக்குகிறது, ஒழுங்கற்றவர்களை தண்டிக்கிறது. அடக்குவதாலும் தண்டிப்பதாலும் அதனால்தான் அறிஞர்கள் அதை தண்டம் என்கின்றனர்.
12.15.9
वाचि दण्डो ब्राह्मणानां क्षत्रियाणां भुजार्पणम् ।
धनदण्डाः स्मृता वैश्या निर्दण्डः शूद्र उच्यते ॥ १२.१५.९ ॥
பிராமணர்களுக்கு தண்டம் சொல்லாகும்; க்ஷத்திரியர்களுக்கு தண்டம் தோள்களின் செயல். வைசியர்களுக்கு தண்டம் பொருளால் ஆனது; சூத்திரன் தண்டனையற்றவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.15.10
असंमोहाय मर्त्यानामर्थसंरक्षणाय च ।
मर्यादा स्थापिता लोके दण्डसंज्ञा विशांपते ॥ १२.१५.१० ॥
மனிதர்கள் மயங்காமலும் செல்வம் காக்கப்படவும் உலகில் எல்லை நிறுவப்பட்டது; அதற்கு தண்டம் என்று பெயர், ஓ மக்களின் தலைவனே.
12.15.11
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति सूद्यतः ।
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत्साधु पश्यति ॥ १२.१५.११ ॥
கருநிறமும் சிவந்த கண்களும் கொண்ட தண்டம் உயர்த்தப்பட்டு உலவும் இடத்தில், தலைவன் நன்றாகப் பார்த்தால் மக்கள் மயங்குவதில்லை.
12.15.12
ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थस्च भिक्षुकः ।
दण्डस्यैव भयादेते मनुष्या वर्त्मनि स्थिताः ॥ १२.१५.१२ ॥
பிரம்மச்சாரி, கிருஹஸ்தன், வானப்பிரஸ்தன், பிக்ஷு — இந்த மனிதர்கள் தண்டத்தின் பயத்தாலேயே வழியில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.
12.15.13
नाभीतो यजते राजन्नाभीतो दातुमिच्छति ।
नाभीतः पुरुषः कश्चित्समये स्थातुमिच्छति ॥ १२.१५.१३ ॥
அரசே, அச்சமின்றி எவனும் யாகம் செய்வதில்லை, அச்சமின்றி எவனும் தானம் கொடுக்க விரும்புவதில்லை, அச்சமின்றி எவனும் ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்திருக்க விரும்புவதில்லை.
12.15.14
नाच्छित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दुष्करम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ १२.१५.१४ ॥
எதிரியின் உயிர்ப்புள்ளிகளை வெட்டாமலும், கடினமான செயலைச் செய்யாமலும், மீன் பிடிப்பவனைப் போல் தாக்காமலும் எவனும் பெரும் செல்வத்தைப் பெறுவதில்லை.
12.15.15
नाघ्नतः कीर्तिरस्तीह न वित्तं न पुनः प्रजाः ।
इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत।
माहेन्द्रं च गृहं लेभे लोकानां चेश्वरोऽभवत् ॥ १२.१५.१५ ॥
கொல்லாதவனுக்கு இங்கு புகழும் இல்லை, செல்வமும் இல்லை, மீண்டும் மக்களும் இல்லை. வ்ருத்திரனைக் கொன்றதாலேயே இந்திரன் மகேந்திரன் ஆனான்; இந்திரனின் இல்லத்தைப் பெற்று உலகங்களின் அதிபதியும் ஆனான்.
12.15.16
य एव देवा हन्तारस्ताँल्लोकोऽर्चयते भृशम् ।
हन्तारुद्रस्तथास्कन्दः शक्रोऽग्निर्वरुणो यमः ॥ १२.१५.१६ ॥
அழிப்பவர்களான தேவர்களையே உலகம் மிகவும் வணங்குகிறது: அழிப்பவர் ருத்ரன், அவ்வாறே ஸ்கந்தன், சக்ரன், அக்னி, வருணன், யமன்.
12.15.17
हन्ता कालस्तथा वायुर्मृत्युर्वैश्रवणो रविः ।
वसवो मरुतः साध्या विश्वेदेवाश्च भारत ॥ १२.१५.१७ ॥
அழிப்பவர் காலன், அவ்வாறே வாயு, மரணன், வைசிரவணன் (குபேரன்), ரவி, வசுக்கள், மருத்துகள், சாத்யர்கள் மற்றும் விஶ்வேதேவர்கள், ஓ பாரதா.
12.15.18
एतान्देवान्नमस्यन्ति प्रतापप्रणता जनाः ।
न ब्रह्माणं न धातारं न पूषाणं कथंचन ॥ १२.१५.१८ ॥
வலிமையால் பணிந்த மக்கள் இத்தேவர்களையே வணங்குகிறார்கள்; பிரம்மனையும் அல்ல, தாதாவையும் அல்ல, பூஷனையும் எந்த வகையிலும் அல்ல.
12.15.19
मध्यस्थान्सर्वभूतेषु दान्ताञ्शमपरायणान् ।
यजन्ते मानवाः केचित्प्रशान्तान्सर्वकर्मसु ॥ १२.१५.१९ ॥
அனைத்து உயிர்களிடத்தும் நடுநிலையாளர்களும், அடக்கமுள்ளவர்களும், சமத்தில் நிலைத்தவர்களுமான, அமைதியான அவர்களை சில மனிதர்கள் எல்லா கர்மங்களிலும் வழிபடுகிறார்கள்.
12.15.20
न हि पश्यामि जीवन्तं लोके कंचिदर्हिसया ।
सत्वैः सत्वा हि जीवन्ति दुर्बलैर्बलवत्तराः ॥ १२.१५.२० ॥
உலகில் உயிருடன் இருக்கும் எவரையும் துன்புறுத்தாமல் நான் காணவில்லை; உயிர்கள் உயிர்களைக் கொண்டே வாழ்கின்றன, வலிமையுள்ளவை பலவீனமானவற்றைக் கொண்டு வாழ்கின்றன.
12.15.21
नकुलो मूषिकानत्ति बिडालो नकुलं तथा ।
बिडालमत्ति श्वा राजञ्श्वानं व्यालमृगस्तथा ॥ १२.१५.२१ ॥
கீரி எலிகளைத் தின்கிறது, பூனையும் கீரியைத் தின்கிறது; அரசே, நாய் பூனையைத் தின்கிறது, அதுபோல் கொடிய விலங்குகள் நாயைத் தின்கின்றன.
12.15.22
तानत्ति पुरुषः सर्वान्पश्य धर्मो यथा गतः ।
प्राणस्यान्नमिदं सर्वं जङ्गमं स्थावरं च यत् ॥ १२.१५.२२ ॥
அவை அனைத்தையும் மனிதன் உண்கிறான். தர்மம் எவ்வாறு செல்கிறது என்று பார். இந்த நகர்வதும் நிலைத்திருப்பதுமான அனைத்தும் உயிரின் உணவாகும்.
12.15.23
विधानं दैवविहितं तत्र विद्वान्न मुह्यति ।
यथा सृष्टोऽसि राजेन्द्र तथा भवितुमर्हसि ॥ १२.१५.२३ ॥
இது தெய்வத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதி; இதில் அறிஞன் மயங்குவதில்லை. அரசர்களின் தலைவனே, நீ எவ்வாறு படைக்கப்பட்டாயோ அவ்வாறே நீ இருக்கத் தகுந்தவன்.
12.15.24
विनीतक्रोधहर्षा हि मन्दा वनमुपाश्रिताः ।
विना वधं न कुर्वन्ति तापसाः प्राणयापनम् ॥ १२.१५.२४ ॥
கோபத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அடக்கி காட்டில் வாழ்ந்த அமைதியான தவசிகள் கொல்லாமல் உயிர் வாழ்வதில்லை.
12.15.25
उदके बहवः प्राणाः पृथिव्यां च फलेषु च ।
न च कश्चिन्न तान्हन्ति किमन्यत्प्राणयापनम् ॥ १२.१५.२५ ॥
நீரிலும், பூமியிலும், பழங்களிலும் பல உயிர்கள் உள்ளன; அவற்றைக் கொல்லாதவர் எவரும் இல்லை. உயிர்வாழ்வதற்கு வேறு என்ன வழி?
12.15.26
सूक्ष्मयोनीनि भूतानि तर्कगम्यानि कानिचित् ।
पक्ष्मणोऽपि निपातेन येषां स्यात्स्कन्धपर्ययः ॥ १२.१५.२६ ॥
சில உயிர்கள் நுண்ணிய பிறப்புடையவை; அவை தர்க்கத்தால் மட்டுமே அறியப்படுபவை. கண்ணிமை விழுவதாலேயே அவற்றின் உடல் அழிந்துவிடும்.
12.15.27
ग्रामान्निष्क्रम्य मुनयो विगतक्रोधमत्सराः ।
वने कुटुम्बधर्माणो दृश्यन्ते परिमोहिताः ॥ १२.१५.२७ ॥
ஊரை விட்டு வெளியேறிய முனிவர்கள், கோபமும் பொறாமையும் நீங்கியவர்கள், காட்டில் குடும்பக் கடமைகளைப் பின்பற்றுபவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களும் மயக்கமுற்றவர்களே.
12.15.28
भूमिं भित्त्वौषधीश्छित्त्वा वृक्षादीनण्डजान्पशून् ।
मनुष्यास्तन्वये यज्ञांस्ते स्वर्गं प्राप्नुवन्ति च ॥ १२.१५.२८ ॥
பூமியைப் பிளந்து, மூலிகைகளையும் மரங்களையும் அண்டத்தில் பிறந்த விலங்குகளையும் வெட்டி, மனிதர்கள் யாகங்களைச் செய்கிறார்கள்; அவர்கள் சொர்க்கத்தை அடைகிறார்கள்.
12.15.29
दण्डनीत्यां प्रणीतायां सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः ।
कौन्तेय सर्वभूतानां तत्र मे नास्ति संशयः ॥ १२.१५.२९ ॥
தண்டநீதி நிலைநாட்டப்பட்டால் எல்லா முயற்சிகளும் கைகூடுகின்றன. குந்தியின் மகனே, எல்லா உயிர்களைப் பற்றியும் இதில் எனக்கு ஐயமில்லை.
12.15.30
दण्डश्चेन्न भवेल्लोके विनश्येयुरिमाः प्रजाः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १२.१५.३० ॥
உலகில் தண்டம் இல்லையென்றால் இந்த மக்கள் அழிந்துவிடுவர்; நீரில் பெரிய மீன்கள் சிறிய மீன்களை விழுங்குவது போல், வலியவர்கள் எளியவர்களை விழுங்குவர்.
12.15.31
सत्यं बतेदं ब्रह्मणा पूर्वमुक्तं दण्डः प्रजा रक्षति साधुनीतः ।
पश्याग्नयः पूतिमांसस्य भीताः सन्तर्जिता दण्डभयाज्ज्वलन्ति ॥ १२.१५.३१ ॥
பிரம்மா முன்பு கூறியது உண்மைதான்: நன்கு நடத்தப்படும் தண்டனை குடிமக்களைக் காக்கிறது. அழுகிய இறைச்சிக்கு அஞ்சிய தீக்கள் தண்டனையின் பயத்தால் எரிவதைப் பார்.
12.15.32
अन्धंतम इवेदं स्यान्न प्रज्ञायेत किंचन ।
दण्डश्चेन्न भवेल्लोके विभजन्साध्वसाधुनी ॥ १२.१५.३२ ॥
உலகில் தண்டனை இல்லாவிட்டால் இவை அனைத்தும் குருட்டு இருள் போலாகும்; நல்லது கெட்டது எது என்று பிரித்தறியவும் எதுவும் தெரியாது.
12.15.33
येऽपि संभिन्नमर्यादा नास्तिका वेदनिन्दकाः ।
तेऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनाशु निपीडिताः ॥ १२.१५.३३ ॥
ஒழுக்கவரம்புகளை மீறிய நாத்திகர்களும் வேதங்களை நிந்திப்பவர்களும் கூட தண்டனையால் விரைவில் துன்புற்று இன்ப வாழ்வுக்குத் தகுதியாகின்றனர்.
12.15.34
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभो हि शुचिर्जनः ।
दण्डस्य हि भयाद्भीतो भोगायैव प्रकल्पते ॥ १२.१५.३४ ॥
தண்டனையால் அடக்கப்பட்ட உலகம் முழுவதும்; தூய மனிதர் அரிது. தண்டனையின் பயத்தால் அஞ்சியவனே இன்பத்துக்குத் தகுதியாகிறான்.
12.15.35
चातुर्वर्ण्यप्रमोदाय सुनीतिकरणाय च ।
दण्डो विधात्रा विहितो धर्मार्थौं भुवि रक्षितुम् ॥ १२.१५.३५ ॥
நால்வகை வர்ணத்தாரின் மகிழ்ச்சிக்கும் நல்ல நீதியை நிலைநாட்டவும் படைப்பாளர் தண்டனையை விதித்தார்; பூமியில் அறமும் பொருளும் காக்கப்பட.
12.15.36
यदि दण्डान्न विभ्येयुर्वयांसि श्वापदानि च ।
अद्युः पशून्मनुष्यांश्च यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ १२.१५.३६ ॥
தண்டனைக்கு அஞ்சாவிட்டால் பறவைகளும் கொடிய மிருகங்களும் கால்நடைகளையும் மனிதர்களையும், யாகத்துக்கான அவிகளையும் உண்டுவிடும்.
12.15.37
न ब्रह्मचार्यधीयीत न काल्यं दुहते च गौः ।
न कन्योद्वहनं गच्छेद्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३७ ॥
தண்டம் காக்கப்படாவிட்டால், பிரம்மசாரி ஓதமாட்டான்; காலையில் பசு கறக்கப்படாது; கன்னியை மணம் செய்வதும் நடக்காது.
12.15.38
विष्वग्लोपः प्रवर्तेत भिद्येरन्सर्वसेतवः ।
ममत्वं न प्रजानीयुर्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३८ ॥
தண்டம் காக்கப்படாவிட்டால், எங்கும் அழிவு பரவும்; அனைத்து அணைகளும் பாலங்களும் உடையும்; 'எனது' என்ற உணர்வை மக்கள் அறியமாட்டார்கள்.
12.15.39
न संवत्सरसत्राणि तिष्ठेयुरकुतोभयाः ।
विधिवद्दक्षिणावन्ति यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३९ ॥
தண்டம் காக்கப்படாவிட்டால், எவ்விடத்திலிருந்தும் அச்சமின்றி, முறைப்படி தக்ஷிணையுடன் நடக்கும் ஆண்டு நீளும் யாகச் சத்திரங்கள் நிலைக்கமாட்டா.
12.15.40
चरेयुर्नाश्रमे धर्मं यथोक्तं विधिमाश्रिताः ।
न विद्यां प्राप्नुयात्कश्चिद्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४० ॥
தண்டம் காக்கப்படாவிட்டால், ஆசிரமங்களில் முறையை ஏற்றவர்கள் கூறப்பட்ட தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கமாட்டார்கள்; யாரும் கல்வியைப் பெறமாட்டார்கள்.
12.15.41
न चोष्ट्रा न बलीवर्दा नाश्वाश्वतरगर्दभाः ।
न विद्यां प्राप्नुर्यानानि यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४१ ॥
தண்டம் காக்கப்படாவிட்டால், ஒட்டகங்களும் எருதுகளும் குதிரைகளும் கோவேறுக்கழுதைகளும் கழுதைகளும் வாகனங்களும் பயிற்சியைப் பெறமாட்டா.
12.15.42
न प्रेष्या वचनं कुर्युर्न बालो जातु कर्हिचित् ।
तिष्ठेत्पितुर्मते धर्मे यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४२ ॥
தண்டம் காக்கப்படாவிட்டால், ஏவலர் சொல்லைக் கேட்கமாட்டார்கள்; குழந்தை எக்காலத்திலும் தந்தையின் கருத்திலும் தர்மத்திலும் நிலைக்கமாட்டான்.
12.15.43
दण्डे स्थिताः प्रजाः सर्वा भयं दण्डे विदुर्बुधाः ।
दण्डे स्वर्गो मनुष्याणां लोकोऽयं च प्रतिष्ठितः ॥ १२.१५.४३ ॥
தண்டனையில் நிலைபெற்றவை அனைத்துக் குடிமக்களும்; ஞானியர் தண்டனையிலேயே அச்சத்தை அறிவர். தண்டனையிலேயே மனிதர்களுக்குச் சொர்க்கம் உள்ளது, இந்த உலகமும் அதன் மேல் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.15.44
न तत्र कूटं पापं वा वञ्चना वाऽपि दृश्यते ।
यत्र दण्डः सुविहितश्चरत्यरिविनाशनः ॥ १२.१५.४४ ॥
நன்கு விதிக்கப்பட்ட, எதிரிகளை அழிக்கும் தண்டனை எங்கு செயல்படுகிறதோ, அங்கு வஞ்சகமோ பாவமோ அல்லது ஏமாற்றமோ கூடக் காணப்படுவதில்லை.
12.15.45
हविः श्वा प्रलिहेद्दृष्ट्वा दण्डश्चेन्नोद्यतो भवेत् ।
हरेत्काकः पुरोडाशं यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४५ ॥
தண்டனை எழுந்து நிற்கவில்லை என்றால், நாய் அவியைக் கண்டு நக்கும்; தண்டனை காக்கவில்லை என்றால், காகம் புரோடாசத்தைக் கவர்ந்து செல்லும்.
12.15.46
यदीदं धर्मतो राज्यं विहितं यद्यधर्मतः ।
कार्यस्तत्र न शोको वै भुङ्क्ष्व भोगान्यजस्व च ॥ १२.१५.४६ ॥
இந்த அரசு தர்மத்தால் கிடைத்ததோ, அல்லது அதர்மத்தால் கிடைத்ததோ, இதில் துயரம் கொள்ளத் தேவையில்லை; இன்பங்களை அனுபவித்து யாகமும் செய்.
12.15.47
सुखेन धर्मं श्रीमन्तश्चरन्ति शुचिवाससः ।
संवसन्तः प्रियैर्दारैर्भुञ्जानाश्चान्नमुत्तमम् ॥ १२.१५.४७ ॥
செல்வம் நிறைந்தோர் தூய ஆடை அணிந்து, அன்பு மனைவியருடன் வாழ்ந்து, சிறந்த உணவை உண்டு, எளிதாக தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.
12.15.48
अर्थे सर्वे समारम्भाः समायत्ता न संशयः ।
स च दण्डे समायत्तः पश्य दण्डस्य गौस्वम् ॥ १२.१५.४८ ॥
செல்வத்தின் பொருட்டே அனைத்து முயற்சிகளும் தொடங்கப்படுகின்றன, அவை அதையே சார்ந்துள்ளன, இதில் ஐயமில்லை; அந்தச் செல்வமும் தண்டனையையே சார்ந்தது. தண்டனையின் பசுச்செல்வத்தைப் பார்.
12.15.49
लोकयात्रार्थमेवेह धर्मप्रवचनं कृतम् ।
अहिंसाऽसाधुहिंसेति श्रेयान्धर्मपरिग्रहः ॥ १२.१५.४९ ॥
உலக வாழ்க்கையின் பொருட்டே இங்கு தர்மத்தின் உபதேசம் செய்யப்பட்டது. அகிம்சை நல்லது; தகாத வன்முறை அல்ல; தர்மத்தை ஏற்பதே சிறந்தது.
12.15.50
नात्यन्तं गुणवत्किंचिन्न चाप्यत्यन्तनिर्गुणम् ।
उभयं सर्वकार्येषु दृश्यते साध्वसाधु च ॥ १२.१५.५० ॥
எதுவும் முழுவதும் நற்குணம் உடையதும் அல்ல, முழுவதும் குணமற்றதும் அல்ல. எல்லா செயல்களிலும் நன்மையும் தீமையும் இரண்டும் காணப்படுகின்றன.
12.15.51
पशूनां वृषणं छित्त्वा ततो भिन्दन्ति नस्सु तान् ।
वहन्ति बहवो भारान्बध्नन्ति दमयन्ति च ॥ १२.१५.५१ ॥
விலங்குகளின் விதைப்பைகளை அறுத்து, பின்னர் அவற்றின் மூக்குகளைத் துளைக்கிறார்கள். பல விலங்குகள் சுமைகளைச் சுமக்கின்றன; அவை கட்டப்பட்டு அடக்கப்படுகின்றன.
12.15.52
एवं पर्याकुले लोके वितथैर्जर्झरीकृते ।
तैस्तैर्न्यायैर्महाराज पुराणं धर्ममाचर ॥ १२.१५.५२ ॥
இவ்வாறு உலகம் குழம்பி, பொய்யான வழிகளால் சிதைந்துவிட்டபோது, ஓ மகாராஜா, அந்தந்த நெறிகளால் பழமையான தர்மத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்.
12.15.53
यज देहि प्रजा रक्ष धर्मं समनुपालय ।
अमित्राञ्जहि कौन्तेय मित्राणि परिपालय ॥ १२.१५.५३ ॥
யாகம் செய்யுங்கள், தானம் கொடுங்கள், குடிமக்களைக் காத்திடுங்கள், தர்மத்தை நன்கு பாதுகாத்திடுங்கள். ஓ குந்தியின் மகனே, எதிரிகளை அழியுங்கள்; நண்பர்களைப் போற்றுங்கள்.
12.15.54
मा च ते निघ्नतः शत्रून्मन्युर्भवतु पार्थिव ।
न तत्र किल्विषं किंचिद्धन्तुर्भवति भारत ॥ १२.१५.५४ ॥
ஓ அரசே, எதிரிகளைக் கொல்லும்போது உன் மனத்தில் கோபம் இருக்கக்கூடாது. ஓ பாரதா, கொல்பவனுக்கு அதில் எந்தக் குற்றமும் ஏற்படுவதில்லை.
12.15.55
आततायी हि यो हन्यादाततायिनमागतम् ।
न तेन भ्रूणहा स स्यान्मन्युस्तं मन्युमार्च्छति ॥ १२.१५.५५ ॥
தன்னை நோக்கி வந்த ஓர் ஆததாயியை ஆததாயி கொல்பவன் பிரூணஹத்தியாளன் ஆவதில்லை; கோபம் கோபத்தையுடையவனையே அடைகிறது.
12.15.56
अवध्यः सर्वभूतानामन्तरात्मा न संशयः ।
अवध्ये चात्मनि कथं वध्यो भवति कस्यचित् ॥ १२.१५.५६ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளுறை ஆன்மா கொல்லப்பட முடியாதது; இதில் ஐயமில்லை. கொல்லப்பட முடியாத ஆன்மாவில் எவரேனும் கொல்லப்படத்தக்கவரா?
12.15.57
यथा हि पुरुषः शालां पुनः संप्रविशेन्नवाम् ।
एव जीवः शरीराणि तानितानि प्रपद्यते ॥ १२.१५.५७ ॥
மனிதன் பழைய வீட்டை விட்டு மீண்டும் புதிய வீட்டில் நுழைவது போல, உயிர் பல்வேறு உடல்களை ஏற்றுக்கொள்கிறது.
12.15.58
देहान्पुराणानुत्सृज्य नवान्संप्रतिपद्यते ।
एवं मृत्युमुखं प्राहुर्जना ये तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.१५.५८ ॥
பழைய உடல்களை விட்டுவிட்டு புதியவற்றை அடைகிறது; இவ்வாறு உண்மையை உணர்ந்த மக்கள் இதை மரணத்தின் வாய் என்கின்றனர்.