Mahābhārata · Adhyāya 12.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.15.1
याज्ञसेन्या वचः श्रुत्वा पुनरेवार्जुनोऽब्रवीत् ।
अनुमान्य महाबाहुं ज्येष्ठं भ्रातरमीश्वरम् ॥ १२.१५.१ ॥
Ao ouvir as palavras de Yājñasenī, Arjuna falou novamente, dirigindo-se com respeito ao de braços poderosos, o irmão mais velho, o senhor.
12.15.2
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति ।
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः ॥ १२.१५.२ ॥
O castigo governa todos os súditos; só o castigo os protege. Entre os que dormem, o castigo permanece desperto; os sábios conhecem o castigo como dharma.
12.15.3
दण्डः संरक्षते धर्मं तथैवार्यं जनाधिप ।
कामं संरक्षते दण्डस्त्रिवर्गो दण्ड उच्यते ॥ १२.१५.३ ॥
Ó senhor dos homens, o castigo protege o dharma, e igualmente o que é apropriado. O castigo também protege o desejo; o castigo é chamado o triplo fim.
12.15.4
दण्डेन रक्ष्यते धान्यं धनं दण्डेन रक्ष्यते ।
एतद्विद्वानुपादाय स्वभावं पश्य लौकिकम् ॥ १२.१५.४ ॥
Pela punição o grão é protegido; pela punição a riqueza é protegida. Sabendo isto, observa a natureza mundana.
12.15.5
राजदण्डभयादेके नराः पापं न कुर्वते ।
यमदण्डभयादेके परलोकभयादपि ॥ १२.१५.५ ॥
Por medo do castigo do rei, alguns homens não cometem pecado; por medo do castigo de Yama alguns, e também por medo do outro mundo.
12.15.6
परस्परभयादेके पापाः पापं न कुर्वते ।
एवं सांसिद्धिके लोके सर्वं दण्डे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१५.६ ॥
Por medo mútuo, até os pecadores deixam de pecar. Assim, neste mundo, tudo o que se estabelece nos assuntos humanos repousa sobre o castigo.
12.15.7
दण्डस्यैव भयादेके न खादन्ति परस्परम् ।
अन्धेतमसि मज्जेयुर्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.७ ॥
Alguns não se devoram uns aos outros senão por medo do castigo; se o castigo não protegesse, afundariam na escuridão cega.
12.15.8
यस्माददान्तान्दमयत्यशिष्टान्दण्डयत्यपि ।
दमनाद्दण्डनाच्चैव तस्माद्दण्डं विदुर्बुधाः ॥ १२.१५.८ ॥
Porque doma os indomados e pune os indisciplinados; pela domesticação e pelo castigo, os sábios o chamam de daṇḍa, o castigo.
12.15.9
वाचि दण्डो ब्राह्मणानां क्षत्रियाणां भुजार्पणम् ।
धनदण्डाः स्मृता वैश्या निर्दण्डः शूद्र उच्यते ॥ १२.१५.९ ॥
Para os brâmanes o castigo é a palavra; para os kṣatriyas, o uso do braço; para os vaiśyas, multas de riqueza são declaradas; o śūdra é dito isento de castigo.
12.15.10
असंमोहाय मर्त्यानामर्थसंरक्षणाय च ।
मर्यादा स्थापिता लोके दण्डसंज्ञा विशांपते ॥ १२.१५.१० ॥
Para que os mortais não se confundam e para proteger a riqueza, estabeleceu-se no mundo um limite chamado castigo, ó senhor dos povos.
12.15.11
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति सूद्यतः ।
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत्साधु पश्यति ॥ १२.१५.११ ॥
Onde o castigo circula, escuro e de olhos vermelhos, erguido no alto, os súditos não se confundem, se o líder vê corretamente.
12.15.12
ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थस्च भिक्षुकः ।
दण्डस्यैव भयादेते मनुष्या वर्त्मनि स्थिताः ॥ १२.१५.१२ ॥
O estudante celibatário, o chefe de família, o morador da floresta e o mendicante: estes homens permanecem no caminho apenas por medo do castigo.
12.15.13
नाभीतो यजते राजन्नाभीतो दातुमिच्छति ।
नाभीतः पुरुषः कश्चित्समये स्थातुमिच्छति ॥ १२.१५.१३ ॥
Ó rei, ninguém sacrifica sem temor, ninguém deseja dar sem temor, e nenhum homem deseja permanecer num acordo sem temor.
12.15.14
नाच्छित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दुष्करम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ १२.१५.१४ ॥
Sem atingir os pontos vitais do inimigo, sem realizar uma ação difícil e sem golpear como um pescador, ninguém alcança grande prosperidade.
12.15.15
नाघ्नतः कीर्तिरस्तीह न वित्तं न पुनः प्रजाः ।
इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत।
माहेन्द्रं च गृहं लेभे लोकानां चेश्वरोऽभवत् ॥ १२.१५.१५ ॥
Para quem não mata não há aqui fama, nem riqueza, nem descendência. Indra tornou-se Mahendra somente pela morte de Vṛtra; obteve a morada de Indra e tornou-se senhor dos mundos.
12.15.16
य एव देवा हन्तारस्ताँल्लोकोऽर्चयते भृशम् ।
हन्तारुद्रस्तथास्कन्दः शक्रोऽग्निर्वरुणो यमः ॥ १२.१५.१६ ॥
Os próprios deuses que são matadores são grandemente honrados pelo mundo: o matador Rudra, igualmente Skanda, Śakra, Agni, Varuṇa e Yama.
12.15.17
हन्ता कालस्तथा वायुर्मृत्युर्वैश्रवणो रविः ।
वसवो मरुतः साध्या विश्वेदेवाश्च भारत ॥ १२.१५.१७ ॥
O matador Tempo, igualmente o Vento, a Morte, Vaiśravaṇa (Kubera), o sol, os Vasus, os Maruts, os Sādhyas e também os Viśvedevas, ó Bhārata.
12.15.18
एतान्देवान्नमस्यन्ति प्रतापप्रणता जनाः ।
न ब्रह्माणं न धातारं न पूषाणं कथंचन ॥ १२.१५.१८ ॥
As pessoas curvadas pelo poder prestam homenagem a estes mesmos deuses, não a Brahmā, não a Dhātṛ, de modo algum a Pūṣan.
12.15.19
मध्यस्थान्सर्वभूतेषु दान्ताञ्शमपरायणान् ।
यजन्ते मानवाः केचित्प्रशान्तान्सर्वकर्मसु ॥ १२.१५.१९ ॥
Alguns homens honram, em todos os ritos, aqueles que são imparciais com todos os seres, autocontrolados, dedicados à calma e serenos.
12.15.20
न हि पश्यामि जीवन्तं लोके कंचिदर्हिसया ।
सत्वैः सत्वा हि जीवन्ति दुर्बलैर्बलवत्तराः ॥ १२.१५.२० ॥
Não vejo no mundo ser vivo algum que viva sem causar dano. Os seres vivos vivem dos seres vivos; os mais fortes vivem dos mais fracos.
12.15.21
नकुलो मूषिकानत्ति बिडालो नकुलं तथा ।
बिडालमत्ति श्वा राजञ्श्वानं व्यालमृगस्तथा ॥ १२.१५.२१ ॥
O mangusto come ratos, e o gato come o mangusto. Ó rei, o cão come o gato, e assim também o animal selvagem devora o cão.
12.15.22
तानत्ति पुरुषः सर्वान्पश्य धर्मो यथा गतः ।
प्राणस्यान्नमिदं सर्वं जङ्गमं स्थावरं च यत् ॥ १२.१५.२२ ॥
O homem come todos eles. Vê como a lei do dharma seguiu: tudo isto, o que se move e o que não se move, é alimento da vida.
12.15.23
विधानं दैवविहितं तत्र विद्वान्न मुह्यति ।
यथा सृष्टोऽसि राजेन्द्र तथा भवितुमर्हसि ॥ १२.१५.२३ ॥
Esta ordenança foi determinada pelo destino, e o sábio não se confunde com ela. Ó senhor dos reis, como foste criado, assim deves ser.
12.15.24
विनीतक्रोधहर्षा हि मन्दा वनमुपाश्रिताः ।
विना वधं न कुर्वन्ति तापसाः प्राणयापनम् ॥ १२.१५.२४ ॥
Os ascetas gentis que se refugiaram na floresta, tendo contido a ira e a alegria, não sustentam a vida sem matar.
12.15.25
उदके बहवः प्राणाः पृथिव्यां च फलेषु च ।
न च कश्चिन्न तान्हन्ति किमन्यत्प्राणयापनम् ॥ १२.१५.२५ ॥
Na água, na terra e nos frutos há muitos seres vivos; não há ninguém que não os mate. Que outra coisa é senão o sustento da vida?
12.15.26
सूक्ष्मयोनीनि भूतानि तर्कगम्यानि कानिचित् ।
पक्ष्मणोऽपि निपातेन येषां स्यात्स्कन्धपर्ययः ॥ १२.१५.२६ ॥
Alguns seres têm origens sutis e só podem ser conhecidos pelo raciocínio; até a queda de um cílio pode causar a destruição de seus corpos.
12.15.27
ग्रामान्निष्क्रम्य मुनयो विगतक्रोधमत्सराः ।
वने कुटुम्बधर्माणो दृश्यन्ते परिमोहिताः ॥ १२.१५.२७ ॥
Os sábios que saíram da aldeia, livres de ira e inveja, são vistos na floresta cumprindo deveres domésticos, mas estão iludidos.
12.15.28
भूमिं भित्त्वौषधीश्छित्त्वा वृक्षादीनण्डजान्पशून् ।
मनुष्यास्तन्वये यज्ञांस्ते स्वर्गं प्राप्नुवन्ति च ॥ १२.१५.२८ ॥
Tendo rasgado a terra e cortado ervas, árvores e semelhantes, e animais nascidos de ovos, os homens realizam sacrifícios e alcançam o céu.
12.15.29
दण्डनीत्यां प्रणीतायां सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः ।
कौन्तेय सर्वभूतानां तत्र मे नास्ति संशयः ॥ १२.१५.२९ ॥
Quando a ciência do castigo é estabelecida, todos os empreendimentos têm sucesso; filho de Kuntī, sobre todos os seres não tenho dúvida disso.
12.15.30
दण्डश्चेन्न भवेल्लोके विनश्येयुरिमाः प्रजाः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १२.१५.३० ॥
Se o castigo não existisse no mundo, estes súditos peratravés; como na água os peixes mais fortes devoram os mais fracos, assim os mais poderosos devorariam os fracos.
12.15.31
सत्यं बतेदं ब्रह्मणा पूर्वमुक्तं दण्डः प्रजा रक्षति साधुनीतः ।
पश्याग्नयः पूतिमांसस्य भीताः सन्तर्जिता दण्डभयाज्ज्वलन्ति ॥ १२.१५.३१ ॥
É verdade o que Brahmā disse outrora: o castigo, bem administrado, protege os súditos. Vê como os fogos, assustados pela carne podre, ardem por medo do castigo.
12.15.32
अन्धंतम इवेदं स्यान्न प्रज्ञायेत किंचन ।
दण्डश्चेन्न भवेल्लोके विभजन्साध्वसाधुनी ॥ १२.१५.३२ ॥
Se não houvesse castigo no mundo, tudo isto seria como trevas cegas, e nada seria reconhecido, pois o bem e o mal não se distinguiriam.
12.15.33
येऽपि संभिन्नमर्यादा नास्तिका वेदनिन्दकाः ।
तेऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनाशु निपीडिताः ॥ १२.१५.३३ ॥
Até aqueles que ultrapassaram os limites da conduta, os ateus que difamam os Vedas, são logo afligidos pelo castigo e assim tornam-se aptos ao gozo.
12.15.34
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभो हि शुचिर्जनः ।
दण्डस्य हि भयाद्भीतो भोगायैव प्रकल्पते ॥ १२.१५.३४ ॥
O mundo inteiro é domado pelo castigo; uma pessoa pura é rara. Só quem se assusta com o temor do castigo torna-se apto ao gozo.
12.15.35
चातुर्वर्ण्यप्रमोदाय सुनीतिकरणाय च ।
दण्डो विधात्रा विहितो धर्मार्थौं भुवि रक्षितुम् ॥ १२.१५.३५ ॥
Para a alegria das quatro castas e para estabelecer a boa conduta, o Criador instituiu o castigo, para proteger o dharma e a riqueza sobre a terra.
12.15.36
यदि दण्डान्न विभ्येयुर्वयांसि श्वापदानि च ।
अद्युः पशून्मनुष्यांश्च यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ १२.१५.३६ ॥
Se as aves e as feras não temessem o castigo, devorariam o gado e as pessoas, e também as oblações destinadas ao sacrifício.
12.15.37
न ब्रह्मचार्यधीयीत न काल्यं दुहते च गौः ।
न कन्योद्वहनं गच्छेद्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३७ ॥
Se o bastão do castigo não protege, o estudante celibatário não estudará, a vaca não será ordenhada ao amanhecer e uma donzela não irá casar-se.
12.15.38
विष्वग्लोपः प्रवर्तेत भिद्येरन्सर्वसेतवः ।
ममत्वं न प्रजानीयुर्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३८ ॥
Se o bastão do castigo não protege, a destruição se espalhará por toda parte, todas as represas e pontes se romperão, e as pessoas não reconhecerão o sentido de «meu».
12.15.39
न संवत्सरसत्राणि तिष्ठेयुरकुतोभयाः ।
विधिवद्दक्षिणावन्ति यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.३९ ॥
Se o bastão do castigo não protege, as sessões sacrificiais de um ano, ricas em oferendas, realizadas segundo a regra e livres de temor de qualquer lado, não subsistirão.
12.15.40
चरेयुर्नाश्रमे धर्मं यथोक्तं विधिमाश्रिताः ।
न विद्यां प्राप्नुयात्कश्चिद्यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४० ॥
Se o bastão do castigo não protege, os que se apegam à regra nos eremitérios não praticarão o dever como prescrito, e ninguém obterá conhecimento.
12.15.41
न चोष्ट्रा न बलीवर्दा नाश्वाश्वतरगर्दभाः ।
न विद्यां प्राप्नुर्यानानि यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४१ ॥
Se o bastão do castigo não protege, nem camelos, nem bois de tração, nem cavalos, nem mulas e burros, nem veículos obterão treinamento.
12.15.42
न प्रेष्या वचनं कुर्युर्न बालो जातु कर्हिचित् ।
तिष्ठेत्पितुर्मते धर्मे यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४२ ॥
Se o bastão do castigo não protege, os servos não obedecerão às palavras, e a criança jamais permanecerá firme na opinião do pai e no dever.
12.15.43
दण्डे स्थिताः प्रजाः सर्वा भयं दण्डे विदुर्बुधाः ।
दण्डे स्वर्गो मनुष्याणां लोकोऽयं च प्रतिष्ठितः ॥ १२.१५.४३ ॥
Todos os súditos repousam sobre o castigo (daṇḍa); os sábios conhecem o temor no castigo. No castigo está o céu dos homens, e este mundo também se sustenta sobre ele.
12.15.44
न तत्र कूटं पापं वा वञ्चना वाऽपि दृश्यते ।
यत्र दण्डः सुविहितश्चरत्यरिविनाशनः ॥ १२.१५.४४ ॥
Onde opera um castigo bem ordenado, destruidor dos inimigos, não se vê engano, pecado nem mesmo fraude.
12.15.45
हविः श्वा प्रलिहेद्दृष्ट्वा दण्डश्चेन्नोद्यतो भवेत् ।
हरेत्काकः पुरोडाशं यदि दण्डो न पालयेत् ॥ १२.१५.४५ ॥
Se o castigo não estiver erguido, o cão verá a oferenda (haviḥ) e a lamberá; se o castigo não proteger, o corvo levará o bolo sacrificial (puroḍāśa).
12.15.46
यदीदं धर्मतो राज्यं विहितं यद्यधर्मतः ।
कार्यस्तत्र न शोको वै भुङ्क्ष्व भोगान्यजस्व च ॥ १२.१५.४६ ॥
Se este reino foi obtido segundo o dharma, ou se foi obtido segundo o adharma, não deve haver tristeza por isso; desfruta dos prazeres e realiza o sacrifício.
12.15.47
सुखेन धर्मं श्रीमन्तश्चरन्ति शुचिवाससः ।
संवसन्तः प्रियैर्दारैर्भुञ्जानाश्चान्नमुत्तमम् ॥ १२.१५.४७ ॥
Os prósperos, vestidos com roupas puras, praticam o dharma com facilidade, vivendo com suas amadas esposas e comendo o melhor alimento.
12.15.48
अर्थे सर्वे समारम्भाः समायत्ता न संशयः ।
स च दण्डे समायत्तः पश्य दण्डस्य गौस्वम् ॥ १२.१५.४८ ॥
Por causa da riqueza começam todas as empresas e dela dependem, sem dúvida; e essa riqueza depende do castigo. Contempla a riqueza em gado do castigo.
12.15.49
लोकयात्रार्थमेवेह धर्मप्रवचनं कृतम् ।
अहिंसाऽसाधुहिंसेति श्रेयान्धर्मपरिग्रहः ॥ १२.१५.४९ ॥
Para o curso do mundo foi aqui dado o ensinamento do dharma. A não violência é boa, a violência indevida não; abraçar o dharma é o melhor.
12.15.50
नात्यन्तं गुणवत्किंचिन्न चाप्यत्यन्तनिर्गुणम् ।
उभयं सर्वकार्येषु दृश्यते साध्वसाधु च ॥ १२.१५.५० ॥
Nada é inteiramente dotado de mérito, nem nada é inteiramente desprovido de mérito; em todas as ações vê-se tanto o bem quanto o mal.
12.15.51
पशूनां वृषणं छित्त्वा ततो भिन्दन्ति नस्सु तान् ।
वहन्ति बहवो भारान्बध्नन्ति दमयन्ति च ॥ १२.१५.५१ ॥
Depois de cortar os testículos dos animais, perfuram-lhes as narinas. Muitos animais carregam fardos; são amarrados e domados.
12.15.52
एवं पर्याकुले लोके वितथैर्जर्झरीकृते ।
तैस्तैर्न्यायैर्महाराज पुराणं धर्ममाचर ॥ १२.१५.५२ ॥
Quando o mundo está assim perturbado e corroído por caminhos falsos, ó grande rei, pratica o antigo dharma por esses mesmos métodos.
12.15.53
यज देहि प्रजा रक्ष धर्मं समनुपालय ।
अमित्राञ्जहि कौन्तेय मित्राणि परिपालय ॥ १२.१५.५३ ॥
Realiza o sacrifício, dá presentes, protege os teus súbditos e cumpre bem o dharma. Ó filho de Kuntī, abate os teus inimigos e protege os teus amigos.
12.15.54
मा च ते निघ्नतः शत्रून्मन्युर्भवतु पार्थिव ।
न तत्र किल्विषं किंचिद्धन्तुर्भवति भारत ॥ १२.१५.५४ ॥
Que não haja ira em ti, ó rei, enquanto abates os teus inimigos; nisso não há falta alguma para quem mata, ó Bhārata.
12.15.55
आततायी हि यो हन्यादाततायिनमागतम् ।
न तेन भ्रूणहा स स्यान्मन्युस्तं मन्युमार्च्छति ॥ १२.१५.५५ ॥
Quem mata um agressor que vem contra ele não é culpado de matar um embrião brâmane; a ira alcança aquele mesmo que está irado.
12.15.56
अवध्यः सर्वभूतानामन्तरात्मा न संशयः ।
अवध्ये चात्मनि कथं वध्यो भवति कस्यचित् ॥ १२.१५.५६ ॥
O eu interior de todos os seres não pode ser morto, não há dúvida; como alguém pode ser matável num eu que não pode ser morto?
12.15.57
यथा हि पुरुषः शालां पुनः संप्रविशेन्नवाम् ।
एव जीवः शरीराणि तानितानि प्रपद्यते ॥ १२.१५.५७ ॥
Assim como uma pessoa, deixando uma casa velha, entra de novo numa nova, assim o ser vivo assume corpos um após outro.
12.15.58
देहान्पुराणानुत्सृज्य नवान्संप्रतिपद्यते ।
एवं मृत्युमुखं प्राहुर्जना ये तत्त्वदर्शिनः ॥ १२.१५.५८ ॥
Tendo abandonado os corpos velhos, obtém novos; assim, os que veem a verdade chamam isto de boca da morte.