Mahābhārata · Adhyāya 12.152
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.152.1
कच्चित्पितामहेनासीच्छ्रुवं वा दृष्टमेव च ।
कच्चिन्मर्त्यो मृतो राजन्पुनरुज्जीवितोऽभवत् ॥ १२.१५२.१ ॥
O König, hat der Großvater jemals gehört oder gesehen, dass ein gestorbener Sterblicher wieder zum Leben erweckt wurde?
12.152.2
शृणु पार्थ यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
गृध्रजम्बुकसंवादं यो वृत्तो वैदिशे पुरे ॥ १२.१५२.२ ॥
Höre, Pārtha, die alte Geschichte, wie sie sich zutrug: das Zwiegespräch zwischen Geier und Schakal, das in der Stadt Vaidiśa stattfand.
12.152.3
कस्यचिद्ब्राह्मणस्यासीद्दुःखलब्धः सुतो मृतः ।
बाल एव विशालाक्षो बालग्रहनिपीडितः ॥ १२.१५२.३ ॥
Der Sohn eines gewissen Brahmanen, mit großer Mühe erlangt, starb; er war noch ein Kind, großäugig, von einem Kindergestirn bedrängt.
12.152.4
दुःखिताः केचिदादाय बालमप्राप्तयोवनम् ।
कुलसर्वस्वभूतं वै रुदन्तः शोककर्शिताः ॥ १२.१५२.४ ॥
Einige Trauernde, die das Kind aufnahmen, das das Jünglingsalter noch nicht erreicht hatte, das ganze Vermögen der Sippe, weinend und von Kummer ausgezehrt.
12.152.5
बालं मृतं गृहीत्वाऽथ श्मशानाभिमुखाः स्थिताः ।
अङ्गेनाङ्गं समाक्रस्य रुरुदुर्भृशदुःखिताः ॥ १२.१५२.५ ॥
Dann standen sie, das tote Kind tragend, dem Leichenplatz zugewandt; Glied an Glied gedrückt, weinten sie tief betrübt.
12.152.6
शोचन्तस्तस्य पूर्वोक्तान्भाषितांश्चासकृत्पुनः ।
तं बालं भूतले क्षिप्य प्रतिगन्तुं न शक्नुयुः ॥ १२.१५२.६ ॥
Klagend, immer wieder die zuvor über das Kind gesprochenen Worte erinnernd, vermochten sie nicht, es auf den Boden zu legen und zurückzukehren.
12.152.7
तेषां रुदितशब्देन गृध्रोऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
प्रेतात्मकमिमंकाले त्यक्त्वा गच्छत माचिरम् ॥ १२.१५२.७ ॥
Als er ihr Weinen hörte, kam ein Geier heran und sprach: »Lasst dieses Kind in Gestalt eines Geistes hier zurück und geht schnell, zögert nicht.«
12.152.8
इह पुंसां सहस्राणि स्त्रीसहस्राणि चैव ह ।
समानीतानि कालेन हित्वा वै यान्ति बान्धवाः ॥ १२.१५२.८ ॥
Hier liegen Tausende Männer und Tausende Frauen, von der Zeit zusammengeführt; doch die Verwandten verlassen sie und gehen fort.
12.152.9
संपश्यत जगत्सर्वं सुखदुःखैरधिष्ठितम् ।
संयोगो विप्रयोगश्च पर्यायेणोपलभ्यते ॥ १२.१५२.९ ॥
Seht, die ganze Welt ist von Freude und Leid durchdrungen; Vereinigung und Trennung werden abwechselnd erfahren.
12.152.10
गृहीत्वा ये च गच्छन्ति येऽनुयान्ति च तान्मृतान् ।
तेऽप्यायुषः प्रमाणेन स्वेन गच्छन्ति जन्तवः ॥ १२.१५२.१० ॥
Auch die, die die Toten forttragen, und die, die ihnen folgen, gehen, jeder nach dem Maß seiner eigenen Lebenszeit.
12.152.11
अलं स्थित्वा श्मशानेऽस्मिन्गृध्रगोमायुसंकुले ।
कङ्कालबहुले घोरे सर्वप्राणिभयंकरे ॥ १२.१५२.११ ॥
Genug des Verweilens auf diesem Leichenplatz, voller Geier und Schakale, übersät mit Knochen, schrecklich und furchterregend für alle Wesen.
12.152.12
न पुनर्जीवितः कश्चित्कालधर्ममुपागतः ।
प्रियो वा यदि वा द्वेष्यः प्राणिनां गतिरीदृशी ॥ १२.१५२.१२ ॥
Niemand, der dem Gesetz der Zeit verfallen ist, kehrt je ins Leben zurück, ob lieb oder verhasst; so ist der Lauf der Lebewesen.
12.152.13
सर्वेण खलु मर्तव्यं मर्त्यलोके प्रसूयता ।
कृतान्तविहिते मार्गे मृतं को जीवयिष्यति ॥ १२.१५२.१३ ॥
Jeder, der in dieser sterblichen Welt geboren wird, muss gewiss sterben. Wer kann den Toten ins Leben zurückrufen, der den von Kṛtānta bestimmten Weg gegangen ist?
12.152.14
दिशान्तोपचितो यावदस्तं गच्छति भास्करः ।
गम्यतां स्वमधिष्ठानं सुतस्नेहं विसृज्य वै ॥ १२.१५२.१४ ॥
Solange die Sonne, am Rand der Himmelsrichtungen versammelt, zum Untergang hinabsteigt, lege deine Zuneigung zum Sohn ab und begib dich zu deiner Wohnstätte.
12.152.15
ततो गृध्रवचः श्रुत्वा विक्रोशन्तस्तदा नृप ।
बान्धवास्तेऽभ्यगच्छन्त पुत्रमुत्सृज्य भूतले ॥ १२.१५२.१५ ॥
Da gingen die Verwandten, o König, als sie die Worte des Geiers hörten und laut klagten, fort und ließen den Sohn auf dem Boden zurück.
12.152.16
विनिश्चित्याथ च तदा विक्रोशन्तस्ततस्ततः ।
मृत इत्येव गच्छन्तो निराशास्तस्य दर्शने ॥ १२.१५२.१६ ॥
Dann, nachdem sie sich entschieden hatten, klagend hierhin und dorthin, sagend 'Er ist tot', gingen sie fort, ohne Hoffnung, ihn wiederzusehen.
12.152.17
निश्चितार्थाश्च ते सर्वे संत्यजन्तः स्वमात्मजम् ।
निराशा जीविते तस्य मार्गमावृत्य धिष्ठिताः ॥ १२.१५२.१७ ॥
Sie alle, nun gewiss, gaben ihren eigenen Sohn auf, verzweifelt über sein Leben, und standen da und versperrten den Weg.
12.152.18
ध्वाङ्क्षपक्षसवर्णस्तु बिलान्निःसृत्य जम्बुकः ।
गच्छमानान्स्म तानाह निर्घृणाः खलु मानुषाः ॥ १२.१५२.१८ ॥
Der Schakal, von der Farbe eines Krähenflügels, kam aus seinem Loch hervor und sprach zu den Fortgehenden: »Wahrlich, die Menschen sind unbarmherzig.«
12.152.19
आदित्योऽयं स्थितो मूढाः स्नेहं कुरुत मा भयम् ।
बहुरूपो मुहूर्ताच्च जीवेदपि च बालकः ॥ १२.१५२.१९ ॥
Die Sonne steht hier aufgegangen, ihr Toren! Zeigt Zuneigung, fürchtet euch nicht. Dieses Kind kann, in vielerlei Gestalt, im Augenblick sogar wieder leben.
12.152.20
दर्भान्भूमौ विनिक्षिप्य पुत्रस्नेहविनाकृताः ।
श्मशाने सुतमुत्सृज्य कस्माद्गच्छत निर्घृणाः ॥ १२.१५२.२० ॥
Ihr habt das Darbha-Gras auf den Boden gelegt, ohne Liebe zu euren Söhnen, und euren Sohn auf dem Leichenplatz zurückgelassen. Warum geht ihr fort, ihr Erbarmungslosen?
12.152.21
न वोऽस्त्यस्मिन्सुते स्नेहो बाले मधुरभाषिणि ।
यस्य भाषितमात्रेण प्रसादमधिगच्छत ॥ १२.१५२.२१ ॥
Ihr habt keine Zuneigung zu diesem süß sprechenden Kind, durch dessen bloße Worte ihr hättet Gnade finden können.
12.152.22
न पश्यध्वं सुतस्नेहो यादृशः पशुपक्षिणाम् ।
न तेषां धारयित्वा तान्कश्चिदस्ति फलागमः ॥ १२.१५२.२२ ॥
Seht ihr nicht die Liebe zu den Kindern, wie sie Tiere und Vögel haben? Gibt es keine Frucht davon, sie zu ernähren?
12.152.23
चतुष्पात्पक्षिकीटानां प्राणिनां स्नेहसङ्गिनाम् ।
परलोकगतिस्थानां मुनियज्ञक्रियामिव ॥ १२.१५२.२३ ॥
Die vierfüßigen Tiere, Vögel und Insekten, lebende Wesen, durch Zuneigung gebunden, die auf dem Weg in die andere Welt stehen, sind wie die Opferhandlungen der Weisen.
12.152.24
तेषां पुत्राभिरामाणामिह लोके परत्र च ।
न गुणो दृश्यते कश्चित्प्रजाः संधारयन्ति च ॥ १२.१५२.२४ ॥
An diesen Wesen, die sich an ihren Kindern erfreuen, ist weder in dieser noch in der anderen Welt irgendeine Tugend zu sehen; dennoch ernähren sie ihre Nachkommen.
12.152.25
अपश्यतां प्रियान्पुत्रान्येषां शोको न तिष्ठति ।
न ते पोषणसंप्रीता मातापितर एव हि ॥ १२.१५२.२५ ॥
Bei denen, die ihre lieben Söhne nicht mehr sehen, bleibt der Kummer nicht; und Mütter und Väter, die sich am Aufziehen erfreuen, sind in Wahrheit nicht so.
12.152.26
मानुषाणां कुतः स्नेहो येषां शोको न विद्यते ।
इमं कुलकरं पुत्रं त्यक्त्वा क्व नु गमिष्यथ ॥ १२.१५२.२६ ॥
Wie kann bei Menschen Zuneigung sein, in denen kein Kummer ist? Nachdem ihr diesen Sohn, den Erhalter der Sippe, verlassen habt, wohin wollt ihr nun gehen?
12.152.27
चिरं मुञ्चत बाष्पं च चिरं स्नेहेनन पश्यत ।
एवंविधानि हीष्टानि दुस्त्यजानि विशेषतः ॥ १२.१५२.२७ ॥
Vergießt lange Tränen und schaut lange mit Zuneigung hin; solche lieben Dinge sind besonders schwer zu verlassen.
12.152.28
क्षीणस्याथामिशस्तस्य श्मशानाभिमुखस्य च ।
बान्धवा यत्र तिष्ठति तत्रान्यो नाधितिष्ठति ॥ १२.१५२.२८ ॥
Wo seine Verwandten bei dem Erschöpften stehen, der von Leid gezeichnet dem Leichenplatz zugewandt ist, stellt sich kein anderer hin.
12.152.29
सर्वस्य दयिताः प्राणाः सर्वः स्नेहं च विन्दति ।
तिर्यग्योनिष्वपि संतां स्नेहं पश्यत यादृशम् ॥ १२.१५२.२९ ॥
Das Leben ist allen lieb, und alle finden Zuneigung; selbst unter den tierischen Geburten seht, welche Zuneigung zur Nachkommenschaft besteht.
12.152.30
त्यक्त्वा कथं गच्छथेमं पद्मलोलायतेक्षणम् ।
यथा नवोद्वाहकृतं स्नानमाल्यविभूषितम्। ॥ १२.१५२.३० ॥
Wie könnt ihr fortgehen und diesen verlassen, mit lotusgleichen, zitternden, weiten Augen? Er gleicht einem, der für eine neue Hochzeit gebadet und mit Girlanden geschmückt ist.
12.152.31
जम्बुकस्य वचः श्रुत्वा कृपणं परिदेवतः ।
न्यवर्तन्त तदा सर्वे बालार्थं ते स्म मानुषाः ॥ १२.१५२.३१ ॥
Als sie die kläglichen, klagenden Worte des Schakals hörten, kehrten da alle jene Menschen um, um des Kindes willen.
12.152.32
अहो बत नृशंसेन जम्बुकेनाल्पमेधसा ।
क्षुद्रेणोक्ता हीनसत्वा मानुषाः किं निवर्तथ ॥ १२.१५२.३२ ॥
Ach! Auf die Worte dieses grausamen, schwachsinnigen, niederträchtigen Schakals hin, warum kehrt ihr um, ihr mutlosen Menschen?
12.152.33
पञ्चभूतपरित्यक्तं शुष्कं काष्ठत्वमागतम् ।
कस्माच्छोचथ निश्चेष्टमात्मानं किं न शोचथ ॥ १२.१५२.३३ ॥
Warum trauert ihr um diesen bewegungslosen Leib, von den fünf Elementen verlassen, verdorrt und zu Holz geworden? Warum trauert ihr nicht um euer eigenes Selbst?
12.152.34
तपः कुरुत वै तीव्रं मुच्यध्वं येन किल्बिषात् ।
तपसा लभ्यते सर्वं विलापः किं करिष्यति ॥ १२.१५२.३४ ॥
Übt harte Askese, damit ihr von der Sünde befreit werdet. Durch Askese wird alles erlangt; was wird Klage bewirken?
12.152.35
अनिष्टानि न भाग्यानि जानीत स्वंस्वमात्मना ।
येन गच्छति बालोऽयं दत्त्वा शोकमनन्तकम् ॥ १२.१५२.३५ ॥
Wisset, dass Unglück und Glück jeweils aus dem eigenen Selbst kommen; durch sie geht dieses Kind dahin und hinterlässt endlosen Schmerz.
12.152.36
धनं गावः सुवर्णं च मणिरत्नमथापि च ।
अपत्यं च तपोमूलं तपो योगाच्च लभ्यते ॥ १२.१५२.३६ ॥
Reichtum, Rinder, Gold, Edelsteine und Juwelen, auch Nachkommenschaft, haben ihre Wurzel in der Askese; durch Askese und Übung werden sie erlangt.
12.152.37
यथा कृता च भूतेषु प्राप्यते सुखदुःखिता ।
गृहीत्वा जायते जन्तुर्दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१५२.३७ ॥
Wie unter den Wesen Glück und Leid gemäß den vollbrachten Taten erlangt werden, so erfährt das Lebewesen, nachdem es geboren wurde, Leiden und Freuden.
12.152.38
न कर्मणा पितुः पुत्रः पिता व्रा पुत्रकर्मणा ।
मार्गेणान्येन गच्छन्ति बद्धाः सुकृतदुष्कृतैः ॥ १२.१५२.३८ ॥
Nicht durch die Tat des Vaters der Sohn, noch durch die Tat des Sohnes der Vater; die gebundenen Wesen gehen auf verschiedenen Wegen, durch ihre guten und bösen Taten.
12.152.39
धर्मं चरत यत्नेन तथाऽधर्मान्निवर्तत ।
वर्तध्वं च यथाकालं दैवतेषु द्विजेषु च ॥ १२.१५२.३९ ॥
Übt das Dharma mit Eifer und wendet euch vom Adharma ab; verhaltet euch zur rechten Zeit gegenüber den Göttern und den Zweimalgeborenen angemessen.
12.152.40
शोकं त्यजत दैन्यं च सुतस्नेहान्निवर्तत ।
त्यज्यतामयमाक्रोशस्ततः शीघ्रं निवर्तत ॥ १२.१५२.४० ॥
Gebt Trauer und Verzagtheit auf, wendet euch von der Liebe zu den Söhnen ab. Diese Klage soll aufgegeben werden, dann kehrt schnell zurück.
12.152.41
यत्करोति शुभं कर्म तथा कर्म सुदारुणम् ।
तत्कर्तैव समश्नाति बान्धवानां किमत्र ह ॥ १२.१५२.४१ ॥
Wer eine gute Tat tut oder eine sehr grausame, der allein genießt ihre Frucht; was haben hier die Verwandten damit zu schaffen?
12.152.42
इह त्यक्त्वा न तिष्ठन्ति बान्धवा बान्धवं प्रियम् ।
स्नेहमुत्सृज्य गच्छन्ति बाष्पपूर्णाविलेक्षणाः ॥ १२.१५२.४२ ॥
Hier bleiben Verwandte nicht, nachdem sie einen geliebten Verwandten verlassen haben; die Zuneigung lassen sie fahren und gehen mit tränenvollen, getrübten Augen davon.
12.152.43
प्राज्ञो वा यदि वा मूर्खः सधनो निर्धनोऽपि वा ।
सर्वः कालवशं याति शुभाशुभसमन्वितः ॥ १२.१५२.४३ ॥
Ob weise oder töricht, reich oder arm, geht jeder, mit Gutem und Bösem verbunden, in die Gewalt der Zeit.
12.152.44
किं करिष्यथ शोचित्वा मृतं किमनुशोचथ ।
सर्वस्य हि प्रभुः कालो धर्मतः समदर्शनः ॥ १२.१५२.४४ ॥
Was werdet ihr durch Trauern erreichen? Warum betrauert ihr den Toten? Die Zeit ist der Herr aller; gemäß dem Dharma sieht sie alle gleich.
12.152.45
यौवनस्थांश्च बालांश्च बृद्धान्गर्भगतानपि ।
सर्वानाविशते मृत्युरेवंभूतमिदं जगत् ॥ १२.१५२.४५ ॥
Der Tod ergreift alle: die Jungen, die Kinder, die Alten, selbst die im Mutterleib. So ist diese Welt.
12.152.46
अहो मन्दीकृतः स्नेहो गृध्रेणेहाल्पबुद्धिना ।
पुत्रस्नेहाभिभूतानां युष्माकं शोचतां भृशम् ॥ १२.१५२.४६ ॥
Ach! Hier hat der Geier von geringem Verstand die Zuneigung abgestumpft, während ihr, von der Liebe zu euren Söhnen überwältigt, überaus trauert.
12.152.47
समैः सम्यक्प्रयुक्तैश्च वचनैर्हेतुदर्शनैः ।
सर्वमेतत्प्रपद्याशु कुरुध्वं वा विचारणां।
यद्गच्छथ जलस्थानं स्नेहमुत्सृज्य दुस्त्यजम् ॥ १२.१५२.४७ ॥
Nachdem ihr all dies rasch durch wohlgesprochene Worte und aufzeigende Gründe erfasst habt, bedenkt es und gebt die schwer zu lassende Zuneigung auf, und geht zum Ort des Wassers.
12.152.48
अहो पुत्रवियोगेन मृतशून्योपसेवनात् ।
क्रोशतां वा भृशं दुःखं विवत्सानां गवामिव ॥ १२.१५२.४८ ॥
Ach! Durch die Trennung von den Söhnen und das Dienen des Toten und der Leere ist der Schmerz von euch Klagenden überaus groß, wie der der Kühe, denen die Kälber genommen sind.
12.152.49
अद्य शोकं विजानामि मानुषाणां महीतले ।
स्नेहं हि कारणं कृत्वा ममाप्यश्रूण्यथापतन् ॥ १२.१५२.४९ ॥
Heute kenne ich den Kummer der Menschen auf der Erde, denn auch meine Tränen fielen, die Zuneigung als Ursache habend.
12.152.50
यत्नो हि सततं कार्यस्ततो दैवेन सिद्ध्यति ।
दैवं पुरुषकारश्च कृतान्तेनोपपद्यते ॥ १२.१५२.५० ॥
Die Anstrengung muss stets unternommen werden; dann gelingt es durch das Schicksal. Schicksal und menschliche Anstrengung entstehen beide aus Kṛtānta, der Zeit.
12.152.51
अनिर्वेदः सदा कार्यो निर्वेदाद्धि कुतः सुखम् ।
प्रयत्नात्प्राप्यते ह्यर्थः कस्माद्गच्छथ निर्दयम् ॥ १२.१५२.५१ ॥
Man soll niemals verzweifeln; denn wie käme aus der Verzweiflung Glück? Das Ziel wird durch Mühe erreicht; warum geht ihr so erbarmungslos fort?
12.152.52
आत्ममांसोपवृत्तं च शरीरार्धमर्यी तनुम् ।
पितॄणां वंशकर्तारं वने त्यक्त्वा क्व यास्यथ ॥ १२.१५२.५२ ॥
Nachdem ihr diesen edlen Leib, eure eigene Hälfte, aus eurem Fleisch geboren, den Fortsetzer der Ahnenlinie, im Wald zurückgelassen habt, wohin werdet ihr gehen?
12.152.53
अथवाऽस्तं गते सूर्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
ततो नेष्यश्च वा पुत्रमिहस्था वा भविष्यथ ॥ १२.१५२.५३ ॥
Oder, wenn die Sonne untergegangen und die Dämmerungszeit gekommen ist, dann werdet ihr den Sohn wegtragen, oder ihr werdet hier bleiben.
12.152.54
अद्य वर्षसहस्रं मे साग्रं जातस्य मानुषाः ।
न च पश्यामि जीवन्तं मृतं स्त्रीपुंनपुंसकम् ॥ १२.१५२.५४ ॥
Heute sind seit meiner Geburt mehr als tausend Jahre vergangen, o Menschen; ich sehe weder den Lebenden noch den Toten, weder Frau noch Mann noch Zwitter.
12.152.55
मृता गर्भेषु जायन्ते जातमात्रा म्रियन्ति च ।
चंक्रमन्तो म्रियन्ते च यौवनस्थास्तथा परे ॥ १२.१५२.५५ ॥
Die im Mutterleib Gestorbenen werden geboren; die eben Geborenen sterben; die beim Gehen sterben, und die in der Jugend Stehenden und die anderen sterben ebenso.
12.152.56
अनित्यानीह भाग्यानि चतुष्पात्पक्षिणामपि ।
जङ्गमाजङ्गमानां च ह्यायुरग्रेऽवतिष्ठते ॥ १२.१५२.५६ ॥
Hier sind auch die Schicksale der vierfüßigen Wesen und der Vögel unbeständig; die Lebensdauer der beweglichen und unbeweglichen Wesen steht im Voraus fest.
12.152.57
इष्टदारवियुक्ताश्च पुत्रशोकान्वितास्तथा ।
दह्यमानाः स्म शोकेन गृहं गच्छन्ति नित्यशः ॥ १२.१५२.५७ ॥
Von ihren geliebten Frauen getrennt und von Trauer um ihre Söhne erfüllt, brennend vor Kummer, kehren sie täglich nach Hause zurück.
12.152.58
अनिष्टानां सहस्राणि तथेष्टानां शतानि च ।
उत्सृज्येह प्रयाता वै बान्धवा भृशदुःखिताः ॥ १२.१५२.५८ ॥
Tausende Unerwünschtes und Hunderte Geliebtes hier zurücklassend, ziehen die tief betrübten Verwandten davon.
12.152.59
त्यज्यतामेष निस्तेजाः शून्यः काष्ठत्वमागतः ।
अन्यदेहविषक्तं हि शिशुं काष्ठमुपासथ ॥ १२.१५२.५९ ॥
Gebt diesen auf, glanzlos und leer, zu Holz geworden. Dieses Kind, an einen anderen Körper gebunden, warum hegt ihr es wie Holz?
12.152.60
त्यक्तजीवस्य वै बाष्पं कस्माद्धित्वा न गच्छत ।
निरर्थको ह्ययं स्नेहो निष्फलश्च परिश्रमः ॥ १२.१५२.६० ॥
Warum verlasst ihr ihn nicht, Tränen vergießend um einen, dessen Leben entwichen ist? Diese Zuneigung ist zwecklos, und diese Mühe ist fruchtlos.
12.152.61
न च क्षुर्भ्यां न कर्णाभ्यां च शृणोति स पश्यति ।
कस्मादेनं सप्नुत्सृज्य न गृहान्गच्छताशु वै ॥ १२.१५२.६१ ॥
Er sieht nicht mit den Augen und hört nicht mit den Ohren. Warum verlasst ihr ihn nicht und kehrt nicht rasch in eure Häuser zurück?
12.152.62
मोक्षधर्माश्रितैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिः सुनिष्ठुरैः ।
भयोक्ता गच्छत क्षिप्रं स्वं स्वमेव निवेशनम् ॥ १२.१५२.६२ ॥
Aus Furcht gesprochen, mit sehr harten, begründeten Worten, die auf der Lehre von der Befreiung beruhen: Geht nun schnell, jeder zu seiner eigenen Wohnstätte.
12.152.63
प्रज्ञाविज्ञानयुक्तेन बुद्धिसंज्ञाप्रदायिना ।
वच्चं श्राविता नूनं मानुषाः संनिवर्तथ ॥ १२.१५२.६३ ॥
Durch die Worte dessen, der mit Weisheit und Einsicht begabt ist und Unterscheidungsvermögen gibt: Gewiss wurdet ihr belehrt, o Menschen — kehrt nun um.
12.152.64
शोको द्विगुणतां याति दृष्ट्वा स्मृत्वा च चेष्टितम् ।
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा सन्निवृत्तास्तु मानुषाः।
अपश्यत्तं तदा सुप्तं द्रुतमागत्य जम्बुकः ॥ १२.१५२.६४ ॥
Der Schmerz verdoppelt sich, wenn man ihn sieht und seine Taten erinnert. Als die Menschen diese Worte hörten, kehrten sie um; da kam ein Schakal schnell heran und sah ihn schlafend liegen.
12.152.65
इमं कनकवर्णाभं भूषणैः समलंकृतम् ।
गृध्रवाक्यात्कथं पुत्रं त्यक्ष्यध्वं पितृपिण्डदम् ॥ १२.१५२.६५ ॥
Dieser goldfarbene, mit Schmuck wohlgeschmückte Sohn, der den Ahnen Totenspenden darbringt: Wie könnt ihr ihn auf das Wort des Geiers hin verlassen?
12.152.66
न स्नेहस्य च विच्छेदो विलापरुदितस्य च ।
मृतस्यास्य परित्यागात्तापो वै भविता ध्रुवम् ॥ १२.१५२.६६ ॥
Die Zuneigung wird nicht abgeschnitten, auch Klage und Weinen enden nicht; doch durch das Verlassen dieses Toten wird gewiss Kummer entstehen.
12.152.67
श्रूयते शम्बुके शूद्रे हते ब्राह्मणदारकः ।
जीवितो धर्ममासाद्य रामात्सत्यपराक्रमात् ॥ १२.१५२.६७ ॥
Man hört, dass, als der Śūdra Śambūka erschlagen wurde, der Sohn eines Brahmanen wieder lebendig wurde, nachdem er durch Rāma von wahrer Tapferkeit das Dharma erlangt hatte.
12.152.68
तथा श्वैत्यस्य राजर्षेर्बालो दिष्टान्तमागतः ।
मुनिना धर्मनिष्ठेन मृतः संजीवितः पुनः ॥ १२.१५२.६८ ॥
Ebenso wurde das Kind des königlichen Weisen Śvaitya, das das vom Schicksal bestimmte Ende erreicht hatte, nach seinem Tod von einem dem Dharma ergebenen Weisen wieder lebendig gemacht.
12.152.69
तथा कश्चिद्भवेत्सिद्धो मुनिर्वा देवतापि वा ।
कृपणानामनुक्रोशं कुर्याद्वो रुदतामिह ॥ १२.१५२.६९ ॥
Ebenso möge ein Vollendeter, ein Weiser oder selbst ein Gott Mitleid haben mit euch, die ihr hier in eurem Elend weint.
12.152.70
इत्युक्तास्ते न्यवर्तन्त शोकार्ताः पुत्रवत्सलाः ।
अङ्के शिरः समाधाय रुरुदुर्बहुविस्तरम्।
तेषां रुदितशब्देन गृध्रोऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ॥ १२.१५२.७० ॥
So angesprochen, kehrten die von Kummer Gequälten und ihre Söhne Liebenden um; sie legten die Köpfe in den Schoß und weinten lange. Als ein Geier den Klang ihres Weinens hörte, kam er heran und sprach diese Worte.
12.152.71
अश्रुपातपरिक्लिन्नः पाणिस्पर्शप्रपीडितः ।
धर्मराजप्रयोगाच्च दीर्घनिद्रां प्रवेशितः ॥ १२.१५२.७१ ॥
Durchnässt vom Strom der Tränen, bedrängt von der Berührung der Hand, und auf Befehl des Dharma-Königs in den langen Schlaf geführt.
12.152.72
तपसाऽपि हि संयुक्तो जनः कालेन हन्यते ।
सर्वस्नेहावसक्तानामिदं हि स्नेहवर्तनम् ॥ १२.१५२.७२ ॥
Auch ein Mensch, der mit Askese verbunden ist, wird von der Zeit erschlagen; dies ist der Lauf der Zuneigung für jene, die an aller Liebe hängen.
12.152.73
बालवृद्धसहस्राणि सदा संत्यज्य बान्धवाः ।
दिनानि चैव रात्रीश्च दुःखं तिष्ठन्ति भूतले ॥ १२.१५२.७३ ॥
Tausende von Kindern und Alten immer verlassend, verweilen die Verwandten Tag und Nacht in Leid auf der Erde.
12.152.74
अलं निर्बन्धमागत्य शोकस्य परिवारणम् ।
अप्रत्ययं कुतो ह्यस्य पुनरद्येह जीवितम् ॥ १२.१५२.७४ ॥
Genug: Komm nicht mit Hartnäckigkeit, den Kummer abzuwehren. Welche Gewissheit gibt es, dass dieser heute hier wieder lebt?
12.152.75
नैष जम्बुकवाक्येन पुनः प्राप्स्यति जीवितम् ।
मृतस्योत्सृष्टदेहस्य पुनर्देहो न विद्यते ॥ १२.१५२.७५ ॥
Dieser wird durch das Wort eines Schakals nicht wieder das Leben erlangen; für den Toten, der seinen Körper abgelegt hat, gibt es keinen Körper mehr.
12.152.76
नैव मूर्तिप्रदानेन जम्बुकस्य शतैरपि ।
न स जीवयितुं शक्यो बालो वर्षशतैरपि ॥ १२.१५२.७६ ॥
Auch nicht durch hundert Gestalten eines Schakals, auch nicht in hundert Jahren, kann jener Knabe ins Leben zurückgerufen werden.
12.152.77
अथ रुद्रः कुमारो वा ब्रह्मा वा विष्णुरेव च ।
वरमस्मै प्रयच्छन्ति ततो जीवेदयं शिशुः ॥ १२.१५२.७७ ॥
Wenn nun Rudra, Kumāra, Brahmā oder Viṣṇu ihm eine Gabe gewähren, dann könnte dieses Kind leben.
12.152.78
नैव बाष्पविमोक्षेण न वा श्वासकृतेन च ।
न दीर्घरुदितेनायं पुनर्जीवं गमिष्यति ॥ १२.१५२.७८ ॥
Weder durch das Vergießen von Tränen, noch durch Seufzer, noch durch langes Weinen wird dieser wieder ins Leben zurückkehren.
12.152.79
अहं च क्रोष्टुकश्चैव यूयं ये चास्य बान्धवाः ।
धर्माधर्मौ गृहीत्वेह सर्वे वर्तामहेऽध्वनि ॥ १२.१५२.७९ ॥
Ich und dieser Schakal und ihr, seine Verwandten, wir alle wandeln hier auf dem Weg und tragen Dharma und Adharma.
12.152.80
अप्रियं परुषं चापि परद्रोहं परस्त्रियम् ।
अधर्ममनृतं चैव दूरात्प्राज्ञो विवर्जयेत् ॥ १२.१५२.८० ॥
Unfreundliche und harte Rede, Verrat an anderen, die Frau eines anderen, Unrecht und Lüge: Der Weise soll dies aus der Ferne meiden.
12.152.81
धर्मं सत्यं श्रुतं न्याय्यं महतीं प्राणिनां दयाम् ।
अजिह्नत्वमशाठ्यं च यत्नतः परिमार्गत ॥ १२.१५२.८१ ॥
Suche mit Mühe Dharma, Wahrheit, Wissen, das Gerechte, große Mitgefühl für alle Lebewesen, Aufrichtigkeit und Arglosigkeit.
12.152.82
मातरं पितरं वाऽपि बान्धवान्सुहृदस्तथा ।
जीवतो ये न पश्यति तेषां धर्मविपर्ययः ॥ १२.१५२.८२ ॥
Wer Mutter, Vater, Verwandte und Freunde nicht sieht, solange sie leben, dessen Dharma ist verkehrt.
12.152.83
यो न पश्यति चक्षुर्भ्यां नेङ्गते च कथंचन ।
तस्य निष्ठावसानान्ते रुदन्ताः किं करिष्यथ ॥ १२.१५२.८३ ॥
Wer mit den Augen nicht sieht und sich in keiner Weise regt: Was werdet ihr, weinend, am Ende seiner Totenriten tun?
12.152.84
इत्युक्तास्ते सुतं त्यक्त्वा भूमौ शोकपरिप्लुताः ।
दह्यमानाः सुतस्नेहात्प्रययुर्बान्धवा गृहम् ॥ १२.१५२.८४ ॥
So angesprochen, ließen die in Kummer versunkenen Verwandten den Sohn am Boden zurück, von Liebe zum Sohn verzehrt, und gingen nach Hause.
12.152.85
दारुणो मर्त्यलोकोऽयं सर्वप्राणिविनाशनः ।
इष्टबन्धुवियोगश्च तथेहाल्पं च जीवितम् ॥ १२.१५२.८५ ॥
Diese sterbliche Welt ist furchtbar, die Vernichterin aller Wesen. Hier gibt es die Trennung von geliebten Verwandten, und das Leben ist kurz.
12.152.86
बह्वलीकमसत्यं चाप्यतिवादाप्रियंवदम् ।
इमं प्रेक्ष्य पुनर्भावं दुःखशोकविवर्धनम्।
न मे मानुषलोकोऽयं मुहूर्तमपि रोचते ॥ १२.१५२.८६ ॥
Diese Menschenwelt ist voller Lügen und Unwahrheit, voller übertriebener und unangenehmer Worte. Wenn ich diese Wiedergeburt sehe, die Leid und Kummer vermehrt, gefällt mir diese Menschenwelt nicht einmal für einen Augenblick.
12.152.87
अहो धिग्गृध्रवाक्येन यथैवाबुद्धयस्तथा ।
कथं गच्छथ निःस्नेहाः सुतस्नेहं विसृज्य च ॥ १२.१५२.८७ ॥
Ach, schande über die Worte des Geiers! Ihr seid unverständig geworden wie er. Ohne Zuneigung, die Liebe zu eurem Sohn aufgebend, wie könnt ihr gehen?
12.152.88
प्रदीप्ताः पुत्रशोकेन सन्निवर्तथ मानुषाः ।
श्रुत्वा गृध्रस्य वचनं पापस्येहाकृतात्मनः ॥ १२.१५२.८८ ॥
O Menschen, von Kummer um euren Sohn verzehrt, kehrt um! Nachdem ihr hier die Worte des bösen, zügellosen Geiers gehört habt, (werdet ihr gehen)?
12.152.89
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
सुखदुःखावृते लोके नास्ति सौख्यमनन्तकम् ॥ १२.१५२.८९ ॥
Nach dem Glück kommt das Leid, und nach dem Leid das Glück. In dieser Welt, die von Glück und Leid umhüllt ist, gibt es kein endloses Glück.
12.152.90
इमं क्षितितले त्यक्त्वा बालं रूपसमन्वितम् ।
कुलशोभाकरं मूढाः पुत्रं त्यक्त्वा क्व यास्यथ ॥ १२.१५२.९० ॥
Nachdem ihr dieses Kind, mit Schönheit begabt und der Familie Ruhm mehrend, auf dieser Erde zurückgelassen habt, wohin werdet ihr gehen, ihr Verblendeten, euren Sohn verlassend?
12.152.91
रूपयौवनसंपन्नं द्योतमानमिव श्रिया ।
जीवन्तमेव पश्यामि मनसा नात्र संशयः ॥ १२.१५२.९१ ॥
Mit Schönheit und Jugend begabt, strahlend wie von Glanz, sehe ich ihn im Geiste noch lebend; daran ist kein Zweifel.
12.152.92
विनाशेनास्य न हि वै सुखं प्राप्स्यथ मानुषाः ।
पुत्रशोकाभितप्तानां मृतमप्यद्य वः क्षमम् ॥ १२.१५२.९२ ॥
O Menschen, durch seinen Untergang werdet ihr wahrlich kein Glück erlangen; für euch, von Kummer um einen Sohn gequält, wäre nun sogar sein Tod angemessen.
12.152.93
दुःखसंभावनं कृत्वा धारयित्वा सुखं स्वयम् ।
त्यक्त्वा गमिष्यथ क्वाद्य समुत्सृज्याल्पबुद्धिवत् ॥ १२.१५२.९३ ॥
Nachdem ihr euch Kummer vorgestellt und das Glück für euch selbst behalten habt, wohin wollt ihr nun gehen, da ihr ihn verlasst und abwerft wie Menschen von geringem Verstand?
12.152.94
तथा धर्मविरोधेन प्रियमिथ्याभिधायिनाम् ।
श्मशानवासिना नित्यं रात्रिं मृगयता नृप ॥ १२.१५२.९४ ॥
So, dem Dharma zuwider, unter jenen, die gefällige Lügen sprechen, der Bewohner des Leichenfeldes, der stets nachts jagt, o König.
12.152.95
ततो मध्यस्थतां नीता वचनैरमृतोपमैः ।
जम्बुकेन स्वकार्यार्थं बान्धवास्तत्र वारिताः ॥ १२.१५२.९५ ॥
Dann wurden die Verwandten durch Worte, süß wie Nektar, zu eigenem Zweck vom Schakal in die Rolle von Vermittlern gebracht und dort zurückgehalten.
12.152.96
अयं प्रेतसमाकीर्णो यक्षराक्षससेवितः ।
दारुणः काननोद्देशः कौशिकैरभिनादितः ॥ १२.१५२.९६ ॥
Dieses schreckliche Waldgebiet ist voll von Geistern, von Yakṣas und Rākṣasas besucht und hallt wider von den Schreien der Eulen.
12.152.97
भीमः सुघोरश्च तथा नीलमेघसमप्रभः ।
अस्मिञ्शवं परित्यज्य प्रेतकार्याण्युपासत ॥ १२.१५२.९७ ॥
Schrecklich und sehr grauenvoll, von dem Glanz einer dunkelblauen Wolke, an diesem Ort lasst den Leichnam zurück und vollzieht die Totenriten.
12.152.98
भानुर्यावन्न यात्यस्तं यावच्च विमला दिशः ।
तावदेनं परित्यज्य प्रेतकार्याण्युपासत ॥ १२.१५२.९८ ॥
Solange die Sonne nicht untergeht und die Richtungen klar sind, lasst diesen Leichnam zurück und vollzieht die Totenriten.
12.152.99
नदन्ति परुषं श्येनाः शिवाः क्रोशन्ति दारुणम् ।
मृगेन्द्राः प्रतिनर्दन्ति रविरस्तं च गच्छति ॥ १२.१५२.९९ ॥
Die Falken schreien rau, die Schakale heulen schrecklich, die Löwen brüllen zurück, und die Sonne geht unter.
12.152.100
चिता धूमेन नीलेन संरज्यन्ते च पादपाः ।
श्मशाने च निराहाराः प्रतिनर्दन्ति देवताः ॥ १२.१५२.१०० ॥
Die Scheiterhaufen färben die Bäume mit ihrem dunkelblauen Rauch, und auf dem Leichenplatz hallen die fastenden Gottheiten wider.
12.152.101
सर्वे विकृतदेहाश्चाप्यस्मिन्देशे सुदारुणे ।
युष्मान्प्रधर्षयिष्यन्ति विकृता मांसभोजिनः ॥ १२.१५२.१०१ ॥
An diesem überaus grauenvollen Ort werden alle fleischfressenden Wesen mit verunstalteten Körpern euch angreifen.
12.152.102
क्रूरश्चायं वनोद्देशो भयमद्य भविष्यति ।
त्यज्यतां काष्ठभूतोऽयं मुच्यतां जाम्बुकं वचः ॥ १२.१५२.१०२ ॥
Diese Waldgegend ist grausam; jetzt wird Gefahr kommen. Lasst diesen holzsteifen Leichnam zurück und verwerft die Worte des Schakals.
12.152.103
यदि जम्बुकवाक्यानि निष्फलान्यनृतानि च ।
श्रोष्यथ भ्रष्टविज्ञानास्ततः सर्वे विनङ्क्ष्यथ ॥ १२.१५२.१०३ ॥
Wenn ihr auf die Worte des Schakals hört, die nutzlos und falsch sind, und euren Verstand verliert, werdet ihr alle zugrunde gehen.
12.152.104
स्थीयतां वो न भेतव्यं यावत्तपति भास्करः ।
तावदस्मिन्सुते स्नेहादनिर्वेदेन वर्तत ॥ १२.१५२.१०४ ॥
Bleibt hier, fürchtet euch nicht, solange die Sonne scheint; aus Zuneigung zu diesem Sohn verhaltet euch hier ohne Ermüdung.
12.152.105
स्वैरं रुदन्तो विस्रब्धाश्चिरं स्नेहेन पश्यत ।
दारुणेऽस्मिन्वनोद्देशे भयं वो न भविष्यति ॥ १२.१५२.१०५ ॥
Weint frei, seid unbesorgt und schaut lange mit Zuneigung; in dieser schrecklichen Waldgegend wird euch keine Furcht treffen.
12.152.106
अयं सौम्यो वनोद्देशः पितृणां निधनाकरः ।
स्थीयतां यावदादित्यः किंवः क्रव्यादभाषितैः ॥ १२.१५२.१०६ ॥
Diese angenehme Waldgegend ist ein Ort, an dem die Ahnen ihr Ende finden. Bleibt hier, solange die Sonne scheint; was habt ihr mit den Worten der Fleischfresser zu tun?
12.152.107
यदि गृध्रस्य वाक्यानि तीव्राणि रभसानि च ।
गृह्णीत मोहितात्मानः सुतो वो न भविष्यति ॥ १२.१५२.१०७ ॥
Wenn ihr mit verwirrtem Geist die harten und hastigen Worte des Geiers annehmt, wird euer Sohn nicht überleben.
12.152.108
गृध्रो नास्तमितेऽभ्येति तिष्ठेन्नक्तं च जम्बुकः ।
मृतस्य तं परिजनमूचतुस्तौ क्षुधान्वितौ ॥ १२.१५२.१०८ ॥
Der Geier kommt nach Sonnenuntergang nicht, und der Schakal bleibt nachts; die beiden, hungrig, sprachen zu jenem Verwandten des Toten.
12.152.109
स्वकार्यबद्धकक्षौ तौ राजन्गृध्रोऽथ जम्बुकः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ शास्त्रमालम्ब्य जल्पतः ॥ १२.१५२.१०९ ॥
O König, der Geier und der Schakal, jeder auf seine Sache bedacht und erschöpft von Hunger und Durst, stützten sich auf die Schrift und begannen zu streiten.
12.152.110
तयोर्विज्ञानविदुषोर्द्वयोर्मृगपतत्रिणोः ।
वाक्यैरमृतकल्पैस्तैः प्रतिष्ठन्ते व्रजन्ति च ॥ १२.१५२.११० ॥
Durch jene nektargleichen Worte der beiden Kundigen, des Tieres und des Vogels, hielten sie inne und zogen dann wieder weiter.
12.152.111
शोकदैन्यसमाविष्टा रुदन्तस्तस्थिरे तदा ।
स्वकार्यकुशलाभ्यां ते संभ्राम्यन्ते ह नैपुणात् ॥ १२.१५२.१११ ॥
Von Kummer und Verzweiflung ergriffen, weinend, standen sie da; durch die Geschicklichkeit jener beiden, die beide in ihrer Sache bewandert waren, wurden sie verwirrt.
12.152.112
तथा तयोर्विवदतोर्विज्ञानविदुषोर्द्वयोः ।
बान्धवानां स्थितानां चाप्युपातिष्ठत शंकरः ॥ १२.१५२.११२ ॥
So erschien, während jene beiden Kundigen stritten und vor den dastehenden Verwandten, Śaṅkara.
12.152.113
देव्या प्रणोदितो देवः कारुण्यार्द्रीकृतेक्षणः ।
ततस्तानाह मनुजान्वरदोऽस्मीति शंकरः ॥ १२.१५२.११३ ॥
Von der Göttin angetrieben, sprach der Gott Śaṅkara, dessen Augen vom Mitleid feucht waren, da zu jenen Menschen: »Ich bin der Gewährer der Gaben.«
12.152.114
ते प्रत्यूचुरिदं वाक्य दुःखिताः प्रणताः स्थिताः ।
एकपुत्रविहीनानां सर्वेष्नां जीवितार्थिनाम्।
पुत्रस्य नो जीवदानाज्जीवितं दातुमर्हसि ॥ १२.१५२.११४ ॥
Betrübt und verneigt standen sie da und antworteten mit diesen Worten: »Wir alle, unseres einzigen Sohnes beraubt, verlangen nach Leben; indem du unserem Sohn das Leben schenkst, bist du würdig, auch uns das Leben zu geben.«
12.152.115
एवमुक्तः स भगवान्वारिपूर्णेन पाणिना ।
जीवं तस्मै कुमाराय प्रादाद्वर्षशतानि वै ॥ १२.१५२.११५ ॥
So angesprochen, gab der Erhabene mit seiner wasservollen Hand jenem Knaben das Leben und hundert Jahre.
12.152.116
तथा गोमायुगृध्राभ्यां प्राददत्क्षुद्विनाशनम् ।
वरं पिनाकी भगवान्सर्वभूतहिते रतः ॥ १२.१५२.११६ ॥
Ebenso gewährte der Erhabene Pinākin, der am Wohl aller Wesen Freude hat, dem Schakal und dem Geier eine Gabe, die den Hunger vernichtet.
12.152.117
ततः प्रणम्य ते देवं श्रेयोहर्षसमन्विताः ।
कृतकृत्याः सुसंहृष्टाः प्रातिष्ठन्त तदा विभो ॥ १२.१५२.११७ ॥
Dann verneigten sie sich vor jenem Gott, erfüllt von Glück und Freude, ihr Ziel erreicht und hochbeglückt, und brachen auf, o Mächtiger.
12.152.118
अनिर्वेदेन दीर्घेण निश्चयेन ध्रुवेण च ।
देवदेवप्रसादाच्च क्षिप्रं फलमवाप्यते ॥ १२.१५२.११८ ॥
Durch Nicht-Verzweifeln, lange Ausdauer, festen Entschluss und die Gnade des Gottes der Götter erlangt man die Frucht rasch.
12.152.119
पश्य दैवस्य संयोगं बान्धवाना च निश्चयम् ।
कृपणानां तु रुदतां कृतमश्रुप्रमार्जनम् ॥ १२.१५२.११९ ॥
Sieh das Zusammentreffen des Schicksals und den Entschluss der Verwandten; die Tränen der Elenden, die weinten, wurden abgewischt.
12.152.120
पश्य चाल्पेन कालेन निश्चयाध्वेषणेन च ।
प्रसादं शंकरात्प्राप्य दुःखिताः सुखमाप्नुवन् ॥ १२.१५२.१२० ॥
Sieh: In kurzer Zeit, durch das Streben nach Entschlossenheit und nach Erlangung der Gnade Śaṅkaras, fanden die Bekümmerten Glück.
12.152.121
ते विस्मिताः प्रहृष्टाश्च पुत्रसंजीवनात्पुनः ।
बभूवुर्भरतश्रेष्ठ प्रसादाच्छंकरस्य वै ॥ १२.१५२.१२१ ॥
Bester der Bharatas, erstaunt und überglücklich waren sie wieder über die Wiederbelebung des Sohnes durch die Gnade Śaṅkaras.
12.152.122
ततस्ते त्वरिता राजंस्त्यक्त्वा शोकं शिशूद्भवम् ।
विविशुः पुत्रमादाय नगरं हृष्टमानसाः ॥ १२.१५२.१२२ ॥
Dann, o König, den aus dem Kind entstandenen Kummer rasch ablegend, nahmen sie den Sohn und traten mit frohem Sinn in die Stadt ein.
12.152.123
एषा बुद्धिः समस्तानां चातुर्वर्ण्येन दर्शिता ॥ १२.१५२.१२३ ॥
Diese Einsicht (Unterweisung) wurde allen, den vier Ständen, gezeigt.
12.152.124
धर्मार्थमोक्षसंयुक्तमितिहासं पुरातनम् ।
श्रुत्वा मनुष्यः सततमिहामुत्र प्रमोदते ॥ १२.१५२.१२४ ॥
Wer diese alte Erzählung hört, die mit Dharma, Reichtum und Befreiung verbunden ist, freut sich stets hier und im Jenseits.