Mahābhārata · Adhyāya 12.152
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.152.1
कच्चित्पितामहेनासीच्छ्रुवं वा दृष्टमेव च ।
कच्चिन्मर्त्यो मृतो राजन्पुनरुज्जीवितोऽभवत् ॥ १२.१५२.१ ॥
Ó rei, o avô alguma vez ouviu ou viu que um mortal morto voltou a viver?
12.152.2
शृणु पार्थ यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
गृध्रजम्बुकसंवादं यो वृत्तो वैदिशे पुरे ॥ १२.१५२.२ ॥
Ouve, Pārtha, a antiga história como aconteceu: o diálogo do abutre e do chacal, que se passou na cidade de Vaidiśa.
12.152.3
कस्यचिद्ब्राह्मणस्यासीद्दुःखलब्धः सुतो मृतः ।
बाल एव विशालाक्षो बालग्रहनिपीडितः ॥ १२.१५२.३ ॥
O filho de certo brâmane, obtido com grande dificuldade, morreu; era apenas uma criança, de olhos grandes, afligida por um astro que ataca crianças.
12.152.4
दुःखिताः केचिदादाय बालमप्राप्तयोवनम् ।
कुलसर्वस्वभूतं वै रुदन्तः शोककर्शिताः ॥ १२.१५२.४ ॥
Alguns aflitos, tomando a criança que não havia atingido a juventude, tudo o que a família possuía, chorando e consumidos pela dor.
12.152.5
बालं मृतं गृहीत्वाऽथ श्मशानाभिमुखाः स्थिताः ।
अङ्गेनाङ्गं समाक्रस्य रुरुदुर्भृशदुःखिताः ॥ १२.१५२.५ ॥
Então, tomando a criança morta, ficaram de frente para o local de cremação; apertando membro contra membro, choraram profundamente aflitos.
12.152.6
शोचन्तस्तस्य पूर्वोक्तान्भाषितांश्चासकृत्पुनः ।
तं बालं भूतले क्षिप्य प्रतिगन्तुं न शक्नुयुः ॥ १२.१५२.६ ॥
Lamentando-se, recordando repetidamente as palavras ditas antes sobre a criança, não conseguiram deitá-la no chão e voltar.
12.152.7
तेषां रुदितशब्देन गृध्रोऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
प्रेतात्मकमिमंकाले त्यक्त्वा गच्छत माचिरम् ॥ १२.१५२.७ ॥
Ao ouvir o choro deles, um abutre aproximou-se e disse: 'Abandonai aqui esta criança de forma espectral e ide depressa, não demoreis.'
12.152.8
इह पुंसां सहस्राणि स्त्रीसहस्राणि चैव ह ।
समानीतानि कालेन हित्वा वै यान्ति बान्धवाः ॥ १२.१५२.८ ॥
Aqui jazem milhares de homens e milhares de mulheres, reunidos pelo tempo; mas os parentes os deixam e se vão.
12.152.9
संपश्यत जगत्सर्वं सुखदुःखैरधिष्ठितम् ।
संयोगो विप्रयोगश्च पर्यायेणोपलभ्यते ॥ १२.१५२.९ ॥
Vede, o mundo inteiro está permeado de prazer e dor; união e separação são experimentadas por turnos.
12.152.10
गृहीत्वा ये च गच्छन्ति येऽनुयान्ति च तान्मृतान् ।
तेऽप्यायुषः प्रमाणेन स्वेन गच्छन्ति जन्तवः ॥ १२.१५२.१० ॥
Também os que levam os mortos e os que os seguem partem, cada um segundo a medida da sua própria vida.
12.152.11
अलं स्थित्वा श्मशानेऽस्मिन्गृध्रगोमायुसंकुले ।
कङ्कालबहुले घोरे सर्वप्राणिभयंकरे ॥ १२.१५२.११ ॥
Basta de permanecer neste crematório, cheio de abutres e chacais, repleto de ossos, terrível e temível para todos os seres.
12.152.12
न पुनर्जीवितः कश्चित्कालधर्ममुपागतः ।
प्रियो वा यदि वा द्वेष्यः प्राणिनां गतिरीदृशी ॥ १२.१५२.१२ ॥
Ninguém que tenha chegado à lei do tempo volta à vida, seja querido ou odiado; tal é o curso dos seres vivos.
12.152.13
सर्वेण खलु मर्तव्यं मर्त्यलोके प्रसूयता ।
कृतान्तविहिते मार्गे मृतं को जीवयिष्यति ॥ १२.१५२.१३ ॥
Todo aquele que nasce neste mundo mortal deve certamente morrer. Quem poderá trazer de volta à vida aquele que seguiu o caminho ordenado por Kṛtānta?
12.152.14
दिशान्तोपचितो यावदस्तं गच्छति भास्करः ।
गम्यतां स्वमधिष्ठानं सुतस्नेहं विसृज्य वै ॥ १२.१५२.१४ ॥
Enquanto o sol, reunido na borda das direções, desce para se pôr, abandona o afeto por teu filho e vai para a tua morada.
12.152.15
ततो गृध्रवचः श्रुत्वा विक्रोशन्तस्तदा नृप ।
बान्धवास्तेऽभ्यगच्छन्त पुत्रमुत्सृज्य भूतले ॥ १२.१५२.१५ ॥
Então, ó rei, ao ouvir as palavras do abutre, os parentes, lamentando-se em voz alta, partiram deixando o filho no chão.
12.152.16
विनिश्चित्याथ च तदा विक्रोशन्तस्ततस्ततः ।
मृत इत्येव गच्छन्तो निराशास्तस्य दर्शने ॥ १२.१५२.१६ ॥
Então, tendo decidido, lamentando-se para lá e para cá, dizendo 'Ele está morto', partiram sem esperança de vê-lo.
12.152.17
निश्चितार्थाश्च ते सर्वे संत्यजन्तः स्वमात्मजम् ।
निराशा जीविते तस्य मार्गमावृत्य धिष्ठिताः ॥ १२.१५२.१७ ॥
Todos eles, agora certos, abandonando o próprio filho e sem esperança quanto à sua vida, ficaram de pé bloqueando o caminho.
12.152.18
ध्वाङ्क्षपक्षसवर्णस्तु बिलान्निःसृत्य जम्बुकः ।
गच्छमानान्स्म तानाह निर्घृणाः खलु मानुषाः ॥ १२.१५२.१८ ॥
Aquele chacal, da cor da asa de um corvo, saiu da toca e disse aos que partiam: "Certamente os humanos são desapiedados."
12.152.19
आदित्योऽयं स्थितो मूढाः स्नेहं कुरुत मा भयम् ।
बहुरूपो मुहूर्ताच्च जीवेदपि च बालकः ॥ १२.१५२.१९ ॥
O sol está aqui erguido, ó insensatos! Mostrai afeto, não temais. Esta criança, tomando muitas formas num instante, poderia até voltar à vida.
12.152.20
दर्भान्भूमौ विनिक्षिप्य पुत्रस्नेहविनाकृताः ।
श्मशाने सुतमुत्सृज्य कस्माद्गच्छत निर्घृणाः ॥ १२.१५२.२० ॥
Tendo deposto a erva darbha no chão, privados de amor filial, abandonando vosso filho no crematório, por que partis, ó sem misericórdia?
12.152.21
न वोऽस्त्यस्मिन्सुते स्नेहो बाले मधुरभाषिणि ।
यस्य भाषितमात्रेण प्रसादमधिगच्छत ॥ १२.१५२.२१ ॥
Não tendes afeto por esta criança de fala doce, por cujas simples palavras poderíeis ter alcançado a graça.
12.152.22
न पश्यध्वं सुतस्नेहो यादृशः पशुपक्षिणाम् ।
न तेषां धारयित्वा तान्कश्चिदस्ति फलागमः ॥ १२.१५२.२२ ॥
Não vedes o amor filial que têm os animais e as aves? Não há fruto algum em sustentá-los?
12.152.23
चतुष्पात्पक्षिकीटानां प्राणिनां स्नेहसङ्गिनाम् ।
परलोकगतिस्थानां मुनियज्ञक्रियामिव ॥ १२.१५२.२३ ॥
Os animais de quatro patas, as aves e os insetos, seres vivos ligados pelo afeto, que estão no caminho do outro mundo, são como os ritos de sacrifício dos sábios.
12.152.24
तेषां पुत्राभिरामाणामिह लोके परत्र च ।
न गुणो दृश्यते कश्चित्प्रजाः संधारयन्ति च ॥ १२.१५२.२४ ॥
Nesses seres que se deleitam com os filhos não se vê virtude alguma, nem neste mundo nem no outro; contudo, sustentam a sua prole.
12.152.25
अपश्यतां प्रियान्पुत्रान्येषां शोको न तिष्ठति ।
न ते पोषणसंप्रीता मातापितर एव हि ॥ १२.१५२.२५ ॥
Para aqueles que não veem seus amados filhos, o luto não permanece; e mães e pais, alegres em criá-los, de fato não são assim.
12.152.26
मानुषाणां कुतः स्नेहो येषां शोको न विद्यते ।
इमं कुलकरं पुत्रं त्यक्त्वा क्व नु गमिष्यथ ॥ १२.१५२.२६ ॥
Como pode haver afeto entre os humanos em quem não há dor? Tendo abandonado este filho, sustentáculo da linhagem, para onde irão?
12.152.27
चिरं मुञ्चत बाष्पं च चिरं स्नेहेनन पश्यत ।
एवंविधानि हीष्टानि दुस्त्यजानि विशेषतः ॥ १२.१५२.२७ ॥
Derramai lágrimas por muito tempo e olhai longamente com afeto; tais entes queridos são especialmente difíceis de abandonar.
12.152.28
क्षीणस्याथामिशस्तस्य श्मशानाभिमुखस्य च ।
बान्धवा यत्र तिष्ठति तत्रान्यो नाधितिष्ठति ॥ १२.१५२.२८ ॥
Onde seus parentes ficam junto ao que está exausto, aflito e voltado para o crematório, nenhum outro se põe naquele lugar.
12.152.29
सर्वस्य दयिताः प्राणाः सर्वः स्नेहं च विन्दति ।
तिर्यग्योनिष्वपि संतां स्नेहं पश्यत यादृशम् ॥ १२.१५२.२९ ॥
A vida é querida por todos, e todos encontram afeto; mesmo entre as espécies animais, vejam que afeto há pela prole.
12.152.30
त्यक्त्वा कथं गच्छथेमं पद्मलोलायतेक्षणम् ।
यथा नवोद्वाहकृतं स्नानमाल्यविभूषितम्। ॥ १२.१५२.३० ॥
Como podeis partir, abandonando este de olhos largos e trêmulos como lótus? Ele está como alguém banhado e adornado com guirlandas para um novo casamento.
12.152.31
जम्बुकस्य वचः श्रुत्वा कृपणं परिदेवतः ।
न्यवर्तन्त तदा सर्वे बालार्थं ते स्म मानुषाः ॥ १२.१५२.३१ ॥
Ao ouvir as palavras lastimosas e lamentosas do chacal, então todos aqueles homens voltaram pelo menino.
12.152.32
अहो बत नृशंसेन जम्बुकेनाल्पमेधसा ।
क्षुद्रेणोक्ता हीनसत्वा मानुषाः किं निवर्तथ ॥ १२.१५२.३२ ॥
Ai de nós! Pelas palavras deste chacal cruel, de pouco entendimento e vil, por que voltais, homens de pouca coragem?
12.152.33
पञ्चभूतपरित्यक्तं शुष्कं काष्ठत्वमागतम् ।
कस्माच्छोचथ निश्चेष्टमात्मानं किं न शोचथ ॥ १२.१५२.३३ ॥
Por que chorais por este corpo imóvel, abandonado pelos cinco elementos, seco e tornado madeira? Por que não chorais por vós mesmos?
12.152.34
तपः कुरुत वै तीव्रं मुच्यध्वं येन किल्बिषात् ।
तपसा लभ्यते सर्वं विलापः किं करिष्यति ॥ १२.१५२.३४ ॥
Praticai uma austeridade intensa, para que vos liberteis do pecado. Pela austeridade tudo se obtém; de que servirá o lamento?
12.152.35
अनिष्टानि न भाग्यानि जानीत स्वंस्वमात्मना ।
येन गच्छति बालोऽयं दत्त्वा शोकमनन्तकम् ॥ १२.१५२.३५ ॥
Sabei que os infortúnios e as fortunas vêm cada um por si mesmo; por isso esta criança parte, deixando dor sem fim.
12.152.36
धनं गावः सुवर्णं च मणिरत्नमथापि च ।
अपत्यं च तपोमूलं तपो योगाच्च लभ्यते ॥ १२.१५२.३६ ॥
Riqueza, gado, ouro, gemas e joias, e também a descendência, têm raiz na austeridade; pela austeridade e disciplina são obtidos.
12.152.37
यथा कृता च भूतेषु प्राप्यते सुखदुःखिता ।
गृहीत्वा जायते जन्तुर्दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१५२.३७ ॥
Assim como, entre os seres, a felicidade e o sofrimento são obtidos conforme as ações praticadas, assim a criatura, ao nascer, experimenta dores e alegrias.
12.152.38
न कर्मणा पितुः पुत्रः पिता व्रा पुत्रकर्मणा ।
मार्गेणान्येन गच्छन्ति बद्धाः सुकृतदुष्कृतैः ॥ १२.१५२.३८ ॥
Nem pelo ato do pai o filho, nem pelo ato do filho o pai; os seres presos seguem caminhos diferentes, por seus atos bons e maus.
12.152.39
धर्मं चरत यत्नेन तथाऽधर्मान्निवर्तत ।
वर्तध्वं च यथाकालं दैवतेषु द्विजेषु च ॥ १२.१५२.३९ ॥
Praticai o dharma com empenho e afastai-vos do adharma; comportai-vos, no tempo devido, para com os deuses e para com os duas vezes nascidos.
12.152.40
शोकं त्यजत दैन्यं च सुतस्नेहान्निवर्तत ।
त्यज्यतामयमाक्रोशस्ततः शीघ्रं निवर्तत ॥ १२.१५२.४० ॥
Abandonai a dor e o desalento, afastai-vos do afeto pelos filhos. Que este lamento seja abandonado, e então voltai depressa.
12.152.41
यत्करोति शुभं कर्म तथा कर्म सुदारुणम् ।
तत्कर्तैव समश्नाति बान्धवानां किमत्र ह ॥ १२.१५२.४१ ॥
Quem pratica uma boa ação ou uma muito cruel, esse próprio autor desfruta do seu fruto; que têm os parentes a ver com isso aqui?
12.152.42
इह त्यक्त्वा न तिष्ठन्ति बान्धवा बान्धवं प्रियम् ।
स्नेहमुत्सृज्य गच्छन्ति बाष्पपूर्णाविलेक्षणाः ॥ १२.१५२.४२ ॥
Aqui os parentes não permanecem, abandonando o parente querido; deixando o afeto, vão embora com os olhos cheios de lágrimas e turvos.
12.152.43
प्राज्ञो वा यदि वा मूर्खः सधनो निर्धनोऽपि वा ।
सर्वः कालवशं याति शुभाशुभसमन्वितः ॥ १२.१५२.४३ ॥
Seja sábio ou tolo, rico ou pobre, todo ser dotado de bem e de mal cai sob o poder do tempo.
12.152.44
किं करिष्यथ शोचित्वा मृतं किमनुशोचथ ।
सर्वस्य हि प्रभुः कालो धर्मतः समदर्शनः ॥ १२.१५२.४४ ॥
O que fareis lamentando-vos? Por que chorais o morto? O tempo é o senhor de todos; segundo o dharma, ele olha a todos com igual visão.
12.152.45
यौवनस्थांश्च बालांश्च बृद्धान्गर्भगतानपि ।
सर्वानाविशते मृत्युरेवंभूतमिदं जगत् ॥ १२.१५२.४५ ॥
A morte alcança a todos: os jovens, as crianças, os velhos, até os que estão no ventre. Assim é este mundo.
12.152.46
अहो मन्दीकृतः स्नेहो गृध्रेणेहाल्पबुद्धिना ।
पुत्रस्नेहाभिभूतानां युष्माकं शोचतां भृशम् ॥ १२.१५२.४६ ॥
Ah! Aqui, o abutre de pouco entendimento embotou o afeto, enquanto vós, vencidos pelo amor aos filhos, lamentais excessivamente.
12.152.47
समैः सम्यक्प्रयुक्तैश्च वचनैर्हेतुदर्शनैः ।
सर्वमेतत्प्रपद्याशु कुरुध्वं वा विचारणां।
यद्गच्छथ जलस्थानं स्नेहमुत्सृज्य दुस्त्यजम् ॥ १२.१५२.४७ ॥
Tendo compreendido rapidamente tudo isto por palavras bem ditas e razões que mostram as causas, refleti; abandonando o afeto difícil de deixar, ide ao lugar das águas.
12.152.48
अहो पुत्रवियोगेन मृतशून्योपसेवनात् ।
क्रोशतां वा भृशं दुःखं विवत्सानां गवामिव ॥ १२.१५२.४८ ॥
Ah! Pela separação dos filhos e por servir ao morto e ao vazio, a dor de vós que clamais é imensa, como a das vacas privadas dos bezerros.
12.152.49
अद्य शोकं विजानामि मानुषाणां महीतले ।
स्नेहं हि कारणं कृत्वा ममाप्यश्रूण्यथापतन् ॥ १२.१५२.४९ ॥
Hoje conheço a dor dos homens sobre a terra, pois também caíram as minhas lágrimas, tendo o afeto como causa.
12.152.50
यत्नो हि सततं कार्यस्ततो दैवेन सिद्ध्यति ।
दैवं पुरुषकारश्च कृतान्तेनोपपद्यते ॥ १२.१५२.५० ॥
O esforço deve ser sempre feito; então o sucesso vem pelo destino. Tanto o destino como o esforço humano surgem do Tempo, o Finalizador.
12.152.51
अनिर्वेदः सदा कार्यो निर्वेदाद्धि कुतः सुखम् ।
प्रयत्नात्प्राप्यते ह्यर्थः कस्माद्गच्छथ निर्दयम् ॥ १२.१५२.५१ ॥
Nunca se deve desesperar; pois como viria a felicidade do desespero? O objetivo é alcançado pelo esforço; por que partis tão impiedosamente?
12.152.52
आत्ममांसोपवृत्तं च शरीरार्धमर्यी तनुम् ।
पितॄणां वंशकर्तारं वने त्यक्त्वा क्व यास्यथ ॥ १२.१५२.५२ ॥
Tendo abandonado na floresta este corpo nobre, metade de vós mesmos, nascido da vossa própria carne, continuador da linhagem dos antepassados, para onde ireis?
12.152.53
अथवाऽस्तं गते सूर्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
ततो नेष्यश्च वा पुत्रमिहस्था वा भविष्यथ ॥ १२.१५२.५३ ॥
Ou então, quando o sol se tiver posto e chegar o crepúsculo, então levareis o filho, ou ficareis aqui.
12.152.54
अद्य वर्षसहस्रं मे साग्रं जातस्य मानुषाः ।
न च पश्यामि जीवन्तं मृतं स्त्रीपुंनपुंसकम् ॥ १२.१५२.५४ ॥
Hoje já passaram mais de mil anos desde o meu nascimento, ó homens; não vejo nem o vivo nem o morto, nem mulher, nem homem, nem neutro.
12.152.55
मृता गर्भेषु जायन्ते जातमात्रा म्रियन्ति च ।
चंक्रमन्तो म्रियन्ते च यौवनस्थास्तथा परे ॥ १२.१५२.५५ ॥
Os que morrem no ventre nascem; os recém-nascidos morrem; os que morrem caminhando, e os que estão na juventude e os outros, igualmente morrem.
12.152.56
अनित्यानीह भाग्यानि चतुष्पात्पक्षिणामपि ।
जङ्गमाजङ्गमानां च ह्यायुरग्रेऽवतिष्ठते ॥ १२.१५२.५६ ॥
Aqui, as sortes dos seres de quatro patas e das aves também são impermanentes; a duração da vida dos seres móveis e imóveis está fixada de antemão.
12.152.57
इष्टदारवियुक्ताश्च पुत्रशोकान्वितास्तथा ।
दह्यमानाः स्म शोकेन गृहं गच्छन्ति नित्यशः ॥ १२.१५२.५७ ॥
Separados de suas amadas esposas e tomados pela dor pelos filhos, ardendo de tristeza, voltam para casa todos os dias.
12.152.58
अनिष्टानां सहस्राणि तथेष्टानां शतानि च ।
उत्सृज्येह प्रयाता वै बान्धवा भृशदुःखिताः ॥ १२.१५२.५८ ॥
Deixando aqui milhares de coisas indesejadas e centenas de coisas queridas, os parentes profundamente aflitos partem.
12.152.59
त्यज्यतामेष निस्तेजाः शून्यः काष्ठत्वमागतः ।
अन्यदेहविषक्तं हि शिशुं काष्ठमुपासथ ॥ १२.१५२.५९ ॥
Abandonem este, sem brilho e vazio, tornado madeira. Este menino, ligado a outro corpo, por que o assistis como se fosse madeira?
12.152.60
त्यक्तजीवस्य वै बाष्पं कस्माद्धित्वा न गच्छत ।
निरर्थको ह्ययं स्नेहो निष्फलश्च परिश्रमः ॥ १२.१५२.६० ॥
Por que não o deixais, derramando lágrimas por quem perdeu a vida? Este afeto é sem propósito, e este esforço, infrutífero.
12.152.61
न च क्षुर्भ्यां न कर्णाभ्यां च शृणोति स पश्यति ।
कस्मादेनं सप्नुत्सृज्य न गृहान्गच्छताशु वै ॥ १२.१५२.६१ ॥
Ele não vê com os olhos nem ouve com os ouvidos. Por que, então, não o abandonais e não voltais logo para as vossas casas?
12.152.62
मोक्षधर्माश्रितैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिः सुनिष्ठुरैः ।
भयोक्ता गच्छत क्षिप्रं स्वं स्वमेव निवेशनम् ॥ १२.१५२.६२ ॥
Dito por temor, com palavras muito duras e fundamentadas no ensino da libertação: agora ide depressa, cada um para a sua própria morada.
12.152.63
प्रज्ञाविज्ञानयुक्तेन बुद्धिसंज्ञाप्रदायिना ।
वच्चं श्राविता नूनं मानुषाः संनिवर्तथ ॥ १२.१५२.६३ ॥
Pelas palavras de quem possui sabedoria e entendimento e concede discernimento: certamente fostes instruídos, ó homens — voltai atrás.
12.152.64
शोको द्विगुणतां याति दृष्ट्वा स्मृत्वा च चेष्टितम् ।
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा सन्निवृत्तास्तु मानुषाः।
अपश्यत्तं तदा सुप्तं द्रुतमागत्य जम्बुकः ॥ १२.१५२.६४ ॥
A dor duplica ao ver e recordar os seus atos. Ao ouvir estas palavras, os homens voltaram atrás; então um chacal chegou depressa e viu-o adormecido.
12.152.65
इमं कनकवर्णाभं भूषणैः समलंकृतम् ।
गृध्रवाक्यात्कथं पुत्रं त्यक्ष्यध्वं पितृपिण्डदम् ॥ १२.१५२.६५ ॥
De cor dourada e bem adornado de joias, este filho, que oferece as libações fúnebres aos antepassados: como o abandonareis pela palavra do abutre?
12.152.66
न स्नेहस्य च विच्छेदो विलापरुदितस्य च ।
मृतस्यास्य परित्यागात्तापो वै भविता ध्रुवम् ॥ १२.१५२.६६ ॥
O afeto não se corta, nem o lamento e o choro terminam; mas ao abandonar este morto, a aflição certamente surgirá.
12.152.67
श्रूयते शम्बुके शूद्रे हते ब्राह्मणदारकः ।
जीवितो धर्ममासाद्य रामात्सत्यपराक्रमात् ॥ १२.१५२.६७ ॥
Ouve-se que, quando o śūdra Śambūka foi morto, o filho de um brâmane voltou à vida, tendo alcançado o dharma por meio de Rāma, de verdadeiro valor.
12.152.68
तथा श्वैत्यस्य राजर्षेर्बालो दिष्टान्तमागतः ।
मुनिना धर्मनिष्ठेन मृतः संजीवितः पुनः ॥ १२.१५२.६८ ॥
Do mesmo modo, o filho do rei-sábio Śvaitya, que chegara ao fim determinado pelo destino, foi reavivado por um sábio devotado ao dharma depois de morto.
12.152.69
तथा कश्चिद्भवेत्सिद्धो मुनिर्वा देवतापि वा ।
कृपणानामनुक्रोशं कुर्याद्वो रुदतामिह ॥ १२.१५२.६९ ॥
Do mesmo modo, que algum perfeito, sábio ou mesmo um deus tenha compaixão de vós, que chorais aqui em vossa miséria.
12.152.70
इत्युक्तास्ते न्यवर्तन्त शोकार्ताः पुत्रवत्सलाः ।
अङ्के शिरः समाधाय रुरुदुर्बहुविस्तरम्।
तेषां रुदितशब्देन गृध्रोऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ॥ १२.१५२.७० ॥
Assim exortados, os aflitos e amorosos de seus filhos voltaram; pondo a cabeça no colo, choraram longamente. Ao ouvir o som de seu pranto, um abutre aproximou-se e falou estas palavras.
12.152.71
अश्रुपातपरिक्लिन्नः पाणिस्पर्शप्रपीडितः ।
धर्मराजप्रयोगाच्च दीर्घनिद्रां प्रवेशितः ॥ १२.१५२.७१ ॥
Encharcado pelo fluxo de lágrimas, pressionado pelo toque da mão, e levado ao longo sono pela ordem do rei do dharma.
12.152.72
तपसाऽपि हि संयुक्तो जनः कालेन हन्यते ।
सर्वस्नेहावसक्तानामिदं हि स्नेहवर्तनम् ॥ १२.१५२.७२ ॥
Mesmo uma pessoa unida à austeridade é abatida pelo tempo; este é o modo do afeto para os que se apegam a todo amor.
12.152.73
बालवृद्धसहस्राणि सदा संत्यज्य बान्धवाः ।
दिनानि चैव रात्रीश्च दुःखं तिष्ठन्ति भूतले ॥ १२.१५२.७३ ॥
Tendo sempre abandonado milhares de crianças e idosos, os parentes permanecem na terra em sofrimento, dia e noite.
12.152.74
अलं निर्बन्धमागत्य शोकस्य परिवारणम् ।
अप्रत्ययं कुतो ह्यस्य पुनरद्येह जीवितम् ॥ १२.१५२.७४ ॥
Basta: não venha com obstinação afastar o luto. Que garantia há de que este viverá de novo aqui hoje?
12.152.75
नैष जम्बुकवाक्येन पुनः प्राप्स्यति जीवितम् ।
मृतस्योत्सृष्टदेहस्य पुनर्देहो न विद्यते ॥ १२.१५२.७५ ॥
Este não recobrará a vida pela palavra de um chacal; para o morto que abandonou o corpo, não há mais corpo.
12.152.76
नैव मूर्तिप्रदानेन जम्बुकस्य शतैरपि ।
न स जीवयितुं शक्यो बालो वर्षशतैरपि ॥ १२.१५२.७६ ॥
Nem dando cem formas de chacal, nem mesmo em cem anos, pode aquela criança ser trazida de volta à vida.
12.152.77
अथ रुद्रः कुमारो वा ब्रह्मा वा विष्णुरेव च ।
वरमस्मै प्रयच्छन्ति ततो जीवेदयं शिशुः ॥ १२.१५२.७७ ॥
Agora, se Rudra, Kumāra, Brahmā ou Viṣṇu lhe concederem uma dádiva, então esta criança poderia viver.
12.152.78
नैव बाष्पविमोक्षेण न वा श्वासकृतेन च ।
न दीर्घरुदितेनायं पुनर्जीवं गमिष्यति ॥ १२.१५२.७८ ॥
Nem derramando lágrimas, nem com suspiros, nem com longo pranto, este voltará à vida.
12.152.79
अहं च क्रोष्टुकश्चैव यूयं ये चास्य बान्धवाः ।
धर्माधर्मौ गृहीत्वेह सर्वे वर्तामहेऽध्वनि ॥ १२.१५२.७९ ॥
Eu e este chacal, e vós, seus parentes, todos caminhamos aqui pelo caminho, levando dharma e adharma.
12.152.80
अप्रियं परुषं चापि परद्रोहं परस्त्रियम् ।
अधर्ममनृतं चैव दूरात्प्राज्ञो विवर्जयेत् ॥ १२.१५२.८० ॥
A fala desagradável e dura, a traição a outros, a mulher alheia, a injustiça e a mentira: o sábio deve evitá-las de longe.
12.152.81
धर्मं सत्यं श्रुतं न्याय्यं महतीं प्राणिनां दयाम् ।
अजिह्नत्वमशाठ्यं च यत्नतः परिमार्गत ॥ १२.१५२.८१ ॥
Busca com esforço o dharma, a verdade, o saber, o que é justo, a grande compaixão pelos seres vivos, a retidão e a ausência de engano.
12.152.82
मातरं पितरं वाऽपि बान्धवान्सुहृदस्तथा ।
जीवतो ये न पश्यति तेषां धर्मविपर्ययः ॥ १२.१५२.८२ ॥
Quem não vê sua mãe, pai, parentes e amigos enquanto vivem, tem o seu dharma invertido.
12.152.83
यो न पश्यति चक्षुर्भ्यां नेङ्गते च कथंचन ।
तस्य निष्ठावसानान्ते रुदन्ताः किं करिष्यथ ॥ १२.१५२.८३ ॥
Aquele que não vê com os olhos e não se move de nenhum modo: ao fim de seus ritos fúnebres, o que fareis chorando?
12.152.84
इत्युक्तास्ते सुतं त्यक्त्वा भूमौ शोकपरिप्लुताः ।
दह्यमानाः सुतस्नेहात्प्रययुर्बान्धवा गृहम् ॥ १२.१५२.८४ ॥
Assim advertidos, os parentes, mergulhados em dor e queimados pelo amor ao filho, deixaram o filho no chão e foram para casa.
12.152.85
दारुणो मर्त्यलोकोऽयं सर्वप्राणिविनाशनः ।
इष्टबन्धुवियोगश्च तथेहाल्पं च जीवितम् ॥ १२.१५२.८५ ॥
Este mundo mortal é terrível, destruidor de todos os seres. Aqui há a separação dos parentes queridos, e a vida é breve.
12.152.86
बह्वलीकमसत्यं चाप्यतिवादाप्रियंवदम् ।
इमं प्रेक्ष्य पुनर्भावं दुःखशोकविवर्धनम्।
न मे मानुषलोकोऽयं मुहूर्तमपि रोचते ॥ १२.१५२.८६ ॥
Este mundo humano está cheio de muita falsidade e de não verdade, de palavras excessivas e desagradáveis. Ao ver este renascimento que aumenta o sofrimento e a dor, este mundo humano não me agrada nem por um instante.
12.152.87
अहो धिग्गृध्रवाक्येन यथैवाबुद्धयस्तथा ।
कथं गच्छथ निःस्नेहाः सुतस्नेहं विसृज्य च ॥ १२.१५२.८७ ॥
Ai, vergonha pelas palavras do abutre! Vós vos tornastes insensatos como ele. Sem afeto, abandonando o amor por vosso filho, como podeis ir?
12.152.88
प्रदीप्ताः पुत्रशोकेन सन्निवर्तथ मानुषाः ।
श्रुत्वा गृध्रस्य वचनं पापस्येहाकृतात्मनः ॥ १२.१५२.८८ ॥
Ó humanos, abrasados de dor pelo vosso filho, voltai! Tendo ouvido aqui as palavras do abutre perverso e descontrolado, (ireis)?
12.152.89
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
सुखदुःखावृते लोके नास्ति सौख्यमनन्तकम् ॥ १२.१५२.८९ ॥
Após a felicidade vem o sofrimento, e após o sofrimento vem a felicidade. Neste mundo envolto em felicidade e sofrimento não há bem-aventurança sem fim.
12.152.90
इमं क्षितितले त्यक्त्वा बालं रूपसमन्वितम् ।
कुलशोभाकरं मूढाः पुत्रं त्यक्त्वा क्व यास्यथ ॥ १२.१५२.९० ॥
Tendo abandonado nesta terra esta criança, dotada de beleza, ornamento da glória da família, para onde ireis, ó insensatos, abandonando vosso filho?
12.152.91
रूपयौवनसंपन्नं द्योतमानमिव श्रिया ।
जीवन्तमेव पश्यामि मनसा नात्र संशयः ॥ १२.१५२.९१ ॥
Dotado de beleza e juventude, resplandecendo como que de esplendor, eu o vejo em minha mente ainda vivo; não há dúvida disso.
12.152.92
विनाशेनास्य न हि वै सुखं प्राप्स्यथ मानुषाः ।
पुत्रशोकाभितप्तानां मृतमप्यद्य वः क्षमम् ॥ १२.१५२.९२ ॥
Ó homens, pela sua destruição não obtereis de fato a felicidade; para vós, atormentados pela dor de um filho, até a sua morte seria agora conveniente.
12.152.93
दुःखसंभावनं कृत्वा धारयित्वा सुखं स्वयम् ।
त्यक्त्वा गमिष्यथ क्वाद्य समुत्सृज्याल्पबुद्धिवत् ॥ १२.१५२.९३ ॥
Tendo imaginado a dor e retido a felicidade para vós mesmos, aonde ireis agora, abandonando-o e rejeitando-o como gente de pouco entendimento?
12.152.94
तथा धर्मविरोधेन प्रियमिथ्याभिधायिनाम् ।
श्मशानवासिना नित्यं रात्रिं मृगयता नृप ॥ १२.१५२.९४ ॥
Assim, em oposição ao dharma, entre os que proferem mentiras agradáveis, o habitante do crematório, que sempre caça à noite, ó rei.
12.152.95
ततो मध्यस्थतां नीता वचनैरमृतोपमैः ।
जम्बुकेन स्वकार्यार्थं बान्धवास्तत्र वारिताः ॥ १२.१५२.९५ ॥
Então, por palavras semelhantes ao néctar, em proveito próprio, os parentes foram levados pelo chacal à posição de mediadores e ali foram contidos.
12.152.96
अयं प्रेतसमाकीर्णो यक्षराक्षससेवितः ।
दारुणः काननोद्देशः कौशिकैरभिनादितः ॥ १२.१५२.९६ ॥
Esta terrível região de floresta está repleta de espectros, frequentada por yakṣas e rākṣasas, e ressoa com os gritos das corujas.
12.152.97
भीमः सुघोरश्च तथा नीलमेघसमप्रभः ।
अस्मिञ्शवं परित्यज्य प्रेतकार्याण्युपासत ॥ १२.१५२.९७ ॥
Terrível e muito horrível, com o brilho de uma nuvem azul escura, neste lugar abandonem o cadáver e realizem os ritos dos mortos.
12.152.98
भानुर्यावन्न यात्यस्तं यावच्च विमला दिशः ।
तावदेनं परित्यज्य प्रेतकार्याण्युपासत ॥ १२.१५२.९८ ॥
Enquanto o sol não se pôr e as direções estiverem claras, abandonem este cadáver e realizem os ritos dos mortos.
12.152.99
नदन्ति परुषं श्येनाः शिवाः क्रोशन्ति दारुणम् ।
मृगेन्द्राः प्रतिनर्दन्ति रविरस्तं च गच्छति ॥ १२.१५२.९९ ॥
Os falcões gritam asperamente, os chacais uivam terrivelmente, os leões rugem em resposta, e o sol se põe.
12.152.100
चिता धूमेन नीलेन संरज्यन्ते च पादपाः ।
श्मशाने च निराहाराः प्रतिनर्दन्ति देवताः ॥ १२.१५२.१०० ॥
As piras tingem as árvores com fumaça azul escura, e no campo de cremação as divindades em jejum respondem com seus ecos.
12.152.101
सर्वे विकृतदेहाश्चाप्यस्मिन्देशे सुदारुणे ।
युष्मान्प्रधर्षयिष्यन्ति विकृता मांसभोजिनः ॥ १२.१५२.१०१ ॥
Neste lugar terrível, todos os devoradores de carne de corpos deformados os atacarão.
12.152.102
क्रूरश्चायं वनोद्देशो भयमद्य भविष्यति ।
त्यज्यतां काष्ठभूतोऽयं मुच्यतां जाम्बुकं वचः ॥ १२.१५२.१०२ ॥
Esta região de floresta é cruel; agora haverá perigo. Abandonem este corpo rígido como madeira e descartem as palavras do chacal.
12.152.103
यदि जम्बुकवाक्यानि निष्फलान्यनृतानि च ।
श्रोष्यथ भ्रष्टविज्ञानास्ततः सर्वे विनङ्क्ष्यथ ॥ १२.१५२.१०३ ॥
Se ouvirem as palavras do chacal, que são vãs e falsas, e perderem o discernimento, todos vocês perecerão.
12.152.104
स्थीयतां वो न भेतव्यं यावत्तपति भास्करः ।
तावदस्मिन्सुते स्नेहादनिर्वेदेन वर्तत ॥ १२.१५२.१०४ ॥
Fiquem aqui, não temam enquanto o sol brilhar; por afeto a este filho, ajam aqui sem cansaço.
12.152.105
स्वैरं रुदन्तो विस्रब्धाश्चिरं स्नेहेन पश्यत ।
दारुणेऽस्मिन्वनोद्देशे भयं वो न भविष्यति ॥ १२.१५२.१०५ ॥
Chorem livremente, fiquem tranquilos e olhem com afeto por muito tempo; nesta terrível região de floresta nenhum medo virá a vocês.
12.152.106
अयं सौम्यो वनोद्देशः पितृणां निधनाकरः ।
स्थीयतां यावदादित्यः किंवः क्रव्यादभाषितैः ॥ १२.१५२.१०६ ॥
Esta agradável região de floresta é um lugar onde os antepassados encontram seu fim. Fiquem aqui enquanto o sol brilhar; o que têm vocês a ver com as palavras dos carnívoros?
12.152.107
यदि गृध्रस्य वाक्यानि तीव्राणि रभसानि च ।
गृह्णीत मोहितात्मानः सुतो वो न भविष्यति ॥ १२.१५२.१०७ ॥
Se, com as mentes iludidas, aceitarem as palavras duras e precipitadas do abutre, o filho de vocês não sobreviverá.
12.152.108
गृध्रो नास्तमितेऽभ्येति तिष्ठेन्नक्तं च जम्बुकः ।
मृतस्य तं परिजनमूचतुस्तौ क्षुधान्वितौ ॥ १२.१५२.१०८ ॥
O abutre não chega após o pôr do sol, e o chacal permanece à noite; os dois, famintos, falaram àquele parente do morto.
12.152.109
स्वकार्यबद्धकक्षौ तौ राजन्गृध्रोऽथ जम्बुकः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ शास्त्रमालम्ब्य जल्पतः ॥ १२.१५२.१०९ ॥
Ó rei, o abutre e o chacal, cada um ocupado com o seu próprio interesse e exaustos de fome e sede, apoiaram-se nas escrituras e puseram-se a discutir.
12.152.110
तयोर्विज्ञानविदुषोर्द्वयोर्मृगपतत्रिणोः ।
वाक्यैरमृतकल्पैस्तैः प्रतिष्ठन्ते व्रजन्ति च ॥ १२.१५२.११० ॥
Com aquelas palavras, semelhantes ao néctar, dos dois versados no conhecimento, o animal e a ave, eles paravam e depois seguiam adiante.
12.152.111
शोकदैन्यसमाविष्टा रुदन्तस्तस्थिरे तदा ।
स्वकार्यकुशलाभ्यां ते संभ्राम्यन्ते ह नैपुणात् ॥ १२.१५२.१११ ॥
Tomados de tristeza e desalento, chorando, ficaram então imóveis; pela habilidade daqueles dois, peritos em seu próprio ofício, eram confundidos.
12.152.112
तथा तयोर्विवदतोर्विज्ञानविदुषोर्द्वयोः ।
बान्धवानां स्थितानां चाप्युपातिष्ठत शंकरः ॥ १२.१५२.११२ ॥
Assim, enquanto aqueles dois sábios disputavam, e diante dos parentes que estavam ali de pé, apareceu Śaṅkara.
12.152.113
देव्या प्रणोदितो देवः कारुण्यार्द्रीकृतेक्षणः ।
ततस्तानाह मनुजान्वरदोऽस्मीति शंकरः ॥ १२.१५२.११३ ॥
Impulsionado pela Deusa, o deus Śaṅkara, com os olhos umedecidos de compaixão, então disse àqueles homens: "Eu sou o concedente de dádivas."
12.152.114
ते प्रत्यूचुरिदं वाक्य दुःखिताः प्रणताः स्थिताः ।
एकपुत्रविहीनानां सर्वेष्नां जीवितार्थिनाम्।
पुत्रस्य नो जीवदानाज्जीवितं दातुमर्हसि ॥ १२.१५२.११४ ॥
Aflitos e prostrados, ficaram de pé e responderam estas palavras: "Nós, todos privados do nosso único filho, desejamos a vida; ao dar vida ao nosso filho, és digno de nos dar vida também."
12.152.115
एवमुक्तः स भगवान्वारिपूर्णेन पाणिना ।
जीवं तस्मै कुमाराय प्रादाद्वर्षशतानि वै ॥ १२.१५२.११५ ॥
Assim interpelado, o bem-aventurado, com a mão cheia de água, deu àquele menino a vida e centenas de anos.
12.152.116
तथा गोमायुगृध्राभ्यां प्राददत्क्षुद्विनाशनम् ।
वरं पिनाकी भगवान्सर्वभूतहिते रतः ॥ १२.१५२.११६ ॥
Da mesma forma, o bem-aventurado Pinākin, que se alegra no bem de todos os seres, concedeu ao chacal e ao abutre uma dádiva que destrói a fome.
12.152.117
ततः प्रणम्य ते देवं श्रेयोहर्षसमन्विताः ।
कृतकृत्याः सुसंहृष्टाः प्रातिष्ठन्त तदा विभो ॥ १२.१५२.११७ ॥
Então, inclinando-se diante daquele deus, cheios de boa fortuna e alegria, tendo cumprido seu propósito e muito satisfeitos, partiram, ó poderoso.
12.152.118
अनिर्वेदेन दीर्घेण निश्चयेन ध्रुवेण च ।
देवदेवप्रसादाच्च क्षिप्रं फलमवाप्यते ॥ १२.१५२.११८ ॥
Não desesperando, pela longa perseverança, pela firme resolução e pela graça do deus dos deuses, o fruto é obtido rapidamente.
12.152.119
पश्य दैवस्य संयोगं बान्धवाना च निश्चयम् ।
कृपणानां तु रुदतां कृतमश्रुप्रमार्जनम् ॥ १२.१५२.११९ ॥
Veja a conjunção do destino e a resolução dos parentes; foram enxutas as lágrimas dos infelizes que choravam.
12.152.120
पश्य चाल्पेन कालेन निश्चयाध्वेषणेन च ।
प्रसादं शंकरात्प्राप्य दुःखिताः सुखमाप्नुवन् ॥ १२.१५२.१२० ॥
Veja: em pouco tempo, pela busca da resolução e obtendo a graça de Śaṅkara, os aflitos alcançaram a felicidade.
12.152.121
ते विस्मिताः प्रहृष्टाश्च पुत्रसंजीवनात्पुनः ।
बभूवुर्भरतश्रेष्ठ प्रसादाच्छंकरस्य वै ॥ १२.१५२.१२१ ॥
Ó melhor dos Bharatas, eles ficaram novamente espantados e muito felizes com a revivificação do filho, pela graça de Śaṅkara.
12.152.122
ततस्ते त्वरिता राजंस्त्यक्त्वा शोकं शिशूद्भवम् ।
विविशुः पुत्रमादाय नगरं हृष्टमानसाः ॥ १२.१५२.१२२ ॥
Então, ó rei, abandonando rapidamente o sofrimento nascido da criança, levando o filho, de mente alegre entraram na cidade.
12.152.123
एषा बुद्धिः समस्तानां चातुर्वर्ण्येन दर्शिता ॥ १२.१५२.१२३ ॥
Esta sabedoria (ensinamento) foi mostrada a todos, para as quatro ordens sociais.
12.152.124
धर्मार्थमोक्षसंयुक्तमितिहासं पुरातनम् ।
श्रुत्वा मनुष्यः सततमिहामुत्र प्रमोदते ॥ १२.१५२.१२४ ॥
Tendo ouvido esta antiga narrativa, unida ao dharma, à riqueza e à libertação, o ser humano se alegra constantemente aqui e no além.