மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.152
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.152.1
कच्चित्पितामहेनासीच्छ्रुवं वा दृष्टमेव च ।
कच्चिन्मर्त्यो मृतो राजन्पुनरुज्जीवितोऽभवत् ॥ १२.१५२.१ ॥
ஐயனே, பிதாமகர் கேட்டதோ பார்த்ததோ உண்டா, இறந்த ஒரு மனிதன் மீண்டும் உயிர்பெற்றான் என்று?
12.152.2
शृणु पार्थ यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
गृध्रजम्बुकसंवादं यो वृत्तो वैदिशे पुरे ॥ १२.१५२.२ ॥
பார்த்தா, வைதிச நகரில் நடந்த பழங்கால வரலாறை கேள்; கழுகுக்கும் நரிக்கும் இடையிலான உரையாடல் அது.
12.152.3
कस्यचिद्ब्राह्मणस्यासीद्दुःखलब्धः सुतो मृतः ।
बाल एव विशालाक्षो बालग्रहनिपीडितः ॥ १२.१५२.३ ॥
ஒரு பிராமணனின் மகன், மிகுந்த சிரமத்தால் பெற்றது, இறந்துவிட்டான்; அவன் சிறுவனே, விரிந்த கண்களை உடையவன், குழந்தைகளைப் பீடிக்கும் கிரகத்தால் வாட்டப்பட்டவன்.
12.152.4
दुःखिताः केचिदादाय बालमप्राप्तयोवनम् ।
कुलसर्वस्वभूतं वै रुदन्तः शोककर्शिताः ॥ १२.१५२.४ ॥
சிலர் துயருற்று, இளமை அடையாத அச்சிறுவனை எடுத்துக்கொண்டு, குலத்தின் எல்லாமுமாக இருந்தவனை, அழுதவாறும் துயரத்தால் மெலிந்தவாறும்.
12.152.5
बालं मृतं गृहीत्वाऽथ श्मशानाभिमुखाः स्थिताः ।
अङ्गेनाङ्गं समाक्रस्य रुरुदुर्भृशदुःखिताः ॥ १२.१५२.५ ॥
இறந்த சிறுவனை எடுத்துக்கொண்டு, அவர்கள் சுடுகாட்டை நோக்கி நின்றனர்; உறுப்போடு உறுப்பை அணைத்து, மிகவும் துயருற்று அழுதனர்.
12.152.6
शोचन्तस्तस्य पूर्वोक्तान्भाषितांश्चासकृत्पुनः ।
तं बालं भूतले क्षिप्य प्रतिगन्तुं न शक्नुयुः ॥ १२.१५२.६ ॥
அச்சிறுவனைப் பற்றி முன்பு சொல்லப்பட்ட சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருந்தி, அவனை நிலத்தில் கிடத்திவிட்டு அவர்களால் திரும்ப முடியவில்லை.
12.152.7
तेषां रुदितशब्देन गृध्रोऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ।
प्रेतात्मकमिमंकाले त्यक्त्वा गच्छत माचिरम् ॥ १२.१५२.७ ॥
அவர்களின் அழுகைச் சத்தம் கேட்டு ஒரு கழுகு அருகில் வந்து சொன்னது: 'பேயுருவான இந்தக் குழந்தையை இங்கே விட்டுவிட்டு விரைவில் செல்லுங்கள், தாமதிக்காதீர்கள்.'
12.152.8
इह पुंसां सहस्राणि स्त्रीसहस्राणि चैव ह ।
समानीतानि कालेन हित्वा वै यान्ति बान्धवाः ॥ १२.१५२.८ ॥
இங்கே காலத்தால் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் ஆயிரக்கணக்கான பெண்களும் உள்ளனர்; ஆனால் உறவினர்கள் அவர்களை விட்டுவிட்டுப் போய்விடுகின்றனர்.
12.152.9
संपश्यत जगत्सर्वं सुखदुःखैरधिष्ठितम् ।
संयोगो विप्रयोगश्च पर्यायेणोपलभ्यते ॥ १२.१५२.९ ॥
பாருங்கள், இந்த முழு உலகமும் இன்பத்தாலும் துன்பத்தாலும் நிறைந்துள்ளது; சேர்க்கையும் பிரிவும் முறைப்படி அனுபவிக்கப்படுகின்றன.
12.152.10
गृहीत्वा ये च गच्छन्ति येऽनुयान्ति च तान्मृतान् ।
तेऽप्यायुषः प्रमाणेन स्वेन गच्छन्ति जन्तवः ॥ १२.१५२.१० ॥
இறந்தவர்களை எடுத்துச் செல்பவர்களும், அவர்களைப் பின்தொடர்பவர்களும் கூட, தங்கள் ஆயுளின் அளவுக்கேற்ப செல்கின்றனர்.
12.152.11
अलं स्थित्वा श्मशानेऽस्मिन्गृध्रगोमायुसंकुले ।
कङ्कालबहुले घोरे सर्वप्राणिभयंकरे ॥ १२.१५२.११ ॥
கழுகுகளும் நரிகளும் நிறைந்த, எலும்புகள் மிகுந்த, பயங்கரமான, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும் இந்த சுடுகாட்டில் நிற்பது போதும்.
12.152.12
न पुनर्जीवितः कश्चित्कालधर्ममुपागतः ।
प्रियो वा यदि वा द्वेष्यः प्राणिनां गतिरीदृशी ॥ १२.१५२.१२ ॥
காலத்தின் விதியை அடைந்த எவரும் மீண்டும் உயிர்பெறுவதில்லை; அவர் அன்புக்குரியவரானாலும் சரி, வெறுக்கப்பட்டவரானாலும் சரி; உயிரினங்களின் நிலை இவ்வாறுதான்.
12.152.13
सर्वेण खलु मर्तव्यं मर्त्यलोके प्रसूयता ।
कृतान्तविहिते मार्गे मृतं को जीवयिष्यति ॥ १२.१५२.१३ ॥
இம்மண்ணுலகில் பிறந்த அனைவரும் நிச்சயமாக இறக்க வேண்டும். யமனால் விதிக்கப்பட்ட வழியில் சென்ற இறந்தவனை யார் உயிர்ப்பிக்க முடியும்?
12.152.14
दिशान्तोपचितो यावदस्तं गच्छति भास्करः ।
गम्यतां स्वमधिष्ठानं सुतस्नेहं विसृज्य वै ॥ १२.१५२.१४ ॥
திசைகளின் எல்லையில் கூடிய சூரியன் அஸ்தமனத்தை நோக்கிச் செல்லும் வரை, மகன்மீதுள்ள பாசத்தை விட்டுவிட்டு உன் இடத்திற்குச் செல்.
12.152.15
ततो गृध्रवचः श्रुत्वा विक्रोशन्तस्तदा नृप ।
बान्धवास्तेऽभ्यगच्छन्त पुत्रमुत्सृज्य भूतले ॥ १२.१५२.१५ ॥
அரசே! அப்போது கழுகின் சொற்களைக் கேட்டு, புலம்பிக்கொண்டே உறவினர்கள் அந்த மகனை நிலத்தில் விட்டுவிட்டுச் சென்றனர்.
12.152.16
विनिश्चित्याथ च तदा विक्रोशन्तस्ततस्ततः ।
मृत इत्येव गच्छन्तो निराशास्तस्य दर्शने ॥ १२.१५२.१६ ॥
பின்னர் அவர்கள் முடிவு செய்து, இங்குமங்கும் புலம்பியவாறு, 'இவன் இறந்துவிட்டான்' என்று சொல்லிக்கொண்டு, அவனைக் காணும் நம்பிக்கை இழந்து சென்றனர்.
12.152.17
निश्चितार्थाश्च ते सर्वे संत्यजन्तः स्वमात्मजम् ।
निराशा जीविते तस्य मार्गमावृत्य धिष्ठिताः ॥ १२.१५२.१७ ॥
அவர்கள் அனைவரும் முடிவு கொண்டு, தங்கள் மகனைக் கைவிட்டு, அவனுடைய உயிர் குறித்த நம்பிக்கை இழந்து, வழியை மறித்து நின்றனர்.
12.152.18
ध्वाङ्क्षपक्षसवर्णस्तु बिलान्निःसृत्य जम्बुकः ।
गच्छमानान्स्म तानाह निर्घृणाः खलु मानुषाः ॥ १२.१५२.१८ ॥
காக்கையின் இறகு நிறம் கொண்ட அந்த நரி வளையிலிருந்து வெளிவந்து, போய்க்கொண்டிருந்தவர்களிடம் கூறியது: "மனிதர்கள் உண்மையிலேயே இரக்கமற்றவர்கள்."
12.152.19
आदित्योऽयं स्थितो मूढाः स्नेहं कुरुत मा भयम् ।
बहुरूपो मुहूर्ताच्च जीवेदपि च बालकः ॥ १२.१५२.१९ ॥
சூரியன் இங்கே எழுந்துள்ளான், மூடர்களே! அன்பு காட்டுங்கள், அஞ்ச வேண்டாம். இந்தக் குழந்தை ஒரு கணத்தில் பல உருவம் கொண்டு உயிர் பிழைக்கக் கூடும்.
12.152.20
दर्भान्भूमौ विनिक्षिप्य पुत्रस्नेहविनाकृताः ।
श्मशाने सुतमुत्सृज्य कस्माद्गच्छत निर्घृणाः ॥ १२.१५२.२० ॥
தர்ப்பைப் புல்லைத் தரையில் வைத்து, மகன்மீதான அன்பின்றி, சுடுகாட்டில் மகனை விட்டுவிட்டு, இரக்கமற்றவர்களே, ஏன் செல்கிறீர்கள்?
12.152.21
न वोऽस्त्यस्मिन्सुते स्नेहो बाले मधुरभाषिणि ।
यस्य भाषितमात्रेण प्रसादमधिगच्छत ॥ १२.१५२.२१ ॥
இனிய பேச்சுள்ள இந்தக் குழந்தையின் மீது உங்களுக்கு அன்பு இல்லை; அவனுடைய பேச்சு ஒன்றாலேயே நீங்கள் அருள் பெற்றிருக்கக் கூடும்.
12.152.22
न पश्यध्वं सुतस्नेहो यादृशः पशुपक्षिणाम् ।
न तेषां धारयित्वा तान्कश्चिदस्ति फलागमः ॥ १२.१५२.२२ ॥
விலங்குகளும் பறவைகளும் கொண்டுள்ள மகன்மீதான அன்பை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? அவர்களைப் பேணுவதால் ஏதேனும் பலன் கிடைக்கவில்லையா?
12.152.23
चतुष्पात्पक्षिकीटानां प्राणिनां स्नेहसङ्गिनाम् ।
परलोकगतिस्थानां मुनियज्ञक्रियामिव ॥ १२.१५२.२३ ॥
நான்கு கால் விலங்குகள், பறவைகள், பூச்சிகள், அன்பால் பிணைக்கப்பட்ட உயிரினங்கள் — மறுலோக நெறியில் நிற்பவை — இவை முனிவர்களின் யாகச் செயல் போன்றவை.
12.152.24
तेषां पुत्राभिरामाणामिह लोके परत्र च ।
न गुणो दृश्यते कश्चित्प्रजाः संधारयन्ति च ॥ १२.१५२.२४ ॥
மகன்களால் மகிழ்ச்சியடையும் அவர்களிடம் இம்மையிலும் மறுமையிலும் எந்தப் பயனும் காணப்படவில்லை; ஆயினும் அவர்கள் தம் சந்ததிகளைக் காக்கிறார்கள்.
12.152.25
अपश्यतां प्रियान्पुत्रान्येषां शोको न तिष्ठति ।
न ते पोषणसंप्रीता मातापितर एव हि ॥ १२.१५२.२५ ॥
அன்பான மகன்களைக் காணாதவர்களுக்குத் துயர் நிலைப்பதில்லை; வளர்ப்பதில் மகிழ்ந்த தாய்தந்தையரும் உண்மையில் அப்படியல்லர்.
12.152.26
मानुषाणां कुतः स्नेहो येषां शोको न विद्यते ।
इमं कुलकरं पुत्रं त्यक्त्वा क्व नु गमिष्यथ ॥ १२.१५२.२६ ॥
துயர் இல்லாத மனிதர்களுக்கு அன்பு எங்கிருந்து? இந்தக் குலம் காக்கும் மகனை விட்டுவிட்டு நீங்கள் எங்கே போவீர்கள்?
12.152.27
चिरं मुञ्चत बाष्पं च चिरं स्नेहेनन पश्यत ।
एवंविधानि हीष्टानि दुस्त्यजानि विशेषतः ॥ १२.१५२.२७ ॥
நீண்ட நேரம் கண்ணீர் சிந்துங்கள்; நீண்ட நேரம் அன்புடன் பாருங்கள். இத்தகைய அன்பானவற்றை, குறிப்பாக, விடுவது கடினம்.
12.152.28
क्षीणस्याथामिशस्तस्य श्मशानाभिमुखस्य च ।
बान्धवा यत्र तिष्ठति तत्रान्यो नाधितिष्ठति ॥ १२.१५२.२८ ॥
நலிந்து, துயரில் மூழ்கி, சுடுகாட்டை நோக்கிச் செல்பவனிடம் உறவினர்கள் நிற்கும் இடத்தில் வேறொருவர் நிற்பதில்லை.
12.152.29
सर्वस्य दयिताः प्राणाः सर्वः स्नेहं च विन्दति ।
तिर्यग्योनिष्वपि संतां स्नेहं पश्यत यादृशम् ॥ १२.१५२.२९ ॥
எல்லோருக்கும் தங்கள் உயிர் பிரியமானது; எல்லோரும் அன்பைப் பெறுகிறார்கள். விலங்கு பிறவிகளிலும் மக்கள் மீது எத்தகைய அன்பு உள்ளது என்று பாருங்கள்.
12.152.30
त्यक्त्वा कथं गच्छथेमं पद्मलोलायतेक्षणम् ।
यथा नवोद्वाहकृतं स्नानमाल्यविभूषितम्। ॥ १२.१५२.३० ॥
தாமரை போல் அசைந்து நீண்ட கண்களுடைய இவனை விட்டு எப்படிப் போவீர்கள்? புதிய திருமணத்துக்காக நீராடி மாலை அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்டவன் போல் இருக்கிறான்.
12.152.31
जम्बुकस्य वचः श्रुत्वा कृपणं परिदेवतः ।
न्यवर्तन्त तदा सर्वे बालार्थं ते स्म मानुषाः ॥ १२.१५२.३१ ॥
நரியின் இரங்கத்தக்க புலம்பல் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அப்போது அந்த மனிதர்கள் அனைவரும் குழந்தைக்காகத் திரும்பினர்.
12.152.32
अहो बत नृशंसेन जम्बुकेनाल्पमेधसा ।
क्षुद्रेणोक्ता हीनसत्वा मानुषाः किं निवर्तथ ॥ १२.१५२.३२ ॥
ஐயோ! கொடூரமும் அறிவிலியுமான, இழிந்த நரியின் சொல்லால் கோழைகளான மனிதர்களே, ஏன் திரும்புகிறீர்கள்?
12.152.33
पञ्चभूतपरित्यक्तं शुष्कं काष्ठत्वमागतम् ।
कस्माच्छोचथ निश्चेष्टमात्मानं किं न शोचथ ॥ १२.१५२.३३ ॥
ஐம்பூதங்களால் கைவிடப்பட்டு, உலர்ந்து மரத்தன்மை அடைந்த இந்த அசைவற்ற உடலுக்காக ஏன் துக்கப்படுகிறீர்கள்? உங்கள் ஆன்மாவுக்காக ஏன் துக்கப்படவில்லை?
12.152.34
तपः कुरुत वै तीव्रं मुच्यध्वं येन किल्बिषात् ।
तपसा लभ्यते सर्वं विलापः किं करिष्यति ॥ १२.१५२.३४ ॥
கடுமையான தவம் செய்யுங்கள், அதனால் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவீர்கள். தவத்தால் எல்லாம் கிடைக்கும்; புலம்பல் என்ன செய்யும்?
12.152.35
अनिष्टानि न भाग्यानि जानीत स्वंस्वमात्मना ।
येन गच्छति बालोऽयं दत्त्वा शोकमनन्तकम् ॥ १२.१५२.३५ ॥
அனிஷ்டங்களும் நல்லூழும் அவரவர் தன்னாலேயே வருகின்றன என்று அறியுங்கள்; அதனால்தான் இந்தக் குழந்தை முடிவற்ற துக்கத்தை விட்டுச் செல்கிறது.
12.152.36
धनं गावः सुवर्णं च मणिरत्नमथापि च ।
अपत्यं च तपोमूलं तपो योगाच्च लभ्यते ॥ १२.१५२.३६ ॥
செல்வம், பசுக்கள், பொன், மணிகள், ரத்தினங்கள், மக்கள் ஆகியவையும் தவத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தவை; தவம், யோகத்தாலேயே அவை பெறப்படுகின்றன.
12.152.37
यथा कृता च भूतेषु प्राप्यते सुखदुःखिता ।
गृहीत्वा जायते जन्तुर्दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१५२.३७ ॥
உயிரினங்களிடையே செய்த கர்மத்தின்படி இன்பமும் துன்பமும் அடையப்படுகின்றன; அவ்வாறே உயிர் பிறந்து துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் அடைகிறது.
12.152.38
न कर्मणा पितुः पुत्रः पिता व्रा पुत्रकर्मणा ।
मार्गेणान्येन गच्छन्ति बद्धाः सुकृतदुष्कृतैः ॥ १२.१५२.३८ ॥
தந்தையின் கர்மத்தால் மகன் பயனடைவதில்லை, மகனின் கர்மத்தால் தந்தையும் அடைவதில்லை; கட்டுண்ட உயிர்கள் தம் நல்வினை தீவினைகளால் வேறு வேறு வழிகளில் செல்கின்றன.
12.152.39
धर्मं चरत यत्नेन तथाऽधर्मान्निवर्तत ।
वर्तध्वं च यथाकालं दैवतेषु द्विजेषु च ॥ १२.१५२.३९ ॥
முயற்சியுடன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்; அதர்மத்திலிருந்து விலகுங்கள்; தக்க காலத்தில் தேவர்களிடத்தும் துவிஜர்களிடத்தும் நடந்துகொள்ளுங்கள்.
12.152.40
शोकं त्यजत दैन्यं च सुतस्नेहान्निवर्तत ।
त्यज्यतामयमाक्रोशस्ततः शीघ्रं निवर्तत ॥ १२.१५२.४० ॥
துக்கத்தையும் துயரத்தையும் விடுங்கள்; மகன்கள் மீதான பாசத்திலிருந்து திரும்புங்கள். இந்தப் புலம்பலைக் கைவிடுங்கள்; பிறகு விரைவில் திரும்புங்கள்.
12.152.41
यत्करोति शुभं कर्म तथा कर्म सुदारुणम् ।
तत्कर्तैव समश्नाति बान्धवानां किमत्र ह ॥ १२.१५२.४१ ॥
நல்ல கர்மத்தையும் கொடிய கர்மத்தையும் செய்பவன் அதன் பயனை அவனே அனுபவிக்கிறான்; இதில் பந்துக்களுக்கு என்ன பங்கு?
12.152.42
इह त्यक्त्वा न तिष्ठन्ति बान्धवा बान्धवं प्रियम् ।
स्नेहमुत्सृज्य गच्छन्ति बाष्पपूर्णाविलेक्षणाः ॥ १२.१५२.४२ ॥
இங்கே உறவினர்கள் அன்பான பந்துவை விட்டுவிட்டு நிற்பதில்லை; பாசத்தைக் கைவிட்டு, கண்ணீர் நிறைந்து மங்கிய கண்களுடன் அவர்கள் செல்கின்றனர்.
12.152.43
प्राज्ञो वा यदि वा मूर्खः सधनो निर्धनोऽपि वा ।
सर्वः कालवशं याति शुभाशुभसमन्वितः ॥ १२.१५२.४३ ॥
ஞானியாக இருந்தாலும் அறிவிலியாக இருந்தாலும், செல்வருடையவராக இருந்தாலும் ஏழையாக இருந்தாலும், நல்லது கெட்டது இரண்டையும் கொண்ட அனைவரும் காலத்தின் வசத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
12.152.44
किं करिष्यथ शोचित्वा मृतं किमनुशोचथ ।
सर्वस्य हि प्रभुः कालो धर्मतः समदर्शनः ॥ १२.१५२.४४ ॥
துயரப்பட்டு நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? இறந்தவரை ஏன் துயரத்துடன் நினைக்கிறீர்கள்? அனைவருக்கும் தலைவன் காலமே; அது தர்மப்படி அனைவரையும் சமமாகப் பார்க்கிறது.
12.152.45
यौवनस्थांश्च बालांश्च बृद्धान्गर्भगतानपि ।
सर्वानाविशते मृत्युरेवंभूतमिदं जगत् ॥ १२.१५२.४५ ॥
இளைஞர்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள், கருவில் உள்ளவர்கள் என அனைவரையும் மரணம் பற்றிக்கொள்கிறது; இந்த உலகம் இவ்வாறுதான் இருக்கிறது.
12.152.46
अहो मन्दीकृतः स्नेहो गृध्रेणेहाल्पबुद्धिना ।
पुत्रस्नेहाभिभूतानां युष्माकं शोचतां भृशम् ॥ १२.१५२.४६ ॥
ஐயோ! இங்கே சிறுபுத்தியுள்ள கழுகு அன்பை மழுங்கச் செய்துவிட்டது; மகன் மீதான அன்பால் மூழ்கிய நீங்களோ மிகவும் துயரப்படுகிறீர்கள்.
12.152.47
समैः सम्यक्प्रयुक्तैश्च वचनैर्हेतुदर्शनैः ।
सर्वमेतत्प्रपद्याशु कुरुध्वं वा विचारणां।
यद्गच्छथ जलस्थानं स्नेहमुत्सृज्य दुस्त्यजम् ॥ १२.१५२.४७ ॥
நன்றாகப் பொருத்தமாக அமைந்த சொற்களாலும், காரணங்களைக் காட்டும் வாதங்களாலும் இவை அனைத்தையும் உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டு சிந்தியுங்கள்; விடுவதற்கு கடினமான அன்பைத் துறந்து நீர்நிலைக்குச் செல்லுங்கள்.
12.152.48
अहो पुत्रवियोगेन मृतशून्योपसेवनात् ।
क्रोशतां वा भृशं दुःखं विवत्सानां गवामिव ॥ १२.१५२.४८ ॥
ஐயோ! மகன் பிரிவாலும், இறந்தவரையும் வெறுமையையும் பற்றிக்கொண்டிருப்பதாலும், கதறும் நீங்கள் கன்றுகளைப் பிரிந்த பசுக்களைப் போல மிகுந்த துயரில் இருக்கிறீர்கள்.
12.152.49
अद्य शोकं विजानामि मानुषाणां महीतले ।
स्नेहं हि कारणं कृत्वा ममाप्यश्रूण्यथापतन् ॥ १२.१५२.४९ ॥
இன்று பூமியில் மனிதர்களின் துயரை நான் அறிகிறேன், ஏனெனில் அன்பையே காரணமாகக் கொண்டு என் கண்ணீரும் விழுந்தது.
12.152.50
यत्नो हि सततं कार्यस्ततो दैवेन सिद्ध्यति ।
दैवं पुरुषकारश्च कृतान्तेनोपपद्यते ॥ १२.१५२.५० ॥
முயற்சி எப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்; அதனால் விதியால் வெற்றி கிட்டுகிறது. விதியும் முயற்சியும் காலத்தாலேயே உண்டாகின்றன.
12.152.51
अनिर्वेदः सदा कार्यो निर्वेदाद्धि कुतः सुखम् ।
प्रयत्नात्प्राप्यते ह्यर्थः कस्माद्गच्छथ निर्दयम् ॥ १२.१५२.५१ ॥
எப்போதும் மனம் தளராமல் இருக்க வேண்டும்; சோர்வினால் எப்படி இன்பம் வரும்? முயற்சியாலேயே பொருள் கிடைக்கிறது; பின் ஏன் இரக்கமின்றிப் போகிறீர்கள்?
12.152.52
आत्ममांसोपवृत्तं च शरीरार्धमर्यी तनुम् ।
पितॄणां वंशकर्तारं वने त्यक्त्वा क्व यास्यथ ॥ १२.१५२.५२ ॥
தன் சதையிலிருந்து தோன்றிய, உடலின் பாதியான, அன்புக்குரிய, முன்னோர் வம்சத்தைத் தொடர்விப்பவனை காட்டில் விட்டுவிட்டு எங்கே செல்வீர்கள்?
12.152.53
अथवाऽस्तं गते सूर्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
ततो नेष्यश्च वा पुत्रमिहस्था वा भविष्यथ ॥ १२.१५२.५३ ॥
அல்லது சூரியன் அஸ்தமித்து சந்தியா காலம் வந்ததும், பின்னர் மகனை எடுத்துச் செல்வீர்கள்; அல்லது இங்கேயே இருப்பீர்கள்.
12.152.54
अद्य वर्षसहस्रं मे साग्रं जातस्य मानुषाः ।
न च पश्यामि जीवन्तं मृतं स्त्रीपुंनपुंसकम् ॥ १२.१५२.५४ ॥
இன்று பிறந்ததிலிருந்து ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேல் ஆகின்றன, ஓ மனிதர்களே; உயிருடன் இருப்பவனையோ இறந்தவனையோ, பெண்ணையோ ஆணையோ அலியையோ நான் காணவில்லை.
12.152.55
मृता गर्भेषु जायन्ते जातमात्रा म्रियन्ति च ।
चंक्रमन्तो म्रियन्ते च यौवनस्थास्तथा परे ॥ १२.१५२.५५ ॥
கருவில் இறந்தவர்கள் பிறக்கின்றனர்; பிறந்த உடனேயே இறக்கின்றனர்; நடமாடும்போதே இறக்கின்றனர்; இளமையில் இருப்பவர்களும் மற்றவர்களும் அவ்வாறே இறக்கின்றனர்.
12.152.56
अनित्यानीह भाग्यानि चतुष्पात्पक्षिणामपि ।
जङ्गमाजङ्गमानां च ह्यायुरग्रेऽवतिष्ठते ॥ १२.१५२.५६ ॥
இவ்வுலகில் நான்கு கால் விலங்குகளினதும் பறவைகளினதும் வாழ்வுகளும் நிலையற்றவை; அசையும், அசையாத உயிர்களின் ஆயுளும் முன்னதாகவே நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.152.57
इष्टदारवियुक्ताश्च पुत्रशोकान्वितास्तथा ।
दह्यमानाः स्म शोकेन गृहं गच्छन्ति नित्यशः ॥ १२.१५२.५७ ॥
அன்பான மனைவிகளைப் பிரிந்தவர்களும், மகன் துயரால் வாடியவர்களும், துயரத்தில் எரிந்தவர்களாக நாள்தோறும் வீடு திரும்புகின்றனர்.
12.152.58
अनिष्टानां सहस्राणि तथेष्टानां शतानि च ।
उत्सृज्येह प्रयाता वै बान्धवा भृशदुःखिताः ॥ १२.१५२.५८ ॥
விரும்பாதவை ஆயிரமும் விரும்பியவை நூறும் இங்கேயே விட்டுவிட்டு, மிகவும் துயருற்ற உறவினர்கள் சென்றுவிடுகின்றனர்.
12.152.59
त्यज्यतामेष निस्तेजाः शून्यः काष्ठत्वमागतः ।
अन्यदेहविषक्तं हि शिशुं काष्ठमुपासथ ॥ १२.१५२.५९ ॥
இந்தக் குழந்தையை விட்டுவிடுங்கள்; இவன் ஒளியிழந்து வெறுமையாகி மரக்கட்டை நிலையை அடைந்துவிட்டான். வேறு உடலுடன் பிணைந்த இவனை நீங்கள் மரக்கட்டையாகவே பற்றிக்கொண்டிருக்கிறீர்களே.
12.152.60
त्यक्तजीवस्य वै बाष्पं कस्माद्धित्वा न गच्छत ।
निरर्थको ह्ययं स्नेहो निष्फलश्च परिश्रमः ॥ १२.१५२.६० ॥
உயிர் பிரிந்தவனுக்காக கண்ணீர் சிந்தும் நீங்கள் அவனை விட்டுவிட்டு ஏன் போகாமல் இருக்கிறீர்கள்? இந்த பாசம் பயனற்றது; இந்த முயற்சி வீணானது.
12.152.61
न च क्षुर्भ्यां न कर्णाभ्यां च शृणोति स पश्यति ।
कस्मादेनं सप्नुत्सृज्य न गृहान्गच्छताशु वै ॥ १२.१५२.६१ ॥
அவன் கண்களால் பார்க்கவில்லை, காதுகளால் கேட்கவுமில்லை. அப்படியிருக்க அவனை விட்டுவிட்டு நீங்கள் உடனே வீடுகளுக்குப் போகாதது ஏன்?
12.152.62
मोक्षधर्माश्रितैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिः सुनिष्ठुरैः ।
भयोक्ता गच्छत क्षिप्रं स्वं स्वमेव निवेशनम् ॥ १२.१५२.६२ ॥
மோட்ச தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட, நியாயமான மிகக் கடுமையான சொற்களால் பயத்துடன் சொல்லப்பட்டவை — இப்போது விரைவாக அவரவர் வீட்டுக்குப் போங்கள்.
12.152.63
प्रज्ञाविज्ञानयुक्तेन बुद्धिसंज्ञाप्रदायिना ।
वच्चं श्राविता नूनं मानुषाः संनिवर्तथ ॥ १२.१५२.६३ ॥
ஞானமும் விஞ்ஞானமும் கொண்டவரும், புத்தியையும் தெளிவையும் அளிப்பவருமான ஒருவரால் — நிச்சயமாக நீங்கள் கேட்கச் செய்யப்பட்டீர்கள்; மனிதர்களே, திரும்புங்கள்.
12.152.64
शोको द्विगुणतां याति दृष्ट्वा स्मृत्वा च चेष्टितम् ।
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा सन्निवृत्तास्तु मानुषाः।
अपश्यत्तं तदा सुप्तं द्रुतमागत्य जम्बुकः ॥ १२.१५२.६४ ॥
பார்த்தும் அவனுடைய செயல்களை நினைவுகூர்ந்தும் துக்கம் இருமடங்காகும். இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு மனிதர்கள் திரும்பிவிட்டார்கள்; அப்போது ஒரு நரி விரைந்து வந்து தூங்குபவனைப் பார்த்தது.
12.152.65
इमं कनकवर्णाभं भूषणैः समलंकृतम् ।
गृध्रवाक्यात्कथं पुत्रं त्यक्ष्यध्वं पितृपिण्डदम् ॥ १२.१५२.६५ ॥
பொன் நிறம் கொண்டு, ஆபரணங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட இவன் — முன்னோர்களுக்குப் பிண்டம் அளிக்கும் மகன் — கழுகின் சொல்லால் எப்படி இவனை விட்டுவிடுவீர்கள்?
12.152.66
न स्नेहस्य च विच्छेदो विलापरुदितस्य च ।
मृतस्यास्य परित्यागात्तापो वै भविता ध्रुवम् ॥ १२.१५२.६६ ॥
அன்பு அறுபடுவதில்லை; புலம்பலும் அழுகையும் நிற்பதில்லை. ஆனால் இந்த இறந்தவனை விட்டுவிடுவதால் நிச்சயமாகத் துயரம் உண்டாகும்.
12.152.67
श्रूयते शम्बुके शूद्रे हते ब्राह्मणदारकः ।
जीवितो धर्ममासाद्य रामात्सत्यपराक्रमात् ॥ १२.१५२.६७ ॥
சம்பூக சூத்திரன் கொல்லப்பட்டபோது ஒரு பிராமணச் சிறுவன் உயிர்பெற்றான் என்று கேள்விப்படுகிறோம்; சத்தியப் பராக்கிரமம் கொண்ட ராமனால், தர்மத்தை அடைந்து.
12.152.68
तथा श्वैत्यस्य राजर्षेर्बालो दिष्टान्तमागतः ।
मुनिना धर्मनिष्ठेन मृतः संजीवितः पुनः ॥ १२.१५२.६८ ॥
அதுபோல், விதியின் முடிவை அடைந்த அரசரிஷி சைத்தியனின் மகன், தர்மநிஷ்ட முனிவரால் இறந்த பின் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டான்.
12.152.69
तथा कश्चिद्भवेत्सिद्धो मुनिर्वा देवतापि वा ।
कृपणानामनुक्रोशं कुर्याद्वो रुदतामिह ॥ १२.१५२.६९ ॥
அதுபோல், இங்கே அழும் பரிதாபமானவர்கள் மீது ஏதேனும் சித்தரோ, முனிவரோ, அல்லது தெய்வமோ கருணை காட்டட்டும்.
12.152.70
इत्युक्तास्ते न्यवर्तन्त शोकार्ताः पुत्रवत्सलाः ।
अङ्के शिरः समाधाय रुरुदुर्बहुविस्तरम्।
तेषां रुदितशब्देन गृध्रोऽभ्येत्य वचोऽब्रवीत् ॥ १२.१५२.७० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், துயரத்தால் வருந்தி, மகன்மேல் பாசம் கொண்ட அவர்கள் திரும்பினர்; மடியில் தலையை வைத்து மிகவும் நீண்ட நேரம் அழுதனர். அவர்களின் அழுகை ஒலியைக் கேட்டு ஒரு கழுகு அருகில் வந்து சொன்னது.
12.152.71
अश्रुपातपरिक्लिन्नः पाणिस्पर्शप्रपीडितः ।
धर्मराजप्रयोगाच्च दीर्घनिद्रां प्रवेशितः ॥ १२.१५२.७१ ॥
கண்ணீர் வீழ்ச்சியால் நனைந்தவனாய், கைத் தொடுதலால் வேதனைப்பட்டவனாய், தர்மராஜனின் ஆணையால் நீண்ட உறக்கத்தில் ஆழ்த்தப்பட்டான்.
12.152.72
तपसाऽपि हि संयुक्तो जनः कालेन हन्यते ।
सर्वस्नेहावसक्तानामिदं हि स्नेहवर्तनम् ॥ १२.१५२.७२ ॥
தவத்தோடு இணைந்த மனிதனும் காலத்தால் வீழ்த்தப்படுகிறான். எல்லா பாசங்களிலும் பற்றுள்ளவர்களின் வழக்கம் இதுவே.
12.152.73
बालवृद्धसहस्राणि सदा संत्यज्य बान्धवाः ।
दिनानि चैव रात्रीश्च दुःखं तिष्ठन्ति भूतले ॥ १२.१५२.७३ ॥
குழந்தைகளும் முதியவர்களுமாக ஆயிரக்கணக்கானோரை எப்போதும் கைவிட்டு, உறவினர்கள் பகலும் இரவும் துக்கத்தில் பூமியில் இருக்கின்றனர்.
12.152.74
अलं निर्बन्धमागत्य शोकस्य परिवारणम् ।
अप्रत्ययं कुतो ह्यस्य पुनरद्येह जीवितम् ॥ १२.१५२.७४ ॥
போதும், பிடிவாதமாக வந்து துக்கத்தைத் தடுக்க முயல வேண்டாம்; இவன் இன்று இங்கு மீண்டும் உயிர் பெறுவான் என்று எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை.
12.152.75
नैष जम्बुकवाक्येन पुनः प्राप्स्यति जीवितम् ।
मृतस्योत्सृष्टदेहस्य पुनर्देहो न विद्यते ॥ १२.१५२.७५ ॥
இவன் நரியின் சொல்லால் மீண்டும் உயிர் பெறமாட்டான்; உடலை விட்டுச் சென்ற இறந்தவனுக்கு மீண்டும் உடல் கிடைப்பதில்லை.
12.152.76
नैव मूर्तिप्रदानेन जम्बुकस्य शतैरपि ।
न स जीवयितुं शक्यो बालो वर्षशतैरपि ॥ १२.१५२.७६ ॥
நரியின் நூறு உருவங்களைக் கொடுத்தாலும் இல்லை; நூறு ஆண்டுகளானாலும் அக்குழந்தையை உயிர்ப்பிக்க முடியாது.
12.152.77
अथ रुद्रः कुमारो वा ब्रह्मा वा विष्णुरेव च ।
वरमस्मै प्रयच्छन्ति ततो जीवेदयं शिशुः ॥ १२.१५२.७७ ॥
இப்போது ருத்ரனோ, குமாரனோ, பிரம்மனோ, விஷ்ணுவோ இவனுக்கு வரம் அளித்தால், இக்குழந்தை பிழைக்கக்கூடும்.
12.152.78
नैव बाष्पविमोक्षेण न वा श्वासकृतेन च ।
न दीर्घरुदितेनायं पुनर्जीवं गमिष्यति ॥ १२.१५२.७८ ॥
கண்ணீர் வடிப்பதாலோ, பெருமூச்சு விடுவதாலோ, நீண்ட நேரம் அழுவதாலோ இவன் மீண்டும் உயிர் பெறமாட்டான்.
12.152.79
अहं च क्रोष्टुकश्चैव यूयं ये चास्य बान्धवाः ।
धर्माधर्मौ गृहीत्वेह सर्वे वर्तामहेऽध्वनि ॥ १२.१५२.७९ ॥
நானும் இந்த நரியும், இவனுடைய உறவினர்களான நீங்களும் அனைவரும் இங்கே தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் ஏற்று வழியில் இருக்கிறோம்.
12.152.80
अप्रियं परुषं चापि परद्रोहं परस्त्रियम् ।
अधर्ममनृतं चैव दूरात्प्राज्ञो विवर्जयेत् ॥ १२.१५२.८० ॥
அன்பற்ற சொல், கடுமையான சொல், பிறருக்குத் துரோகம், பிறர் மனைவி, அதர்மம், பொய் ஆகியவற்றை அறிவுடையவர் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.
12.152.81
धर्मं सत्यं श्रुतं न्याय्यं महतीं प्राणिनां दयाम् ।
अजिह्नत्वमशाठ्यं च यत्नतः परिमार्गत ॥ १२.१५२.८१ ॥
தர்மம், சத்தியம், கல்வி, நீதி, உயிரினங்கள் மீதான பெரும் கருணை, நேர்மை, வஞ்சமின்மை — இவற்றை முயற்சியுடன் தேடுங்கள்.
12.152.82
मातरं पितरं वाऽपि बान्धवान्सुहृदस्तथा ।
जीवतो ये न पश्यति तेषां धर्मविपर्ययः ॥ १२.१५२.८२ ॥
தாய், தந்தை, உறவினர், நண்பர்கள் — உயிருடன் இருக்கும்போது இவர்களைப் பார்க்காதவனுக்கு தர்மம் தலைகீழாகும்.
12.152.83
यो न पश्यति चक्षुर्भ्यां नेङ्गते च कथंचन ।
तस्य निष्ठावसानान्ते रुदन्ताः किं करिष्यथ ॥ १२.१५२.८३ ॥
கண்களால் பார்க்காமலும், எந்த வகையிலும் அசையாமலும் இருப்பவனுக்கு, அவனுடைய இறுதிச் சடங்கின் முடிவில் அழுது நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?
12.152.84
इत्युक्तास्ते सुतं त्यक्त्वा भूमौ शोकपरिप्लुताः ।
दह्यमानाः सुतस्नेहात्प्रययुर्बान्धवा गृहम् ॥ १२.१५२.८४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், துயரில் மூழ்கிய அவர்கள் மகனைத் தரையில் விட்டுவிட்டு, மகன் மீதுள்ள பாசத்தால் எரிந்தபடி உறவினர்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பினர்.
12.152.85
दारुणो मर्त्यलोकोऽयं सर्वप्राणिविनाशनः ।
इष्टबन्धुवियोगश्च तथेहाल्पं च जीवितम् ॥ १२.१५२.८५ ॥
இந்த மரண உலகம் கொடியது; எல்லா உயிர்களையும் அழிப்பது. இங்கு அன்புறவினரைப் பிரிவும், வாழ்க்கையும் குறுகியது.
12.152.86
बह्वलीकमसत्यं चाप्यतिवादाप्रियंवदम् ।
इमं प्रेक्ष्य पुनर्भावं दुःखशोकविवर्धनम्।
न मे मानुषलोकोऽयं मुहूर्तमपि रोचते ॥ १२.१५२.८६ ॥
இந்த மனித உலகம் மிகுந்த பொய்யும் உண்மையற்றதும், மிகை பேச்சும் விரும்பத்தகாத சொற்களும் நிறைந்தது. துக்கத்தையும் சோகத்தையும் பெருக்கும் இந்த மறுபிறப்பைக் கண்டு, இந்த மனித உலகம் ஒரு கணமும் எனக்கு உகக்கவில்லை.
12.152.87
अहो धिग्गृध्रवाक्येन यथैवाबुद्धयस्तथा ।
कथं गच्छथ निःस्नेहाः सुतस्नेहं विसृज्य च ॥ १२.१५२.८७ ॥
ஐயோ, கழுகின் சொல்லால் இகழ்ச்சி! நீங்கள் அறிவற்றவர்கள் போல ஆனீர்கள். பாசமற்றவர்களாய், மகன் மீதான அன்பைக் கைவிட்டு எப்படிச் செல்கிறீர்கள்?
12.152.88
प्रदीप्ताः पुत्रशोकेन सन्निवर्तथ मानुषाः ।
श्रुत्वा गृध्रस्य वचनं पापस्येहाकृतात्मनः ॥ १२.१५२.८८ ॥
ஓ மனிதர்களே, மகனின் துக்கத்தால் எரிந்தவர்களாய் திரும்பி வாருங்கள்! இங்கே பாவியும் தன்னடக்கமில்லாதவனுமான கழுகின் சொல்லைக் கேட்டு (நீங்கள் செல்கிறீர்களா)?
12.152.89
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
सुखदुःखावृते लोके नास्ति सौख्यमनन्तकम् ॥ १२.१५२.८९ ॥
இன்பத்திற்குப் பின் துன்பம்; துன்பத்திற்குப் பின் இன்பம். இன்பமும் துன்பமும் சூழ்ந்த இவ்வுலகில் நிலையான இன்பம் இல்லை.
12.152.90
इमं क्षितितले त्यक्त्वा बालं रूपसमन्वितम् ।
कुलशोभाकरं मूढाः पुत्रं त्यक्त्वा क्व यास्यथ ॥ १२.१५२.९० ॥
இந்த மண்ணில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு, அழகு நிறைந்தவனும் குலத்தின் பெருமையை உயர்த்துபவனுமான மகனை விட்டுவிட்டு, மூடர்களே, எங்கே செல்வீர்கள்?
12.152.91
रूपयौवनसंपन्नं द्योतमानमिव श्रिया ।
जीवन्तमेव पश्यामि मनसा नात्र संशयः ॥ १२.१५२.९१ ॥
அழகும் இளமையும் நிறைந்தவனும், செல்வத்தால் ஒளிர்பவனுமான அவனை, சந்தேகமின்றி, மனத்தால் உயிருடனேயே நான் காண்கிறேன்.
12.152.92
विनाशेनास्य न हि वै सुखं प्राप्स्यथ मानुषाः ।
पुत्रशोकाभितप्तानां मृतमप्यद्य वः क्षमम् ॥ १२.१५२.९२ ॥
மனிதர்களே, அவனது அழிவால் நீங்கள் உண்மையில் இன்பம் பெறமாட்டீர்கள். மகன் துயரால் வேதனைப்படும் உங்களுக்கு, இப்போது அவன் இறந்தது கூட நல்லது.
12.152.93
दुःखसंभावनं कृत्वा धारयित्वा सुखं स्वयम् ।
त्यक्त्वा गमिष्यथ क्वाद्य समुत्सृज्याल्पबुद्धिवत् ॥ १२.१५२.९३ ॥
துன்பத்தை எண்ணி, தானே இன்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, இப்போது அவனைக் கைவிட்டு, சிற்றறிவுடையோரைப் போல் எங்கே செல்வீர்கள்?
12.152.94
तथा धर्मविरोधेन प्रियमिथ्याभिधायिनाम् ।
श्मशानवासिना नित्यं रात्रिं मृगयता नृप ॥ १२.१५२.९४ ॥
அதேபோல், தர்மத்திற்கு முரணாக, இனிய பொய் பேசுவோரிடையே, சுடுகாட்டில் வசிப்பவன் எப்போதும் இரவில் வேட்டையாடியவாறு, அரசே.
12.152.95
ततो मध्यस्थतां नीता वचनैरमृतोपमैः ।
जम्बुकेन स्वकार्यार्थं बान्धवास्तत्र वारिताः ॥ १२.१५२.९५ ॥
பின்னர், அமிர்தம் போன்ற இனிய சொற்களால், தன் காரியத்திற்காக, நரியால் உறவினர்கள் நடுநிலைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு அங்கேயே தடுக்கப்பட்டனர்.
12.152.96
अयं प्रेतसमाकीर्णो यक्षराक्षससेवितः ।
दारुणः काननोद्देशः कौशिकैरभिनादितः ॥ १२.१५२.९६ ॥
இந்தக் கொடிய காட்டுப்பகுதி பேய்களால் நிறைந்தது, யக்ஷர்களும் ராக்ஷசர்களும் வாழ்வது, ஆந்தைகளின் அலறலால் எதிரொலிக்கிறது.
12.152.97
भीमः सुघोरश्च तथा नीलमेघसमप्रभः ।
अस्मिञ्शवं परित्यज्य प्रेतकार्याण्युपासत ॥ १२.१५२.९७ ॥
பயங்கரமும் மிகவும் கொடூரமும் கொண்டதும், நீல மேகத்தின் ஒளி கொண்டதுமான இவ்விடத்தில் பிணத்தை விட்டுவிட்டு பிரேதக் கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்.
12.152.98
भानुर्यावन्न यात्यस्तं यावच्च विमला दिशः ।
तावदेनं परित्यज्य प्रेतकार्याण्युपासत ॥ १२.१५२.९८ ॥
சூரியன் அஸ்தமிக்காமலும், திசைகள் தெளிவாக இருக்கும்போதும், இந்தப் பிணத்தை விட்டுவிட்டு பிரேதக் கிரியைகளைச் செய்துவிடுங்கள்.
12.152.99
नदन्ति परुषं श्येनाः शिवाः क्रोशन्ति दारुणम् ।
मृगेन्द्राः प्रतिनर्दन्ति रविरस्तं च गच्छति ॥ १२.१५२.९९ ॥
பருந்துகள் கடுமையாகக் கத்துகின்றன, நரிகள் பயங்கரமாக ஊளையிடுகின்றன, சிங்கங்கள் பதிலுக்குக் கர்ஜிக்கின்றன; சூரியன் அஸ்தமிக்கிறான்.
12.152.100
चिता धूमेन नीलेन संरज्यन्ते च पादपाः ।
श्मशाने च निराहाराः प्रतिनर्दन्ति देवताः ॥ १२.१५२.१०० ॥
சிதைகள் நீல புகையால் மரங்களை நிறமூட்டுகின்றன; சுடுகாட்டில் உணவின்றி இருக்கும் தேவதைகள் பதிலுக்குக் கர்ஜிக்கின்றன.
12.152.101
सर्वे विकृतदेहाश्चाप्यस्मिन्देशे सुदारुणे ।
युष्मान्प्रधर्षयिष्यन्ति विकृता मांसभोजिनः ॥ १२.१५२.१०१ ॥
இந்த மிகக் கொடூரமான இடத்தில் சிதைந்த உடல்களுடைய, ஊனுண்ணும் அனைவரும் உங்களைத் தாக்குவார்கள்.
12.152.102
क्रूरश्चायं वनोद्देशो भयमद्य भविष्यति ।
त्यज्यतां काष्ठभूतोऽयं मुच्यतां जाम्बुकं वचः ॥ १२.१५२.१०२ ॥
இந்தக் காட்டுப் பகுதி கொடூரமானது; இன்று பயம் வரும். இந்த மரம்போல் விறைத்த சடலத்தை விட்டுவிடுங்கள்; நரியின் பேச்சை ஒதுக்குங்கள்.
12.152.103
यदि जम्बुकवाक्यानि निष्फलान्यनृतानि च ।
श्रोष्यथ भ्रष्टविज्ञानास्ततः सर्वे विनङ्क्ष्यथ ॥ १२.१५२.१०३ ॥
நரியின் சொற்கள் பயனற்றவையும் பொய்யானவையுமாயிருக்க அவற்றைக் கேட்டு, அறிவை இழந்தால், நீங்கள் அனைவரும் அழிவீர்கள்.
12.152.104
स्थीयतां वो न भेतव्यं यावत्तपति भास्करः ।
तावदस्मिन्सुते स्नेहादनिर्वेदेन वर्तत ॥ १२.१५२.१०४ ॥
சூரியன் சுடும் வரை நீங்கள் இங்கே இருங்கள், அஞ்சாதீர்கள். இந்த மகன் மீதுள்ள அன்பால் சோர்வின்றி இங்கேயே இருங்கள்.
12.152.105
स्वैरं रुदन्तो विस्रब्धाश्चिरं स्नेहेन पश्यत ।
दारुणेऽस्मिन्वनोद्देशे भयं वो न भविष्यति ॥ १२.१५२.१०५ ॥
நீங்கள் சுதந்திரமாக அழுது, நம்பிக்கையுடன் நீண்ட நேரம் அன்புடன் பாருங்கள். இந்தக் கொடிய காட்டுப் பகுதியில் உங்களுக்கு எந்த அச்சமும் இராது.
12.152.106
अयं सौम्यो वनोद्देशः पितृणां निधनाकरः ।
स्थीयतां यावदादित्यः किंवः क्रव्यादभाषितैः ॥ १२.१५२.१०६ ॥
இந்த இனிய காட்டுப் பகுதி முன்னோர்களின் இறப்பு இடம். சூரியன் இருக்கும் வரை இங்கேயே இருங்கள்; ஊனுண்ணிகளின் சொற்களால் உங்களுக்கு என்ன?
12.152.107
यदि गृध्रस्य वाक्यानि तीव्राणि रभसानि च ।
गृह्णीत मोहितात्मानः सुतो वो न भविष्यति ॥ १२.१५२.१०७ ॥
நீங்கள் மயக்கமுற்ற மனத்துடன் கழுகின் கடுமையும் அவசரமுமான சொற்களை ஏற்றுக்கொண்டால், உங்கள் மகன் இருக்க மாட்டான்.
12.152.108
गृध्रो नास्तमितेऽभ्येति तिष्ठेन्नक्तं च जम्बुकः ।
मृतस्य तं परिजनमूचतुस्तौ क्षुधान्वितौ ॥ १२.१५२.१०८ ॥
கழுகு சூரியன் மறைந்த பின் வருவதில்லை; நரி இரவில் தங்குகிறது. பசியுடன் இருந்த அவ்விருவரும் இறந்தவரின் அந்த உறவினரிடம் கூறினர்.
12.152.109
स्वकार्यबद्धकक्षौ तौ राजन्गृध्रोऽथ जम्बुकः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ शास्त्रमालम्ब्य जल्पतः ॥ १२.१५२.१०९ ॥
அரசே, தங்கள் தங்கள் காரியத்தில் ஈடுபட்ட அந்த கழுகும் நரியும், பசியாலும் தாகத்தாலும் களைத்து, சாஸ்திரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு வாதிட்டன.
12.152.110
तयोर्विज्ञानविदुषोर्द्वयोर्मृगपतत्रिणोः ।
वाक्यैरमृतकल्पैस्तैः प्रतिष्ठन्ते व्रजन्ति च ॥ १२.१५२.११० ॥
அறிவில் வல்லவையான அந்த மிருகமும் பறவையும், அமிர்தம் போன்ற அந்த வார்த்தைகளால் நின்றும் நகர்ந்தும் சென்றன.
12.152.111
शोकदैन्यसमाविष्टा रुदन्तस्तस्थिरे तदा ।
स्वकार्यकुशलाभ्यां ते संभ्राम्यन्ते ह नैपुणात् ॥ १२.१५२.१११ ॥
துக்கத்திலும் தீனத்திலும் ஆழ்ந்த அவை அழுதுகொண்டு அப்போது நின்றன; தம் காரியத்தில் வல்லவர்களான அவ்விருவரின் நுணுக்கத்தால் அவை குழம்பின.
12.152.112
तथा तयोर्विवदतोर्विज्ञानविदुषोर्द्वयोः ।
बान्धवानां स्थितानां चाप्युपातिष्ठत शंकरः ॥ १२.१५२.११२ ॥
இவ்வாறு அந்த இரு அறிவுடையவர்களும் வாதிட்டுக்கொண்டிருக்கையில், நின்றிருந்த உறவினர்களுக்கு முன்பும் சங்கரர் தோன்றினார்.
12.152.113
देव्या प्रणोदितो देवः कारुण्यार्द्रीकृतेक्षणः ।
ततस्तानाह मनुजान्वरदोऽस्मीति शंकरः ॥ १२.१५२.११३ ॥
தேவியால் தூண்டப்பட்ட, கருணையால் ஈரமான கண்களுடைய தேவர் சங்கரர், அப்போது அந்த மனிதர்களிடம், "நான் வரம் தருபவன்" என்றார்.
12.152.114
ते प्रत्यूचुरिदं वाक्य दुःखिताः प्रणताः स्थिताः ।
एकपुत्रविहीनानां सर्वेष्नां जीवितार्थिनाम्।
पुत्रस्य नो जीवदानाज्जीवितं दातुमर्हसि ॥ १२.१५२.११४ ॥
துக்கத்துடன் வணங்கி நின்ற அவர்கள் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்கள்: "ஒரே மகனை இழந்தவர்களாகிய நாங்கள் அனைவரும் உயிரை விரும்புகிறோம்; எங்கள் மகனுக்கு உயிர்தானம் அளித்து எங்களுக்கும் உயிரைத் தர நீர் தகுந்தவர்."
12.152.115
एवमुक्तः स भगवान्वारिपूर्णेन पाणिना ।
जीवं तस्मै कुमाराय प्रादाद्वर्षशतानि वै ॥ १२.१५२.११५ ॥
இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட அந்த பகவான், நீர் நிறைந்த கையால் அந்தக் குமாரனுக்கு உயிரையும் நூறு ஆண்டுகளையும் அளித்தார்.
12.152.116
तथा गोमायुगृध्राभ्यां प्राददत्क्षुद्विनाशनम् ।
वरं पिनाकी भगवान्सर्वभूतहिते रतः ॥ १२.१५२.११६ ॥
அதேபோல், அனைத்து உயிர்களின் நலனில் மகிழ்ந்த பினாகி பகவான், நரியும் கழுகும் பசி நீங்கும் வரத்தை அளித்தார்.
12.152.117
ततः प्रणम्य ते देवं श्रेयोहर्षसमन्विताः ।
कृतकृत्याः सुसंहृष्टाः प्रातिष्ठन्त तदा विभो ॥ १२.१५२.११७ ॥
பின்னர் அவர்கள் அந்த தேவனை வணங்கி, நலனும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தவர்களாய், நிறைவேறியவர்களாய், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது புறப்பட்டனர், ஓ விபுவே.
12.152.118
अनिर्वेदेन दीर्घेण निश्चयेन ध्रुवेण च ।
देवदेवप्रसादाच्च क्षिप्रं फलमवाप्यते ॥ १२.१५२.११८ ॥
சோர்வின்றி, நீண்ட காலம், உறுதியான நிச்சயத்தால், தேவர்களின் தேவனின் அருளால் விரைவில் பலன் பெறப்படுகிறது.
12.152.119
पश्य दैवस्य संयोगं बान्धवाना च निश्चयम् ।
कृपणानां तु रुदतां कृतमश्रुप्रमार्जनम् ॥ १२.१५२.११९ ॥
விதியின் சேர்க்கையையும், உறவினர்களின் உறுதியையும் பார். அழுத துயருற்றவர்களின் கண்ணீர் துடைக்கப்பட்டது.
12.152.120
पश्य चाल्पेन कालेन निश्चयाध्वेषणेन च ।
प्रसादं शंकरात्प्राप्य दुःखिताः सुखमाप्नुवन् ॥ १२.१५२.१२० ॥
பார், குறுகிய காலத்தில் உறுதியான தேடலாலும் சங்கரனின் அருளைப் பெற்றதாலும் துயருற்றவர்கள் இன்பம் அடைந்தனர்.
12.152.121
ते विस्मिताः प्रहृष्टाश्च पुत्रसंजीवनात्पुनः ।
बभूवुर्भरतश्रेष्ठ प्रसादाच्छंकरस्य वै ॥ १२.१५२.१२१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, சங்கரரின் அருளால் மகன் மீண்டும் உயிர் பெற்றதால் அவர்கள் வியப்பும் பேருவகையும் அடைந்தனர்.
12.152.122
ततस्ते त्वरिता राजंस्त्यक्त्वा शोकं शिशूद्भवम् ।
विविशुः पुत्रमादाय नगरं हृष्टमानसाः ॥ १२.१५२.१२२ ॥
பின்னர் அரசே, குழந்தையால் உண்டான துயரை விட்டு, மகனை அழைத்துக்கொண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் விரைந்து நகரத்துக்குள் நுழைந்தனர்.
12.152.123
एषा बुद्धिः समस्तानां चातुर्वर्ण्येन दर्शिता ॥ १२.१५२.१२३ ॥
இந்த அறிவுரை அனைத்து நான்கு வர்ணங்களுக்கும் காட்டப்பட்டது.
12.152.124
धर्मार्थमोक्षसंयुक्तमितिहासं पुरातनम् ।
श्रुत्वा मनुष्यः सततमिहामुत्र प्रमोदते ॥ १२.१५२.१२४ ॥
அறம், பொருள், வீடுபேறு ஆகியவற்றுடன் கூடிய இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைக் கேட்கும் மனிதன் இங்கும் மறுமையிலும் எப்போதும் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.