மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.154
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.154.1
बन्धुत्वादथवा सख्याच्छाल्मले नात्र संशयः ।
कस्मात्त्वां रक्षते नित्यं भीमः सर्वत्रगोऽनिलः ॥ १२.१५४.१ ॥
சால்மலியே, உறவினால் அல்லது நட்பினால் என்பதில் ஐயமில்லை. எங்கும் செல்லும் பயங்கரமான காற்று உன்னை எப்போதும் ஏன் காக்கிறது?
12.154.2
तद्भावं परमं वायोः शाल्मके त्वमुपागतः ।
तवाहमस्मीति सदा येन रक्षति मारुतः ॥ १२.१५४.२ ॥
காற்றின் அந்த உயர்ந்த நிலையை நீ சால்மலியில் அடைந்திருக்கிறாய்; 'நான் உனக்குரியவன்' என்று சொல்லி மாருதன் எப்போதும் உன்னைக் காக்கிறான்.
12.154.3
न तं पश्याम्यहं वृक्षं पर्वतं वेश्म चेदृशम् ।
यं न वायुबलाद्भग्नं पृथिव्यामिति मे मतिः ॥ १२.१५४.३ ॥
காற்றின் வலிமையால் பூமியில் முறியாத அப்படிப்பட்ட மரமோ, மலையோ, வீடோ எதையும் நான் காண்பதில்லை என்பது என் கருத்து.
12.154.4
त्वं पुनः कारणैर्नूनं रक्ष्यसे शाल्मले यथा ।
वायुना सपरीवारस्तेन तिष्ठस्यसंशयम् ॥ १२.१५४.४ ॥
சால்மலியே, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நீ காக்கப்படுகிறாய்; காற்றால் உன் பரிவாரத்துடன் நீ நிலைத்து நிற்கிறாய், இதில் ஐயமில்லை.
12.154.5
न मे वायुः सखा ब्रह्मन्न बन्धुर्मम नारद ।
चिरं मे प्रीयते नैव येन मां रक्षतेऽनिलः ॥ १२.१५४.५ ॥
பிரம்மனே நாரதா, காற்று எனக்கு நண்பனும் அல்ல, உறவினனும் அல்ல. என்னைக் காக்கும் அந்தக் காற்றால் எனக்கு நீண்ட காலம் மகிழ்ச்சி உண்டாவதில்லை.
12.154.6
मम तेजोबलं भीमं वायोरपि हि नारद ।
कलामष्टादशीं प्राणैर्न मे प्राप्नोति मारुतः ॥ १२.१५४.६ ॥
நாரதா, என் தேஜஸும் பலமும் காற்றைவிடவும் பயங்கரமானவை; ஆயினும் காற்று என் உயிர்களுடன் என் பதினெட்டாவது கலையையும் அடைவதில்லை.
12.154.7
आगच्छन्परुषो वायुर्मया विष्टम्भितो बलात् ।
भञ्जन्द्रुमान्पर्वतांश्च यच्चान्यत्स्थाणुजङ्गमम् ॥ १२.१५४.७ ॥
வேகமாக வந்த கடும் காற்றை நான் வலுவாகத் தடுத்து நிறுத்தினேன்; அது மரங்களையும் மலைகளையும், நிலையானவையும் அசைபவையுமான பிற அனைத்தையும் முறித்துக்கொண்டிருந்தது.
12.154.8
स मया बहुशो भग्नः प्रभञ्जन्वै प्रभञ्जनः ।
तस्मान्न विभ्ये देवर्षे क्रुद्धादपि समीरणात् ॥ १२.१५४.८ ॥
அதை நான் பலமுறை தோற்கடித்திருக்கிறேன்; எல்லாவற்றையும் உடைக்கும் அந்தக் காற்றையே. ஆகையால், தேவரிஷியே, கோபமுற்ற காற்றுக்கும் நான் அஞ்சுவதில்லை.
12.154.9
शाल्मले विपरीतं ते दर्शनं नात्र संशयः ।
न हि वायोर्बले नास्ति भूतं तुल्यबलं क्वचित् ॥ १२.१५४.९ ॥
ஷால்மலியே, உன் பார்வை தவறானது; இதில் ஐயமில்லை. காற்றின் வலிமைக்கு இணையான பலமுடைய உயிரினம் எங்கும் இல்லை.
12.154.10
इन्द्रो यमो वैश्रवणो वरुणश्च जलेश्वरः ।
नैतेऽपि तुल्या मरुतः किं पुनस्त्वं वनस्पते ॥ १२.१५४.१० ॥
இந்திரன், யமன், வைசிரவணன், வருணன், நீர்களின் தலைவன் ஆகியோரும் மருத்களுக்கு இணையானவர்கள் அல்லர்; ஓ வனஸ்பதியே, நீ எப்படி இணையாவாய்?
12.154.11
यश्च कश्चिदपि प्राणी चेष्टते शाल्मले भुवि ।
सर्वत्र भगवान्वायुश्चेष्टाप्राणकरः प्रभुः ॥ १२.१५४.११ ॥
ஷால்மலியே, பூமியில் எந்த உயிரினம் இயங்கினாலும், எங்கும் செயலையும் உயிர்மூச்சையும் அளிக்கும் பகவான் காற்றே தலைவன்.
12.154.12
एष चेष्टयते सम्यक्प्राणिनः सम्यगायतः ।
असम्यगायतो भूयश्चेष्टते विकृतं नृषु ॥ १२.१५४.१२ ॥
இது உயிரினங்களை, அவை முறையாக நீண்ட மூச்சுடன் இருக்கும்போது, முறையாக இயக்குகிறது; முறையற்ற மூச்சுடன் இருக்கும்போது, மனிதர்களிடையே விகாரமாக மீண்டும் இயக்குகிறது.
12.154.13
स त्वमेवंविधं वायुं सर्वसत्वभृतां वरम् ।
न पूजयसि पूज्यन्तं किमन्यद्वुद्धिलाघवात् ॥ १२.१५४.१३ ॥
சர்வ உயிர்களிலும் சிறந்தவனும் வணங்கத்தக்கவனுமான இத்தகைய வாயுவை நீ மதிப்பதில்லை. அறிவின்மையைத் தவிர வேறு என்ன காரணம்?
12.154.14
असारश्चापि दुर्मेधाः केवलं बहु भाषसे ।
क्रोधादिभिरवच्छन्नो मिथ्या वदसि शाल्मले ॥ १२.१५४.१४ ॥
சால்மலியே, நீ சாரமற்றவனும் மந்தபுத்தியுடையவனும் ஆவாய். வெறுமனே அதிகம் பேசுகிறாய். கோபம் முதலியவற்றால் மூடப்பட்டு பொய் சொல்கிறாய்.
12.154.15
मम रोषः समुत्पन्नस्त्वय्येवं संप्रभाषति ।
ब्रवीम्येष स्वयं वायोस्तव दुर्भाषितं बहु ॥ १२.१५४.१५ ॥
நீ இவ்வாறு பேசுவதால் எனக்குள் கோபம் எழுந்தது. வாயுவின் சார்பில் நானே உன் பல தீய சொற்களுக்கு பதிலளிக்கிறேன்.
12.154.16
चन्दनैः स्यन्दनैः शालैः सरलैर्देवदारुभिः ।
वेतसैर्धन्वनैश्चापि ये चान्ये बलवत्तराः।
तैश्चापि नैवं दुर्बुद्धे क्षिप्तो वायुः कृतात्मभिः ॥ १२.१५४.१६ ॥
சந்தனம், ஸ்யந்தனம், சால், சரளம், தேவதாரு, வேதம், தன்வனம் மற்றும் வேறு பல வலிமையான மரங்களும், ஓ மூடனே, தன்னடக்கமுடைய அவற்றால் வாயு இவ்வாறு வீசப்படவில்லை.
12.154.17
तेऽपि जानन्ति वायोश्च बलमात्मन एव च ।
तस्मात्ते नावमन्यन्ते श्वसनं तरुसत्तमाः ॥ १२.१५४.१७ ॥
அந்த மரங்களும் வாயுவின் வலிமையையும் தங்கள் வலிமையையும் அறிந்துள்ளன. ஆகவே அந்தச் சிறந்த மரங்கள் வாயுவை அவமதிப்பதில்லை.
12.154.18
त्वं तु मोहान्न जानीपे वायोर्बलमनन्तकम् ।
एवं तस्माद्गमिष्यामि सकाशं मातरिश्वनः ॥ १२.१५४.१८ ॥
ஆனால் நீ மயக்கத்தால் வாயுவின் எல்லையற்ற வலிமையை அறியவில்லை. ஆகவே நான் மாதரிஸ்வனின் அருகில் செல்வேன்.