Mahābhārata · Adhyāya 12.158
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.158.1
स्वाध्यायकृतयत्नस्य ब्राह्मणस्य विशेषतः ।
धर्मकामस्य धर्मात्मन्किंनु श्रेय इहोच्यते ॥ १२.१५८.१ ॥
Was wird hier für einen Brahmanen, der sich um das Selbststudium bemüht, besonders für den, der nach dharma verlangt, als höchstes Gut genannt, o Gerechtgesinnter?
12.158.2
बहुधा दर्शने लोके श्रेयो यदिह मन्यसे ।
अस्मिँल्लोके परे चैव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१५८.२ ॥
Es gibt viele Ansichten in der Welt. Sag mir, o Großvater, was du hier als das höchste Gut ansiehst, in dieser Welt und in der jenseitigen.
12.158.3
महानयं धर्मपथो बहुशाखश्च भारत ।
किंस्विदेवेह धर्माणामनुष्ठेयतमं मतम् ॥ १२.१५८.३ ॥
Dieser Pfad des dharma ist groß und hat viele Zweige, o Bhārata. Welche der Pflichten gilt hier als die am meisten zu übende?
12.158.4
धर्मस्य महतो राजन्बहुशाखस्य तत्त्वतः ।
यन्मूलं परमं तात तत्सर्वं ब्रूह्यतन्द्रितः ॥ १२.१५८.४ ॥
O König, was ist von diesem großen dharma mit seinen vielen Zweigen in Wahrheit die höchste Wurzel? Lieber, sag mir alles ohne Ermüdung.
12.158.5
हन्त ते कथयिष्यामि येन श्रेयो ह्यवाप्स्यसि ।
पीत्वाऽमृतमिव प्राज्ञो येन तृप्तो भविष्यसि ॥ १२.१५८.५ ॥
Nun gut, ich werde es dir sagen, wodurch du das höchste Gut erlangen wirst, und du wirst gesättigt sein, wie der Weise, der Nektar getrunken hat.
12.158.6
धर्मस्य विधयो नैके तेते प्रोक्ता महर्षिभिः ।
स्वंस्वं विज्ञानमाश्रित्य दमस्तेषां परायणम् ॥ १२.१५८.६ ॥
Die großen Weisen haben viele Vorschriften des dharma verkündet, jeder gestützt auf sein eigenes Wissen. Von allen ist die Selbstbeherrschung (dama) die höchste Zuflucht.
12.158.7
दमं निःश्रेयसं प्राहुर्वृद्धा निश्चितदर्शिनः ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण दमो धर्मः सनातनः ॥ १२.१५८.७ ॥
Die Alten mit klarem Blick nennen die Selbstbeherrschung das höchste Gut; für den Brahmanen besonders ist die Selbstbeherrschung das ewige Dharma.
12.158.8
नादान्तस्य क्रियासिद्धिर्यथावदुपलभ्यते ।
दमो दानं तथा यज्ञानधीतं चातिवर्तते ॥ १२.१५८.८ ॥
Dem, der sich nicht beherrscht, gelingt das Ritual nicht richtig; die Selbstbeherrschung übertrifft Gabe, Opfer und Studium.
12.158.9
दमस्तेजो वर्धयति पवित्रं च दमः परम् ।
विपाप्मा तेजसा युक्तः पुरुषो विन्दते महत् ॥ १२.१५८.९ ॥
Selbstbeherrschung mehrt den Glanz, und Selbstbeherrschung ist die höchste Reinheit; der sündenfreie, mit Glanz begabte Mensch erlangt Größe.
12.158.10
दमेन सदृशं धर्मं नान्यं लोकेषु शुश्रुम् ।
दमो हि परमो लोके प्रशस्तः सर्वधर्मिणाम् ॥ १२.१५८.१० ॥
Wir haben in den Welten kein anderes Dharma gehört, das der Selbstbeherrschung gleichkommt; sie ist in der Welt das Höchste, gepriesen von allen, die dem Dharma folgen.
12.158.11
प्रेत्य चात्र मनुष्येन्द्र परमं विन्दते सुखम् ।
दमेन हि सदा युक्तो महान्तं धर्ममश्नुते ॥ १२.१५८.११ ॥
O Herr der Menschen, nach dem Tod wie hier erlangt der Mensch höchstes Glück; wer stets mit Selbstbeherrschung verbunden ist, erreicht das große Dharma.
12.158.12
सुखं दान्तः प्रस्वपिति सुखं च प्रतिबुध्यते ।
सुखं पर्येति लोकांश्च मनश्चास्य प्रसीदति ॥ १२.१५८.१२ ॥
Der Selbstbeherrschte schläft mühelos und erwacht mühelos; er wandelt mühelos durch die Welten, und sein Geist wird heiter.
12.158.13
अदान्तः पुरुषः क्लेशमभीक्ष्णं प्रतिपद्यते ।
अनर्थांश्च बहूनन्यान्प्रसृजत्यात्मदोषजान् ॥ १२.१५८.१३ ॥
Der Mensch ohne Selbstbeherrschung erleidet ständig Leid und bringt viele andere Unglücke hervor, die aus seinen eigenen Fehlern entstehen.
12.158.14
आश्रमेषु चतुर्ष्वाहुर्दममेवोत्तमं व्रतम् ।
दमलिङ्गानि वक्ष्यामि येषां समुदयो दमः ॥ १२.१५८.१४ ॥
Unter den vier Lebensstadien heißt es, Selbstbeherrschung allein sei das höchste Gelübde. Ich werde von den Merkmalen der Selbstbeherrschung sprechen, deren Gesamtheit eben die Selbstbeherrschung ist.
12.158.15
क्षमा धृतिरार्हेसा च समता सत्यमार्जवम् ।
इन्द्रियाभिजयो दाक्ष्यं मार्दवं ह्रीरचापलम् ॥ १२.१५८.१५ ॥
Nachsicht, Standhaftigkeit, Aufrichtigkeit, Gleichmut, Wahrhaftigkeit, Geradheit, Sieg über die Sinne, Geschick, Sanftmut, Scham und Freiheit von Unbeständigkeit.
12.158.16
अकार्पण्यमसंरम्भः संतोषः प्रियवादिता ।
अविहसाऽनसूया चाप्येषां समुदयो दमः ॥ १२.१५८.१६ ॥
Freigebigkeit, Freiheit von Erregung, Zufriedenheit, freundliche Rede, Gewaltlosigkeit und Freiheit von Neid; ihre Gesamtheit ist Selbstbeherrschung.
12.158.17
गुरुपूजा च कौरव्य दया भूतेष्वपैशुनम् ।
जनवादमृषावादस्तुतिनिन्दाविसर्जनम् ॥ १२.१५८.१७ ॥
Die Verehrung der Lehrer, o Nachkomme der Kurus, Mitleid mit allen Wesen, Enthaltung von Verleumdung, Klatsch und Lüge sowie der Verzicht auf Lob und Tadel.
12.158.18
कामं क्राधं च लोभं च दर्पं स्तम्भं विकत्थनम् ।
रोषमीर्ष्यावमानं च नैव दान्तो निषेवते ॥ १२.१५८.१८ ॥
Begierde, Zorn, Gier, Stolz, Halsstarrigkeit, Prahlerei, Groll, Neid und Verachtung – diese pflegt der selbstbeherrschte Mensch niemals.
12.158.19
अनिन्दितो ह्यकामात्मा नाल्पेष्वर्थ्यनसूयकः ।
समुद्रकल्पः स नरो न कथंचन पूर्यते ॥ १२.१५८.१९ ॥
Der makellose Mensch, dessen Selbst frei von Begierde ist, der nicht nach Kleinem trachtet und keinen Neid kennt, gleicht dem Ozean; auf keine Weise wird er gefüllt.
12.158.20
अहं त्वयि मम त्वं च मयि ते तेषु चाप्यहम् ।
पूर्वसंबन्धिसंयोगं नैतद्दान्तो निषेवते ॥ १२.१५८.२० ॥
Ich bin in dir, du bist mein, du bist in mir, und ich bin auch in den Deinen. Dieses Band alter Verwandtschaft sucht der Beherrschte nicht.
12.158.21
सर्वा ग्राम्यास्तथाऽऽरण्या याश्च लोके प्रवृत्तयः ।
निन्दां चैव प्रशंसां च यो नाश्रयति मुच्यते ॥ १२.१५८.२१ ॥
Wer bei allen Tätigkeiten der Welt, ob im Dorf oder im Wald, sich weder auf Tadel noch auf Lob stützt, wird befreit.
12.158.22
मैत्रोऽथ शीलसंपन्नः प्रसन्नात्मात्मविच्च यः ।
मुक्तस्य विविधैः सङ्गैस्तस्य प्रेत्य फलं महत् ॥ १२.१५८.२२ ॥
Für den freundlichen, wohlgesitteten, gelassenen und selbstkundigen Menschen, der von vielfältigen Anhaftungen befreit ist, ist die Frucht nach dem Tod groß.
12.158.23
सुवृत्तः शीलसंपन्नः प्रसन्नात्माऽऽत्मविद्वुधः ।
प्राप्येह लोके सत्कारं सुगतिं प्रतिपद्यते ॥ १२.१५८.२३ ॥
Der Mensch von gutem Wandel, mit gutem Charakter, gelassenem Geist, selbstkundig und weise, erlangt in dieser Welt Ehre und gelangt zu einem guten Geschick.
12.158.24
कर्म यच्छुभमेवेह सद्भिराचरितं च यत् ।
तदेव ज्ञानयुक्तस्य मुनेर्वर्त्म न हीयते ॥ १२.१५८.२४ ॥
Die glückbringende Handlung, die die Guten hier ausgeübt haben, eben diese ist der Pfad des mit Erkenntnis begabten Weisen, und er schwindet nicht.
12.158.25
निष्क्रम्य वनमास्थाय ज्ञानयुक्तो जितेन्द्रियः ।
कालाकाङ्गी चरन्नेवं ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.१५८.२५ ॥
Wer Erkenntnis besitzt und seine Sinne bezwungen hat, verlässt das Haus, sucht Zuflucht im Wald, wartet auf die Zeit und wandert so umher; er wird fähig, Brahman zu werden.
12.158.26
अभयं यस्य भूतेभ्यो भूतानामभयं यतः ।
तस्य देहाद्विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १२.१५८.२६ ॥
Wer den Wesen gegenüber furchtlos ist und dem die Wesen nicht fürchten, der ist vom Körper befreit; für ihn gibt es keine Furcht von irgendwoher.
12.158.27
अवाचिनोति कर्माणि न च संप्रचिनोति ह ।
समः सर्वेषु भूतेषु मैत्रायणगतिं चरेत् ॥ १२.१५८.२७ ॥
Er sammelt keine Handlungen und häuft auch keine an; gleichmütig gegenüber allen Wesen soll er den Weg der Freundschaft gehen.
12.158.28
शकुनीनामिवाकाशे मत्स्यानांमिव चोदके ।
यथा गतिर्न दृश्येत तथा तस्य स संशयः ॥ १२.१५८.२८ ॥
Wie der Weg der Vögel am Himmel und der Fische im Wasser nicht zu sehen ist, so ist auch sein Weg nicht zu sehen; das ist der Zweifel über ihn.
12.158.29
गृहानुत्सृज्य यो राज्मोक्षमेवाभिपद्यते ।
लोकास्तेजोमयास्तस्य कल्पन्ते शाश्वतीः समाः ॥ १२.१५८.२९ ॥
Wer seine Häuser verlässt und allein die königliche Befreiung aufsucht, dem entstehen für ewige Jahre lichtreiche Welten.
12.158.30
संन्यस्य सर्वकर्माणि संन्यस्य विधिवत्तपः ।
संन्यस्य विविधा विद्याः सर्वं संन्यस्य चैव ह ॥ १२.१५८.३० ॥
Nachdem man alle Handlungen aufgegeben hat, nach Vorschrift die Askese aufgegeben hat, die vielfältigen Wissenschaften aufgegeben hat und alles aufgegeben hat, fürwahr.
12.158.31
कामे शुचिरनावृत्तः प्रसन्नात्माऽऽत्मविच्छुचिः ।
प्राप्येह लोके सत्कारं स्वर्गं समभिपद्यते ॥ १२.१५८.३१ ॥
Wer im Verlangen rein ist, nicht von ihm zurückgeworfen, mit heiterer Seele, rein und Kenner des Selbst, erlangt Ehre in dieser Welt und erreicht den Himmel.
12.158.32
यच्च पैतामहं स्थानं ब्रह्मराशिसमुद्भवम् ।
गुहायां निहितं नित्यं तद्दमेनाभिगम्यते ॥ १२.१५८.३२ ॥
Und jene Wohnstätte des Großvaters, aus einer Masse von Brahman entstanden, ewig in der Höhle (des Herzens) geborgen, wird durch Selbstbeherrschung erreicht.
12.158.33
ज्ञानारामस्य बुद्धस्य सर्वभूतानुरोधिनः ।
नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः ॥ १२.१५८.३३ ॥
Für den, der sich am Wissen erfreut, erwacht ist und allen Wesen wohlgesinnt, gibt es hier keine Furcht vor Wiederkehr; woher käme die Furcht vor der anderen Welt?
12.158.34
एक एव दमे दोषो द्वितीयो नोपपद्यते ।
यदेनं दमसंयुक्तमशक्तं मन्यते जनः ॥ १२.१५८.३४ ॥
In der Selbstbeherrschung gibt es nur einen Fehler, einen zweiten entsteht nicht: dass die Leute diesen Mann, der Beherrschung besitzt, für unfähig halten.
12.158.35
एकोऽस्य सुमहाप्राज्ञ दोषः स्यात्सुमहान्गुणः ।
क्षमया विपुला लोका दुर्लभा हि सहिष्णुता ॥ १२.१५८.३५ ॥
O Hochweiser, er hat einen einzigen Fehler, doch seine Tugend ist sehr groß: durch Geduld gewinnt man weite Welten, denn Duldsamkeit ist selten.
12.158.36
दान्तस्य किमरण्येन तथाऽदान्तस्य भारत ।
यत्रैव निवसेद्दान्तस्तदरण्यं स चाश्रमः ॥ १२.१५८.३६ ॥
O Bhārata, was braucht der Beherrschte mit einem Wald, und ebenso der Unbeherrschte? Wo der Beherrschte wohnt, dort ist der Wald und dort die Einsiedelei.
12.158.37
एतद्भीष्मस्य वचनं श्रुत्वा राजा युधिष्ठिरः ।
अमृतेनेव संतृप्तः प्रहृष्टः समपद्यत ॥ १२.१५८.३७ ॥
Als König Yudhiṣṭhira diese Worte Bhīṣmas hörte, war er, als wäre er mit Ambrosia gesättigt, hocherfreut.
12.158.38
पुनश्च परिपप्रच्छ भीष्मं धर्मभृतां वरम् ।
ततः प्रीतः स चोवाच तस्मै सर्वं कुरूद्वहः ॥ १२.१५८.३८ ॥
Dann befragte er erneut Bhīṣma, den Besten unter den Hütern des Dharma; und erfreut erzählte ihm der Vornehmste der Kurus alles.