மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.158
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.158.1
स्वाध्यायकृतयत्नस्य ब्राह्मणस्य विशेषतः ।
धर्मकामस्य धर्मात्मन्किंनु श्रेय इहोच्यते ॥ १२.१५८.१ ॥
சுவாத்தியாயத்தில் முயற்சி செய்யும் பிராமணனுக்கு, குறிப்பாக தர்மத்தை விரும்புபவனுக்கு, ஓ தர்மாத்மாவே, இங்கு எது உயர்ந்த நன்மை என்று கூறப்படுகிறது?
12.158.2
बहुधा दर्शने लोके श्रेयो यदिह मन्यसे ।
अस्मिँल्लोके परे चैव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१५८.२ ॥
உலகில் பல கருத்துகள் உள்ளன; இங்கு நீர் எதை நன்மையென்று கருதுகிறீரோ, இம்மையிலும் மறுமையிலும், அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், ஓ பிதாமகரே.
12.158.3
महानयं धर्मपथो बहुशाखश्च भारत ।
किंस्विदेवेह धर्माणामनुष्ठेयतमं मतम् ॥ १२.१५८.३ ॥
இந்த தர்ம வழி பெரியது, பல கிளைகளைக் கொண்டது. ஓ பாரதா, தர்மங்களில் இங்கு எது மிகவும் கடைப்பிடிக்கத்தக்கதாகக் கருதப்படுகிறது?
12.158.4
धर्मस्य महतो राजन्बहुशाखस्य तत्त्वतः ।
यन्मूलं परमं तात तत्सर्वं ब्रूह्यतन्द्रितः ॥ १२.१५८.४ ॥
ஓ அரசே, இந்த பெரிய, பல கிளைகள் கொண்ட தர்மத்தின் உண்மையான உச்சமான வேர் எதுவோ, ஓ அன்பே, அதை எல்லாம் சோர்வின்றிச் சொல்லுங்கள்.
12.158.5
हन्त ते कथयिष्यामि येन श्रेयो ह्यवाप्स्यसि ।
पीत्वाऽमृतमिव प्राज्ञो येन तृप्तो भविष्यसि ॥ १२.१५८.५ ॥
சரி, உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால் நீ நன்மையை அடைவாய். அறிஞன் அமுதை அருந்தித் திருப்தியடைவது போல, நீயும் திருப்தி அடைவாய்.
12.158.6
धर्मस्य विधयो नैके तेते प्रोक्ता महर्षिभिः ।
स्वंस्वं विज्ञानमाश्रित्य दमस्तेषां परायणम् ॥ १२.१५८.६ ॥
மகரிஷிகள் தர்மத்தின் பல விதிகளைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்; அவரவர் அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டு. அவற்றுக்கெல்லாம் உயர்ந்த புகலிடம் தமம் (அடக்கம்).
12.158.7
दमं निःश्रेयसं प्राहुर्वृद्धा निश्चितदर्शिनः ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण दमो धर्मः सनातनः ॥ १२.१५८.७ ॥
நிலையான பார்வை கொண்ட முதியோர் அடக்கத்தையே உயர்ந்த நன்மை என்கின்றனர். குறிப்பாக பிராமணனுக்கு அடக்கமே நித்திய தர்மம்.
12.158.8
नादान्तस्य क्रियासिद्धिर्यथावदुपलभ्यते ।
दमो दानं तथा यज्ञानधीतं चातिवर्तते ॥ १२.१५८.८ ॥
அடக்கம் இல்லாதவனுக்கு சடங்குகளின் பலன் சரியாகக் கிடைப்பதில்லை. அடக்கம் தானம், யாகம், வேதக் கல்வி ஆகியவற்றையும் மிஞ்சுகிறது.
12.158.9
दमस्तेजो वर्धयति पवित्रं च दमः परम् ।
विपाप्मा तेजसा युक्तः पुरुषो विन्दते महत् ॥ १२.१५८.९ ॥
அடக்கம் தேஜஸை வளர்க்கிறது; அடக்கமே மிக உயர்ந்த தூய்மை. பாவமற்றவனாய் தேஜஸுடன் கூடிய மனிதன் பெரிய பலனை அடைகிறான்.
12.158.10
दमेन सदृशं धर्मं नान्यं लोकेषु शुश्रुम् ।
दमो हि परमो लोके प्रशस्तः सर्वधर्मिणाम् ॥ १२.१५८.१० ॥
அடக்கத்திற்கு நிகரான வேறு தர்மத்தை உலகங்களில் நாம் கேட்டதில்லை. உலகில் அடக்கமே உயர்ந்தது; எல்லா தர்மவான்களாலும் புகழப்படுகிறது.
12.158.11
प्रेत्य चात्र मनुष्येन्द्र परमं विन्दते सुखम् ।
दमेन हि सदा युक्तो महान्तं धर्ममश्नुते ॥ १२.१५८.११ ॥
மனிதர்களின் இந்திரனே, இறந்த பின்னும் இங்கும் மனிதன் உயர்ந்த இன்பத்தை அடைகிறான். எப்போதும் அடக்கத்தோடு இருப்பவன் பெரிய தர்மத்தை அடைகிறான்.
12.158.12
सुखं दान्तः प्रस्वपिति सुखं च प्रतिबुध्यते ।
सुखं पर्येति लोकांश्च मनश्चास्य प्रसीदति ॥ १२.१५८.१२ ॥
அடக்கமுள்ளவன் சுகமாகத் தூங்குகிறான், சுகமாக விழிக்கிறான். சுகமாக உலகங்களில் சஞ்சரிக்கிறான்; அவன் மனம் தெளிவாக இருக்கிறது.
12.158.13
अदान्तः पुरुषः क्लेशमभीक्ष्णं प्रतिपद्यते ।
अनर्थांश्च बहूनन्यान्प्रसृजत्यात्मदोषजान् ॥ १२.१५८.१३ ॥
அடக்கமில்லாத மனிதன் இடைவிடாமல் துன்பத்தை அடைகிறான்; தன் சொந்தக் குற்றங்களிலிருந்து பிறக்கும் பல பிற துன்பங்களையும் உண்டாக்குகிறான்.
12.158.14
आश्रमेषु चतुर्ष्वाहुर्दममेवोत्तमं व्रतम् ।
दमलिङ्गानि वक्ष्यामि येषां समुदयो दमः ॥ १२.१५८.१४ ॥
நான்கு ஆசிரமங்களிலும் அடக்கமே உயர்ந்த விரதம் என்று சொல்லப்படுகிறது. அடக்கத்தின் அடையாளங்களை, அவற்றின் தொகுப்பே அடக்கம் ஆகும் என்பதை, நான் சொல்கிறேன்.
12.158.15
क्षमा धृतिरार्हेसा च समता सत्यमार्जवम् ।
इन्द्रियाभिजयो दाक्ष्यं मार्दवं ह्रीरचापलम् ॥ १२.१५८.१५ ॥
பொறுமை, உறுதி, நேர்மை, சமநிலை, உண்மை, எளிமை, புலன்களின் வெற்றி, திறமை, மென்மை, வெட்கம், சபலமின்மை.
12.158.16
अकार्पण्यमसंरम्भः संतोषः प्रियवादिता ।
अविहसाऽनसूया चाप्येषां समुदयो दमः ॥ १२.१५८.१६ ॥
கஞ்சத்தனமின்மை, கோபமின்மை, மனநிறைவு, இனிய சொல், அகிம்சை, பொறாமையின்மை ஆகியவையும் இவற்றின் தொகுப்பே அடக்கம்.
12.158.17
गुरुपूजा च कौरव्य दया भूतेष्वपैशुनम् ।
जनवादमृषावादस्तुतिनिन्दाविसर्जनम् ॥ १२.१५८.१७ ॥
குருக்களை வணங்குதலும், உயிரினங்களிடம் கருணையும், கோள் சொல்லாமையும், ஊர்ப்பேச்சும், பொய் சொல்லுதலும், புகழ்ச்சியையும் இகழ்ச்சியையும் விட்டொழிப்பதும்; ஓ குருவம்சத்தவனே.
12.158.18
कामं क्राधं च लोभं च दर्पं स्तम्भं विकत्थनम् ।
रोषमीर्ष्यावमानं च नैव दान्तो निषेवते ॥ १२.१५८.१८ ॥
காமம், கோபம், பேராசை, செருக்கு, அகந்தை, தற்புகழ்ச்சி, ஆத்திரம், பொறாமை, அவமதிப்பு — இவற்றை அடக்கமுள்ளவன் ஒருபோதும் பின்பற்றுவதில்லை.
12.158.19
अनिन्दितो ह्यकामात्मा नाल्पेष्वर्थ्यनसूयकः ।
समुद्रकल्पः स नरो न कथंचन पूर्यते ॥ १२.१५८.१९ ॥
நிந்தையற்றவனும், ஆசையற்ற ஆன்மா கொண்டவனும், சிறிய பொருட்களுக்கு ஆசைப்படாதவனும், பொறாமையற்றவனுமான அந்த மனிதன் கடலைப் போன்றவன்; அவன் எவ்வகையிலும் நிரம்பப்படுவதில்லை.
12.158.20
अहं त्वयि मम त्वं च मयि ते तेषु चाप्यहम् ।
पूर्वसंबन्धिसंयोगं नैतद्दान्तो निषेवते ॥ १२.१५८.२० ॥
நான் உன்னில், உன்னுடையது என்னுடையது, நீ என்னில், உன்னுடையவர்களிலும் நானே. முந்தைய உறவுகளின் இந்தச் சேர்க்கையை அடக்கமுடையவன் பற்றுவதில்லை.
12.158.21
सर्वा ग्राम्यास्तथाऽऽरण्या याश्च लोके प्रवृत्तयः ।
निन्दां चैव प्रशंसां च यो नाश्रयति मुच्यते ॥ १२.१५८.२१ ॥
ஊர்சார்ந்ததும் காட்டுச்சார்ந்ததும் உலகில் உள்ள அனைத்து செயல்பாடுகளிலும், நிந்தையையும் புகழையும் பற்றிக்கொள்ளாதவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.158.22
मैत्रोऽथ शीलसंपन्नः प्रसन्नात्मात्मविच्च यः ।
मुक्तस्य विविधैः सङ्गैस्तस्य प्रेत्य फलं महत् ॥ १२.१५८.२२ ॥
நட்புள்ளவனும், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவனும், தெளிந்த மனமுடையவனும், ஆத்மஞானியுமான அவன்—பலவகைப் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கு, மரணத்திற்குப் பின் பெரிய பலன் உண்டு.
12.158.23
सुवृत्तः शीलसंपन्नः प्रसन्नात्माऽऽत्मविद्वुधः ।
प्राप्येह लोके सत्कारं सुगतिं प्रतिपद्यते ॥ १२.१५८.२३ ॥
நல்லொழுக்கமுடையவனும், நற்குணம் நிறைந்தவனும், தெளிந்த மனமுடையவனும், ஆத்மஞானியும், அறிவாளியுமான மனிதன் இவ்வுலகில் மரியாதையைப் பெற்று நல்ல கதியை அடைகிறான்.
12.158.24
कर्म यच्छुभमेवेह सद्भिराचरितं च यत् ।
तदेव ज्ञानयुक्तस्य मुनेर्वर्त्म न हीयते ॥ १२.१५८.२४ ॥
இங்கு நல்லோர் கடைப்பிடிக்கும் சுபமான செயல் எதுவோ, அதுவே ஞானமுடைய முனிவனின் வழி; அது குறையாது.
12.158.25
निष्क्रम्य वनमास्थाय ज्ञानयुक्तो जितेन्द्रियः ।
कालाकाङ्गी चरन्नेवं ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १२.१५८.२५ ॥
ஞானம் நிறைந்தவனும் புலன்களை வென்றவனும் வீட்டைத் துறந்து காட்டில் வாழ்ந்து, காலத்தை எதிர்நோக்கியவனாக இவ்வாறு நடந்தால், பிரம்மநிலையை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்.
12.158.26
अभयं यस्य भूतेभ्यो भूतानामभयं यतः ।
तस्य देहाद्विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १२.१५८.२६ ॥
எவனுக்கு உயிர்களிடமிருந்து அபயம் உண்டோ, எவனால் உயிர்களுக்கு அபயம் உண்டோ, உடலிலிருந்து விடுபட்ட அவனுக்கு எங்கிருந்தும் பயம் இல்லை.
12.158.27
अवाचिनोति कर्माणि न च संप्रचिनोति ह ।
समः सर्वेषु भूतेषु मैत्रायणगतिं चरेत् ॥ १२.१५८.२७ ॥
அவன் செயல்களைச் சேர்ப்பதுமில்லை, குவிப்பதுமில்லை; எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக இருந்து நட்பின் வழியில் நடக்கவேண்டும்.
12.158.28
शकुनीनामिवाकाशे मत्स्यानांमिव चोदके ।
यथा गतिर्न दृश्येत तथा तस्य स संशयः ॥ १२.१५८.२८ ॥
ஆகாயத்தில் பறவைகளின் போக்கும், நீரில் மீன்களின் போக்கும் காணப்படாததுபோல, அவனுடைய போக்கும் காணப்படாது; அதுவே அவன் பற்றிய சந்தேகம்.
12.158.29
गृहानुत्सृज्य यो राज्मोक्षमेवाभिपद्यते ।
लोकास्तेजोमयास्तस्य कल्पन्ते शाश्वतीः समाः ॥ १२.१५८.२९ ॥
வீடுகளைத் துறந்து, உயர்ந்த விடுதலையையே அடைபவனுக்கு, நித்தியமான ஆண்டுகளுக்கு ஒளிமயமான உலகங்கள் கிடைக்கின்றன.
12.158.30
संन्यस्य सर्वकर्माणि संन्यस्य विधिवत्तपः ।
संन्यस्य विविधा विद्याः सर्वं संन्यस्य चैव ह ॥ १२.१५८.३० ॥
எல்லாச் செயல்களையும் துறந்து, விதிப்படி தவத்தையும் துறந்து, பல்வேறு வித்தைகளையும் துறந்து, எல்லாவற்றையும் துறந்தே.
12.158.31
कामे शुचिरनावृत्तः प्रसन्नात्माऽऽत्मविच्छुचिः ।
प्राप्येह लोके सत्कारं स्वर्गं समभिपद्यते ॥ १२.१५८.३१ ॥
ஆசையில் தூய்மையாகவும் அதனால் திரும்பாதவனாகவும், மனம் தெளிந்தவனாகவும், தன்னை அறிந்த தூய்மையானவனாகவும் இருப்பவன் இவ்வுலகில் மரியாதையைப் பெற்று சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.
12.158.32
यच्च पैतामहं स्थानं ब्रह्मराशिसमुद्भवम् ।
गुहायां निहितं नित्यं तद्दमेनाभिगम्यते ॥ १२.१५८.३२ ॥
பிதாமகனின் (பிரம்மாவின்) அந்த இடம், பிரம்மத்தின் திரளிலிருந்து தோன்றியது, இதயக் குகையில் என்றும் வைக்கப்பட்டுள்ளது; அது அடக்கத்தால் அடையப்படுகிறது.
12.158.33
ज्ञानारामस्य बुद्धस्य सर्वभूतानुरोधिनः ।
नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः ॥ १२.१५८.३३ ॥
அறிவில் மகிழ்பவனும், விழிப்புற்றவனும், எல்லா உயிர்களுக்கும் இணக்கமானவனுமான அவனுக்கு இங்கு மீண்டும் திரும்பும் பயம் இல்லை; மறுலோகப் பயமும் எங்கிருந்து வரும்?
12.158.34
एक एव दमे दोषो द्वितीयो नोपपद्यते ।
यदेनं दमसंयुक्तमशक्तं मन्यते जनः ॥ १२.१५८.३४ ॥
அடக்கத்தில் ஒரே ஒரு குறைதான் உண்டு, இரண்டாவது குறை எழுவதில்லை: அடக்கமுள்ள இவனை மக்கள் இயலாதவன் என்று எண்ணுகிறார்கள்.
12.158.35
एकोऽस्य सुमहाप्राज्ञ दोषः स्यात्सुमहान्गुणः ।
क्षमया विपुला लोका दुर्लभा हि सहिष्णुता ॥ १२.१५८.३५ ॥
ஓ மிக்க அறிவுடையவனே, இதற்கு ஒரு குறைதான் உண்டு; ஆனால் நற்குணம் மிகப் பெரியது: பொறுமையால் விரிந்த உலகங்கள் கிடைக்கின்றன, ஏனெனில் பொறுத்துக்கொள்ளும் தன்மை அரிது.
12.158.36
दान्तस्य किमरण्येन तथाऽदान्तस्य भारत ।
यत्रैव निवसेद्दान्तस्तदरण्यं स चाश्रमः ॥ १२.१५८.३६ ॥
ஓ பரதா, அடக்கமுள்ளவனுக்கு காட்டால் என்ன பயன், அடக்கமில்லாதவனுக்கும் அப்படியே; அடக்கமுள்ளவன் எங்கு வசிக்கிறானோ அதுவே காடு, அவனே ஆசிரமம்.
12.158.37
एतद्भीष्मस्य वचनं श्रुत्वा राजा युधिष्ठिरः ।
अमृतेनेव संतृप्तः प्रहृष्टः समपद्यत ॥ १२.१५८.३७ ॥
பீஷ்மரின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மன்னன் யுதிஷ்டிரர், அமிழ்தத்தால் நிறைவுற்றவர் போல மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
12.158.38
पुनश्च परिपप्रच्छ भीष्मं धर्मभृतां वरम् ।
ततः प्रीतः स चोवाच तस्मै सर्वं कुरूद्वहः ॥ १२.१५८.३८ ॥
பின்னர் அவர் அறம் தாங்குவோரில் சிறந்த பீஷ்மரிடம் மீண்டும் கேட்டார். அப்போது மகிழ்ந்த குருகுலத் தலைவரான பீஷ்மர் அவருக்கு எல்லாவற்றையும் கூறினார்.