Mahābhārata · Adhyāya 12.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.16.1
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा भीमसेनोऽत्यमर्षणः ।
धैर्यमास्थाय तं ज्येष्ठं भ्राता भ्रातरमब्रवीत् ॥ १२.१६.१ ॥
Als Bhīmasena Arjunas Worte hörte, hochgradig erzürnt, fasste er sich mit Festigkeit und sprach zu seinem älteren Bruder.
12.16.2
राजन्विदितधर्मोऽसि न तेऽस्त्यविदितं भुवि ।
उपशिक्षाम ते वृत्तं सदैव न च शक्नुमः ॥ १२.१६.२ ॥
O König, du kennst das Dharma; nichts auf Erden ist dir unbekannt. Doch wir möchten dein Verhalten stets belehren, und wir vermögen es nicht.
12.16.3
न वक्ष्यामि न वक्ष्यामीत्येवं मे मनसि स्थितम् ।
अतिदुःखात्तु वक्ष्यामि तन्निबोध जनाधिप ॥ १२.१६.३ ॥
»Ich werde nicht sprechen, ich werde nicht sprechen« — so stand es fest in meinem Herzen; doch aus großem Schmerz werde ich sprechen. Vernimm es, o Herr der Menschen.
12.16.4
भवतः संप्रमोहेन सर्वं संशयितं कृतम् ।
विक्लबत्वं च नः प्राप्तमबलत्वं तथैव च ॥ १२.१६.४ ॥
Durch deine tiefe Verblendung ist alles ungewiss geworden, und Verwirrung und Schwäche sind auch über uns gekommen.
12.16.5
कथं हि राजा लोकस्य सर्वशास्त्रविशारदः ।
मोहमापद्यसे दैन्याद्यथा कापुरुषस्तथा ॥ १२.१६.५ ॥
Wie kommt es, dass du, ein König, der in allen Śāstras bewandert ist und Herr der Welt bist, aus Verzagtheit in Verblendung fällst, wie ein Feigling?
12.16.6
आगतिश्च गतिश्चैव लोकस्य विदिता तव ।
आयत्यां च तदात्वे च न तेऽस्त्यविदितं प्रभो ॥ १२.१६.६ ॥
Das Kommen und Gehen der Welt ist dir beides bekannt; in der Zukunft wie in der Gegenwart ist dir nichts unbekannt, o Herr.
12.16.7
एवं गते महाराज राज्यं प्रति जनाधिप ।
हेतुमात्रं तु वक्ष्यामि तमिहैकमनाः श्रृणु ॥ १२.१६.७ ॥
So steht es, großer König, um das Reich, Herr der Menschen. Ich werde nur die Ursache nennen; höre sie hier mit ungeteiltem Sinn.
12.16.8
द्विविधो जायते व्याधिः शारीरो मानसस्तथा ।
परस्परं तयोर्जन्म निर्द्वन्द्वं नोपलभ्यते ॥ १२.१६.८ ॥
Krankheit entsteht in zwei Arten, körperlich und geistig. Der Ursprung beider hängt voneinander ab; ohne das Paar wird keine von beiden gefunden.
12.16.9
शारीराज्जायते व्याधिर्मानसो नात्र संशयः ।
मानसाज्जायते व्याधिः शारीर इति निश्चयः ॥ १२.१६.९ ॥
Krankheit entsteht aus dem Körper, und an der geistigen Krankheit ist kein Zweifel. Krankheit entsteht aus dem Geist; es ist gewiss, dass sie körperlich wird.
12.16.10
शारीरमानसे दुःखे योऽतीते त्वनुशोचति ।
दुःखेन लभते दुःखं द्वावनर्थौ च विन्दति ॥ १२.१६.१० ॥
Wer über das Vergangene trauert, im körperlichen und geistigen Leid, erlangt Leid durch Leid und erfährt zwei Unglücke.
12.16.11
शीतोष्णे चैव वायुश्च त्रयः शारीरजा गुणाः ।
तेषां गुणानां साम्यं यत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १२.१६.११ ॥
Kälte, Hitze und Wind — diese drei sind Qualitäten, die dem Körper entspringen. Ihr Gleichgewicht nennt man das Kennzeichen der Gesundheit.
12.16.12
तेषामन्यतमोद्रेके विधानमुपदिश्यते ।
उष्णेन बाध्यते शीतं शीतेनोष्णं प्रबाध्यते।
उभाभ्यां बाध्यते वायुर्विधानमिदमुच्यते ॥ १२.१६.१२ ॥
Wenn einer von ihnen überwiegt, wird das Heilmittel gelehrt: Kälte wird durch Hitze gebändigt, Hitze durch Kälte, und der Wind durch beide. Dies heißt das Heilmittel.
12.16.13
सत्वं रजस्तय इति मानसाः स्युस्त्रयो गुणाः ।
तेषां गुणानां साम्यं यत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १२.१६.१३ ॥
Sattva, rajas und tamas – das sind die drei Eigenschaften des Geistes. Ihr Gleichgewicht nennt man das Kennzeichen des eigenen, festen Zustands.
12.16.14
तेषामन्यतमोद्रेके विधानमुपदिश्यते ।
हर्षेण बाध्यते शोको हर्षः शोकेन बाध्यते।
उभाभ्यां बाध्यते मोहो विधानमिदमुच्यते ॥ १२.१६.१४ ॥
Wenn einer dieser Zustände überwiegt, wird das Mittel dagegen gelehrt. Kummer wird durch Freude überwunden, Freude durch Kummer. Verblendung wird durch beide überwunden – das heißt das Mittel.
12.16.15
कश्चित्सुखे वर्तमानो दुःखस्य स्मर्तुमिच्छति ।
कश्चिद्दुःखे वर्तमानः सुखस्य स्मर्तुमिच्छति ॥ १२.१६.१५ ॥
Mancher, der im Glück lebt, will sich an Leid erinnern; mancher, der im Leid lebt, will sich an Glück erinnern.
12.16.16
स त्वं न दुःखी दुःखस्य न सुखी च सुखस्य च ।
नादुःखी दुःखभागस्य नासुखी च सुखस्य च।
स्मर्तुमर्हसि कौरव्य दिष्टं हि बलवत्तरम् ॥ १२.१६.१६ ॥
Du bist weder im Leid betrübt noch im Glück froh. Du solltest dich erinnern, o Nachkomme der Kurus, weder durch den Anteil am Leid betrübt noch durch das Glück froh zu sein, denn das Schicksal ist weit stärker.
12.16.17
अथवा ते स्वभावोऽयं येन पार्थिव तुष्यसे ।
दृष्ट्वा सभागतां कृष्णामेकवस्त्रां रजस्वलाम्।
मिषतां पाण्डुपुत्राणां न तस्य स्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१६.१७ ॥
Oder, o König, dies ist deine Natur, durch die du zufrieden bist: Nachdem man Kṛṣṇā, nur in ein einziges Gewand gehüllt und in ihrer Monatsblutung, in die Versammlung geschleppt sah, während die Söhne Pāṇḍus zusahen, solltest du dich daran nicht erinnern.
12.16.18
प्रव्राजनं च नगरादजिनैश्च विवासनम् ।
महारण्यनिवासश्च न तस्य स्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१६.१८ ॥
Die Verbannung aus der Stadt, die Vertreibung in Hirschfelle gekleidet und das Wohnen im großen Wald — auch dessen solltest du nicht gedenken.
12.16.19
जटासुरात्परिक्लेशं चित्रसेनेन चाहवम् ।
सैन्धवाच्च परिक्लेशं कथं विस्मृतवानसि ॥ १२.१६.१९ ॥
Die Not durch den Dämon Jaṭāsura, der Kampf mit Citrasena und die Not durch Saindhava — wie konntest du das vergessen?
12.16.20
पुनरज्ञातचर्यायां कीचकेन पदा वधम् ।
द्रौपद्या राजपुत्र्यांश्च कथं विस्मृतवानसि ॥ १२.१६.२० ॥
Der Fußtritt Kīcakas während des Jahres im Verborgenen und was der Prinzessin Draupadī widerfuhr — wie konntest du das vergessen?
12.16.21
यच्च ते द्रोणभीष्माभ्यां युद्धमासीदरिंदम् ।
मनसैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १२.१६.२१ ॥
O Bezwinger der Feinde! Der Kampf mit Droṇa und Bhīṣma, der mit einem einzigen Geist zu bestehen ist — eben dieser Kampf steht nun vor dir.
12.16.22
यत्र नास्ति शरैः कार्यं न मित्रैर्न च बन्धुभिः ।
आत्मनैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १२.१६.२२ ॥
Wo man weder Pfeile noch Freunde noch Verwandte braucht, sondern allein mit sich selbst kämpfen muss — eben dieser Kampf steht nun vor dir.
12.16.23
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे प्राणान्यदि विमोक्ष्यसे ।
अन्यं देहं समास्थाय ततस्तैरिह योत्स्यसे ॥ १२.१६.२३ ॥
Wenn du in jenem unbesiegten Kampf dein Lebenshauch aufgibst, wirst du, einen anderen Leib annehmend, hier wieder mit ihnen kämpfen.
12.16.24
यो ह्यनाढ्यः स पतितस्तदुच्छिष्टं तदल्पकम् ।
बह्वपथ्यं बलवतो न किंचित्रायते बलम् ॥ १२.१६.२४ ॥
Wer arm ist, ist gefallen; er ist Rest und gering. Für den Starken schützt unbekömmliche Überfülle keine Kraft.
12.16.25
तस्मादद्यैव गन्तव्यं युध्यस्व भरतर्षभ ।
परमव्यक्तरूपस्य व्यक्तं त्यक्त्वा स्वकर्मभिः ॥ १२.१६.२५ ॥
Deshalb musst du noch heute aufbrechen; kämpfe, Stier der Bharatas. Für die höchste unmanifeste Gestalt, nachdem du das Manifeste durch deine eigenen Taten verlassen hast.
12.16.26
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे कामवस्थां गमिष्यसि ।
एतज्जित्वा महाराज कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६.२६ ॥
Wenn in jener Schlacht nicht besiegt, wirst du den Zustand erreichen, den du begehrst. Großer König, hast du sie besiegt, wirst du vollendet sein.
12.16.27
एतां बुद्धिं विनिश्चित्य भूतानामागतिं गतिम् ।
पितृपैतामहे वृत्ते शाधि राज्यं यथोचितम् ॥ १२.१६.२७ ॥
Nachdem du diese Einsicht fest gefasst hast und das Kommen und Gehen der Wesen kennst, regiere das Reich, wie es sich gehört, nach dem Verhalten deiner Väter und Großväter.
12.16.28
दिष्ट्या दुर्योधनः पापो निहतः सानुगो युधि ।
द्रौपद्याः केशपक्षस्य दिष्ट्या ते पदवीं गताः ॥ १२.१६.२८ ॥
Glücklicherweise ist der frevelhafte Duryodhana mit seinem Gefolge im Kampf erschlagen worden; glücklicherweise haben jene, die Draupadīs Haar geschworen haben, dein Ziel erreicht.
12.16.29
यजस्व वाजिमेधेन विधिवद्दक्षिणावता ।
वयं ते किंकराः पार्थ वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ १२.१६.२९ ॥
Vollziehe das Pferdeopfer nach der Vorschrift mit reichen Opfergaben. Wir sind deine Diener, Sohn der Pṛthā, und ebenso der mächtige Vāsudeva.