மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.16.1
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा भीमसेनोऽत्यमर्षणः ।
धैर्यमास्थाय तं ज्येष्ठं भ्राता भ्रातरमब्रवीत् ॥ १२.१६.१ ॥
அர்ஜுனனின் சொற்களைக் கேட்ட, மிகுந்த சினம் கொண்ட பீமசேனன், உறுதியைக் கொண்டு தன் மூத்த சகோதரனிடம் பேசினான்.
12.16.2
राजन्विदितधर्मोऽसि न तेऽस्त्यविदितं भुवि ।
उपशिक्षाम ते वृत्तं सदैव न च शक्नुमः ॥ १२.१६.२ ॥
அரசே! நீ தர்மத்தை நன்கு அறிந்தவன்; பூமியில் உனக்கு அறியாதது எதுவுமில்லை. ஆயினும் உன் நடத்தைக்கு நாங்கள் எப்போதும் அறிவுரை கூற விரும்புகிறோம், ஆனால் முடிவதில்லை.
12.16.3
न वक्ष्यामि न वक्ष्यामीत्येवं मे मनसि स्थितम् ।
अतिदुःखात्तु वक्ष्यामि तन्निबोध जनाधिप ॥ १२.१६.३ ॥
'சொல்ல மாட்டேன், சொல்ல மாட்டேன்' என்றே என் மனத்தில் நிலைத்திருந்தது; ஆனால் மிகுந்த துயரால் சொல்வேன். மக்களின் அரசே, அதைக் கேள்.
12.16.4
भवतः संप्रमोहेन सर्वं संशयितं कृतम् ।
विक्लबत्वं च नः प्राप्तमबलत्वं तथैव च ॥ १२.१६.४ ॥
உன் முழு மயக்கத்தால் எல்லாம் ஐயத்திற்கு உள்ளாகிவிட்டது; எங்களுக்கும் தளர்வும் பலவீனமும் வந்துவிட்டன.
12.16.5
कथं हि राजा लोकस्य सर्वशास्त्रविशारदः ।
मोहमापद्यसे दैन्याद्यथा कापुरुषस्तथा ॥ १२.१६.५ ॥
எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனான உலகின் அரசனே, கோழையைப் போல, பலவீனத்தால் நீ எப்படி மயக்கத்தில் விழுகிறாய்?
12.16.6
आगतिश्च गतिश्चैव लोकस्य विदिता तव ।
आयत्यां च तदात्वे च न तेऽस्त्यविदितं प्रभो ॥ १२.१६.६ ॥
உலகின் வருகையும் போகையும் உனக்குத் தெரியும்; எதிர்காலத்திலும் நிகழ்காலத்திலும் உனக்கு அறியாதது எதுவுமில்லை, ஓ பிரபுவே.
12.16.7
एवं गते महाराज राज्यं प्रति जनाधिप ।
हेतुमात्रं तु वक्ष्यामि तमिहैकमनाः श्रृणु ॥ १२.१६.७ ॥
இவ்வாறு நிலைமை இருக்கையில், மகாராஜனே, ராஜ்யத்தைப் பற்றி, ஜனாதிபனே, நான் காரணத்தை மட்டும் சொல்வேன்; அதை இங்கே ஒருமனதுடன் கேள்.
12.16.8
द्विविधो जायते व्याधिः शारीरो मानसस्तथा ।
परस्परं तयोर्जन्म निर्द्वन्द्वं नोपलभ्यते ॥ १२.१६.८ ॥
நோய் இரண்டு வகையாக எழுகிறது: உடல் சார்ந்தது, மனம் சார்ந்தது; அவை இரண்டின் பிறப்பும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று; இரட்டையின்றி தனியாக அது காணப்படுவதில்லை.
12.16.9
शारीराज्जायते व्याधिर्मानसो नात्र संशयः ।
मानसाज्जायते व्याधिः शारीर इति निश्चयः ॥ १२.१६.९ ॥
உடலிலிருந்து நோய் எழுகிறது; மனம் சார்ந்த நோயிலும் இதில் ஐயமில்லை. மனத்திலிருந்து நோய் எழுகிறது; உடல் சார்ந்த நோய் என்பதே உறுதி.
12.16.10
शारीरमानसे दुःखे योऽतीते त्वनुशोचति ।
दुःखेन लभते दुःखं द्वावनर्थौ च विन्दति ॥ १२.१६.१० ॥
உடல் மற்றும் மனத் துன்பத்திற்குப் பின்னர், கடந்ததற்காக வருந்துபவன் துன்பத்தால் துன்பத்தைப் பெறுகிறான்; இரண்டு கேடுகளையும் அடைகிறான்.
12.16.11
शीतोष्णे चैव वायुश्च त्रयः शारीरजा गुणाः ।
तेषां गुणानां साम्यं यत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १२.१६.११ ॥
குளிரும் வெப்பமும், காற்றும் — இவை மூன்றும் உடலில் பிறக்கும் குணங்கள்; அந்தக் குணங்களின் சமநிலையே ஆரோக்கியத்தின் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.16.12
तेषामन्यतमोद्रेके विधानमुपदिश्यते ।
उष्णेन बाध्यते शीतं शीतेनोष्णं प्रबाध्यते।
उभाभ्यां बाध्यते वायुर्विधानमिदमुच्यते ॥ १२.१६.१२ ॥
இவற்றில் எதாவது ஒன்று மிகையாகும்போது அதற்கான வழி சொல்லப்படுகிறது: வெப்பத்தால் குளிர் அடக்கப்படுகிறது; குளிரால் வெப்பம் அடக்கப்படுகிறது; இரண்டாலும் காற்று அடக்கப்படுகிறது — இதுவே வழி என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.16.13
सत्वं रजस्तय इति मानसाः स्युस्त्रयो गुणाः ।
तेषां गुणानां साम्यं यत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १२.१६.१३ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்பவை மனத்தின் மூன்று குணங்கள். இக்குணங்களின் சமநிலையே தன் நிலையின் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.16.14
तेषामन्यतमोद्रेके विधानमुपदिश्यते ।
हर्षेण बाध्यते शोको हर्षः शोकेन बाध्यते।
उभाभ्यां बाध्यते मोहो विधानमिदमुच्यते ॥ १२.१६.१४ ॥
இவற்றுள் ஒன்று மிகுந்தால் அதற்கான பரிகாரம் கூறப்படுகிறது. மகிழ்ச்சியால் துயரம் அடக்கப்படுகிறது; துயரத்தால் மகிழ்ச்சி அடக்கப்படுகிறது. இரண்டாலும் மயக்கம் அடக்கப்படுகிறது — இதுவே பரிகாரம் எனப்படுகிறது.
12.16.15
कश्चित्सुखे वर्तमानो दुःखस्य स्मर्तुमिच्छति ।
कश्चिद्दुःखे वर्तमानः सुखस्य स्मर्तुमिच्छति ॥ १२.१६.१५ ॥
ஒருவன் இன்பத்தில் இருக்கும்போது துன்பத்தை நினைக்க விரும்புகிறான். ஒருவன் துன்பத்தில் இருக்கும்போது இன்பத்தை நினைக்க விரும்புகிறான்.
12.16.16
स त्वं न दुःखी दुःखस्य न सुखी च सुखस्य च ।
नादुःखी दुःखभागस्य नासुखी च सुखस्य च।
स्मर्तुमर्हसि कौरव्य दिष्टं हि बलवत्तरम् ॥ १२.१६.१६ ॥
நீ துன்பத்தில் துன்பமடைபவனும் அல்ல, இன்பத்தில் மகிழ்பவனும் அல்ல. துன்பப் பங்கில் துயரமடையாமலும், இன்பத்தில் மகிழாமலும் இருப்பதை, ஓ குருவின் வழித்தோன்றலே, நீ நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; ஊழே மிகவும் வலிமையானது.
12.16.17
अथवा ते स्वभावोऽयं येन पार्थिव तुष्यसे ।
दृष्ट्वा सभागतां कृष्णामेकवस्त्रां रजस्वलाम्।
मिषतां पाण्डुपुत्राणां न तस्य स्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१६.१७ ॥
அல்லது அரசே, இதுவே உன் இயல்பு; இதனால்தான் நீ மகிழ்கிறாய். பாண்டுவின் புதல்வர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், ஒற்றை ஆடையுடன், மாதவிலக்கில் இருந்த கிருஷ்ணை சபைக்கு இழுத்து வரப்பட்டதை — அதை நீ நினைவுகூரக்கூடாது.
12.16.18
प्रव्राजनं च नगरादजिनैश्च विवासनम् ।
महारण्यनिवासश्च न तस्य स्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१६.१८ ॥
நகரிலிருந்து துரத்தப்பட்டதும், தோல் ஆடை அணிந்து நாடுகடத்தப்பட்டதும், பெரிய காட்டில் வாழ்ந்ததும் — அவற்றையும் நீ நினைக்கக் கூடாது.
12.16.19
जटासुरात्परिक्लेशं चित्रसेनेन चाहवम् ।
सैन्धवाच्च परिक्लेशं कथं विस्मृतवानसि ॥ १२.१६.१९ ॥
ஜடாசுரனால் ஏற்பட்ட துன்பம், சித்திரசேனனுடன் போர், சைந்தவனால் ஏற்பட்ட துன்பம் — இவற்றை நீ எப்படி மறந்தாய்?
12.16.20
पुनरज्ञातचर्यायां कीचकेन पदा वधम् ।
द्रौपद्या राजपुत्र्यांश्च कथं विस्मृतवानसि ॥ १२.१६.२० ॥
மறைவு வாழ்வின்போது கீசகனால் காலால் உதைக்கப்பட்டதும், இளவரசி திரௌபதிக்கு நேர்ந்ததும் — இவற்றை நீ எப்படி மறந்தாய்?
12.16.21
यच्च ते द्रोणभीष्माभ्यां युद्धमासीदरिंदम् ।
मनसैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १२.१६.२१ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே! துரோணரும் பீஷ்மரும் உன்னுடன் போர் செய்ய வேண்டியிருந்தது; ஒரே மனத்துடன் போராட வேண்டியது — அந்தப் போர் இப்போது உனக்கு முன் வந்துள்ளது.
12.16.22
यत्र नास्ति शरैः कार्यं न मित्रैर्न च बन्धुभिः ।
आत्मनैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १२.१६.२२ ॥
அம்புகளோ, நண்பர்களோ, உறவினர்களோ தேவையில்லாத, தனியாக மட்டுமே போராட வேண்டிய — அந்தப் போர் இப்போது உனக்கு முன் வந்துள்ளது.
12.16.23
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे प्राणान्यदि विमोक्ष्यसे ।
अन्यं देहं समास्थाय ततस्तैरिह योत्स्यसे ॥ १२.१६.२३ ॥
வெல்லப்படாத அந்தப் போரில் நீ உயிரை விட்டால், வேறொரு உடலை ஏற்று, அவர்களுடன் இங்கே மீண்டும் போரிடுவாய்.
12.16.24
यो ह्यनाढ्यः स पतितस्तदुच्छिष्टं तदल्पकम् ।
बह्वपथ्यं बलवतो न किंचित्रायते बलम् ॥ १२.१६.२४ ॥
யார் செல்வமற்றவனோ, அவன் வீழ்ந்தவன்; அவன் எச்சமும் சிறியதும் ஆவான். வலியவனுக்கு மிகுந்த பத்தியமற்ற உணவு எந்த வலிமையையும் காக்காது.
12.16.25
तस्मादद्यैव गन्तव्यं युध्यस्व भरतर्षभ ।
परमव्यक्तरूपस्य व्यक्तं त्यक्त्वा स्वकर्मभिः ॥ १२.१६.२५ ॥
ஆகையால் இன்றே செல்ல வேண்டும்; பரதர்களின் காளையே, போர் செய். பரம அவ்யக்த ரூபத்திற்காக, வ்யக்தத்தை தன் கர்மங்களால் துறந்து.
12.16.26
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे कामवस्थां गमिष्यसि ।
एतज्जित्वा महाराज कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६.२६ ॥
வெல்லப்படாத அந்தப் போரில் நீ விரும்பிய நிலையை அடைவாய். மகாராஜனே, இதை வென்றால் கடமை நிறைவேறியவனாவாய்.
12.16.27
एतां बुद्धिं विनिश्चित्य भूतानामागतिं गतिम् ।
पितृपैतामहे वृत्ते शाधि राज्यं यथोचितम् ॥ १२.१६.२७ ॥
இந்த அறிவை உறுதி செய்து, உயிரினங்களின் வருகையையும் போக்கையும் அறிந்து, முன்னோர் பாட்டனார்களின் நடத்தையில், முறையாக அரசை ஆட்சி செய்.
12.16.28
दिष्ट्या दुर्योधनः पापो निहतः सानुगो युधि ।
द्रौपद्याः केशपक्षस्य दिष्ट्या ते पदवीं गताः ॥ १२.१६.२८ ॥
அதிர்ஷ்டத்தால் பாவியான துரியோதனன் தன் கூட்டத்துடன் போரில் கொல்லப்பட்டான். அதிர்ஷ்டத்தால் திரௌபதியின் கேசத்தை சபதம் செய்தவர்கள் உன் பாதையை அடைந்தனர்.
12.16.29
यजस्व वाजिमेधेन विधिवद्दक्षिणावता ।
वयं ते किंकराः पार्थ वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ १२.१६.२९ ॥
குதிரை வேள்வியால் முறைப்படி தட்சிணையுடன் யாகம் செய். பார்த்தா, நாங்களும் உன் ஊழியர்களே; வீரனான வாசுதேவனும் அவ்வாறே.