Mahābhārata · Adhyāya 12.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.16.1
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा भीमसेनोऽत्यमर्षणः ।
धैर्यमास्थाय तं ज्येष्ठं भ्राता भ्रातरमब्रवीत् ॥ १२.१६.१ ॥
Ao ouvir as palavras de Arjuna, Bhīmasena, extremamente irado, recobrou a firmeza e falou ao seu irmão mais velho.
12.16.2
राजन्विदितधर्मोऽसि न तेऽस्त्यविदितं भुवि ।
उपशिक्षाम ते वृत्तं सदैव न च शक्नुमः ॥ १२.१६.२ ॥
Ó rei, tu conheces o dharma; nada na terra te é desconhecido. No entanto, sempre desejamos instruir a tua conduta, e não somos capazes.
12.16.3
न वक्ष्यामि न वक्ष्यामीत्येवं मे मनसि स्थितम् ।
अतिदुःखात्तु वक्ष्यामि तन्निबोध जनाधिप ॥ १२.१६.३ ॥
"Não falarei, não falarei" — assim estava firme em minha mente; mas por grande aflição falarei. Ouve, ó senhor dos homens.
12.16.4
भवतः संप्रमोहेन सर्वं संशयितं कृतम् ।
विक्लबत्वं च नः प्राप्तमबलत्वं तथैव च ॥ १२.१६.४ ॥
Pela tua profunda ilusão tudo se tornou duvidoso, e a perturbação e a fraqueza também nos sobrevieram.
12.16.5
कथं हि राजा लोकस्य सर्वशास्त्रविशारदः ।
मोहमापद्यसे दैन्याद्यथा कापुरुषस्तथा ॥ १२.१६.५ ॥
Como é que tu, rei versado em todos os śāstra e senhor do mundo, cais na ilusão por desânimo, como um covarde?
12.16.6
आगतिश्च गतिश्चैव लोकस्य विदिता तव ।
आयत्यां च तदात्वे च न तेऽस्त्यविदितं प्रभो ॥ १२.१६.६ ॥
A vinda e a partida do mundo são ambas conhecidas por ti; no futuro e no presente nada te é desconhecido, ó senhor.
12.16.7
एवं गते महाराज राज्यं प्रति जनाधिप ।
हेतुमात्रं तु वक्ष्यामि तमिहैकमनाः श्रृणु ॥ १२.१६.७ ॥
Assim estão as coisas, grande rei, quanto ao reino, senhor dos homens. Direi apenas a causa; ouve-a aqui com mente atenta.
12.16.8
द्विविधो जायते व्याधिः शारीरो मानसस्तथा ।
परस्परं तयोर्जन्म निर्द्वन्द्वं नोपलभ्यते ॥ १२.१६.८ ॥
A doença surge de duas espécies, corporal e mental. A origem de ambas depende uma da outra; sem o par, nenhuma se encontra.
12.16.9
शारीराज्जायते व्याधिर्मानसो नात्र संशयः ।
मानसाज्जायते व्याधिः शारीर इति निश्चयः ॥ १२.१६.९ ॥
A doença surge do corpo, e quanto à doença mental não há dúvida. A doença surge da mente; é certo que ela se torna corporal.
12.16.10
शारीरमानसे दुःखे योऽतीते त्वनुशोचति ।
दुःखेन लभते दुःखं द्वावनर्थौ च विन्दति ॥ १२.१६.१० ॥
Quem se aflige com o passado, em meio ao sofrimento corporal e mental, obtém sofrimento por meio do sofrimento e encontra duas desgraças.
12.16.11
शीतोष्णे चैव वायुश्च त्रयः शारीरजा गुणाः ।
तेषां गुणानां साम्यं यत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १२.१६.११ ॥
Frio, calor e vento: estas três são qualidades nascidas do corpo. Seu equilíbrio é o que se chama sinal de saúde.
12.16.12
तेषामन्यतमोद्रेके विधानमुपदिश्यते ।
उष्णेन बाध्यते शीतं शीतेनोष्णं प्रबाध्यते।
उभाभ्यां बाध्यते वायुर्विधानमिदमुच्यते ॥ १२.१६.१२ ॥
Quando algum deles está em excesso, ensina-se o remédio: o frio é contido pelo calor, o calor pelo frio, e o vento por ambos. Isto se chama o remédio.
12.16.13
सत्वं रजस्तय इति मानसाः स्युस्त्रयो गुणाः ।
तेषां गुणानां साम्यं यत्तदाहुः स्वस्थलक्षणम् ॥ १२.१६.१३ ॥
Sattva, rajas e tamas: estas são as três qualidades da mente. Seu equilíbrio é chamado a marca do estado próprio e firme.
12.16.14
तेषामन्यतमोद्रेके विधानमुपदिश्यते ।
हर्षेण बाध्यते शोको हर्षः शोकेन बाध्यते।
उभाभ्यां बाध्यते मोहो विधानमिदमुच्यते ॥ १२.१६.१४ ॥
Quando um deles predomina, ensina-se seu remédio. A tristeza é vencida pela alegria, e a alegria é vencida pela tristeza. A confusão é vencida por ambas: isto se chama o remédio.
12.16.15
कश्चित्सुखे वर्तमानो दुःखस्य स्मर्तुमिच्छति ।
कश्चिद्दुःखे वर्तमानः सुखस्य स्मर्तुमिच्छति ॥ १२.१६.१५ ॥
Quem está na felicidade deseja lembrar-se da dor; quem está na dor deseja lembrar-se da felicidade.
12.16.16
स त्वं न दुःखी दुःखस्य न सुखी च सुखस्य च ।
नादुःखी दुःखभागस्य नासुखी च सुखस्य च।
स्मर्तुमर्हसि कौरव्य दिष्टं हि बलवत्तरम् ॥ १२.१६.१६ ॥
Você não está triste na dor nem feliz na felicidade. Deves lembrar-te, ó descendente de Kuru, de não te afligires com a parte da dor nem te alegrares com a felicidade, pois o destino é muito mais forte.
12.16.17
अथवा ते स्वभावोऽयं येन पार्थिव तुष्यसे ।
दृष्ट्वा सभागतां कृष्णामेकवस्त्रां रजस्वलाम्।
मिषतां पाण्डुपुत्राणां न तस्य स्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१६.१७ ॥
Ou então, ó rei, esta é a tua natureza, pela qual te comprazes: tendo visto Kṛṣṇā trazida à assembleia, vestida com uma só peça e menstruada, enquanto os filhos de Pāṇḍu observavam, não deverias lembrar-te disso.
12.16.18
प्रव्राजनं च नगरादजिनैश्च विवासनम् ।
महारण्यनिवासश्च न तस्य स्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१६.१८ ॥
O desterro da cidade, o banimento vestido de peles de corça e a morada na grande floresta — também disso não deves lembrar-te.
12.16.19
जटासुरात्परिक्लेशं चित्रसेनेन चाहवम् ।
सैन्धवाच्च परिक्लेशं कथं विस्मृतवानसि ॥ १२.१६.१९ ॥
O sofrimento causado pelo demônio Jaṭāsura, a batalha com Citrasena e o sofrimento causado por Saindhava — como pudeste esquecer?
12.16.20
पुनरज्ञातचर्यायां कीचकेन पदा वधम् ।
द्रौपद्या राजपुत्र्यांश्च कथं विस्मृतवानसि ॥ १२.१६.२० ॥
O golpe com o pé desferido por Kīcaka durante o ano incógnito, e o que aconteceu à princesa Draupadī — como pudeste esquecer?
12.16.21
यच्च ते द्रोणभीष्माभ्यां युद्धमासीदरिंदम् ।
मनसैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १२.१६.२१ ॥
Ó domador de inimigos! A batalha que houve com Droṇa e Bhīṣma, que deve ser travada com uma só mente, agora se apresenta diante de ti.
12.16.22
यत्र नास्ति शरैः कार्यं न मित्रैर्न च बन्धुभिः ।
आत्मनैकेन योद्धव्यं तत्ते युद्धमुपस्थितम् ॥ १२.१६.२२ ॥
Onde não há necessidade de flechas, nem de amigos, nem de parentes, mas é preciso lutar sozinho consigo mesmo — essa mesma batalha agora se apresenta diante de ti.
12.16.23
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे प्राणान्यदि विमोक्ष्यसे ।
अन्यं देहं समास्थाय ततस्तैरिह योत्स्यसे ॥ १२.१६.२३ ॥
Se, naquela batalha invencível, abandonares a vida, então, tomando outro corpo, lutarás de novo aqui contra eles.
12.16.24
यो ह्यनाढ्यः स पतितस्तदुच्छिष्टं तदल्पकम् ।
बह्वपथ्यं बलवतो न किंचित्रायते बलम् ॥ १२.१६.२४ ॥
Quem é pobre está caído; é resto e escasso. Para o forte, muito alimento impróprio não protege força alguma.
12.16.25
तस्मादद्यैव गन्तव्यं युध्यस्व भरतर्षभ ।
परमव्यक्तरूपस्य व्यक्तं त्यक्त्वा स्वकर्मभिः ॥ १२.१६.२५ ॥
Portanto, deves partir hoje mesmo; luta, touro dos Bharatas. Pela suprema forma não manifesta, tendo abandonado o manifesto pelos teus próprios atos.
12.16.26
तस्मिन्ननिर्जिते युद्धे कामवस्थां गमिष्यसि ।
एतज्जित्वा महाराज कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६.२६ ॥
Naquela batalha, se não for vencida, alcançarás o estado que desejas. Grande rei, tendo-a vencido, serás aquele cuja tarefa está cumprida.
12.16.27
एतां बुद्धिं विनिश्चित्य भूतानामागतिं गतिम् ।
पितृपैतामहे वृत्ते शाधि राज्यं यथोचितम् ॥ १२.१६.२७ ॥
Tendo firmemente determinado este entendimento, conhecendo a vinda e a ida dos seres, governa o reino como convém, segundo a conduta de teus pais e avós.
12.16.28
दिष्ट्या दुर्योधनः पापो निहतः सानुगो युधि ।
द्रौपद्याः केशपक्षस्य दिष्ट्या ते पदवीं गताः ॥ १२.१६.२८ ॥
Por sorte, o malvado Duryodhana foi abatido em batalha com os seus seguidores; por sorte, os que juraram pelos cabelos de Draupadī alcançaram a tua meta.
12.16.29
यजस्व वाजिमेधेन विधिवद्दक्षिणावता ।
वयं ते किंकराः पार्थ वासुदेवश्च वीर्यवान् ॥ १२.१६.२९ ॥
Realiza o sacrifício do cavalo segundo a regra, com abundantes oferendas de dakṣiṇā. Nós somos teus servidores, filho de Pṛthā, e também o poderoso Vāsudeva.