Mahābhārata · Adhyāya 12.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.164.1
कथान्तरमथासाद्य स्वङ्गयुद्धविशारदः ।
नकुलः शरतल्पस्थमिदमाह पितामहाम् ॥ १२.१६४.१ ॥
Dann, auf ein anderes Thema übergehend, sprach Nakula, geübt im Schwertkampf, dies zum Großvater, der auf dem Pfeilbett lag.
12.164.2
धनुः प्रहरणं श्रेष्ठमितिवादः पितामह ।
मतस्तु मम धर्मज्ञः खङ्ग एव सुसंशितः ॥ १२.१६४.२ ॥
Großvater, man sagt, der Bogen sei die beste Waffe; doch meiner Ansicht nach, o Kenner des Dharma, ist das wohlgeschärfte Schwert die beste.
12.164.3
छिन्ने च कार्मुके राजन्प्रक्षीणेषु शरेषु च ।
खङ्गेन शक्यते योद्धुमात्मानं परिरक्षितुम् ॥ १२.१६४.३ ॥
O König, wenn der Bogen zerbrochen und die Pfeile verbraucht sind, kann man mit dem Schwert kämpfen und sich selbst schützen.
12.164.4
शरासनधरांश्चैव गदाशक्तिधरांस्तदा ।
एकः खङ्गधरो वीरः समर्थः प्रतिबाधितुम् ॥ १२.१६४.४ ॥
Dann vermag ein einziger tapferer Schwertkämpfer Bogenschützen und Keulen- und Speerträger zurückzuhalten.
12.164.5
अत्र मे संशयश्चैव कौतूहलमतीव च ।
किंस्वित्प्रहरणं श्रेष्ठं सर्वयुद्धेषु पार्थिव ॥ १२.१६४.५ ॥
Hierüber habe ich Zweifel und große Neugier: O König, welche Waffe ist in allen Schlachten die beste?
12.164.6
कथं चोत्पादितः खङ्गः कस्मै चार्थाय केन वा ।
पूर्वाचार्यं च खङ्गस्य प्रव्रवीहि पितामह ॥ १२.१६४.६ ॥
Wie wurde das Schwert hergestellt, zu welchem Zweck und von wem? Großvater, sag mir, wer der frühere Lehrer des Schwertes war.
12.164.7
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माद्रीपुत्रस्य धीमतः ।
स्वरकौशलसंयुक्तं सूक्ष्मचित्रार्थवत्सुखम् ॥ १२.१६४.७ ॥
Als er diese Rede des weisen Sohnes der Mādrī hörte, mit Kunstfertigkeit im Tonfall, fein, von vielfältigem Sinn und erfreulich,
12.164.8
ततस्तस्योत्तरं वाक्यं स्वरवर्णोपपादितम् ।
शिक्षया चोपपन्नाय द्रोणशिष्याय पृच्छते ॥ १२.१६४.८ ॥
Danach wurde seine Antwort, vollendet in Tonfall und Lautgestalt, dem durch Unterweisung vollendeten Schüler Droṇas gesprochen, der fragte.
12.164.9
उवाच सर्वधर्मज्ञो धनुर्वेदस्य पारगः ।
शरतल्पगतो भीष्मो नकुलाय महात्मने ॥ १२.१६४.९ ॥
Bhīṣma, Kenner aller Pflichten und Meister der Bogenkunde, auf dem Pfeilbett liegend, sprach zu dem großherzigen Nakula.
12.164.11
तत्त्वं शृणुष्व माद्रेय यथैतत्परिपृच्छसि ।
सलिलैकार्णवं तात पुरा सर्वमभूदिदम्।
अप्रज्ञातमनाकाशमनिर्देश्यमहीतलम् ॥ १२.१६४.११ ॥
So höre denn, Sohn der Mādrī, wie du fragst. Lieber, einst war dies alles ein einziges Meer aus Wasser, ohne Himmel, unbekannt, mit einer Erdfläche, die man nicht bezeichnen konnte.
12.164.12
तमस्संवृतमस्पर्शमतिगम्भीरदर्शनम् ।
निःशब्दं चाप्रमेयं च तत्र जज्ञे पितामहः ॥ १२.१६४.१२ ॥
Von Finsternis umhüllt, unfassbar, von überaus tiefem Anblick, lautlos und unermesslich — dort entstand der Großvater.
12.164.13
सोऽसृजद्वायुमग्निं च भास्करं चापि वीर्यवान् ।
आकाशममृजच्चोर्ध्वमध्नो भूमिं च नैर्ऋतिम् ॥ १२.१६४.१३ ॥
Jener Mächtige erschuf Wind, Feuer und auch die Sonne; er erschuf den Himmel oben und die Erde unten sowie die Gegend Nairṛta (Südwest).
12.164.14
ततः सचन्द्रतारं च नक्षत्राणि ग्रहांस्तथा ।
संवत्सरानहोरात्रानृतूनथ लवान्क्षणान्। ॥ १२.१६४.१४ ॥
Dann schuf er zusammen mit Mond und Sternen die Mondhäuser und Planeten, die Jahre, Tage und Nächte, die Jahreszeiten, die Augenblicke und die Momente.
12.164.15
ततः शरीरं लोकस्थं स्थापयित्वा पितामहः ।
जनयामास भगवान्पुत्रानुत्तमतेजसः। ॥ १२.१६४.१५ ॥
Dann brachte der erhabene Urahn, nachdem er den in den Welten gegenwärtigen Leib eingesetzt hatte, Söhne von höchster Strahlkraft hervor.
12.164.16
मरीचिं भृगुमत्रिं च पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् ।
वसिष्ठाङ्गिरसौ चोभौ भरद्वाजं तथैव च ॥ १२.१६४.१६ ॥
Marīci, Bhṛgu, Atri, Pulastya, Pulaha, Kratu, Vasiṣṭha und die beiden Aṅgiras, ebenso Bharadvāja.
12.164.17
प्रजापतिस्तथा दक्षः कन्याः षष्टिमजीजनात् ।
ताश्च ब्रह्मर्पीन्सर्वान्प्रजार्थं प्रतिपेदिरे ॥ १२.१६४.१७ ॥
Auch Prajāpati Dakṣa zeugte sechzig Töchter, und sie nahmen alle Brahmarṣis zur Erzeugung von Nachkommen.
12.164.18
ताभ्यो विश्वानि भूतानि देवाः पितृगणास्तथा ।
गन्धर्वाप्सरसश्चैव रक्षासि विविधानि च ॥ १२.१६४.१८ ॥
Von ihnen stammten alle Wesen: die Götter, die Scharen der Ahnen, Gandharvas und Apsaras sowie die verschiedenen Rākṣasas.
12.164.19
पतत्रिमृगमीनाश्च गावश्चैव महोरगाः ।
नानाकृतिबलाश्चान्ये जलक्षितिविचारिणः ॥ १२.१६४.१९ ॥
Vögel, Tiere und Fische, Kühe und große Schlangen sowie andere von vielerlei Gestalt und Kraft, die sich auf Wasser und Land bewegen.
12.164.20
उद्भिज्जाः स्वेदजाश्चैव साण्डजाश्च जरायुजाः ।
अज्ञे तात जगत्सर्वं तथा स्थावरजङ्गमम् ॥ १२.१६४.२० ॥
Udbhijjas, svedajas, āṇḍajas und jarāyujas, lieber Sohn — die ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche.
12.164.21
अतः सर्गमिमं कृत्वा सर्वलोकपितामहः ।
अश्वतं वेदपठितं धर्मं च जुजुपे पुनः ॥ १२.१६४.२१ ॥
Nachdem der Urahn aller Welten diese Schöpfung hervorgebracht hatte, wandte er sich wieder dem ewigen, in den Veden gelehrten Dharma zu.
12.164.22
स्मन्धर्मे स्थिता देवाः सहाचार्यपुरोहिताः ।
…त्या वसवो रुद्राः ससाध्या मरुदश्विनः। ॥ १२.१६४.२२ ॥
Die Götter, gegründet im Smṛti-Dharma, samt Lehrern und Hauspriestern… …tyā, die Vasus, Rudras, Sādhyas, Maruts und Aśvins.
12.164.23
भृ…त्र्यङ्गिरसः सिद्धाः कश्यपश्च तपोधनाः ।
वष्ठगौतमागस्त्यास्तथा नारदपर्वतौ ॥ १२.१६४.२३ ॥
Bhṛ…tryaṅgirasas, die Siddhas und Kaśyapa, dessen Reichtum Askese ist; Vaśiṣṭha, Gautama und Agastya, ebenso Nārada und Parvata.
12.164.24
क्रयो बालखिल्याश्च प्रभासाः सिकतास्तथा ।
घृगाच्या सोमवायव्या वैश्वानरमरीचिपाः ॥ १२.१६४.२४ ॥
Die Krayas, Bālakhilyas, Prabhāsas, Sikatas und ebenso…gācya, die Somas, Vāyavyas, Vaiśvānaras und Marīcipās.
12.164.25
करूपाश्चैव हंसाश्च ऋषयो वाऽग्नियोनयः ।
…पप्रस्थाः पृश्नयश्च स्थिता ब्रह्मानुशासने ॥ १२.१६४.२५ ॥
Die Karūpas, die Haṃsas und die aus dem Feuer geborenen Weisen; …prasthas und die Pṛśnis — alle stehen unter dem Befehl Brahmās.
12.164.26
दानवेन्द्रास्त्वतिक्रम्य तत्पितामहशासनम् ।
धर्मस्यापनयं चक्रुः क्रोधलोभसमन्विताः ॥ १२.१६४.२६ ॥
Doch die Herren der Dānavas übertraten den Befehl ihres Großvaters, erfüllt von Zorn und Gier, und brachten den Dharma zu Fall.
12.164.27
हिरण्यकशिपुश्चैव हिरण्याक्षो विरोचनः ।
शम्बरो विप्रचित्तिश्च प्रह्लादो नमुचिर्बलिः ॥ १२.१६४.२७ ॥
Hiraṇyakaśipu und Hiraṇyākṣa, Virocana, Śambara, Vipracitti, Prahlāda, Namuci und auch Bali.
12.164.28
एते चान्ये च बहवः सगणा दैत्यदानवाः ।
धर्मसेतुमतिक्रम्य रेमिरेऽधर्मनिश्चयाः ॥ १२.१६४.२८ ॥
Diese und viele andere mit ihren Gefolgen, die Daityas und Dānavas, überschritten die Brücke des Dharma und ergötzten sich an ihrem Entschluss zum Adharma.
12.164.29
सर्वे तुल्याभिजातीया यथा देवास्तथा वयम् ।
इत्येवं हेतुमास्थाय स्पर्धमानाः सुरर्षिभिः ॥ १२.१६४.२९ ॥
Aus dem Grund, »wir alle sind von gleich edler Abstammung wie die Götter«, stritten sie sich mit den Göttern und Weisen.
12.164.30
न प्रियं नाप्यनुक्रोशं चक्रुर्भूतेषु भारत ।
त्रीनुपायानतिक्रम्य दण्डेन रुरुधुः प्रजाः ॥ १२.१६४.३० ॥
O Bhārata, sie zeigten weder Zuneigung noch Mitleid gegenüber den Wesen; die drei Mittel übertretend, unterdrückten sie die Untertanen mit der Gewalt des Stabes.
12.164.31
न जग्मुः संविदं तैश्च दर्पादसुरसत्तमाः ।
अथ वै भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकनमस्कृतः ॥ १२.१६४.३१ ॥
Aus Hochmut kamen jene besten Asuras mit ihnen zu keiner Übereinkunft. Da der erhabene Herr Brahmā, von allen Welten verehrt...
12.164.32
तदा हिमवतः पृष्ठे सुरम्ये पद्मतारके ।
शतयोजनविस्तारे मणिमुक्ताचयाचिते ॥ १२.१६४.३२ ॥
Dann, auf dem Rücken des Himālaya, im lieblichen Padmatāraka, hundert Yojanas weit und mit Haufen von Edelsteinen und Perlen bedeckt,
12.164.33
तस्मिन्गिरिवरे पुत्र पुष्पितद्रुमकानने ।
तस्थौ स विबुधश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकार्थसिद्धये ॥ १२.१६४.३३ ॥
Dort, o Sohn, auf jenem besten aller Berge, in einem Wald blühender Bäume, stand der beste der Götter, Brahmā, um den Zweck der Welten zu vollenden.
12.164.34
ततो वर्षसहस्रान्ते वितानमकरोत्प्रभुः ।
विधिना कल्पदृष्टेन यथोक्तेनोपपादितम् ॥ १२.१६४.३४ ॥
Dann, nach tausend Jahren, errichtete der Herr einen Opferbaldachin, bereitet nach der im Kalpa gesehenen Vorschrift und wie es vorgeschrieben war.
12.164.35
ऋषिभिर्यज्ञपटुभिर्यथावत्कर्मकर्तृभिः ।
मरुद्भिः परिसंकीर्णं दीप्यमानैश्च पावकैः ॥ १२.१६४.३५ ॥
Jene Opferstätte war erfüllt von im Opfer erfahrenen Weisen, von denen, die die Riten ordnungsgemäß vollzogen, von den Maruts und von leuchtenden Feuern.
12.164.36
काञ्चनैर्यज्ञभाण्डैश्च भ्राजिष्णुभिरलंकृतम् ।
वृतं देवगणैश्चैव प्रबभौ यज्ञमण्डलम् ॥ १२.१६४.३६ ॥
Jene Opferstätte, geschmückt mit goldenen Opfergefäßen und strahlenden Zierden und umgeben von Scharen der Götter, erstrahlte.
12.164.37
तथा ब्रह्मर्षिभिश्चैव सदस्यैरुपशोभितम् ।
अत्र घोरतमं वृत्तमृषीणां मे परिश्रुतम् ॥ १२.१६४.३७ ॥
Ebenso war er geschmückt mit Brahmarishis und den Mitgliedern der Versammlung. Hier habe ich von dem schrecklichsten Ereignis gehört, das die Weisen betraf.
12.164.38
चन्द्रमा विमलं व्योम यथाऽभ्युदिततारकम् ।
विदार्याग्निं तथा भूतमुत्थितं श्रूयते तदा ॥ १२.१६४.३८ ॥
Wie der Mond am klaren Himmel aufgeht, wenn die Sterne erschienen sind, so, das Feuer spaltend, erhob sich damals, wie man hört, ein Wesen.
12.164.39
लोनीत्पलसवर्णाभं तीक्ष्णदंष्ट्रं कृशोदरम् ।
प्रांशुमुद्धर्षणं चापि तथैव ह्यमितौजसम् ॥ १२.१६४.३९ ॥
Er hatte die Farbe einer blauen Lotusblüte, scharfe Fangzähne, einen mageren Bauch, war hoch gewachsen und sträubte die Haare, und wahrlich von unermesslicher Kraft.
12.164.40
अस्मिन्नुत्पद्यमाने च प्रचचास वसुंधरा ।
महोर्मिकलिलावर्तश्रुक्षुभे स महोदधिः ॥ १२.१६४.४० ॥
Als er geboren wurde, bebte die Erde, und jener große Ozean, voller gewaltiger Wellen und Strudel, geriet in Aufruhr.
12.164.41
पेतुश्चोत्का महोत्पाताः शाखाश्च मुमुचुर्द्रुमाः ।
अप्रसन्ना दिशः सर्वाः पवनश्चाशिवो ववौ।
मुहुर्मुहुश्च भूतानि प्राव्यथन्त भयात्तथा ॥ १२.१६४.४१ ॥
Meteore fielen, große Vorzeichen erschienen, die Äste der Bäume brachen ab, alle Richtungen wurden unruhig, ein unheilvoller Wind wehte, und die Wesen erzitterten immer wieder vor Angst.
12.164.42
ततः स तुमुलं दृष्ट्वा तद्भूतं समुपस्थितम् ।
महर्षिसुरगन्धर्वानुवाचेदं पितामहः ॥ १२.१६४.४२ ॥
Als er jenen Tumult und das erschienene Wesen sah, sprach der Großvater zu den großen Weisen, den Göttern und Gandharvas diese Worte.
12.164.43
मयैवं चिन्तितं भूतमसिर्नामैष वीर्यवान् ।
रक्षणार्थाय लोकस्य वधाय च सुरद्विषाम् ॥ १२.१६४.४३ ॥
So hatte ich gedacht: Dieses Wesen ist der mächtige namens Asi, zum Schutz der Welt und zur Tötung der Feinde der Götter.
12.164.44
ततस्तद्रुपमुत्सृज्य बभौ निस्त्रिंश एव सः ।
विमलस्तीक्ष्णधारश्च कालान्तक इवोद्यतः ॥ १२.१६४.४४ ॥
Dann, jene Gestalt ablegend, leuchtete er als Schwert, makellos und scharfschneidig, wie Kālāntaka emporgehoben.
12.164.45
ततस्तं नीलकण्ठाय रुद्रायर्षभकेतवे ।
ब्रह्मा ददावसिं तीक्ष्णमधर्मप्रतिवारणम् ॥ १२.१६४.४५ ॥
Dann gab Brahmā das scharfe Schwert dem Rudra, dem Blaukehligen, dessen Banner der Stier ist, um das Unrecht abzuwehren.
12.164.46
ततः स भगवान्रुद्रो ब्रह्मर्षिगणपूजितः ।
प्रगृह्मासिममेयात्मा रूपमन्यच्चकार ह ॥ १२.१६४.४६ ॥
Dann ergriff der erhabene Rudra, von Scharen der Brahmarṣis verehrt, von unermesslichem Selbst, das Schwert und nahm eine andere Gestalt an.
12.164.47
चतुर्बाहुः स्पृशन्मूर्ध्ना भूमिष्ठोऽपि दिशो दश ।
ऊर्ध्वदृष्टिर्महाबाहुर्मुखाज्ज्वालाः समुत्सृजन् ॥ १२.१६४.४७ ॥
Vierarmig, auf der Erde stehend, doch mit dem Haupt die zehn Richtungen berührend, den Blick nach oben, großarmig, schleuderte er Flammen aus dem Mund.
12.164.48
विकुर्वन्बहुधा वर्णान्नीलपाण्डुरलोहितान् ।
बिभ्रत्कृष्णाजिनं वासो हेमप्रवरतारकम् ॥ १२.१६४.४८ ॥
Auf vielerlei Weise seine Farben wechselnd — blau, fahl und rot — trug er ein Gewand aus schwarzer Antilopenhaut, geschmückt mit herrlichen goldenen Sternen.
12.164.49
नेत्रं चैकं ललाटस्थं भास्करप्रतिमं महत् ।
शुशुभाते सुविमले द्वे नेत्रे कृष्णपिङ्गले ॥ १२.१६४.४९ ॥
Das eine Auge auf seiner Stirn, groß wie die Sonne, und seine beiden sehr reinen Augen leuchteten dunkel und fahl.
12.164.50
ततो देवो महादेवः शूलपाणिर्भगाक्षिहा ।
संप्रगृह्य तु निस्त्रिंशं कालाग्निसमवर्चसम् ॥ १२.१६४.५० ॥
Da ergriff der große Gott Mahādeva, den Dreizack in der Hand, der Vernichter des Auges des Bhaga, fest ein Schwert, leuchtend wie das Feuer der Zeit…
12.164.51
त्रिकूटं चर्म चोद्यम्य सविद्युतमिवाम्बुदम् ।
चचार विविधान्मार्गान्दानवान्तचिकीर्षया।
विधुन्वन्नसिमाकाशे तथा युद्धचिकीर्षया ॥ १२.१६४.५१ ॥
Den dreigipfeligen Schild emporhebend, wie eine Wolke mit Blitzen, zog er auf vielen Wegen umher, den Wunsch hegend, die Dānavas zu vernichten; das Schwert am Himmel schwingend, mit dem Wunsch zu kämpfen…
12.164.52
तस्य नादं विनदतो महाहासं च मुञ्चतः ।
बभौ प्रतिभयं रूपं तदा रुद्रस्य भारत ॥ १२.१६४.५२ ॥
Als er brüllte und ein gewaltiges Gelächter ausstieß, o Bhārata, erschien damals die Gestalt Rudras furchterregend.
12.164.53
तद्रूपधारिणं रुद्रं रौद्रकर्मचिकीर्षया ।
निशाम्य दानवाः सर्वे हृष्टाः समभिदुद्रुवुः ॥ १२.१६४.५३ ॥
Als sie Rudra in jener Gestalt sahen, begierig, eine grausame Tat zu vollbringen, stürmten alle Dānavas erfreut auf ihn zu.
12.164.54
अश्मभिश्चाम्यवर्षन्त प्रदीप्तैश्च तथोल्मुकैः ।
घोरैः प्रहरणैश्चान्यैः क्षुरधारैरयस्मयैः ॥ १२.१६४.५४ ॥
Sie ließen Steine und brennende Fackeln regnen, dazu furchtbare Waffen und andere eiserne Waffen mit rasiermesserscharfen Schneiden.
12.164.55
ततस्तु दानवानीकं संप्रणेतृकमप्युत ।
खङ्गं दृष्ट्वा बलाधूतं प्रमुमोह चचाल च ॥ १२.१६४.५५ ॥
Da geriet das Heer der Dānavas samt seinem Anführer, als es das mit Kraft geschwungene Schwert sah, in Verwirrung und zitterte.
12.164.56
चित्रं शीघ्रपदत्वाच्च चरन्तमसिपाणिनम् ।
तमेकमसुराः सर्वे सहस्रमिति मेनिरे ॥ १२.१६४.५६ ॥
Wunderbar: Wegen der Schnelligkeit seiner Füße hielten alle Asuras diesen einen, der mit dem Schwert in der Hand umherlief, für tausend.
12.164.57
छिन्दन्भिन्दन्रुजन्कृन्तन्दारयन्प्रथमन्नपि ।
अचरद्वैरिसङ्घेषु दावाग्निरिव कक्षगः ॥ १२.१६४.५७ ॥
Schneidend, spaltend, zerbrechend, hackend, zerreißend bewegte er sich durch die Scharen der Feinde wie ein Waldbrand im Dickicht.
12.164.58
असिवेगप्रभग्नास्ते छिन्नबाहूरुवक्षसः ।
उत्तमाङ्गप्रकृत्ताश्च पेतुरुर्व्यां महाबलाः ॥ १२.१६४.५८ ॥
Vom Ansturm des Schwertes zerschmettert, Arme, Schenkel und Brust zerhauen, die Häupter abgetrennt, fielen jene Mächtigen zu Boden.
12.164.59
अपरे दानवा भग्नाः खङ्गधारावपीडिताः ।
अन्योन्यमभिनर्दन्तो दिशः संप्रतिपेदिरे ॥ १२.१६४.५९ ॥
Die übrigen Danavas, von der Schneide des Schwertes gebrochen und bedrängt, riefen einander zu und flohen in alle Richtungen.
12.164.60
भूमिं केचित्प्रविविशुः पर्वतानपरे तथा ।
अपरे जग्मुराकासमपरेऽम्भः समाविशन् ॥ १२.१६४.६० ॥
Einige drangen in die Erde ein, ebenso andere in die Berge; andere gingen in den Himmel, und andere verschwanden in den Wassern.
12.164.61
तस्मिन्महति संवृत्ते समरे भृशदारुणे ।
बभूव भूः प्रतिभया मांसशोणितकर्दमा ॥ १२.१६४.६१ ॥
Als jene große und überaus furchtbare Schlacht geschehen war, wurde die Erde schreckenerregend, ein Morast aus Fleisch und Blut.
12.164.62
दानवानां शरीरैश्च पतितैः शोणितोक्षितैः ।
समाकीर्णा महाबाहो शैलैरिव सकिंशुकैः ॥ १२.१६४.६२ ॥
O Starkarmiger, die Erde war übersät mit den gefallenen, blutbeschmierten Leibern der Dānavas, wie Berge mit Kiṃśuka-Bäumen.
12.164.63
रुधिरेण परिक्लिन्ना प्रबभौ वसुधा तदा ।
रक्तार्द्रवसना श्यामा नारीव मदविह्वला ॥ १२.१६४.६३ ॥
Da leuchtete die vom Blut durchtränkte Erde wie eine dunkle Frau mit blutgetränkten Gewändern, betäubt vom Rausch.
12.164.64
स रुद्रो दानवान्हत्वा कृत्वा धर्मोत्तरं जगत् ।
रौद्रं रुपमथाक्षिप्य चक्रे रूपं शिवं शिवः ॥ १२.१६४.६४ ॥
Nachdem er die Dānavas erschlagen und die Welt mit dem Dharma als oberstem Prinzip gegründet hatte, legte Rudra seine schreckliche Gestalt ab, und Śiva nahm eine heilbringende Gestalt an.
12.164.65
ततो महर्षयः सर्वे सर्वे देवगणास्तथा ।
जयेनाद्भुतकल्पेन देवदेवमथास्तुवन् ॥ १२.१६४.६५ ॥
Da priesen alle großen Weisen und alle Scharen der Götter den Gott der Götter, durch den wunderbaren Sieg.
12.164.66
ततः स भगवान्रुद्रो दानवक्षतजोक्षितम् ।
असिं धर्मस्य गोप्तारं ददौ सत्कृत्य विष्णवे ॥ १२.१६४.६६ ॥
Da überreichte der erhabene Rudra, sie ehrend, Viṣṇu das Schwert, den Hüter des Dharma, befleckt mit dem Blut der Dānavas.
12.164.67
विष्णुर्मरीचये प्रादान्मरीचिर्भार्गवाय तम् ।
महर्षिभ्यो ददौ खङ्गमृषयो वासवाय च ॥ १२.१६४.६७ ॥
Viṣṇu gab das Schwert an Marīci, Marīci gab es an Bhārgava, gab es den großen Weisen, und die Weisen gaben es Vāsava, Indra.
12.164.68
महेन्द्रो लोकपालेभ्यो लोकपाला तु पुत्रक ।
मनवे सूर्यपुत्राय ददुः खङ्गं सुविस्तरम् ॥ १२.१६४.६८ ॥
Mahendra gab sie den Weltenhütern; und die Weltenhüter, mein Sohn, gaben das sehr breite Schwert dem Manu, dem Sohn der Sonne.
12.164.69
ऊचुश्चैनं तथा वाक्यं मानुषाणां त्वमीश्वरः ।
असिना धर्मगर्भेण पालयस्व प्रजा इति ॥ १२.१६४.६९ ॥
Sie sprachen zu ihm diese Worte: »Du bist der Herr der Menschen; mit diesem Schwert, das den Dharma in sich trägt, schütze das Volk.«
12.164.70
धर्मसेतुमतिक्रान्ताः स्थूलसूक्ष्मार्थकारणात् ।
विभज्य दण्डं रक्ष्याः स्युर्धर्मतो न यदृच्छया ॥ १२.१६४.७० ॥
Wer die Brücke des Dharma überschreitet, aus schwerwiegenden oder geringfügigen Gründen, soll nach Dharma bestraft und geschützt werden, nicht nach Willkür.
12.164.71
दुर्वाचा निग्रहो दण्डो हिरण्यबहुलस्तथा ।
व्यङ्गता च शरीरस्य वधो नाल्पस्य करणात् ॥ १२.१६४.७१ ॥
Für verletzende Rede ist die Bezähmung die Strafe, dazu eine hohe Geldbuße in Gold; auch Verstümmelung des Körpers ist eine Strafe; doch bei geringem Vergehen gibt es keine Tötung.
12.164.72
असेरेतानि रूपाणि दुर्वारादीनि नि दशेत् ।
असेरेवं प्रमाणानि परमाण्यभ्यतिक्रमात् ॥ १२.१६४.७२ ॥
Dies sind die Formen des Schwertes, beginnend mit verletzender Rede; so gibt es Maße für das Schwert, für die höchste Übertretung.
12.164.73
अभिषिच्याथ पुत्रं स्वं प्रजानामधिपं ततः ।
मनुः प्रजानां रक्षार्थं क्षुपाय प्रददावसिम् ॥ १२.१६४.७३ ॥
Dann, nachdem er seinen eigenen Sohn zum Herrn der Völker gesalbt hatte, gab Manu das Schwert dem Kṣupa zum Schutz des Volkes.
12.164.74
क्षुपाज्जग्राह चेक्ष्वाकुरिक्ष्वाकोश्च पुरूरवाः ।
आयुश्च तस्माल्लोभे तं नहुषश्च ततो भुवि ॥ १२.१६४.७४ ॥
Von Kṣupa nahm es Ikṣvāku, und von Ikṣvāku Purūravas; von ihm Āyu, und von ihm, aus Gier, Nahuṣa; dann auf der Erde.
12.164.75
ययातिर्नहुषाच्चापि पूरुस्तस्माच्च लब्धवान् ।
आधूर्तश्च गयस्तस्मात्ततो भूमिशयो नृपः ॥ १२.१६४.७५ ॥
Von Nahuṣa Yayāti; und von ihm erhielt es Pūru; von Pūru Ādhūrta, und von ihm Gaya; dann der König namens Bhūmiśaya.
12.164.76
भरतश्चापि दौष्यन्तिर्लेभे भूमिशयादसिम् ।
तस्माल्लोभे च धर्मज्ञो राजन्नैलबिलस्तथा ॥ १२.१६४.७६ ॥
Bharata, Sohn des Duṣyanta, erhielt das Schwert ebenfalls von Bhūmiśaya; von ihm, o König, nahm es der Dharma-Kenner Ailabila ebenso aus Gier.
12.164.77
ततस्त्वैलबिलाल्लेभे धुन्धुमारो नरेश्वरः ।
धुन्धुमाराच्च काम्भोजो मुचुकुन्दस्ततोऽभजत् ॥ १२.१६४.७७ ॥
Dann erhielt es von Ailabila der Herr der Menschen Dhundhumāra; von Dhundhumāra Kāmboja, und dann erlangte es Mucukunda.
12.164.78
मुचुकुन्दान्मरुत्तश्च मरुत्तादपि रैवतः ।
रैवताद्युवनाश्वश्च युवनाश्वात्ततो रघुः ॥ १२.१६४.७८ ॥
Von Mucukunda Marutta; und von Marutta auch Raivata; von Raivata Yuvanāśva; und von Yuvanāśva dann Raghu.
12.164.79
इक्ष्वाकुवंशजस्तस्माद्धरिणाश्वः प्रतापवान् ।
हरिणाश्वादसिं लेभे शुनकः शुनकादपि ॥ १२.१६४.७९ ॥
Hariṇāśva, mächtig und aus dem Geschlecht des Ikṣvāku, von ihm; von Hariṇāśva erhielt Śunaka das Schwert, und von Śunaka auch.
12.164.80
उशीनरो वै धर्मात्मा तस्माद्भोजाः सयादवाः ।
यदुभ्यश्च शिबिर्लेभे शिबेश्चापि प्रतर्दनः ॥ १२.१६४.८० ॥
Uśīnara war rechtschaffenen Geistes; von ihm stammten die Bhoja zusammen mit den Yādava. Von Yadu stammte Śibi, und von Śibi auch Pratardana.
12.164.81
प्रतर्दनादष्टकश्च रुशदश्वोऽष्टकादपि ।
रुशदश्वाद्भरद्वाजो द्रोणस्तस्मात्कृपस्ततः।
ततस्त्वं भ्रातृभिः सार्धं परमासिमवाप्तवान् ॥ १२.१६४.८१ ॥
Von Pratardana stammte Aṣṭaka, und von Aṣṭaka auch Ruśadaśva. Von Ruśadaśva stammte Bharadvāja, von Bharadvāja Droṇa und von ihm Kṛpa. Danach erhieltest du mit deinen Brüdern das höchste Schwert.
12.164.82
कृत्तिकास्तस्य नक्षत्रमसेरग्निश्च दैवतम् ।
रोहिण्यो गोत्रमस्याथ रुद्राश्च गुरुसत्तमाः ॥ १२.१६४.८२ ॥
Das Gestirn dieses Schwertes ist Kṛttikā, und seine Gottheit ist Agni. Seine Abstammung ist Rohiṇī, und die Rudras sind seine ehrwürdigsten Lehrer.
12.164.83
असेरष्टौ हि नामानि रहस्यानि निबोध मे ।
पाण्डवेय सदा यानि कीर्तयँल्लभते जयम् ॥ १२.१६४.८३ ॥
O Sohn Pāṇḍus, dieses Schwert hat acht geheime Namen; lerne sie von mir. Wer sie stets rezitiert, erlangt den Sieg.
12.164.84
असिर्विशसनः खङ्गस्तीक्ष्णचर्मा दुरासदः ।
श्रीगर्भो विजयश्चैव धर्मपालस्तथैव च ॥ १२.१६४.८४ ॥
Asi, Viśasana, Khaḍga, Tīkṣṇacarmā, Durāsada, Śrīgarbha, Vijaya und Dharmapāla – das sind seine Namen.
12.164.85
अग्र्यः प्रहरणानां च खङ्गो भुवि परिश्रुतः ।
महेश्वरप्रणीतश्च पुराणे निश्चयं गतः।
एतानि चैव नामानि पुराणे निश्चितानि वै ॥ १२.१६४.८५ ॥
Auf Erden ist das Schwert als das vornehmste aller Waffen berühmt; von Maheśvara gelehrt, ist es im Purāṇa festgelegt. Eben diese Namen sind im Purāṇa festgeschrieben.
12.164.86
पृथुस्तूत्पादयामास धनुराद्यमरिंदमः ।
तेनेयं पृथिवी दुग्धा सस्यानि सुबहून्यपि।
धर्मेण च यथापूर्वं वैन्येन परिरक्षिता ॥ १२.१६४.८६ ॥
Pṛthu schuf den Bogen und das Übrige, der Bezwinger der Feinde. Durch ihn wurde diese Erde gemolken, und viele Feldfrüchte wurden gewonnen; der Sohn des Vena beschützte sie mit Rechtschaffenheit, wie zuvor.
12.164.87
तदेतदार्षं माद्रेय प्रमाणं कर्तुमर्हसि ।
असेश्च पूजा कर्तव्या सदा युद्धविशारदैः ॥ १२.१६४.८७ ॥
Diese alte Überlieferung, o Sohn der Mādrī, sollst du als Autorität gelten lassen. Die Verehrung des Schwertes soll stets von den im Krieg Erfahrenen vollzogen werden.
12.164.88
इत्येष प्रथमः कल्पो मया ते कथितः पुनः ।
एवमेवासिसर्गोऽयं यथावद्भरतर्षभ ॥ १२.१६४.८८ ॥
So habe ich dir diese erste Regel erneut dargelegt. Ebenso ist diese Schöpfung des Schwertes, recht so, o Stier der Bharatas.
12.164.89
सर्वथा तमिह श्रुत्वा स्वङ्गस्यागममुत्तमम् ।
लभते पुरुषः कीर्ति प्रेत्य चानन्त्यमश्नुते ॥ १२.१६४.८९ ॥
Wer diese vortreffliche Überlieferung des Schwertes ganz gehört hat, erlangt Ruhm und erreicht nach dem Tod die Unendlichkeit.