Mahābhārata · Adhyāya 12.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.168.1
तस्यां निशायां व्युष्टायां गते तस्मिन्द्विजोत्तमे ।
निष्क्रम्य गौतमोऽगच्छद्धनार्थी विचचार ह ॥ १२.१६८.१ ॥
Als jene Nacht vorüber war und der Morgen anbrach, o Bester der Zweimalgeborenen, zog Gautama aus, nach Reichtum verlangend, und wanderte umher.
12.168.2
सामुद्रिकान्सवणिजस्ततोऽपश्यत्स्थितान्पथि ।
स तेन सह सार्थेन प्रययौ सागरं प्रति ॥ १२.१६८.२ ॥
Dann sah er seefahrende Händler am Weg stehen und zog mit eben jener Karawane zum Meer hin.
12.168.3
स तु सार्थो महाराज कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
मत्तेन द्विरदेनाथ निहतः प्रायशोऽभवत् ॥ १२.१६८.३ ॥
Jene Karawane aber, o großer König, wurde in einer Bergspalte von einem tollwütigen Elefanten beinahe vernichtet.
12.168.4
स कथंचिद्भयात्तस्माद्विमुक्तो प्रायशोऽभवत् ।
कांदिग्भूतो जीवितार्थी प्रदुद्रावोत्तरां दिशम् ॥ १२.१६८.४ ॥
Irgendwie wurde er von jener Furcht beinahe befreit; verwirrt nach allen Richtungen und nach dem Leben trachtend, floh er nach Norden.
12.168.5
ततस्तु स परिभ्रष्टः सार्थाद्देशात्तथाऽर्थतः ।
एकाकी व्यभ्रमत्तत्र वने कापुरुषो यथा ॥ १२.१६८.५ ॥
Dann, von der Karawane, von seiner Heimat und von seinem Reichtum getrennt, irrte er allein in jenem Wald umher wie ein Feigling.
12.168.6
स पन्थानमथासाद्य समुद्राभिसरं तदा ।
आससाद वनं रम्यं महत्पुष्पितपादपम् ॥ १२.१६८.६ ॥
Er erreichte den Pfad, der zum Ozean führte, und gelangte dann zu einem großen, lieblichen Wald mit blühenden Bäumen.
12.168.7
सर्वर्तुकैराम्रवणैः पुष्पितैरुपशोभितम् ।
नन्दनोद्देशसदृशं यक्षकिन्नरसेवितम् ॥ १२.१६८.७ ॥
Es war mit Mangohainen geschmückt, die zu allen Jahreszeiten blühten, dem Gebiet von Nandana gleich, von Yakṣas und Kinnaras besucht.
12.168.8
सालतालघवाश्वत्थप्लक्षागुरुवनैस्तथा ।
चन्दनस्य च मुख्यस्य पादपैरुपशोभितम्।
गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सुखेषु सुखगन्धिषु ॥ १२.१६८.८ ॥
Es war geschmückt mit Wäldern aus Sāla-, Tāla-, Ghava-, Aśvattha-, Plakṣa- und Aguru-Bäumen sowie den besten Sandelbäumen, auf den reizvollen, angenehmen und duftenden Bergplateaus.
12.168.9
समन्ततो द्विजश्रेष्ठा वल्गु कूजन्ति तत्र वै ।
मनुष्यवदनाश्चान्ये भारुण्डा इति विश्रुताः ॥ १२.१६८.९ ॥
Ringsum, o Beste der Zweimalgeborenen, singen sie dort lieblich; und es gibt andere mit menschlichen Gesichtern, bekannt als Bhāruṇḍa-Vögel.
12.168.10
स तान्यतिमनोज्ञानि विहगानां रुतानि वै ।
शृण्वन्सुरमणीयानि विप्रोऽगच्छत गौतमः ॥ १२.१६८.१० ॥
Die überaus lieblichen, göttlich schönen Rufe der Vögel hörend, ging der Brahmane Gautama weiter.
12.168.11
ततोऽपश्यत्सुरम्येषु सुवर्णसिकताचिते ।
देशभागे समे चित्रे स्वर्गोद्देशसमप्रभे।
श्रिया जुष्टं ददर्शाथ न्यग्रोधं च सुमण्डलम् ॥ १२.१६८.११ ॥
Dann sah er in einer ebenen, wundersamen Gegend, mit goldenem Sand bestreut, selbst für die Götter herrlich und dem Glanz der Himmelsgefilde gleich, einen schönen, runden Banyanbaum voller Pracht.
12.168.12
शाखाभिरनुरूपाभिः संवृतं छत्रसन्निभम् ।
तस्य मूलं च संसिक्तं वरचन्दनवारिणा ॥ १२.१६८.१२ ॥
Es war mit passenden Ästen bedeckt, einem Sonnenschirm gleich, und seine Wurzel war mit vorzüglichem Sandelwasser besprengt.
12.168.13
दिव्यपुष्पान्वितं श्रीमत्पितामहसदोपमम् ।
तं दृष्ट्वा गौतमः प्रीतो मनःकान्तमनुत्तमम् ॥ १२.१६८.१३ ॥
Als Gautama jenen Baum sah, der mit göttlichen Blüten geschmückt, prächtig und dem Versammlungssaal des Urgroßvaters Brahmā gleich war, freute er sich; er war dem Herzen überaus lieb und unvergleichlich.
12.168.14
मेध्यं सुरगृहप्रख्यं पुष्पितैः पादपैर्वृतम् ।
तमासाद्य मुदा युक्तस्तस्याधस्तादुपाविशत् ॥ १२.१६८.१४ ॥
Als er jenen heiligen Ort erreichte, der einer Götterwohnung glich und von blühenden Bäumen umgeben war, setzte sich Gautama, von Freude erfüllt, unter jenen Baum.
12.168.15
तत्रासीनस्य कौन्तेय गौतमस्य नराधिप ।
पुष्पाणि समुपस्पृश्य प्रववावनिलः शुभः।
ह्लादयंस्तस्य गात्राणि गौतमस्य तदा नृप ॥ १२.१६८.१५ ॥
Dort, o Sohn der Kuntī, o Herr der Menschen, wehte, während Gautama saß, ein günstiger Wind, der die Blüten berührte und seine Glieder erfreute.
12.168.16
स तु विप्रः परिश्रान्तिः स्पृष्टः पुण्येन वायुना ।
सुखमासाद्य सुष्वाप भास्करश्चास्तमभ्ययात् ॥ १२.१६८.१६ ॥
Jener Brahmane, erschöpft, vom reinen Wind berührt, fand Ruhe und schlief tief, und die Sonne ging unter.
12.168.17
ततोऽस्तं भास्करे याते सन्ध्याकाल उपस्थिते ।
आजगाम स्वभवनं ब्रह्मलोकात्खगोत्तमः ॥ १२.१६८.१७ ॥
Als dann die Sonne untergegangen und die Dämmerung gekommen war, kehrte der beste der Vögel aus der Welt Brahmās in seine eigene Behausung zurück.
12.168.18
नाडीजङ्घ इति ख्यातो दयितो ब्रह्मणः सखा ।
बकराजो महाप्राज्ञः काश्यपस्यात्मसंभवः ॥ १२.१६८.१८ ॥
Bekannt als Nāḍījaṅgha, der geliebte Freund Brahmās, König der Kraniche, von großer Weisheit, aus Kāśyapa selbst geboren.
12.168.19
राजधर्मेति विख्यातो बभूवाप्रतिभो भुवि ।
देवकन्यासुतः श्रीमान्विद्वान्देवसमप्रभः ॥ १२.१६८.१९ ॥
Unter dem Namen Rājadharma berühmt, wurde er auf Erden unvergleichlich. Sohn einer himmlischen Jungfrau, prächtig, gelehrt und leuchtend wie ein Gott.
12.168.20
मृष्टहाटकसंछन्नो भूषणैरर्कसन्निभैः ।
भूषितः सर्वगात्रेषु देवगर्भः श्रिया ज्वलन् ॥ १२.१६८.२० ॥
Mit poliertem Gold bedeckt, an allen Gliedern mit sonnengleichen Schmuckstücken geschmückt, leuchtete er vor Glanz wie ein göttlicher Keim.
12.168.21
तमागतं खगं दृष्ट्वा गौतमो विस्मितोऽभवत् ।
क्षुत्पिपासापरीतात्मा हिंसार्थं चैनमैक्षत ॥ १२.१६८.२१ ॥
Als Gautama den Vogel sah, der gekommen war, geriet er in Staunen; sein von Hunger und Durst bedrängter Geist blickte ihn an, um ihn zu töten.
12.168.22
स्वागतं भवतो विप्र दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मे गृहान् ।
अस्तं च सविता यातः संध्येयं समुपस्थिता ॥ १२.१६८.२२ ॥
Willkommen, o Brahmane! Durch das Glück bist du in mein Haus gekommen. Die Sonne ist untergegangen, und diese Dämmerung ist gekommen.
12.168.23
मम त्वं निलयं प्राप्तः प्रियातिथिरनिन्दितः ।
पूजितो यास्यसि प्रातर्विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१६८.२३ ॥
Du bist in meine Wohnung gekommen, ein lieber und makelloser Gast. Nach den vorgeschriebenen Riten geehrt, wirst du am Morgen aufbrechen.