மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.168.1
तस्यां निशायां व्युष्टायां गते तस्मिन्द्विजोत्तमे ।
निष्क्रम्य गौतमोऽगच्छद्धनार्थी विचचार ह ॥ १२.१६८.१ ॥
அந்த இரவு கழிந்து விடியலானபோது, இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, கௌதமன் வெளியேறி, செல்வத்தை விரும்பி நடந்து திரிந்தான்.
12.168.2
सामुद्रिकान्सवणिजस्ततोऽपश्यत्स्थितान्पथि ।
स तेन सह सार्थेन प्रययौ सागरं प्रति ॥ १२.१६८.२ ॥
பின்னர் வழியில் நின்றிருந்த கடல் வணிகர்களையும் அவர்களின் வணிகக் குழுவையும் கண்டான்; அக்குழுவுடன் அவன் கடலை நோக்கிச் சென்றான்.
12.168.3
स तु सार्थो महाराज कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
मत्तेन द्विरदेनाथ निहतः प्रायशोऽभवत् ॥ १२.१६८.३ ॥
மகாராஜாவே, அந்த வணிகக் குழு ஒரு மலைக்குகையில் வெறிகொண்ட யானையால் கிட்டத்தட்ட அழிக்கப்பட்டது.
12.168.4
स कथंचिद्भयात्तस्माद्विमुक्तो प्रायशोऽभवत् ।
कांदिग्भूतो जीवितार्थी प्रदुद्रावोत्तरां दिशम् ॥ १२.१६८.४ ॥
அவன் எப்படியோ அந்த பயத்திலிருந்து ஏறக்குறைய விடுபட்டான்; திசை தெரியாமல் கலங்கி, உயிர் வாழ விரும்பி வடக்குத் திசையை நோக்கி ஓடினான்.
12.168.5
ततस्तु स परिभ्रष्टः सार्थाद्देशात्तथाऽर्थतः ।
एकाकी व्यभ्रमत्तत्र वने कापुरुषो यथा ॥ १२.१६८.५ ॥
பின்னர் அவன் வணிகக் குழுவிலிருந்தும், நாட்டிலிருந்தும், செல்வத்திலிருந்தும் வீழ்ந்தவனாய், தனியாக அந்தக் காட்டில் கோழையைப் போல் அலைந்தான்.
12.168.6
स पन्थानमथासाद्य समुद्राभिसरं तदा ।
आससाद वनं रम्यं महत्पुष्पितपादपम् ॥ १२.१६८.६ ॥
அவன் கடலை நோக்கிச் செல்லும் வழியை அடைந்தான்; அப்போது மலர்கள் நிறைந்த மரங்களுடன் கூடிய அழகிய பெரிய காட்டை அடைந்தான்.
12.168.7
सर्वर्तुकैराम्रवणैः पुष्पितैरुपशोभितम् ।
नन्दनोद्देशसदृशं यक्षकिन्नरसेवितम् ॥ १२.१६८.७ ॥
அது எல்லா பருவங்களிலும் பூத்த மாமரத் தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நந்தன வனப் பகுதியைப் போன்றும், யக்ஷர்களும் கின்னரர்களும் சேவிக்கும் இடமாகவும் இருந்தது.
12.168.8
सालतालघवाश्वत्थप्लक्षागुरुवनैस्तथा ।
चन्दनस्य च मुख्यस्य पादपैरुपशोभितम्।
गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सुखेषु सुखगन्धिषु ॥ १२.१६८.८ ॥
சால், தால், காவ, அஸ்வத்த, பிலக்ஷ, அகரு மரக்காடுகளாலும், சிறந்த சந்தன மரங்களாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; மலைமேடுகளின் இனிய, சுகமான, நறுமணம் கமழும் இடங்களில்.
12.168.9
समन्ततो द्विजश्रेष्ठा वल्गु कूजन्ति तत्र वै ।
मनुष्यवदनाश्चान्ये भारुण्डा इति विश्रुताः ॥ १२.१६८.९ ॥
ஓ சிறந்த த்விஜரே, அங்கு எல்லா இடங்களிலும் இனிமையாகக் கூவுகின்றன; மனிதமுகம் கொண்ட, 'பாருண்டர்கள்' என்று புகழ் பெற்ற வேறு பறவைகளும் உண்டு.
12.168.10
स तान्यतिमनोज्ञानि विहगानां रुतानि वै ।
शृण्वन्सुरमणीयानि विप्रोऽगच्छत गौतमः ॥ १२.१६८.१० ॥
அந்த மிகவும் மனமகிழ்விக்கும், தேவர்களுக்கும் இனிய பறவைகளின் ஒலிகளைக் கேட்டுக்கொண்டே, அந்த பிராமணர் கௌதமர் சென்றார்.
12.168.11
ततोऽपश्यत्सुरम्येषु सुवर्णसिकताचिते ।
देशभागे समे चित्रे स्वर्गोद्देशसमप्रभे।
श्रिया जुष्टं ददर्शाथ न्यग्रोधं च सुमण्डलम् ॥ १२.१६८.११ ॥
பின்னர் தேவர்களுக்கு இனிய, பொன் மணல் நிறைந்த, சமமான அழகிய ஓரிடத்தில், சுவர்க்கப் பகுதிகளின் ஒளியுடன் கூடிய, செல்வச் சிறப்புடைய, வட்டமான அழகிய ஆலமரத்தைக் கண்டார்.
12.168.12
शाखाभिरनुरूपाभिः संवृतं छत्रसन्निभम् ।
तस्य मूलं च संसिक्तं वरचन्दनवारिणा ॥ १२.१६८.१२ ॥
தன் பொருத்தமான கிளைகளால் மூடப்பட்டு, குடை போல விரிந்திருந்தது; அதன் வேர் சிறந்த சந்தன நீரால் தெளிக்கப்பட்டிருந்தது.
12.168.13
दिव्यपुष्पान्वितं श्रीमत्पितामहसदोपमम् ।
तं दृष्ट्वा गौतमः प्रीतो मनःकान्तमनुत्तमम् ॥ १२.१६८.१३ ॥
தெய்வீக மலர்களால் நிறைந்து, பிதாமகர் பிரம்மனின் சபையைப் போன்ற அழகிய அந்த மரத்தைக் கண்டு கௌதமர் மகிழ்ந்தார்; அது மனதைக் கவரும் சிறந்ததாக இருந்தது.
12.168.14
मेध्यं सुरगृहप्रख्यं पुष्पितैः पादपैर्वृतम् ।
तमासाद्य मुदा युक्तस्तस्याधस्तादुपाविशत् ॥ १२.१६८.१४ ॥
தேவர்களின் இல்லம் போன்ற, பூத்த மரங்களால் சூழப்பட்ட அந்த புனிதமான இடத்தை அடைந்து, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தார்.
12.168.15
तत्रासीनस्य कौन्तेय गौतमस्य नराधिप ।
पुष्पाणि समुपस्पृश्य प्रववावनिलः शुभः।
ह्लादयंस्तस्य गात्राणि गौतमस्य तदा नृप ॥ १२.१६८.१५ ॥
குந்தியின் மகனே, மன்னனே! அங்கே அமர்ந்திருந்த கௌதமரின் அருகில் மலர்களைத் தொட்டுக்கொண்டு ஒரு இனிய காற்று வீசியது; அது அப்போது கௌதமரின் உடல் உறுப்புகளை மகிழ்வித்தது.
12.168.16
स तु विप्रः परिश्रान्तिः स्पृष्टः पुण्येन वायुना ।
सुखमासाद्य सुष्वाप भास्करश्चास्तमभ्ययात् ॥ १२.१६८.१६ ॥
அந்த அந்தணர், களைப்புற்றவர், புனிதமான காற்றால் தொடப்பட்டு இன்பம் அடைந்து ஆழ்ந்து உறங்கினார்; சூரியனும் அஸ்தமித்தான்.
12.168.17
ततोऽस्तं भास्करे याते सन्ध्याकाल उपस्थिते ।
आजगाम स्वभवनं ब्रह्मलोकात्खगोत्तमः ॥ १२.१६८.१७ ॥
பின்னர் சூரியன் அஸ்தமித்து, அந்தி வேளை வந்தபோது, பறவைகளில் சிறந்தவர் பிரம்மலோகத்திலிருந்து தனது இல்லத்திற்கு வந்தார்.
12.168.18
नाडीजङ्घ इति ख्यातो दयितो ब्रह्मणः सखा ।
बकराजो महाप्राज्ञः काश्यपस्यात्मसंभवः ॥ १२.१६८.१८ ॥
நாடீஜங்கன் என்று புகழ்பெற்றவர், பிரம்மனின் அன்பிற்குரிய நண்பர், கொக்குகளின் அரசர், பெரும் ஞானி, காசியபரின் சொந்த மகன்.
12.168.19
राजधर्मेति विख्यातो बभूवाप्रतिभो भुवि ।
देवकन्यासुतः श्रीमान्विद्वान्देवसमप्रभः ॥ १२.१६८.१९ ॥
ராஜதர்மன் என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றவர் பூமியில் நிகரற்றவராக விளங்கினார். தேவகன்னியின் மகனான அவர் செல்வமும் அறிவும் கொண்டவர்; தேவர்களுக்கு நிகரான ஒளியுடையவர்.
12.168.20
मृष्टहाटकसंछन्नो भूषणैरर्कसन्निभैः ।
भूषितः सर्वगात्रेषु देवगर्भः श्रिया ज्वलन् ॥ १२.१६८.२० ॥
மெருகேற்றப்பட்ட பொன்னால் மூடப்பட்டவராய், சூரியனுக்கு ஒப்பான அணிகலன்களால் அனைத்து உறுப்புகளிலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தெய்வக் கருவைப் போல செல்வ ஒளியுடன் ஜ்வலித்தார்.
12.168.21
तमागतं खगं दृष्ट्वा गौतमो विस्मितोऽभवत् ।
क्षुत्पिपासापरीतात्मा हिंसार्थं चैनमैक्षत ॥ १२.१६८.२१ ॥
வந்திருந்த அந்தப் பறவையைக் கண்டு கௌதமர் வியப்புற்றார். பசியும் தாகமும் வாட்ட, அதைக் கொல்லும் நோக்கில் அவர் அதைப் பார்த்தார்.
12.168.22
स्वागतं भवतो विप्र दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मे गृहान् ।
अस्तं च सविता यातः संध्येयं समुपस्थिता ॥ १२.१६८.२२ ॥
அந்தணரே, உங்களுக்கு வரவேற்பு! நல்லூழால் நீர் என் இல்லத்துக்கு வந்துள்ளீர். சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டான்; இதோ மாலைச் சந்தி வந்துவிட்டது.
12.168.23
मम त्वं निलयं प्राप्तः प्रियातिथिरनिन्दितः ।
पूजितो यास्यसि प्रातर्विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१६८.२३ ॥
என் இல்லத்தை அடைந்தீர்; நீர் அன்புக்குரிய, குற்றமற்ற விருந்தினர். விதிமுறைப்படி மரியாதை பெற்று, காலையில் புறப்படுவீர்.