மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.17.1
असंतोषः प्रमादश्च मदो रागोऽप्रशान्तता ।
बलं मोहोऽभिमानश्चाप्युद्वेगश्चैव सर्वशः ॥ १२.१७.१ ॥
அதிருப்தி, கவனக்குறைவு, மதம், ஆசை, அமைதியின்மை, பலம், மோகம், அகங்காரம், பதற்றம் — இவை எல்லாவகையிலும் (மனிதனைப் பற்றுகின்றன).
12.17.2
एभिः पाप्मभिराविष्टो राज्यं त्वमभिकाङ्क्षसे ।
निरामिषो विनिर्मुक्तः प्रशान्तः सुसुखी भव ॥ १२.१७.२ ॥
இந்தப் பாவங்களால் சூழப்பட்ட நீ அரசை விரும்புகிறாய்; இன்பப் பொருளின் ஆசையின்றி, முழுவதும் விடுபட்டு, அமைதியாக மிகவும் சுகமாக இரு.
12.17.3
य इमामखिलां भूमिं शिष्यादेको महीपतिः ।
तस्याप्युदरमेकं वै किमिदं त्वं प्रशंससि ॥ १२.१७.३ ॥
இந்த முழு பூமியையும் ஒரே அரசன் ஆட்சி செய்தாலும் அவனுக்கும் வயிறு ஒன்றே; அப்படியிருக்க இதை நீ ஏன் புகழ்கிறாய்?
12.17.4
नाह्ना पूरयितुं शक्यां न मासैर्भरतर्षभ ।
अपूर्यां पूरयन्निच्छामायुषाऽपि न शक्नुयात् ॥ १२.१७.४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, (இந்த ஆசை) ஒரு நாளிலும் நிரப்ப முடியாது, மாதங்களிலும் நிரப்ப முடியாது; நிரம்பாததை நிரப்ப விரும்புபவன் வாழ்நாள் முழுவதிலும் அதை நிரப்ப முடியான்.
12.17.5
यथेद्धः प्रज्वलत्यग्निरसमिद्धः प्रशाम्यति ।
अल्पाहारतयाग्निं त्वं शमयौदर्यमुत्थितम् ॥ १२.१७.५ ॥
எரியூட்டப்பட்ட நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரியும்; விறகு இல்லாத நெருப்பு தணியும். அதுபோல், குறைந்த உணவை உண்டு, எழுந்த வயிற்றுத் தீயை நீ தணி.
12.17.6
आत्मोदरकृतेऽप्राज्ञः करोति विशसं बहु ।
जयोदरं पृथिव्या ते श्रेयो निर्जितया जितम् ॥ १२.१७.६ ॥
அறிவில்லாதவன் தன் வயிற்றுக்காக மிகுந்த அழிவை உண்டாக்குகிறான்; பூமியில் உன் வெற்றி வயிற்றின் வெற்றியாகும் — தன்னை வென்றவனால் வெல்லப்பட்ட பூமியே சிறந்த வெற்றி.
12.17.7
मानुषान्कामभोगांस्त्वमैश्वर्यं च प्रशंससि ।
अभोगिनोऽबलाश्चैव यान्ति स्थानमनुत्तमम् ॥ १२.१७.७ ॥
நீர் மனிதருக்குரிய காம இன்பங்களையும் ஐசுவரியத்தையும் புகழ்கிறீர்; ஆனால் இன்பம் துறந்தவர்களும் பலவீனர்களும் உயர்ந்த இடத்தை அடைகிறார்கள்.
12.17.8
योगः क्षेमश्च राष्ट्रस्य धर्माधर्मौ त्वयि स्थितौ ।
मुच्यस्व महतो भारात्त्यागमेवाभिसंश्रय ॥ १२.१७.८ ॥
நாட்டின் யோகமும் க்ஷேமமும், தர்மமும் அதர்மமும் உம்மிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன; இந்தப் பெரும் சுமையிலிருந்து விடுபட்டு துறவையே சரணடையும்.
12.17.9
एकोदरकृते व्याघ्रः करोति विशसं बहु ।
तमन्येऽप्युपजीवन्ति मन्दवेगतरा मृगाः ॥ १२.१७.९ ॥
ஒரு வயிற்றுக்காக புலி பெரும் கொலை செய்கிறது; மெதுவாக ஓடும் மான்களும் அவனாலேயே வாழ்கின்றன.
12.17.10
विषयान्प्रतिसंगृह्य संन्यासे कुरुते मतिम् ।
न च तुष्यन्ति राजानः पश्य बुद्ध्यन्तरं यथा ॥ १२.१७.१० ॥
புலன் பொருட்களை அடக்கி ஒருவன் துறவில் மனதை நிறுத்துகிறான்; ஆனால் அரசர்கள் திருப்தி அடைவதில்லை. அறிவில் உள்ள வேறுபாட்டைப் பார்.
12.17.11
पत्राहारैरश्मकुट्टैर्दन्तोलूखलिकैस्तथा ।
अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च तेरयं नरको जितः ॥ १२.१७.११ ॥
இலைகளை உண்பவர்களும், கல்லில் அரைப்பவர்களும், பற்களை உரலாகக் கொண்டவர்களும், நீரை உண்பவர்களும், காற்றை உண்பவர்களும் இந்த நரகத்தை வென்றுள்ளனர்.
12.17.12
यस्त्विमां वसुधां कृत्स्नां प्रशासेदखिलां नृपः ।
तुल्याश्मकाञ्चनो यश्च स कृतार्थो न पार्थिवः ॥ १२.१७.१२ ॥
இந்த முழு பூமியையும் ஆளும் அரசன், கல்லையும் தங்கத்தையும் சமமாகக் கருதுபவன் ஆனால், அவனே கிருதார்த்தன்; பூமியை ஆளுபவன் அல்ல.
12.17.13
संकल्पेषु निरारम्भो निराशीर्निर्ममो भव ।
अशोकं स्थानमातिष्ठ इह चामुत्र चाव्ययम् ॥ १२.१७.१३ ॥
சங்கல்பங்களில் செயலற்றவனாக, ஆசையற்றவனாக, மமகாரமற்றவனாக ஆகு. இங்கும் மறுமையிலும் துயரமற்ற, அழியாத நிலையில் நிலைபெற்றிரு.
12.17.14
निरामिषा न शोचन्ति शोचन्ति त्वामिषैषिणः ।
परित्यज्यामिषं सर्वं मृषावादात्प्रमोक्ष्यसे ॥ १२.१७.१४ ॥
இறைச்சியற்றவர்கள் துயருறுவதில்லை; இறைச்சியை விரும்புபவர்களே உன்னைப் போல் துயருறுகிறார்கள். எல்லா இறைச்சியையும் துறந்து, பொய்ச்சொல்லிலிருந்து விடுபடுவாய்.
12.17.15
पन्थानौ पितृयानश्च देवयानश्च विश्रुतौ ।
ईजानाः पितृयानेन देवयानेन मोक्षिणः ॥ १२.१७.१५ ॥
பிதிரியானம், தேவயானம் என்ற இரு வழிகள் புகழ்பெற்றவை. யாகம் செய்பவர்கள் பிதிரியானத்தாலும், விடுதலை நாடுபவர்கள் தேவயானத்தாலும் செல்வர்.
12.17.16
तपसा ब्रह्मर्येण स्वाध्यायेन महर्षयः ।
विमुच्य देहांस्ते यान्ति मृत्योरविषयं गताः ॥ १२.१७.१६ ॥
தவம், பிரம்மச்சரியம், சுவாத்தியாயம் ஆகியவற்றால் மாமுனிவர்கள் உடல்களைத் துறந்து, மரணத்தின் எல்லைக்கு அப்பால் செல்கின்றனர்.
12.17.17
आमिषं बन्धनं लोके कर्मेहोक्तं तथाऽऽमिषम् ।
ताभ्यां विमुक्तः पापाभ्यां पदमाप्नोति तत्परम् ॥ १२.१७.१७ ॥
உலகில் இறைச்சி (உலகப் பற்று) பந்தமாகும்; இங்கு கர்மமும் அவ்வாறே இறைச்சி எனப்படுகிறது. அவ்விரு தீமைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.
12.17.18
अपि गाथां पुरा गीतां जनकेन वदन्त्युत ।
निर्द्वन्द्वेन विमुक्तेन मोक्षं समनुपश्यता ॥ १२.१७.१८ ॥
பண்டைய காலத்தில் ஜனகர் பாடிய ஒரு கதையையும் சொல்கிறார்கள்; இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டு, விடுதலையை தெளிவாகக் கண்டவர் அதைப் பாடினார்.
12.17.19
अनन्तं बत मे वित्तं यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे किंचित्प्रदह्यते ॥ १२.१७.१९ ॥
என் செல்வம் அளவற்றது; ஆயினும் எனக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை. மிதிலை எரிந்தாலும் என்னுடையது எதுவும் எரிவதில்லை.
12.17.20
प्रज्ञाप्रासादमारुह्य न शोचेच्छोचतो जनान् ।
जगतीस्थोऽथवाऽद्रिस्थो मन्दबुद्धिर्नचेक्षते ॥ १२.१७.२० ॥
ஞானமாளிகையில் ஏறி, துயருறும் மக்களைக் கண்டும் துயருறக் கூடாது. பூமியிலோ மலையிலோ நிற்பவன் மந்தபுத்தியுடையவனாயின் பார்க்கமாட்டான்.
12.17.21
दृश्यं पश्यति यः पश्यन्स चक्षुष्मान्स बुद्धिमान् ।
अज्ञातानां च विज्ञानात्संबोधाद्रुद्धिरुच्यते ॥ १२.१७.२१ ॥
காணப்படுவதில் காண்பவன் எவனோ, அவனே கண்ணுடையவன், அறிவுடையவன். அறியப்படாததை அறிவதாலும் முழு விழிப்பாலும் அறிவு எனப்படுகிறது.
12.17.22
यस्तु मानं विजानाति बहुमानमियात्स वै ।
ब्रह्मभावप्रभूतानां वैद्यानां भावितात्मनाम् ॥ १२.१७.२२ ॥
மதிப்பை அறிபவன் எவனோ, அவனே பெரும் மதிப்பை அடைவான்; பிரம்மநிலையில் நிறைந்த, அறிந்த, தன்னைப் பண்படுத்திய சான்றோர்களிடையே.
12.17.23
यदा भूतपृथग्भावमेकस्थमनुपश्यति ।
तत एव च विस्तारं ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.१७.२३ ॥
உயிர்களின் பிரிவுத்தன்மையை ஒன்றிலேயே நிலைபெற்றதாகக் காணும்போது, அதிலிருந்தே விரிவு உண்டாகும்; அப்போது பிரம்மம் அடையப்படுகிறது.
12.17.24
ते जनास्तां गतिं यान्ति नाविद्वांसोऽल्पचेतसः ।
नाबुद्धयो नातपसः सर्वं बुद्धौ प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१७.२४ ॥
அறியாதவர்களும் சிறுமதியினரும், அறிவிலிகளும் தவமில்லாதவர்களும் அந்த நிலையை அடைவதில்லை. எல்லாம் அறிவிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது.