Mahābhārata · Adhyāya 12.178
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.178.1
बान्धवाः कर्म वित्तं वा प्रज्ञा वेह पितामह ।
नरस्य का प्रतिष्ठा स्यादेतत्पृष्टो वदस्व मे ॥ १२.१७८.१ ॥
Verwandte, Handeln, Reichtum oder Weisheit? Großvater, was ist die Stütze des Menschen in dieser Welt? Ich frage dich, sag es mir.
12.178.2
प्रज्ञा प्रतिष्ठा भूतानां प्रज्ञा लाभः परो मतः ।
प्रज्ञा निःश्रेयसी लोके प्रज्ञा स्वर्गो मतः सताम् ॥ १२.१७८.२ ॥
Weisheit ist die Grundlage der Wesen; das Erlangen der Weisheit gilt als höchstes. In der Welt führt allein die Weisheit zum höchsten Heil; nach Ansicht der Guten ist Weisheit der Himmel.
12.178.3
प्रज्ञया प्रापितार्थो हि बलिरैश्वर्यसंक्षये ।
प्रह्लादो नमुचिर्मङ्किस्तस्याः किं विद्यते परम् ॥ १२.१७८.३ ॥
Durch Weisheit allein erlangte Bali sein Ziel, als seine Herrschaft verloren war; ebenso Prahlāda, Namuci und Maṅki. Was ist höher als diese Weisheit?
12.178.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रकाश्यपसंवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७८.४ ॥
Auch dazu erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Indra und Kāśyapa. Höre sie, Yudhiṣṭhira.
12.178.5
वैश्यः कश्चिदृषिसुतं काश्यपं संशितव्रतम् ।
रथेन पातयामास श्रीमान्दृप्तस्तपस्विनम् ॥ १२.१७८.५ ॥
Ein gewisser Kaufmann, wohlhabend und hochmütig, stieß mit seinem Wagen den Sohn des Weisen, Kāśyapa, der strenge Gelübde hielt, diesen Asketen, zu Boden.
12.178.6
आर्तः स पतितः क्रुद्धस्त्यक्त्वाऽऽत्मानमथाब्रवीत् ।
मरिष्याम्यधनस्येह जीवितार्थो न विद्यते ॥ १२.१७८.६ ॥
Gequält, gestürzt und zornig, beschloss er, sein Leben aufzugeben, und sprach: "Ohne Reichtum werde ich sterben; in dieser Welt gibt es keinen Zweck für mein Leben."
12.178.7
तथा मुमूर्षमासीनमकूजन्तमचेतसम् ।
इन्द्रः सृगालरूपेण बभाषे क्षुब्धमानसम् ॥ १२.१७८.७ ॥
So sprach Indra in Gestalt eines Schakals zu ihm, der dasaß, sterben wollte, nicht klagte, bewusstlos war und einen erregten Geist hatte.
12.178.8
मनुष्ययोनिमिच्छन्ति सर्वभूतानि सर्वशः ।
मनुष्यत्वे च विप्रत्वं सर्व एवाभिनन्दति ॥ १२.१७८.८ ॥
Alle Wesen wünschen sich auf jede Weise die menschliche Geburt, und als Menschen freuen sich alle über das Brahmanentum.
12.178.9
मनुष्यो ब्राह्मणश्चासि श्रोत्रियश्चासि काश्यप ।
सुदुर्लभमवाप्यैतन्न दोषान्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१७८.९ ॥
Du bist ein Mensch, ein Brahmane und ein Kenner des Veda, o Kāśyapa. Da du dies so seltene Gut erlangt hast, solltest du nicht wegen eines Fehlers sterben.
12.178.10
सर्वे लाभाः साभिमाना इति सत्यवती श्रुतिः ।
संतोषणीयरूपोऽसि लोभाद्यदभिमन्यसे ॥ १२.१७८.१० ॥
»Alle Gewinne gehen mit Stolz einher«, so sagt die wahrhaftige Śruti. Du hast eine Gestalt, die zufrieden sein könnte, doch aus Gier bist du stolz.
12.178.11
अहो सिद्धार्थता तेषां येषां सन्तीह पाणयः ।
अतीव स्पृहये तेषां येषां सन्तीह पाणयः ॥ १२.१७८.११ ॥
Ach, wie erfolgreich sind die, die Hände haben! Ich sehne mich sehr nach denen, die hier Hände haben.
12.178.12
पाणिमद्भ्यः स्पृहाऽस्माकं यथा तव धनस्य वै ।
न पाणिलाभादधिको लाभः कश्चन विद्यते ॥ १२.१७८.१२ ॥
Unsere Sehnsucht nach denen mit Händen ist so wie deine nach Reichtum. Es gibt keinen größeren Gewinn als den Gewinn einer Hand.
12.178.13
अपाणित्वाद्वयं ब्रह्मन्कण्टकं नोद्धरामहे ।
जन्तूनुच्चावचानङ्गे दशतो न कषाम वा ॥ १२.१७८.१३ ॥
O Brahmane, da wir keine Hände haben, können wir keinen Dorn herausziehen, noch die mancherlei Wesen verscheuchen oder kratzen, die auf dem Körper beißen.
12.178.14
अथ येषां पुनः पाणी देवदत्तौ दशाङ्गुली ।
उद्धरन्ति कृमीनङ्गाद्दशतो निकषन्ति च ॥ १२.१७८.१४ ॥
Doch wer zwei gottgegebene Hände mit zehn Fingern besitzt, zieht die Würmer aus dem Körper und zerdrückt die, die beißen.
12.178.15
वर्षाहिमातपानां च परित्राणानि कुर्वते ।
चेलमन्नं सुखं शय्यां निवातं चोपभुञ्जते ॥ १२.१७८.१५ ॥
Sie schützen sich vor Regen, Schnee und Hitze und genießen Kleidung, Speise, Bequemlichkeit, ein Lager und einen windgeschützten Ort.
12.178.16
अधिष्ठाय च गां लोके भुञ्जते वाहयन्ति च ।
उपायैर्बहुभिश्चैव वश्यानात्मनि कुर्वते ॥ १२.१७८.१६ ॥
In der Welt besteigen sie den Ochsen, nutzen ihn und treiben ihn an, und durch vielerlei Mittel bringen sie die Untergebenen in ihre Gewalt.
12.178.17
ये खल्वजिह्वाः कृपणा अल्पप्राणा अपाणयः ।
सहन्ते तानि दुःखानि दिष्ट्या त्वं न तथा मुने ॥ १२.१७८.१७ ॥
Jene Armen, die keine Zunge, wenig Lebensodem und keine Hände haben, ertragen jene Leiden; o Weiser, glücklicherweise bist du nicht so.
12.178.18
दिष्ट्या त्वं न शृगालो वै न कृमिर्न च मूषकः ।
न सर्पो न च मण्डूको न चान्यः पापयोनिजः ॥ १२.१७८.१८ ॥
Glücklicherweise bist du weder ein Schakal noch ein Wurm, noch eine Maus, noch eine Schlange, noch ein Frosch, noch ein anderes aus sündhaftem Schoß geborenes Wesen.
12.178.19
एतावताऽपि लाभेन तोष्टुमर्हसि काश्यप ।
किं पुनर्योसि सत्वानां सर्वेषां ब्राह्मणोत्तमः ॥ १२.१७८.१९ ॥
Auch mit diesem Gewinn solltest du zufrieden sein, Kāśyapa. Um wie viel mehr du, der beste der Brahmanen unter allen Wesen.
12.178.20
इमे मां कृमयोऽदन्ति येषामुद्धरणाय वै ।
नास्ति शक्तिरपाणित्वात्पश्यावस्थामिमां मम ॥ १२.१७८.२० ॥
Diese Würmer fressen mich, und ich habe keine Kraft, sie zu vertreiben, da ich keine Hände habe. Sieh meinen Zustand.
12.178.21
अकार्यमिति चैवेमं नात्मानं संत्यजाम्यहम् ।
नातः पापीयसीं योनिं पतेयमपरामिति ॥ १२.१७८.२१ ॥
In dem Gedanken, dass dies nicht zu tun ist, gebe ich mich nicht selbst auf, damit ich nicht in eine noch sündigere Geburt falle.
12.178.22
मध्ये वै पापयोनीनां सृगालीयामहं गतः ।
पापीयस्यो बहुतरा इतोऽन्याः पापयोनयः ॥ १२.१७८.२२ ॥
Unter den sündigen Geburten bin ich in die eines Schakals gefallen. Es gibt noch viele andere sündige Geburten, schlimmer als diese.
12.178.23
जात्यैवैके सुखितराः सन्त्यन्ये भृशदुःखिताः ।
नैकान्तं सुखमेवेह क्वचित्पश्यामि कस्यचित् ॥ १२.१७८.२३ ॥
Manche sind von Geburt an glücklicher, andere sehr unglücklich. Hier habe ich nie irgendwo jemanden in vollkommenem Glück gesehen.
12.178.24
मनुष्या ह्याढ्यतां प्राप्य राज्यमिच्छन्त्यनन्तरम् ।
राज्याद्देवत्वमिच्छन्ति देवत्वादिन्द्रतामपि ॥ १२.१७८.२४ ॥
Die Menschen wünschen, nachdem sie Reichtum erlangt haben, als Nächstes die Königsherrschaft; von der Königsherrschaft wünschen sie das Göttertum, und vom Göttertum sogar den Zustand Indras.
12.178.25
भवेस्त्वं यद्यपि त्वाढ्यो न राजा न च दैवतम् ।
देवत्वं प्राप्य चेन्द्रत्वं नैव तुष्येस्तथा सति ॥ १२.१७८.२५ ॥
Selbst wenn du reich wärst, weder König noch Gott, würdest du, nachdem du Gottheit und Indras Würde erlangt hast, dich dennoch nicht zufriedengeben.
12.178.26
न तृप्तिः प्रियलाभेऽस्ति तृष्णा नाद्भिः प्रशाम्यति ।
संप्रज्वलति सा भूयः समिद्भिरिव पावकः ॥ १२.१७८.२६ ॥
Beim Erlangen des Geliebten gibt es keine Sättigung; das Verlangen wird nicht durch Wasser gelöscht. Es flammt wieder auf, wie das Feuer durch Brennholz.
12.178.27
अस्त्येव त्वयि शोकोऽपि हर्षश्चापि तथा त्वयि ।
सुखदुःखे तथा चोभे तत्र का परिदेवना ॥ १२.१७८.२७ ॥
In dir ist sowohl Kummer als auch Freude. Glück und Leid sind beide in dir; was soll dann die Klage?
12.178.28
परिच्छिद्यैव कामानां सर्वेषां चैव कर्मणाम् ।
मूलं बुद्धीन्द्रियग्रामं शकुन्तानिव पञ्जरे ॥ १२.१७८.२८ ॥
Die Wurzel aller Begierden und aller Handlungen ist die Schar von Intellekt und Sinnen. Schneide sie vollständig ab, wie man Vögel aus dem Käfig befreit.
12.178.29
न द्वितीयस्य शिरसश्छेदनं विद्यते क्वचित् ।
न च पाणेस्तृतीयस्य यन्नास्ति न ततो भयम् ॥ १२.१७८.२९ ॥
Nirgends wird ein zweiter Kopf abgeschlagen, noch eine dritte Hand; und vor dem, was nicht existiert, gibt es keine Furcht.
12.178.30
न खल्वप्यरसज्ञस्य कामः क्वचन जायते ।
संस्पर्शाद्दर्शनाद्वापि श्रवणाद्वापि जायते ॥ १२.१७८.३० ॥
Gewiss entsteht bei dem, der den Geschmack nicht kennt, nirgends Begierde; sie entsteht durch Berührung, durch Anblick oder auch durch Hören.
12.178.31
न त्वं स्मरसि वारुण्या लट्वाकानां च पक्षिणाम् ।
ताभ्यां चाभ्यधिको भक्ष्यो न कश्चिद्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१७८.३१ ॥
Erinnerst du dich nicht an den Wein (vāruṇī) und die Laṭvāka-Vögel? Nirgends gibt es eine Speise, die über diese beiden hinausgeht.
12.178.32
यानि चान्यानि भूतेषु भक्ष्यभोज्यानि काश्यप ।
येषामभुक्तपूर्वाणि तेषामस्मृतिरेव ते ॥ १२.१७८.३२ ॥
O Kāśyapa, an die übrigen essbaren und trinkbaren Dinge unter den Wesen, die du zuvor nie gegessen hast, erinnerst du dich nicht einmal.
12.178.33
अप्राशनमसंस्पर्शमसंदर्शनमेव च ।
पुरुषस्यैष नियमो मन्ये श्रेयो न संशयः ॥ १२.१७८.३३ ॥
Nicht essen, nicht berühren und nicht sehen – dies halte ich für die Regel für den Menschen; es ist besser, ohne Zweifel.
12.178.34
पाणिमन्तो बलवन्तो धनवन्तो न संशयः ।
मनुष्या मानुषैरेव दासत्वमुपपादिताः ॥ १२.१७८.३४ ॥
Menschen, die Hände haben, stark und reich sind – daran ist kein Zweifel – wurden von Menschen selbst zur Sklaverei herabgewürdigt.
12.178.35
वधबन्धपरिक्लेशैः क्लिश्यन्ते च पुनः पुनः ।
ते खल्वपि रमन्ते च मोदन्ते च हसन्ति च ॥ १२.१७८.३५ ॥
Durch Töten, Fesseln und Qualen werden sie immer wieder gepeinigt; und doch vergnügen sie sich selbst, freuen sich und lachen sogar.
12.178.36
अपरे बाहुबलिनः कृतविद्या मनस्विनः ।
जुगुप्सितां च कृपणां पापवृत्तिमुपासते ॥ १२.१७८.३६ ॥
Andere, starkarmig, gelehrt und hochgesinnt, pflegen eine verachtenswerte, elende und sündhafte Lebensweise.
12.178.37
उत्सहन्ते च ते वृत्तिमन्यामप्युपसेवितुम् ।
स्वकर्मणा तु नियतं भवितव्यं तु तत्तथा ॥ १२.१७८.३७ ॥
Sie vermögen wohl auch einen anderen Lebensunterhalt zu ergreifen; doch die eigene Pflicht muss gewiss festgelegt sein, und so muss es sein.
12.178.38
न पुल्कसो न चण्डाल आत्मानं त्यक्तुमिच्छति ।
तया तुष्टः स्वया योन्या मायां पश्यस्व यादृशीम् ॥ १२.१७८.३८ ॥
Weder ein Pulkasa noch ein Caṇḍāla will sich selbst aufgeben; zufrieden mit deiner eigenen Geburt, sieh, was für ein Trugbild das ist.
12.178.39
दृष्ट्वा कुणीन्पक्षहतान्मनुष्यानामयाविनः ।
सुसंपूर्णः स्वया योन्या लब्धलाभोसि काश्यप ॥ १२.१७८.३९ ॥
Nachdem du Menschen mit verkrüppelten Gliedern und gelähmten Seiten gesehen hast und Menschen, die frei von Krankheit sind, o Kāśyapa, bist du in deiner eigenen Geburt vollkommen und hast deinen Gewinn erlangt.
12.178.40
यदि ब्राह्मणदेहस्ते निरातङ्को निरामयः ।
अङ्गानि च समग्राणि न च लोकेषु धिक्कृतः ॥ १२.१७८.४० ॥
Wenn dein Brahmanenleib frei von Furcht und Krankheit ist, deine Glieder vollständig sind und du unter den Menschen nicht verachtet wirst,
12.178.41
न केनचित्प्रवादेन सत्येनैवापहारिणा ।
धर्मायोत्तिष्ठ विप्रर्षे नात्मानं त्यक्तुमर्हसि ॥ १२.१७८.४१ ॥
Nicht durch irgendeinen Vorwand, sondern nur durch die Wahrheit, die die Sünde beseitigt, erhebe dich, o Brahmanenweiser, für das Dharma; du darfst dich selbst nicht aufgeben.
12.178.42
यदि ब्रह्मञ्शृणोष्येतच्छ्रद्दधासि च मे वचः ।
वेदोक्तस्यैव धर्मस्य फलं मुख्यमवाप्स्यसि ॥ १२.१७८.४२ ॥
Wenn du dies hörst, o Brahmane, und meinen Worten vertraust, wirst du die höchste Frucht des in den Veden gelehrten Dharma erlangen.
12.178.43
स्वाध्यायमग्निसंस्कारमप्रमत्तोऽनुपालय ।
सत्यं दमं च दानं च स्पर्धिष्ठा मा च केनचित् ॥ १२.१७८.४३ ॥
Bewahre mit wachsamer Sorgfalt das Studium des Veda und die Riten des heiligen Feuers. Halte fest an Wahrheit, Selbstbeherrschung und Geben, und wetteifere mit niemandem.
12.178.44
ये केचन स्वध्ययनाः प्राप्ता यजनयाजनम् ।
कथं ते चानुशोचेयुर्ध्यायेयुर्वाऽप्यशोभनम् ॥ १२.१७८.४४ ॥
Wie sollten jene, die sich dem vedischen Studium gewidmet und die Frucht des Opferns und Opferpriestertums erlangt haben, trauern oder über Unheilvolles grübeln?
12.178.45
इच्छन्तस्ते विहाराय सुखं महदवाप्नुयुः ।
येऽनुजाताः सुनक्षत्रे सुतिथौ सुमुहूर्तके।
यज्ञदानप्रजेहायां यतन्ते शक्तिपूर्वकम् ॥ १२.१७८.४५ ॥
Wer unter günstigem Mondhaus, an günstigem Mondtag und zur günstigen Stunde geboren ist und sich mit aller Kraft um Opfer, Gaben und Nachkommen bemüht, wird, vom Wunsch nach Vergnügen getrieben, großes Glück erlangen.
12.178.46
नक्षत्रेष्वासुरेष्वन्ये दुस्तिथौ दुर्मुहूर्तजाः ।
सम्पतन्त्यासुरीं योनिं यज्ञप्रसववर्जिताः ॥ १२.१७८.४६ ॥
Andere, geboren unter den dämonischen Mondhäusern, an einem unheilvollen Mondtag und zu unglückseliger Stunde, ohne die Frucht des Opfers, fallen in eine dämonische Geburt.
12.178.47
अहमासं पण्डितको हैतुको वेदनिन्दकः ।
आन्वीक्षिकीं तर्कविद्यामनुरक्तो निरर्थिकाम् ॥ १२.१७८.४७ ॥
Ich war ein sich für gelehrt haltender Sophist und Schmäher des Veda, dem die fruchtlose Wissenschaft der Untersuchung und die Kunst des Schließens anhing.
12.178.48
हेतुवादान्प्रवदिता वक्ता संसत्सु हेतुमत् ।
आक्रोष्टा चातिवक्ता च ब्रह्मवाक्येषु च द्विजान् ॥ १२.१७८.४८ ॥
In den Versammlungen war ich ein Redner, der begründete Argumente vorbrachte, ein Schmäher der Zweimalgeborenen gegenüber den Worten der Brahmanen, und ein Vielredner.
12.178.49
नास्तिकः सर्वशङ्की च मूर्खः पण्डितमानिकः ।
तस्येयं फलनिर्वृत्तिः सृगालत्वं मम द्विज ॥ १२.१७८.४९ ॥
Der Ungläubige, der an allem zweifelt, der Tor, der sich für gelehrt hält — dies ist die Frucht für ihn: dass ich zum Schakal wurde, o Zweimalgeborener.
12.178.50
अपि जातु तथा तत्स्यादहोरात्रशतैरपि ।
यदहं मानुषीं योनिं सृगालः प्राप्नुयां पुनः ॥ १२.१७८.५० ॥
Könnte es jemals sein, selbst nach hunderten von Tagen und Nächten, dass ich als Schakal wieder eine menschliche Geburt erlange?
12.178.51
संतुष्टश्चाप्रमत्तश्च यज्ञदानतपोरतः ।
ज्ञेयं ज्ञाता भवेयं वै वर्ज्यं वर्जयिता तथा ॥ १२.१७८.५१ ॥
Zufrieden, achtsam und dem Opfer, der Gabe und der Askese ergeben, sollte ich derjenige werden, der das zu Erkennende erkennt und das zu Meidende meidet.
12.178.52
ततः स मुनिरुत्थाय काश्यपस्तमुवाच ह ।
अहो बतामि कुशलो बुद्धिमांश्चेति विस्मितः ॥ १२.१७८.५२ ॥
Da erhob sich der Weise Kāśyapa und sprach zu ihm, voller Staunen: „Ach! Wahrlich, ich bin geschickt und weise."
12.178.53
समवैक्षत तं विप्रो ज्ञानदीर्घेण चक्षुषा ।
ददर्श चैनं देवानां देवमिन्द्रं शचीपतिम् ॥ १२.१७८.५३ ॥
Der Brahmane betrachtete ihn mit dem langen Auge der Erkenntnis und sah ihn: Indra, den Gott der Götter, den Herrn der Śacī.
12.178.54
ततः संपूजयामास काश्यपो हरिवाहनम् ।
अनुज्ञातस्तु तेनाथ प्रविवेश स्वमालयम् ॥ १२.१७८.५४ ॥
Dann ehrte Kāśyapa Indra, den Lenker der fahlen Rosse, gebührend; und nachdem er von ihm entlassen worden war, trat er in seine eigene Wohnung ein.