மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.178
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.178.1
बान्धवाः कर्म वित्तं वा प्रज्ञा वेह पितामह ।
नरस्य का प्रतिष्ठा स्यादेतत्पृष्टो वदस्व मे ॥ १२.१७८.१ ॥
உறவினர்களா, செயலா, செல்வமா, அல்லது ஞானமா — பிதாமகரே, இவ்வுலகில் மனிதனுக்கு அடிப்படை எது? நான் கேட்கிறேன், எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.178.2
प्रज्ञा प्रतिष्ठा भूतानां प्रज्ञा लाभः परो मतः ।
प्रज्ञा निःश्रेयसी लोके प्रज्ञा स्वर्गो मतः सताम् ॥ १२.१७८.२ ॥
ஞானமே உயிரினங்களின் அடிப்படை; ஞானத்தை அடைவதே மிகச் சிறந்ததெனக் கருதப்படுகிறது. உலகில் ஞானமே நன்மையைத் தருவது; நல்லோரின் கருத்தில் ஞானமே சுவர்க்கம்.
12.178.3
प्रज्ञया प्रापितार्थो हि बलिरैश्वर्यसंक्षये ।
प्रह्लादो नमुचिर्मङ्किस्तस्याः किं विद्यते परम् ॥ १२.१७८.३ ॥
ஞானத்தால்தான் பலி தனது ஐசுவரியம் அழிந்தபோதும் தன் நோக்கத்தை அடைந்தான்; பிரஹ்லாதனும், நமுசியும், மங்கியும் அவ்வாறே. அந்த ஞானத்தைவிட உயர்ந்தது எது?
12.178.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रकाश्यपसंवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७८.४ ॥
இதைப் பற்றியும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றைச் சொல்கின்றனர் — இந்திரனுக்கும் காசியபனுக்கும் இடையிலான உரையாடல். யுதிஷ்டிரா, அதைக் கேள்.
12.178.5
वैश्यः कश्चिदृषिसुतं काश्यपं संशितव्रतम् ।
रथेन पातयामास श्रीमान्दृप्तस्तपस्विनम् ॥ १२.१७८.५ ॥
ஒரு வைசியன், செல்வமும் செருக்கும் உள்ளவன், கடுமையான விரதம் கொண்ட ரிஷி-புதல்வன் காசியபனை தேரால் வீழ்த்தினான் — அந்தத் தவசியை.
12.178.6
आर्तः स पतितः क्रुद्धस्त्यक्त्वाऽऽत्मानमथाब्रवीत् ।
मरिष्याम्यधनस्येह जीवितार्थो न विद्यते ॥ १२.१७८.६ ॥
அவன் துன்புற்று, வீழ்ந்து, சினத்துடன் தன்னை விட்டுவிட்டுக் கூறினான் — "செல்வமற்ற நான் சாவேன்; இவ்வுலகில் எனக்கு வாழ்வின் பொருள் இல்லை."
12.178.7
तथा मुमूर्षमासीनमकूजन्तमचेतसम् ।
इन्द्रः सृगालरूपेण बभाषे क्षुब्धमानसम् ॥ १२.१७८.७ ॥
அவ்வாறு இறக்க விரும்பி அமர்ந்திருந்தவனும், அழாதவனும், உணர்வற்றவனும், கலங்கிய மனம் கொண்டவனுமான அவனிடம், இந்திரன் நரியின் உருவில் பேசினான்.
12.178.8
मनुष्ययोनिमिच्छन्ति सर्वभूतानि सर्वशः ।
मनुष्यत्वे च विप्रत्वं सर्व एवाभिनन्दति ॥ १२.१७८.८ ॥
எல்லா உயிர்களும் எல்லா வகையிலும் மனித பிறவியை விரும்புகின்றன; மனிதனாயிருப்பதிலும் அந்தணனாயிருப்பதையே அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் விரும்புகின்றனர்.
12.178.9
मनुष्यो ब्राह्मणश्चासि श्रोत्रियश्चासि काश्यप ।
सुदुर्लभमवाप्यैतन्न दोषान्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१७८.९ ॥
காசியபரே, நீர் மனிதர், அந்தணர், வேதம் கற்றவர். இத்தகைய அரிய பிறவியை அடைந்தபின், ஒரு குற்றத்தினால் இறப்பது உமக்குத் தகாது.
12.178.10
सर्वे लाभाः साभिमाना इति सत्यवती श्रुतिः ।
संतोषणीयरूपोऽसि लोभाद्यदभिमन्यसे ॥ १२.१७८.१० ॥
'எல்லா ஆதாயங்களும் அகங்காரத்துடன் வருகின்றன' என்பது உண்மையான வேத வாக்கு. நீரோ மனநிறைவுக்குரிய நிலையில் இருக்கிறீர்; ஆனால் பேராசையால் நீர் செருக்கு கொள்கிறீர்.
12.178.11
अहो सिद्धार्थता तेषां येषां सन्तीह पाणयः ।
अतीव स्पृहये तेषां येषां सन्तीह पाणयः ॥ १२.१७८.११ ॥
ஆ, கைகளுடையவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறியது! இங்கே கைகள் உள்ளவர்களை நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்; கைகள் உள்ளவர்களையே நான் விரும்புகிறேன்.
12.178.12
पाणिमद्भ्यः स्पृहाऽस्माकं यथा तव धनस्य वै ।
न पाणिलाभादधिको लाभः कश्चन विद्यते ॥ १२.१७८.१२ ॥
கைகளுடையவர்கள் மீது எங்களுக்கு விருப்பம் உண்டு; அது உமக்குச் செல்வத்தின் மீதுள்ள விருப்பத்தைப் போன்றதே. கைகள் கிடைப்பதை விட உயர்ந்த ஆதாயம் வேறெதுவும் இல்லை.
12.178.13
अपाणित्वाद्वयं ब्रह्मन्कण्टकं नोद्धरामहे ।
जन्तूनुच्चावचानङ्गे दशतो न कषाम वा ॥ १२.१७८.१३ ॥
பிராமணரே, கைகள் இல்லாததால் நாங்கள் முள்ளை எடுக்கமாட்டோம்; உடலில் கடிக்கும் பலவகைப் பூச்சிகளை விரட்டவோ சொறியவோ மாட்டோம்.
12.178.14
अथ येषां पुनः पाणी देवदत्तौ दशाङ्गुली ।
उद्धरन्ति कृमीनङ्गाद्दशतो निकषन्ति च ॥ १२.१७८.१४ ॥
ஆனால் தேவதத்தமான இரு கைகளும் பத்து விரல்களும் உள்ளவர்கள் உடலிலிருந்து புழுக்களை எடுத்து, கடிப்பவற்றை நசுக்குகிறார்கள்.
12.178.15
वर्षाहिमातपानां च परित्राणानि कुर्वते ।
चेलमन्नं सुखं शय्यां निवातं चोपभुञ्जते ॥ १२.१७८.१५ ॥
மழை, பனி, வெயில் ஆகியவற்றிலிருந்து பாதுகாப்பு செய்கிறார்கள்; ஆடை, உணவு, சுகம், படுக்கை, காற்றில்லாத இடம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறார்கள்.
12.178.16
अधिष्ठाय च गां लोके भुञ्जते वाहयन्ति च ।
उपायैर्बहुभिश्चैव वश्यानात्मनि कुर्वते ॥ १२.१७८.१६ ॥
உலகில் அவர்கள் பசுவின் (காளையின்) மீது ஏறி அதை அனுபவிக்கிறார்கள், ஓட்டுகிறார்கள்; பல வழிகளால் கீழ்ப்பட்டவர்களை தம் வசமாக்குகிறார்கள்.
12.178.17
ये खल्वजिह्वाः कृपणा अल्पप्राणा अपाणयः ।
सहन्ते तानि दुःखानि दिष्ट्या त्वं न तथा मुने ॥ १२.१७८.१७ ॥
நாக்கில்லாத, அற்ப உயிருள்ள, கைகளில்லாத பரிதாபமானவர்கள் அந்தத் துன்பங்களைச் சகிக்கின்றனர்; முனிவரே, நல்வாய்ப்பாக நீ அவ்வாறில்லை.
12.178.18
दिष्ट्या त्वं न शृगालो वै न कृमिर्न च मूषकः ।
न सर्पो न च मण्डूको न चान्यः पापयोनिजः ॥ १२.१७८.१८ ॥
நல்வாய்ப்பாக நீ நரியும் இல்லை, புழுவும் இல்லை, எலியும் இல்லை, பாம்பும் இல்லை, தவளையும் இல்லை, பாவயோனியில் பிறந்த வேறு எதுவும் இல்லை.
12.178.19
एतावताऽपि लाभेन तोष्टुमर्हसि काश्यप ।
किं पुनर्योसि सत्वानां सर्वेषां ब्राह्मणोत्तमः ॥ १२.१७८.१९ ॥
காசியபா, இத்தனை லாபத்திலேயே நீ திருப்தி அடைய வேண்டும். அதிலும் நீ எல்லா உயிரினங்களிலும் சிறந்த பிராமணன் அல்லவா?
12.178.20
इमे मां कृमयोऽदन्ति येषामुद्धरणाय वै ।
नास्ति शक्तिरपाणित्वात्पश्यावस्थामिमां मम ॥ १२.१७८.२० ॥
இந்தப் புழுக்கள் என்னைத் தின்கின்றன. கைகள் இல்லாததால் அவற்றை விரட்ட எனக்கு சக்தி இல்லை. என் இந்த நிலையைப் பார்.
12.178.21
अकार्यमिति चैवेमं नात्मानं संत्यजाम्यहम् ।
नातः पापीयसीं योनिं पतेयमपरामिति ॥ १२.१७८.२१ ॥
இது செய்யத் தகாதது என்பதால் நான் என்னை விட்டுவிடவில்லை. இதைவிடக் கொடிய பிறவியில் மேலும் விழக்கூடாது என்பதற்காக.
12.178.22
मध्ये वै पापयोनीनां सृगालीयामहं गतः ।
पापीयस्यो बहुतरा इतोऽन्याः पापयोनयः ॥ १२.१७८.२२ ॥
பாவப் பிறவிகளுக்கிடையே நான் நரியின் பிறவியில் சென்று விழுந்தேன். இவற்றைவிடவும் மிகக் கொடிய பல பிறவிகள் உள்ளன.
12.178.23
जात्यैवैके सुखितराः सन्त्यन्ये भृशदुःखिताः ।
नैकान्तं सुखमेवेह क्वचित्पश्यामि कस्यचित् ॥ १२.१७८.२३ ॥
சிலர் பிறப்பிலேயே மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள்; வேறு சிலர் மிகவும் துன்புறுகிறார்கள். இங்கு யாருக்கும் முழு இன்பம் இருப்பதை நான் எங்கும் கண்டதில்லை.
12.178.24
मनुष्या ह्याढ्यतां प्राप्य राज्यमिच्छन्त्यनन्तरम् ।
राज्याद्देवत्वमिच्छन्ति देवत्वादिन्द्रतामपि ॥ १२.१७८.२४ ॥
மனிதர்கள் செல்வத்தைப் பெற்ற பின் அரசாட்சியை விரும்புகிறார்கள்; அரசாட்சியால் தேவநிலையை விரும்புகிறார்கள்; தேவநிலையால் இந்திரபதவியையும் விரும்புகிறார்கள்.
12.178.25
भवेस्त्वं यद्यपि त्वाढ्यो न राजा न च दैवतम् ।
देवत्वं प्राप्य चेन्द्रत्वं नैव तुष्येस्तथा सति ॥ १२.१७८.२५ ॥
நீ செல்வந்தனாக இருந்தாலும், அரசனாகவோ தெய்வமாகவோ இல்லாவிட்டாலும், தேவத்துவமும் இந்திரபதமும் அடைந்தாலும் நீ திருப்தி அடையமாட்டாய்; அப்படியிருக்கும்போது அது அவ்வாறே ஆகும்.
12.178.26
न तृप्तिः प्रियलाभेऽस्ति तृष्णा नाद्भिः प्रशाम्यति ।
संप्रज्वलति सा भूयः समिद्भिरिव पावकः ॥ १२.१७८.२६ ॥
விரும்பியதைப் பெறுவதால் திருப்தி இல்லை; தாகம் நீரால் தணியாது. நெருப்பு விறகால் மீண்டும் எரிவது போல அது மீண்டும் எரிகிறது.
12.178.27
अस्त्येव त्वयि शोकोऽपि हर्षश्चापि तथा त्वयि ।
सुखदुःखे तथा चोभे तत्र का परिदेवना ॥ १२.१७८.२७ ॥
உன்னிடத்தில் துக்கமும் உண்டு, மகிழ்ச்சியும் உண்டு. இன்பமும் துன்பமும் இரண்டும் உன்னிடத்தில் உள்ளன; அப்படியிருக்க அதில் புலம்பல் எதற்கு?
12.178.28
परिच्छिद्यैव कामानां सर्वेषां चैव कर्मणाम् ।
मूलं बुद्धीन्द्रियग्रामं शकुन्तानिव पञ्जरे ॥ १२.१७८.२८ ॥
எல்லா ஆசைகளுக்கும் எல்லா செயல்களுக்கும் மூலம் புத்தியும் புலன்களின் கூட்டமும்தான். கூண்டில் அடைபட்ட பறவைகளைப் போல அவற்றை முற்றிலும் வெட்டிவிடு.
12.178.29
न द्वितीयस्य शिरसश्छेदनं विद्यते क्वचित् ।
न च पाणेस्तृतीयस्य यन्नास्ति न ततो भयम् ॥ १२.१७८.२९ ॥
இரண்டாவது தலை வெட்டப்படுவது எங்கும் இல்லை; மூன்றாவது கையும் இல்லை. இல்லாததால் அதனால் பயமும் இல்லை.
12.178.30
न खल्वप्यरसज्ञस्य कामः क्वचन जायते ।
संस्पर्शाद्दर्शनाद्वापि श्रवणाद्वापि जायते ॥ १२.१७८.३० ॥
சுவையை அறியாதவனிடத்தில் எங்கும் ஆசை பிறப்பதில்லை. தொடுதலாலும், காட்சியாலும், கேள்வியாலும் அது பிறக்கிறது.
12.178.31
न त्वं स्मरसि वारुण्या लट्वाकानां च पक्षिणाम् ।
ताभ्यां चाभ्यधिको भक्ष्यो न कश्चिद्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१७८.३१ ॥
நீ வாருணியையும் லட்வாக பறவைகளையும் நினைவில் கொள்ளவில்லையா? அவை இரண்டையும் விட உண்ணத்தக்கது எங்கும் கிடையாது.
12.178.32
यानि चान्यानि भूतेषु भक्ष्यभोज्यानि काश्यप ।
येषामभुक्तपूर्वाणि तेषामस्मृतिरेव ते ॥ १२.१७८.३२ ॥
காசியபா! உயிரினங்களில் உண்ணத்தக்கவையும் சாப்பிடத்தக்கவையுமான மற்றவை எவை உள்ளனவோ, அவற்றை நீ முன்பு ஒருபோதும் உண்டதில்லை; அவற்றை நீ நினைவுகூரவே இல்லை.
12.178.33
अप्राशनमसंस्पर्शमसंदर्शनमेव च ।
पुरुषस्यैष नियमो मन्ये श्रेयो न संशयः ॥ १२.१७८.३३ ॥
உண்ணாமையும், தொடாமையும், பார்க்காமையும் ஆகிய இதுவே மனிதனுக்கான நியமம் என்று நான் எண்ணுகிறேன்; அது நன்மையானது, இதில் ஐயமில்லை.
12.178.34
पाणिमन्तो बलवन्तो धनवन्तो न संशयः ।
मनुष्या मानुषैरेव दासत्वमुपपादिताः ॥ १२.१७८.३४ ॥
கைகளுள்ளவர்களும், வலியவர்களும், செல்வமுடையவர்களுமான மனிதர்கள்—இதில் ஐயமில்லை—மனிதர்களாலேயே அடிமைத்தனத்தில் ஆக்கப்பட்டவர்கள்.
12.178.35
वधबन्धपरिक्लेशैः क्लिश्यन्ते च पुनः पुनः ।
ते खल्वपि रमन्ते च मोदन्ते च हसन्ति च ॥ १२.१७८.३५ ॥
கொலை, கட்டுதல், துன்பம் ஆகியவற்றால் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வேதனைப்படுகிறார்கள்; ஆயினும் அவர்களே மகிழ்ந்து, களித்து, சிரிக்கவும் செய்கிறார்கள்.
12.178.36
अपरे बाहुबलिनः कृतविद्या मनस्विनः ।
जुगुप्सितां च कृपणां पापवृत्तिमुपासते ॥ १२.१७८.३६ ॥
வேறு சிலர் தோள்வலிமை பெற்றவர்களும், கல்வி கற்றவர்களும், மனத்திறம் உள்ளவர்களுமாக இருந்தும், இழிவானதும் கீழ்மையானதும் பாவமான நடத்தையையும் பின்பற்றுகிறார்கள்.
12.178.37
उत्सहन्ते च ते वृत्तिमन्यामप्युपसेवितुम् ।
स्वकर्मणा तु नियतं भवितव्यं तु तत्तथा ॥ १२.१७८.३७ ॥
அவர்கள் வேறு வாழ்க்கைத் தொழிலைக் கைக்கொள்ளவும் ஆற்றல் உடையவர்கள்; ஆனால் ஒருவரின் சொந்தக் கடமையே நிச்சயமாக அமைய வேண்டும், அதுவே அவ்வாறு இருக்க வேண்டும்.
12.178.38
न पुल्कसो न चण्डाल आत्मानं त्यक्तुमिच्छति ।
तया तुष्टः स्वया योन्या मायां पश्यस्व यादृशीम् ॥ १२.१७८.३८ ॥
புல்கசனும் சண்டாளனும் தன்னைத் துறக்க விரும்புவதில்லை; தன் சொந்தப் பிறப்பினால் மனநிறைவு கொண்டவனாக இருக்கிறான் — இது எத்தகைய மாயை என்று பார்.
12.178.39
दृष्ट्वा कुणीन्पक्षहतान्मनुष्यानामयाविनः ।
सुसंपूर्णः स्वया योन्या लब्धलाभोसि काश्यप ॥ १२.१७८.३९ ॥
கைகால் செயலிழந்தவர்களையும், நோயற்றவர்களையும் பார்த்து, ஓ காசியபா, நீ உன் சொந்தப் பிறப்பினால் முழு நிறைவு பெற்று நன்மை அடைந்தவன் ஆவாய்.
12.178.40
यदि ब्राह्मणदेहस्ते निरातङ्को निरामयः ।
अङ्गानि च समग्राणि न च लोकेषु धिक्कृतः ॥ १२.१७८.४० ॥
உன் பிராமண உடல் பயமற்றதாகவும், நோயற்றதாகவும், அங்கங்கள் முழுமையாகவும் இருந்து, உலகில் நீ இகழப்படாமலும் இருந்தால்,
12.178.41
न केनचित्प्रवादेन सत्येनैवापहारिणा ।
धर्मायोत्तिष्ठ विप्रर्षे नात्मानं त्यक्तुमर्हसि ॥ १२.१७८.४१ ॥
எந்தச் சாக்குப்போக்காலும் அல்ல, பாவத்தைப் போக்கும் உண்மையினாலேயே — ஓ விப்ரர்ஷி, தர்மத்திற்காக எழு; நீ உன்னைத் துறப்பது தகாது.
12.178.42
यदि ब्रह्मञ्शृणोष्येतच्छ्रद्दधासि च मे वचः ।
वेदोक्तस्यैव धर्मस्य फलं मुख्यमवाप्स्यसि ॥ १२.१७८.४२ ॥
ஓ பிரம்மா, நீ இதைக் கேட்டு என் சொல்லில் நம்பிக்கை கொண்டால், வேதத்தில் கூறப்பட்ட தர்மத்தின் முதன்மையான பலனை நீ அடைவாய்.
12.178.43
स्वाध्यायमग्निसंस्कारमप्रमत्तोऽनुपालय ।
सत्यं दमं च दानं च स्पर्धिष्ठा मा च केनचित् ॥ १२.१७८.४३ ॥
சுவாத்யாயத்தையும் அக்னி சம்ஸ்காரத்தையும் கவனத்துடன் கடைப்பிடி. உண்மை, அடக்கம், தானம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடி; யாருடனும் போட்டியிடாதே.
12.178.44
ये केचन स्वध्ययनाः प्राप्ता यजनयाजनम् ।
कथं ते चानुशोचेयुर्ध्यायेयुर्वाऽप्यशोभनम् ॥ १२.१७८.४४ ॥
சுவாத்யாயம் செய்து யஜனமும் யாஜனமும் பெற்றவர்கள் எவ்வாறு துக்கப்படுவார்கள், அல்லது அசுபமானதை எண்ணுவார்கள்?
12.178.45
इच्छन्तस्ते विहाराय सुखं महदवाप्नुयुः ।
येऽनुजाताः सुनक्षत्रे सुतिथौ सुमुहूर्तके।
यज्ञदानप्रजेहायां यतन्ते शक्तिपूर्वकम् ॥ १२.१७८.४५ ॥
நல்ல நட்சத்திரத்திலும், நல்ல திதியிலும், நல்ல முகூர்த்தத்திலும் பிறந்து, யஜ்ஞம், தானம், சந்ததி ஆகியவற்றில் முழு சக்தியுடன் முயல்பவர்கள் இன்பத்தை விரும்பி பெரும் சுகத்தை அடைவார்கள்.
12.178.46
नक्षत्रेष्वासुरेष्वन्ये दुस्तिथौ दुर्मुहूर्तजाः ।
सम्पतन्त्यासुरीं योनिं यज्ञप्रसववर्जिताः ॥ १२.१७८.४६ ॥
அசுர நட்சத்திரங்களிலும், துஷ்ட திதியிலும், துர்முகூர்த்தத்திலும் பிறந்து, யஜ்ஞப் பலனற்றவர்கள் அசுர யோனியில் விழுவார்கள்.
12.178.47
अहमासं पण्डितको हैतुको वेदनिन्दकः ।
आन्वीक्षिकीं तर्कविद्यामनुरक्तो निरर्थिकाम् ॥ १२.१७८.४७ ॥
நான் தன்னைப் பண்டிதனாக எண்ணும், தர்க்கவாதியும், வேதத்தைப் பழிப்பவனுமாக இருந்தேன்; பயனற்ற ஆன்வீக்ஷிகி, தர்க்க வித்தையில் ஈடுபட்டிருந்தேன்.
12.178.48
हेतुवादान्प्रवदिता वक्ता संसत्सु हेतुमत् ।
आक्रोष्टा चातिवक्ता च ब्रह्मवाक्येषु च द्विजान् ॥ १२.१७८.४८ ॥
சபைகளில் தர்க்கமான வாதங்களைப் பேசும் பேச்சாளனாக இருந்தேன்; வேத வாக்கியங்களைப் பற்றி பிராமணர்களை இகழ்ந்து திட்டுபவனும், மிகுதியாகப் பேசுபவனுமாக இருந்தேன்.
12.178.49
नास्तिकः सर्वशङ्की च मूर्खः पण्डितमानिकः ।
तस्येयं फलनिर्वृत्तिः सृगालत्वं मम द्विज ॥ १२.१७८.४९ ॥
நாத்திகனும், எல்லாவற்றிலும் சந்தேகம் கொண்டவனும், மூடனும், தன்னைப் பண்டிதனாக எண்ணுபவனுமான அவனுக்கு இதுவே பலன்; ஓ துவிஜனே, நான் நரியாக ஆனது அதன் விளைவு.
12.178.50
अपि जातु तथा तत्स्यादहोरात्रशतैरपि ।
यदहं मानुषीं योनिं सृगालः प्राप्नुयां पुनः ॥ १२.१७८.५० ॥
நூறு பகல் இரவுகள் கடந்தாலும் கூட, நான் நரியாக இருந்து மீண்டும் மனித பிறவியை அடைவது எப்போதாவது நிகழுமா?
12.178.51
संतुष्टश्चाप्रमत्तश्च यज्ञदानतपोरतः ।
ज्ञेयं ज्ञाता भवेयं वै वर्ज्यं वर्जयिता तथा ॥ १२.१७८.५१ ॥
மனநிறைவுடனும், விழிப்புடனும், யாகம், தானம், தவம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டவனாகவும் இருந்து, அறியத் தகுந்ததை அறிபவனாகவும், விலக்கத் தகுந்ததை விலக்குபவனாகவும் நான் ஆகவேண்டும்.
12.178.52
ततः स मुनिरुत्थाय काश्यपस्तमुवाच ह ।
अहो बतामि कुशलो बुद्धिमांश्चेति विस्मितः ॥ १२.१७८.५२ ॥
அப்போது முனிவர் காஷ்யபர் எழுந்து அவனிடம் கூறினார்: "அடடா! உண்மையில் நான் திறமையும் அறிவும் உடையவன்" என்று வியப்புற்றார்.
12.178.53
समवैक्षत तं विप्रो ज्ञानदीर्घेण चक्षुषा ।
ददर्श चैनं देवानां देवमिन्द्रं शचीपतिम् ॥ १२.१७८.५३ ॥
அந்த அந்தணர் ஞான நீண்ட கண்ணால் அவனை உற்று நோக்கினார்; தேவர்களின் தேவனும், சசியின் கணவனுமான இந்திரனை அவர் கண்டார்.
12.178.54
ततः संपूजयामास काश्यपो हरिवाहनम् ।
अनुज्ञातस्तु तेनाथ प्रविवेश स्वमालयम् ॥ १२.१७८.५४ ॥
அப்போது காஷ்யபர் ஹரிவாகனனான இந்திரனை நன்கு வழிபட்டார்; அவரது அனுமதி பெற்ற பின் தம் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தார்.