Mahābhārata · Adhyāya 12.178
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.178.1
बान्धवाः कर्म वित्तं वा प्रज्ञा वेह पितामह ।
नरस्य का प्रतिष्ठा स्यादेतत्पृष्टो वदस्व मे ॥ १२.१७८.१ ॥
Parentes, ação, riqueza ou sabedoria? Avô, qual é o fundamento do homem neste mundo? Pergunto-te; responde-me.
12.178.2
प्रज्ञा प्रतिष्ठा भूतानां प्रज्ञा लाभः परो मतः ।
प्रज्ञा निःश्रेयसी लोके प्रज्ञा स्वर्गो मतः सताम् ॥ १२.१७८.२ ॥
A sabedoria é o fundamento dos seres; a aquisição da sabedoria é tida como suprema. No mundo, só a sabedoria conduz ao bem supremo; segundo os bons, a sabedoria é o céu.
12.178.3
प्रज्ञया प्रापितार्थो हि बलिरैश्वर्यसंक्षये ।
प्रह्लादो नमुचिर्मङ्किस्तस्याः किं विद्यते परम् ॥ १२.१७८.३ ॥
Pela sabedoria, Bali alcançou seu objetivo quando perdeu o poder; assim também Prahlāda, Namuci e Maṅki. O que é mais elevado que essa sabedoria?
12.178.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रकाश्यपसंवादं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७८.४ ॥
Sobre este assunto, também se recita esta antiga história: o diálogo entre Indra e Kāśyapa. Escuta-a, Yudhiṣṭhira.
12.178.5
वैश्यः कश्चिदृषिसुतं काश्यपं संशितव्रतम् ।
रथेन पातयामास श्रीमान्दृप्तस्तपस्विनम् ॥ १२.१७८.५ ॥
Certo mercador, próspero e arrogante, derrubou com a sua carruagem o filho do sábio Kāśyapa, de votos severos, aquele asceta.
12.178.6
आर्तः स पतितः क्रुद्धस्त्यक्त्वाऽऽत्मानमथाब्रवीत् ।
मरिष्याम्यधनस्येह जीवितार्थो न विद्यते ॥ १२.१७८.६ ॥
Aflito, caído e irado, resolveu abandonar a vida e disse: "Sem riqueza, morrerei; neste mundo não há propósito para a minha vida."
12.178.7
तथा मुमूर्षमासीनमकूजन्तमचेतसम् ।
इन्द्रः सृगालरूपेण बभाषे क्षुब्धमानसम् ॥ १२.१७८.७ ॥
Assim, Indra, na forma de um chacal, falou àquele que, sentado e desejando morrer, não chorava, estava inconsciente e tinha a mente agitada.
12.178.8
मनुष्ययोनिमिच्छन्ति सर्वभूतानि सर्वशः ।
मनुष्यत्वे च विप्रत्वं सर्व एवाभिनन्दति ॥ १२.१७८.८ ॥
Todos os seres desejam de todas as formas o nascimento humano, e, sendo humanos, todos se alegram com a condição de brâmane.
12.178.9
मनुष्यो ब्राह्मणश्चासि श्रोत्रियश्चासि काश्यप ।
सुदुर्लभमवाप्यैतन्न दोषान्मर्तुमर्हसि ॥ १२.१७८.९ ॥
Você é humano, brâmane e versado nos Vedas, ó Kāśyapa. Tendo obtido algo tão raro, não deve morrer por causa de uma falta.
12.178.10
सर्वे लाभाः साभिमाना इति सत्यवती श्रुतिः ।
संतोषणीयरूपोऽसि लोभाद्यदभिमन्यसे ॥ १२.१७८.१० ॥
«Todos os ganhos vêm com orgulho», diz a Śruti verdadeira. Você tem uma forma capaz de contentamento, e, no entanto, por cobiça, se orgulha.
12.178.11
अहो सिद्धार्थता तेषां येषां सन्तीह पाणयः ।
अतीव स्पृहये तेषां येषां सन्तीह पाणयः ॥ १२.१७८.११ ॥
Ah, como são bem-sucedidos os que têm mãos! Anseio muito por aqueles que aqui têm mãos.
12.178.12
पाणिमद्भ्यः स्पृहाऽस्माकं यथा तव धनस्य वै ।
न पाणिलाभादधिको लाभः कश्चन विद्यते ॥ १२.१७८.१२ ॥
Nosso anseio pelos que têm mãos é como o seu anseio pela riqueza. Não há ganho maior do que o de uma mão.
12.178.13
अपाणित्वाद्वयं ब्रह्मन्कण्टकं नोद्धरामहे ।
जन्तूनुच्चावचानङ्गे दशतो न कषाम वा ॥ १२.१७८.१३ ॥
Ó brâmane, por não termos mãos, não podemos retirar um espinho, nem afastar ou coçar os diversos seres que mordem o corpo.
12.178.14
अथ येषां पुनः पाणी देवदत्तौ दशाङ्गुली ।
उद्धरन्ति कृमीनङ्गाद्दशतो निकषन्ति च ॥ १२.१७८.१४ ॥
Mas aqueles que têm duas mãos dadas pelos deuses, com dez dedos, retiram os vermes do corpo e esmagam os que mordem.
12.178.15
वर्षाहिमातपानां च परित्राणानि कुर्वते ।
चेलमन्नं सुखं शय्यां निवातं चोपभुञ्जते ॥ १२.१७८.१५ ॥
Protegem-se da chuva, da neve e do calor, e desfrutam de roupas, alimento, conforto, cama e um lugar abrigado do vento.
12.178.16
अधिष्ठाय च गां लोके भुञ्जते वाहयन्ति च ।
उपायैर्बहुभिश्चैव वश्यानात्मनि कुर्वते ॥ १२.१७८.१६ ॥
No mundo, montam o boi, usam-no e o conduzem, e por muitos meios trazem os subordinados sob o seu próprio controle.
12.178.17
ये खल्वजिह्वाः कृपणा अल्पप्राणा अपाणयः ।
सहन्ते तानि दुःखानि दिष्ट्या त्वं न तथा मुने ॥ १२.१७८.१७ ॥
Aqueles desgraçados que são sem língua, de pouco sopro vital e sem mãos, suportam esses sofrimentos; ó sábio, felizmente tu não és assim.
12.178.18
दिष्ट्या त्वं न शृगालो वै न कृमिर्न च मूषकः ।
न सर्पो न च मण्डूको न चान्यः पापयोनिजः ॥ १२.१७८.१८ ॥
Felizmente tu não és um chacal, nem um verme, nem um rato, nem uma serpente, nem uma rã, nem outro ser nascido de um ventre pecaminoso.
12.178.19
एतावताऽपि लाभेन तोष्टुमर्हसि काश्यप ।
किं पुनर्योसि सत्वानां सर्वेषां ब्राह्मणोत्तमः ॥ १२.१७८.१९ ॥
Mesmo com este ganho deverias contentar-te, Kāśyapa. Quanto mais tu, o melhor dos brâmanes entre todos os seres.
12.178.20
इमे मां कृमयोऽदन्ति येषामुद्धरणाय वै ।
नास्ति शक्तिरपाणित्वात्पश्यावस्थामिमां मम ॥ १२.१७८.२० ॥
Estes vermes estão a devorar-me, e não tenho força para os afastar, pois não tenho mãos. Olha para esta minha condição.
12.178.21
अकार्यमिति चैवेमं नात्मानं संत्यजाम्यहम् ।
नातः पापीयसीं योनिं पतेयमपरामिति ॥ १२.१७८.२१ ॥
Julgando que isto não deve ser feito, não abandono este eu, para não cair noutro nascimento ainda mais pecaminoso.
12.178.22
मध्ये वै पापयोनीनां सृगालीयामहं गतः ।
पापीयस्यो बहुतरा इतोऽन्याः पापयोनयः ॥ १२.१७८.२२ ॥
Entre os nascimentos pecaminosos caí no de um chacal. Há muitos outros nascimentos pecaminosos, ainda piores que estes.
12.178.23
जात्यैवैके सुखितराः सन्त्यन्ये भृशदुःखिताः ।
नैकान्तं सुखमेवेह क्वचित्पश्यामि कस्यचित् ॥ १२.१७८.२३ ॥
Alguns são mais felizes por nascimento, outros muito infelizes. Aqui nunca vi ninguém em plena felicidade.
12.178.24
मनुष्या ह्याढ्यतां प्राप्य राज्यमिच्छन्त्यनन्तरम् ।
राज्याद्देवत्वमिच्छन्ति देवत्वादिन्द्रतामपि ॥ १२.१७८.२४ ॥
Os homens, tendo alcançado a riqueza, desejam em seguida a realeza; da realeza desejam a condição divina, e da condição divina até o estado de Indra.
12.178.25
भवेस्त्वं यद्यपि त्वाढ्यो न राजा न च दैवतम् ।
देवत्वं प्राप्य चेन्द्रत्वं नैव तुष्येस्तथा सति ॥ १२.१७८.२५ ॥
Mesmo que fosses rico, nem rei nem deus, ainda que alcançasses a divindade e a dignidade de Indra, não te contentarias.
12.178.26
न तृप्तिः प्रियलाभेऽस्ति तृष्णा नाद्भिः प्रशाम्यति ।
संप्रज्वलति सा भूयः समिद्भिरिव पावकः ॥ १२.१७८.२६ ॥
Não há saciedade em obter o que é querido; a sede não se apaga com água. Ela arde de novo, como o fogo com lenha.
12.178.27
अस्त्येव त्वयि शोकोऽपि हर्षश्चापि तथा त्वयि ।
सुखदुःखे तथा चोभे तत्र का परिदेवना ॥ १२.१७८.२७ ॥
Em ti existe certamente a dor e também a alegria. Prazer e sofrimento estão ambos em ti; então, que lamento há?
12.178.28
परिच्छिद्यैव कामानां सर्वेषां चैव कर्मणाम् ।
मूलं बुद्धीन्द्रियग्रामं शकुन्तानिव पञ्जरे ॥ १२.१७८.२८ ॥
A raiz de todos os desejos e de todas as ações é o conjunto do intelecto e dos sentidos. Corta-os por completo, como se libertam pássaros de uma gaiola.
12.178.29
न द्वितीयस्य शिरसश्छेदनं विद्यते क्वचित् ।
न च पाणेस्तृतीयस्य यन्नास्ति न ततो भयम् ॥ १२.१७८.२९ ॥
Em lugar nenhum se corta uma segunda cabeça, nem uma terceira mão; e do que não existe não há temor.
12.178.30
न खल्वप्यरसज्ञस्य कामः क्वचन जायते ।
संस्पर्शाद्दर्शनाद्वापि श्रवणाद्वापि जायते ॥ १२.१७८.३० ॥
Certamente, naquele que não conhece o sabor, o desejo não surge em lugar nenhum; surge pelo tato, pela visão, ou também pela audição.
12.178.31
न त्वं स्मरसि वारुण्या लट्वाकानां च पक्षिणाम् ।
ताभ्यां चाभ्यधिको भक्ष्यो न कश्चिद्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१७८.३१ ॥
Não te lembras do vāruṇī e das aves laṭvāka? Em lugar algum existe alimento superior a estes dois.
12.178.32
यानि चान्यानि भूतेषु भक्ष्यभोज्यानि काश्यप ।
येषामभुक्तपूर्वाणि तेषामस्मृतिरेव ते ॥ १२.१७८.३२ ॥
Ó Kāśyapa, das outras coisas comestíveis e bebíveis entre os seres, que nunca comeste antes, delas nem sequer tens memória.
12.178.33
अप्राशनमसंस्पर्शमसंदर्शनमेव च ।
पुरुषस्यैष नियमो मन्ये श्रेयो न संशयः ॥ १२.१७८.३३ ॥
Não comer, não tocar e não ver: esta, a meu ver, é a regra para o homem; é melhor, não há dúvida.
12.178.34
पाणिमन्तो बलवन्तो धनवन्तो न संशयः ।
मनुष्या मानुषैरेव दासत्वमुपपादिताः ॥ १२.१७८.३४ ॥
Homens que têm mãos, que são fortes e ricos — não há dúvida — foram reduzidos à escravidão pelos próprios homens.
12.178.35
वधबन्धपरिक्लेशैः क्लिश्यन्ते च पुनः पुनः ।
ते खल्वपि रमन्ते च मोदन्ते च हसन्ति च ॥ १२.१७८.३५ ॥
Pela morte, pelas amarras e pelos sofrimentos são atormentados repetidamente; contudo, eles mesmos se deleitam, se regozijam e até riem.
12.178.36
अपरे बाहुबलिनः कृतविद्या मनस्विनः ।
जुगुप्सितां च कृपणां पापवृत्तिमुपासते ॥ १२.१७८.३६ ॥
Outros, de braços fortes, instruídos e de espírito elevado, praticam uma conduta desprezível, miserável e pecaminosa.
12.178.37
उत्सहन्ते च ते वृत्तिमन्यामप्युपसेवितुम् ।
स्वकर्मणा तु नियतं भवितव्यं तु तत्तथा ॥ १२.१७८.३७ ॥
Eles são capazes até de adotar outro meio de vida; mas o dever próprio deve ser certamente o fixado, e assim deve ser.
12.178.38
न पुल्कसो न चण्डाल आत्मानं त्यक्तुमिच्छति ।
तया तुष्टः स्वया योन्या मायां पश्यस्व यादृशीम् ॥ १२.१७८.३८ ॥
Nem o pulkasa nem o caṇḍāla deseja abandonar a si mesmo; contente com o teu próprio nascimento, vê que ilusão é esta.
12.178.39
दृष्ट्वा कुणीन्पक्षहतान्मनुष्यानामयाविनः ।
सुसंपूर्णः स्वया योन्या लब्धलाभोसि काश्यप ॥ १२.१७८.३९ ॥
Tendo visto homens com membros aleijados e lados paralisados, e homens livres de doença, ó Kāśyapa, tu és plenamente completo no teu próprio nascimento e obtiveste o teu ganho.
12.178.40
यदि ब्राह्मणदेहस्ते निरातङ्को निरामयः ।
अङ्गानि च समग्राणि न च लोकेषु धिक्कृतः ॥ १२.१७८.४० ॥
Se o teu corpo de brâmane é livre de temor e de doença, se os teus membros são completos e não és desprezado entre os homens,
12.178.41
न केनचित्प्रवादेन सत्येनैवापहारिणा ।
धर्मायोत्तिष्ठ विप्रर्षे नात्मानं त्यक्तुमर्हसि ॥ १२.१७८.४१ ॥
Não por qualquer pretexto, mas somente pela verdade que afasta o pecado, levanta-te, ó sábio brâmane, pelo dharma; não convém que te abandones.
12.178.42
यदि ब्रह्मञ्शृणोष्येतच्छ्रद्दधासि च मे वचः ।
वेदोक्तस्यैव धर्मस्य फलं मुख्यमवाप्स्यसि ॥ १२.१७८.४२ ॥
Se ouves isto, ó brâmane, e tens fé nas minhas palavras, obterás o fruto principal do dharma exposto nos Vedas.
12.178.43
स्वाध्यायमग्निसंस्कारमप्रमत्तोऽनुपालय ।
सत्यं दमं च दानं च स्पर्धिष्ठा मा च केनचित् ॥ १२.१७८.४३ ॥
Mantém com cuidado constante o estudo dos Vedas e os ritos do fogo sagrado. Cultiva a verdade, o domínio de si e a doação, e não rivalizes com ninguém.
12.178.44
ये केचन स्वध्ययनाः प्राप्ता यजनयाजनम् ।
कथं ते चानुशोचेयुर्ध्यायेयुर्वाऽप्यशोभनम् ॥ १२.१७८.४४ ॥
Como lamentariam aqueles que, dedicados ao estudo védico, alcançaram o fruto de sacrificar e de oficiar sacrifícios, ou meditariam sobre o inauspicioso?
12.178.45
इच्छन्तस्ते विहाराय सुखं महदवाप्नुयुः ।
येऽनुजाताः सुनक्षत्रे सुतिथौ सुमुहूर्तके।
यज्ञदानप्रजेहायां यतन्ते शक्तिपूर्वकम् ॥ १२.१७८.४५ ॥
Aqueles nascidos sob uma constelação favorável, em um dia lunar favorável e em um momento propício, que se esforçam com todas as forças pelo sacrifício, pela doação e pela descendência, desejando o prazer, alcançarão grande felicidade.
12.178.46
नक्षत्रेष्वासुरेष्वन्ये दुस्तिथौ दुर्मुहूर्तजाः ।
सम्पतन्त्यासुरीं योनिं यज्ञप्रसववर्जिताः ॥ १२.१७८.४६ ॥
Outros, nascidos sob as constelações demoníacas, em um dia lunar nefasto e em um momento de mau agouro, privados do fruto do sacrifício, caem em um nascimento demoníaco.
12.178.47
अहमासं पण्डितको हैतुको वेदनिन्दकः ।
आन्वीक्षिकीं तर्कविद्यामनुरक्तो निरर्थिकाम् ॥ १२.१७८.४७ ॥
Fui um pseudo-sábio, um sofista e um difamador dos Vedas, apegado à vã ciência da investigação e à arte do raciocínio.
12.178.48
हेतुवादान्प्रवदिता वक्ता संसत्सु हेतुमत् ।
आक्रोष्टा चातिवक्ता च ब्रह्मवाक्येषु च द्विजान् ॥ १२.१७८.४८ ॥
Nas assembleias eu era um orador que apresentava argumentos racionais, um insultador dos duas vezes nascidos quanto às palavras dos brâmanes, e um falador excessivo.
12.178.49
नास्तिकः सर्वशङ्की च मूर्खः पण्डितमानिकः ।
तस्येयं फलनिर्वृत्तिः सृगालत्वं मम द्विज ॥ १२.१७८.४९ ॥
Para o descrente, o que duvida de tudo, o tolo que se julga sábio, este é o fruto: que eu tenha se tornado chacal, ó dvija.
12.178.50
अपि जातु तथा तत्स्यादहोरात्रशतैरपि ।
यदहं मानुषीं योनिं सृगालः प्राप्नुयां पुनः ॥ १२.१७८.५० ॥
Poderia ocorrer, mesmo após centenas de dias e noites, que eu, sendo chacal, volte a obter um nascimento humano?
12.178.51
संतुष्टश्चाप्रमत्तश्च यज्ञदानतपोरतः ।
ज्ञेयं ज्ञाता भवेयं वै वर्ज्यं वर्जयिता तथा ॥ १२.१७८.५१ ॥
Contente, vigilante e devotado ao sacrifício, à doação e à austeridade, eu deveria tornar-me aquele que conhece o que deve ser conhecido e que evita o que deve ser evitado.
12.178.52
ततः स मुनिरुत्थाय काश्यपस्तमुवाच ह ।
अहो बतामि कुशलो बुद्धिमांश्चेति विस्मितः ॥ १२.१७८.५२ ॥
Então aquele sábio Kāśyapa levantou-se e lhe disse, espantado: "Ah! Verdadeiramente sou hábil e sábio."
12.178.53
समवैक्षत तं विप्रो ज्ञानदीर्घेण चक्षुषा ।
ददर्श चैनं देवानां देवमिन्द्रं शचीपतिम् ॥ १२.१७८.५३ ॥
O brâmane olhou para ele com o olho longo do conhecimento e viu: Indra, deus dos deuses, senhor de Śacī.
12.178.54
ततः संपूजयामास काश्यपो हरिवाहनम् ।
अनुज्ञातस्तु तेनाथ प्रविवेश स्वमालयम् ॥ १२.१७८.५४ ॥
Então Kāśyapa honrou muito Indra, o condutor dos corcéis fulvos; e, tendo sido dispensado por ele, entrou em sua própria morada.