Mahābhārata · Adhyāya 12.180
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.180.1
कुतः सृष्टमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च किमभ्येति तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१८०.१ ॥
Woher wurde diese ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, erschaffen? Und wohin geht sie bei der Auflösung? Sag mir das, Großvater.
12.180.2
ससागरः सगगनः सशैलः सबलाहकः ।
सभूमिः साग्निपवनो लोकोऽयं केन निर्मितः ॥ १२.१८०.२ ॥
Von wem wurde diese Welt geschaffen, mit ihren Meeren, dem Himmel, Bergen, Wolken, der Erde, dem Feuer und dem Wind?
12.180.3
कथं सृष्टानि भूतानि कथं वर्णविभक्तयः ।
शोचाशौचं कथं तेषां धर्माधर्मावथो कथम् ॥ १२.१८०.३ ॥
Wie wurden die Wesen erschaffen? Wie entstanden die Einteilungen der Varṇas? Wie kamen Reinheit und Unreinheit, Dharma und Adharma unter sie?
12.180.4
कीदृशो जीवतां जीवः क्व वा गच्छन्ति ये मृताः ।
अस्माल्लोकादमुं लोकं सर्वं शंसतु नो भवान् ॥ १२.१८०.४ ॥
Wie beschaffen ist die Seele der Lebenden? Und wohin gehen die Toten? Von dieser Welt bis zu jener, möget Ihr uns alles erklären.
12.180.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भृगुणाऽभिहितं श्रेष्ठं भरद्वाजाय पृच्छते ॥ १२.१८०.५ ॥
Zu diesem Thema erzählt man auch diese alte Itihāsa, die vortreffliche Erzählung, die Bhṛgu dem fragenden Bharadvāja überlieferte.
12.180.6
कैलासशिखरे दृष्ट्वा दीप्यमानमिवौजसा ।
भृगुं महर्षिमासीनं भरद्वाजोऽन्वपृच्छत ॥ १२.१८०.६ ॥
Als Bharadvāja den großen Seher Bhṛgu auf dem Gipfel des Kailāsa sitzen sah, leuchtend wie von Glanz entflammt, befragte er ihn.
12.180.7
ससागरः सगगनः शशैलः सवलाहकः ।
सभूमिः साग्निपवनो लोकोऽयं केन निर्मितः ॥ १२.१८०.७ ॥
Wer hat diese Welt geschaffen, mit ihren Ozeanen, dem Himmel, Bergen, Wolken, der Erde, dem Feuer und dem Wind?
12.180.8
कथं सृष्टानि भूतानि कथं वर्णविभक्तयः ।
शौचाशौचं कथं तेषां धर्माधर्मावथो कथम्। ॥ १२.१८०.८ ॥
Wie wurden die Wesen geschaffen, wie entstanden die Einteilungen der Stände, wie verhalten sich ihre Reinheit und Unreinheit, und wie ihr Dharma und Adharma?
12.180.9
कीदृशो जीवतां जीवः क्व वा गच्छन्ति ये मृताः ।
परलोकमिमं चापि सर्वं शंसितृमर्हसि ॥ १२.१८०.९ ॥
Wie beschaffen ist der Atman der Lebenden? Wohin gehen die Verstorbenen? Ihr solltet dies alles darlegen, auch diese andere Welt.
12.180.10
एवं स भगवान्पृष्टो भरद्वाजेन संशयम् ।
ब्रह्मर्पिर्ब्रह्मसंकाशः सर्वं तस्मै ततोऽब्रवीत् ॥ १२.१८०.१० ॥
So von Bharadvāja nach seinem Zweifel befragt, legte ihm jener ehrwürdige Brahmarṣi, Brahmā gleich, alles dar.
12.180.11
नारायणो जगन्मूर्तिरन्तरात्मा सनातनः ।
कूटस्थोऽक्षर अव्यक्तो निर्लेपो व्यापकः प्रभुः ॥ १२.१८०.११ ॥
Nārāyaṇa, dessen Gestalt das Weltall ist, das innere Selbst, der Ewige, unbewegt auf dem Gipfel, unvergänglich, unoffenbar, unbefleckt, allgegenwärtig, der Herr.
12.180.12
प्रकृतेः परतो नित्यमिन्द्रियैरप्यगोतरः ।
स सिसृक्षुः सहस्रांशादसृजत्पुरुषं प्रभुः ॥ १२.१८०.१२ ॥
Jenseits der Natur und stets den Sinnen unzugänglich, ließ der Herr, im Wunsch zu schaffen, den Puruṣa aus dem Tausendstrahligen hervorgehen.
12.180.13
मानसो नाम यः पूर्वो विश्रुतो वै महर्षिभिः ।
अनादिनिधनो देवस्तथाऽभेद्योऽदजरामरः ॥ १२.१८०.१३ ॥
Der Gott, der einst unter den großen Sehern unter dem Namen Mānasa berühmt war, ist ohne Anfang und Ende, unzerstörbar, ungeboren und unsterblich.
12.180.14
अव्यक्त इति विख्यातः शाश्वतोऽथाक्षयोऽव्ययः ।
यतः सृष्टानि भूतानि तिष्ठन्ति च म्रियन्ति च ॥ १२.१८०.१४ ॥
Bekannt als das Unmanifestierte, ist er ewig, unvergänglich und unveränderlich; aus ihm entstehen die geschaffenen Wesen, bestehen und sterben auch.
12.180.15
सोऽसृजत्प्रथमं देवो महान्तं नाम नामतः ।
महान्ससर्जाहंकारं स चापि भगवानथ।
आकाशमिति विख्यातं सर्वभूतधरः प्रभुः ॥ १२.१८०.१५ ॥
Jener Gott schuf zuerst das Prinzip namens Mahat; Mahat, der Erhabene, schuf wiederum Ahaṃkāra. Dann schuf der Herr, der alle Wesen trägt, das als Ākāśa, Raum, bekannte Element.
12.180.16
आकाशादभवद्वारि सलिलादग्निमारुतौ ।
अग्निमारुतसंयोगात्ततः समभवन्मही ॥ १२.१८०.१६ ॥
Aus dem Raum entstand das Wasser, aus dem Wasser Feuer und Wind. Aus der Vereinigung von Feuer und Wind entstand dann die Erde.
12.180.17
ततस्ते गेमयं दिव्यं पद्मं सृष्टं स्वयंभुवा ।
तस्मात्पद्मात्समभवद्ब्रह्मा वेदमयो निधिः ॥ १२.१८०.१७ ॥
Dann erschuf der Selbstentstandene für ihn einen göttlichen goldenen Lotos; aus diesem Lotos entstand Brahmā, der aus den Veden bestehende Schatz.
12.180.18
अहंकार इति ख्यातः सर्वभूतात्मभूतकृत् ।
ब्रह्मा वै स महातेजा य एते पञ्चधातवः ॥ १२.१८०.१८ ॥
Der als Ahaṃkāra bekannt ist, der das Selbstwesen aller Wesen hervorbringt — eben dieser Brahmā von großem Glanz ist diese fünffachen Elemente.
12.180.19
शैलास्तस्यास्थिसंज्ञास्तु मेदो मांसं च मेदिनी ।
समुद्रास्तस्य रुधिरमाकाशमुदरं तथा ॥ १२.१८०.१९ ॥
Die Berge heißen seine Knochen, und die Erde sein Fett und Fleisch. Die Meere sind sein Blut, und der Himmel sein Bauch.
12.180.20
पवनश्चैव निःश्वासस्तेजोऽग्निर्निम्नगाः सिराः ।
दिवाकरश्च सोमश्च नयने तस्य विश्रुते ॥ १२.१८०.२० ॥
Der Wind ist sein Atem, das Feuer sein Glanz, und die Flüsse seine Adern. Sonne und Mond sind seine berühmten Augen.
12.180.21
नभश्चोर्ध्वं शिरस्तस्य क्षितिः पादौ भुजौ दिशः ।
दुर्विज्ञेयो ह्यनन्तात्मा सिद्धैरपि न संशयः ॥ १२.१८०.२१ ॥
Der Himmel oben ist sein Haupt, die Erde seine Füße und die Himmelsrichtungen seine Arme. Dieses endlose Selbst ist schwer zu erkennen, selbst für die Vollendeten; daran besteht kein Zweifel.
12.180.22
स एष भगवान्विष्णुरनन्त इति विश्रुतः ।
सर्वभूतात्मभूतस्थो दुर्विज्ञेयोऽकृतात्माभः ॥ १२.१८०.२२ ॥
Dieser erhabene Viṣṇu ist als der Endlose berühmt und weilt als das Selbst aller Wesen. Für jene, deren Selbst nicht geläutert ist, ist er schwer zu erkennen.
12.180.23
अहंकारस्य यः स्रष्टा सर्वभूतोद्भवाय वै ।
यतः समभवद्विश्वं पृष्टोऽहं यदिह त्वया ॥ १२.१८०.२३ ॥
Ich will dir von dem sagen, der der Schöpfer des Ich-Prinzips ist, der für das Entstehen aller Wesen da ist, aus dem dieses Weltall hervorging, nach dem du mich hier gefragt hast.
12.180.24
गगनस्य दिशां चैव भूतलस्यानिलस्य च ।
कान्यत्र परिमाणानि संशयं छिन्धि मेऽर्थितः ॥ १२.१८०.२४ ॥
Welche Maße haben der Himmel, die Himmelsrichtungen, die Erde und der Wind? Ich bitte dich, zerstreue meinen Zweifel.
12.180.25
अनन्तमेतदाकाशं सिद्धचारणसेवितम् ।
रम्यं नानाश्रयाकीर्णं यस्यान्तो नाधिगम्यते ॥ १२.१८०.२५ ॥
Dieser Himmel ist grenzenlos, von Siddhas und Cāraṇas besucht, lieblich, voller vielfältiger Wohnstätten; sein Ende ist nicht zu finden.
12.180.26
ऊर्ध्वं गतेरधस्तात्तु चन्द्रादित्यौ न दृश्यतः ।
तत्र देवाः स्वयं दीप्ताः सूर्यभासोऽग्निवर्चसः ॥ १२.१८०.२६ ॥
Unterhalb jener aufsteigenden Bahn sind Mond und Sonne nicht zu sehen. Dort leuchten die Götter aus sich selbst, mit dem Glanz der Sonne und dem Schimmer des Feuers.
12.180.27
ते चाप्यन्तं न पश्यन्ति नभसः प्रथितौजसः ।
दुर्गमत्वादनन्तत्वादिति वै विद्धि मानद ॥ १२.१८०.२७ ॥
Selbst jene von berühmter Kraft sehen das Ende des Himmels nicht. Wisse dies, o Ehrengeber: Er ist unzugänglich und endlos.
12.180.28
उपर्युपरि तैर्देवैः प्रज्वलद्भिः स्वयंप्रभैः ।
निरुद्धमेतदाकाशमप्रमेयं सुरैरपि ॥ १२.१८०.२८ ॥
Dieser Himmel ist, Schicht um Schicht, von jenen flammenden Göttern umschlossen, die aus sich selbst leuchten; er ist selbst für die Götter unermesslich.
12.180.29
पृथिव्यन्ते समुद्रास्तु समुद्रान्ते तमः स्मृतम् ।
तप्नसोऽन्ते जलं प्राहुर्जलस्यान्तेऽग्निरेव च ॥ १२.१८०.२९ ॥
Am Ende der Erde liegen die Ozeane; am Ende der Ozeane gilt die Finsternis als erinnert. Am Ende der Hitze, so sagt man, ist das Wasser, und am Ende des Wassers das Feuer.
12.180.30
रसातलान्ते सलिलं जलान्ते पन्नगाधिपाः ।
तदन्ते पुनराकाशमाकाशान्ते पुनर्जलम् ॥ १२.१८०.३० ॥
Am Ende der Unterwelt ist das Wasser; am Ende der Wasser die Herren der Schlangen. An dessen Ende wiederum der Himmel, und am Ende des Himmels wiederum das Wasser.
12.180.31
एवमन्तं हि नभसः प्रमाणं सलिलस्य च ।
अग्निमारुतयोश्चैव दुर्ज्ञेयं दैवतैरपि ॥ १२.१८०.३१ ॥
So sind das Ende des Himmels und das Maß der Wasser sowie das von Feuer und Wind selbst für die Götter schwer zu erkennen.
12.180.32
अग्निमारुततोयानां वर्णाः क्षितितलस्य च ।
आकाशसदृशा ह्येते भिद्यन्तेऽतत्वदर्शनात् ॥ १२.१८०.३२ ॥
Die Erscheinungen von Feuer, Wind und Wasser sowie der Erdoberfläche gleichen dem Himmel; sie erscheinen verschieden, weil man ihr wahres Wesen nicht sieht.
12.180.33
पठन्ति चैव मुनयः शास्त्रेषु विविधेषु च ।
त्रैलोक्यसागरे चैव प्रमाणं विहितं यथा ॥ १२.१८०.३३ ॥
Die Weisen lehren dies in verschiedenen Schriften, und das Maß des Ozeans der drei Welten wird so angegeben, wie es vorgeschrieben ist.
12.180.34
अदृश्यत्वादगम्यत्वात्कः प्रमाणमुदाहरेत् ।
सिद्धानां देवतानां च यदा परिमिता गतिः।
तदा गौणमनन्तस्य नामानन्तेति विश्रुतम् ॥ १२.१८०.३४ ॥
Da er unsichtbar und unerreichbar ist, wer könnte sein Maß angeben? Wenn selbst der Lauf der Vollendeten und der Götter begrenzt ist, ist der Name des Unendlichen nur im übertragenen Sinn als »Ananta« bekannt.
12.180.35
नामधेयानुरूपस्य मानसस्य महात्मनः ।
यदा तु र्दिव्यं यद्रूपं ह्रसते वर्धते पुनः।
कोऽन्यस्तद्वेदितुं शक्तो योपि स्यात्तद्विधोऽपरः ॥ १२.१८०.३५ ॥
Wenn die göttliche Gestalt jener großen Seele, aus dem Geist geboren und ihrem Namen entsprechend, abnimmt und wieder wächst, wer sonst vermag sie zu erkennen, auch wenn er ihr gleich wäre?
12.180.36
ततः पुष्करतः सृष्टः सर्वज्ञो मूर्तिमान्प्रभुः ।
ब्रह्मा धर्ममयः पूर्वः प्रजापतिरनुत्तमः ॥ १२.१८०.३६ ॥
Dann wurde aus dem Lotos Brahmā geschaffen, der allwissende, verkörperte Herr, aus Dharma gemacht, der erste, unübertroffene Herr der Geschöpfe.
12.180.37
पुष्कराद्यदि संभूतो ज्येष्ठं भवति पुष्करम् ।
ब्रह्माणं पूर्वजं चाह भवान्संदेह एव मे ॥ १२.१८०.३७ ॥
Wenn er aus dem Lotos entstand, ist der Lotos der Ältere; doch du sagst, Brahmā sei der Erstgeborene, und daran zweifle ich.
12.180.38
मानसस्येह या मूर्तिर्ब्रह्मत्वं समुपागता ।
तस्यासनविधानार्थं पृथिवी पद्ममुच्यते ॥ १२.१८०.३८ ॥
Die Gestalt Mānasas, die hier den Zustand Brahmās erlangte — für die Bereitung seines Sitzes wird die Erde Lotos genannt.
12.180.39
कर्णिकां तस्य पद्मस्य मेरुर्गगमुच्छ्रितः ।
तस्य मध्ये स्थितो लोकान्सृजते जगतः प्रभुः।
मानसांश्च तथा देवान्भूतानि विविधानि च ॥ १२.१८०.३९ ॥
Der Fruchtboden jenes Lotos ist der Meru, emporragend bis zum Himmel. Mitten darin stehend erschafft der Herr die Welten, die Geistgeborenen, die Götter und die vielfältigen Wesen.