Mahābhārata · Adhyāya 12.180
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.180.1
कुतः सृष्टमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च किमभ्येति तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१८०.१ ॥
De onde foi criado todo este mundo, o imóvel e o móvel? E na dissolução, para onde ele vai? Diga-me isso, avô.
12.180.2
ससागरः सगगनः सशैलः सबलाहकः ।
सभूमिः साग्निपवनो लोकोऽयं केन निर्मितः ॥ १२.१८०.२ ॥
Por quem foi feito este mundo, com seus oceanos, céu, montanhas, nuvens, terra, fogo e vento?
12.180.3
कथं सृष्टानि भूतानि कथं वर्णविभक्तयः ।
शोचाशौचं कथं तेषां धर्माधर्मावथो कथम् ॥ १२.१८०.३ ॥
Como foram criados os seres? Como surgiram as divisões dos varṇas? Como surgiram entre eles a pureza e a impureza, o dharma e o adharma?
12.180.4
कीदृशो जीवतां जीवः क्व वा गच्छन्ति ये मृताः ।
अस्माल्लोकादमुं लोकं सर्वं शंसतु नो भवान् ॥ १२.१८०.४ ॥
Como é a alma dos que vivem? E para onde vão os que morreram? Desta vida até a outra, que o senhor nos explique tudo.
12.180.5
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भृगुणाऽभिहितं श्रेष्ठं भरद्वाजाय पृच्छते ॥ १२.१८०.५ ॥
Sobre este assunto também narram este antigo itihāsa, o excelente relato que Bhṛgu contou a Bharadvāja, que perguntava.
12.180.6
कैलासशिखरे दृष्ट्वा दीप्यमानमिवौजसा ।
भृगुं महर्षिमासीनं भरद्वाजोऽन्वपृच्छत ॥ १२.१८०.६ ॥
Ao ver o grande vidente Bhṛgu sentado no cume do Kailāsa, resplandecendo como que em chamas de luz, Bharadvāja o interrogou.
12.180.7
ससागरः सगगनः शशैलः सवलाहकः ।
सभूमिः साग्निपवनो लोकोऽयं केन निर्मितः ॥ १२.१८०.७ ॥
Quem criou este mundo, com seus oceanos, céu, montanhas, nuvens, terra, fogo e vento?
12.180.8
कथं सृष्टानि भूतानि कथं वर्णविभक्तयः ।
शौचाशौचं कथं तेषां धर्माधर्मावथो कथम्। ॥ १२.१८०.८ ॥
Como foram criados os seres, como surgiram as divisões das castas, como são sua pureza e impureza, e como são seu dharma e adharma?
12.180.9
कीदृशो जीवतां जीवः क्व वा गच्छन्ति ये मृताः ।
परलोकमिमं चापि सर्वं शंसितृमर्हसि ॥ १२.१८०.९ ॥
Como é a alma dos que vivem? Para onde vão os que morreram? Deveis explicar tudo isso, inclusive sobre este outro mundo.
12.180.10
एवं स भगवान्पृष्टो भरद्वाजेन संशयम् ।
ब्रह्मर्पिर्ब्रह्मसंकाशः सर्वं तस्मै ततोऽब्रवीत् ॥ १२.१८०.१० ॥
Assim interrogado por Bharadvāja sobre sua dúvida, aquele venerável brahmarṣi, igual a Brahmā, então lhe disse tudo.
12.180.11
नारायणो जगन्मूर्तिरन्तरात्मा सनातनः ।
कूटस्थोऽक्षर अव्यक्तो निर्लेपो व्यापकः प्रभुः ॥ १२.१८०.११ ॥
Nārāyaṇa, cuja forma é o universo, o eu interior, o eterno, imóvel no cume, imperecível, não manifesto, sem mácula, onipresente, o senhor.
12.180.12
प्रकृतेः परतो नित्यमिन्द्रियैरप्यगोतरः ।
स सिसृक्षुः सहस्रांशादसृजत्पुरुषं प्रभुः ॥ १२.१८०.१२ ॥
Além da natureza e sempre fora do alcance dos sentidos, o senhor, desejando criar, fez surgir o Puruṣa do de mil raios.
12.180.13
मानसो नाम यः पूर्वो विश्रुतो वै महर्षिभिः ।
अनादिनिधनो देवस्तथाऽभेद्योऽदजरामरः ॥ १२.१८०.१३ ॥
O deus que outrora foi renomado entre os grandes videntes pelo nome de Mānasa é sem começo nem fim, indestrutível, não nascido e imortal.
12.180.14
अव्यक्त इति विख्यातः शाश्वतोऽथाक्षयोऽव्ययः ।
यतः सृष्टानि भूतानि तिष्ठन्ति च म्रियन्ति च ॥ १२.१८०.१४ ॥
Conhecido como o Não-manifesto, é eterno, imperecível e imutável; dele os seres criados subsistem e também morrem.
12.180.15
सोऽसृजत्प्रथमं देवो महान्तं नाम नामतः ।
महान्ससर्जाहंकारं स चापि भगवानथ।
आकाशमिति विख्यातं सर्वभूतधरः प्रभुः ॥ १२.१८०.१५ ॥
Aquele deus criou primeiro o princípio chamado Mahat; Mahat, o bem-aventurado, por sua vez criou o Ahaṃkāra. Então o senhor que sustenta todos os seres criou o que é conhecido como Ākāśa, o espaço.
12.180.16
आकाशादभवद्वारि सलिलादग्निमारुतौ ।
अग्निमारुतसंयोगात्ततः समभवन्मही ॥ १२.१८०.१६ ॥
Do espaço surgiu a água; da água, o fogo e o vento. Da união do fogo e do vento surgiu então a terra.
12.180.17
ततस्ते गेमयं दिव्यं पद्मं सृष्टं स्वयंभुवा ।
तस्मात्पद्मात्समभवद्ब्रह्मा वेदमयो निधिः ॥ १२.१८०.१७ ॥
Então o Auto-existente criou para ele um lótus divino de ouro; daquele lótus surgiu Brahmā, o tesouro feito dos Vedas.
12.180.18
अहंकार इति ख्यातः सर्वभूतात्मभूतकृत् ।
ब्रह्मा वै स महातेजा य एते पञ्चधातवः ॥ १२.१८०.१८ ॥
Aquele conhecido como Ahaṃkāra, criador da natureza interior de todos os seres — esse mesmo Brahmā de grande esplendor é estes cinco elementos.
12.180.19
शैलास्तस्यास्थिसंज्ञास्तु मेदो मांसं च मेदिनी ।
समुद्रास्तस्य रुधिरमाकाशमुदरं तथा ॥ १२.१८०.१९ ॥
As montanhas são chamadas seus ossos, e a terra sua gordura e carne. Os oceanos são o seu sangue, e o céu o seu ventre.
12.180.20
पवनश्चैव निःश्वासस्तेजोऽग्निर्निम्नगाः सिराः ।
दिवाकरश्च सोमश्च नयने तस्य विश्रुते ॥ १२.१८०.२० ॥
O vento é o seu sopro, o fogo o seu esplendor, e os rios as suas veias. O sol e a lua são os seus olhos célebres.
12.180.21
नभश्चोर्ध्वं शिरस्तस्य क्षितिः पादौ भुजौ दिशः ।
दुर्विज्ञेयो ह्यनन्तात्मा सिद्धैरपि न संशयः ॥ १२.१८०.२१ ॥
O céu acima é a sua cabeça, a terra os seus pés e as direções os seus braços. Esse eu infinito é difícil de conhecer, mesmo para os perfeitos; não há dúvida.
12.180.22
स एष भगवान्विष्णुरनन्त इति विश्रुतः ।
सर्वभूतात्मभूतस्थो दुर्विज्ञेयोऽकृतात्माभः ॥ १२.१८०.२२ ॥
Este bem-aventurado Viṣṇu é renomado como o Infinito, habitando como o eu de todos os seres. É difícil de conhecer para aqueles cujo eu não está purificado.
12.180.23
अहंकारस्य यः स्रष्टा सर्वभूतोद्भवाय वै ।
यतः समभवद्विश्वं पृष्टोऽहं यदिह त्वया ॥ १२.१८०.२३ ॥
Falar-te-ei sobre aquele que é o criador do princípio do ego, que existe para o surgimento de todos os seres, do qual surgiu este universo, sobre quem me perguntaste aqui.
12.180.24
गगनस्य दिशां चैव भूतलस्यानिलस्य च ।
कान्यत्र परिमाणानि संशयं छिन्धि मेऽर्थितः ॥ १२.१८०.२४ ॥
Quais são as medidas do céu, das direções, da terra e do vento? Peço-te, dissipa a minha dúvida.
12.180.25
अनन्तमेतदाकाशं सिद्धचारणसेवितम् ।
रम्यं नानाश्रयाकीर्णं यस्यान्तो नाधिगम्यते ॥ १२.१८०.२५ ॥
Este céu é ilimitado, frequentado por siddhas e cāraṇas, deleitoso, cheio de muitas moradas; seu fim não é encontrado.
12.180.26
ऊर्ध्वं गतेरधस्तात्तु चन्द्रादित्यौ न दृश्यतः ।
तत्र देवाः स्वयं दीप्ताः सूर्यभासोऽग्निवर्चसः ॥ १२.१८०.२६ ॥
Abaixo desse curso ascendente não se veem a lua e o sol. Ali os deuses brilham por si mesmos, com o brilho do sol e o esplendor do fogo.
12.180.27
ते चाप्यन्तं न पश्यन्ति नभसः प्रथितौजसः ।
दुर्गमत्वादनन्तत्वादिति वै विद्धि मानद ॥ १२.१८०.२७ ॥
Nem mesmo os de poder célebre veem o fim do céu. Saiba isto, ó doador de honra: ele é inacessível e sem fim.
12.180.28
उपर्युपरि तैर्देवैः प्रज्वलद्भिः स्वयंप्रभैः ।
निरुद्धमेतदाकाशमप्रमेयं सुरैरपि ॥ १२.१८०.२८ ॥
Este céu está cercado, camada sobre camada, por aqueles deuses flamejantes que brilham por si mesmos; é incomensurável até para os deuses.
12.180.29
पृथिव्यन्ते समुद्रास्तु समुद्रान्ते तमः स्मृतम् ।
तप्नसोऽन्ते जलं प्राहुर्जलस्यान्तेऽग्निरेव च ॥ १२.१८०.२९ ॥
No fim da terra estão os oceanos; no fim dos oceanos, lembra-se a escuridão. No fim do calor dizem haver água, e no fim da água, o fogo.
12.180.30
रसातलान्ते सलिलं जलान्ते पन्नगाधिपाः ।
तदन्ते पुनराकाशमाकाशान्ते पुनर्जलम् ॥ १२.१८०.३० ॥
No fim do submundo está a água; no fim das águas, os senhores das serpentes. No seu fim, de novo o céu, e no fim do céu, de novo a água.
12.180.31
एवमन्तं हि नभसः प्रमाणं सलिलस्य च ।
अग्निमारुतयोश्चैव दुर्ज्ञेयं दैवतैरपि ॥ १२.१८०.३१ ॥
Assim, o limite do céu e a extensão das águas, e também do fogo e do vento, são difíceis de conhecer até para os deuses.
12.180.32
अग्निमारुततोयानां वर्णाः क्षितितलस्य च ।
आकाशसदृशा ह्येते भिद्यन्तेऽतत्वदर्शनात् ॥ १२.१८०.३२ ॥
As cores do fogo, do vento, da água e da superfície da terra são semelhantes ao céu; distinguem-se apenas por não se ver sua verdadeira natureza.
12.180.33
पठन्ति चैव मुनयः शास्त्रेषु विविधेषु च ।
त्रैलोक्यसागरे चैव प्रमाणं विहितं यथा ॥ १२.१८०.३३ ॥
Os sábios recitam isto em vários tratados, e a medida do oceano dos três mundos é enunciada como prescrita.
12.180.34
अदृश्यत्वादगम्यत्वात्कः प्रमाणमुदाहरेत् ।
सिद्धानां देवतानां च यदा परिमिता गतिः।
तदा गौणमनन्तस्य नामानन्तेति विश्रुतम् ॥ १२.१८०.३४ ॥
Por ser invisível e inacessível, quem poderia enunciar sua medida? Quando até o curso dos perfeitos e dos deuses é limitado, o nome do Infinito é conhecido como 'Ananta' apenas em sentido figurado.
12.180.35
नामधेयानुरूपस्य मानसस्य महात्मनः ।
यदा तु र्दिव्यं यद्रूपं ह्रसते वर्धते पुनः।
कोऽन्यस्तद्वेदितुं शक्तो योपि स्यात्तद्विधोऽपरः ॥ १२.१८०.३५ ॥
Quando a forma divina daquela grande alma, nascida da mente e conforme ao seu nome, diminui e volta a crescer, quem mais é capaz de conhecê-la, mesmo que fosse de sua mesma natureza?
12.180.36
ततः पुष्करतः सृष्टः सर्वज्ञो मूर्तिमान्प्रभुः ।
ब्रह्मा धर्ममयः पूर्वः प्रजापतिरनुत्तमः ॥ १२.१८०.३६ ॥
Então, do lótus foi criado Brahmā, o senhor onisciente e corpóreo, feito de dharma, o primeiro, o incomparável senhor das criaturas.
12.180.37
पुष्कराद्यदि संभूतो ज्येष्ठं भवति पुष्करम् ।
ब्रह्माणं पूर्वजं चाह भवान्संदेह एव मे ॥ १२.१८०.३७ ॥
Se nasceu do lótus, então o lótus é o mais velho; mas dizes que Brahmā foi o primogénito, e isso deixa-me em dúvida.
12.180.38
मानसस्येह या मूर्तिर्ब्रह्मत्वं समुपागता ।
तस्यासनविधानार्थं पृथिवी पद्ममुच्यते ॥ १२.१८०.३८ ॥
A forma de Mānasa que aqui alcançou o estado de Brahmā: para lhe preparar um assento, a terra é chamada lótus.
12.180.39
कर्णिकां तस्य पद्मस्य मेरुर्गगमुच्छ्रितः ।
तस्य मध्ये स्थितो लोकान्सृजते जगतः प्रभुः।
मानसांश्च तथा देवान्भूतानि विविधानि च ॥ १२.१८०.३९ ॥
O pericarpo desse lótus é o Meru, erguido até ao céu. Estando no seu centro, o senhor cria os mundos, os nascidos da mente, os deuses e os diversos seres.