Mahābhārata · Adhyāya 12.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.19.1
वेदाहं तात शास्त्राणि अपराणि पराणि च ।
उभयं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च ॥ १२.१९.१ ॥
Lieber, ich kenne sowohl die niederen als auch die höheren Schriften. Der Veda hat beide Aussprüche: Handle, und entsage dem Handeln.
12.19.2
आकुलानि च शास्त्राणि हेतुभिश्चिन्तितानि च ।
निश्चयश्चैव यो मन्त्रे वेदाहं तं यथाविधि ॥ १२.१९.२ ॥
Die Schriften sind verworren und durch Schlussfolgerungen erwogen worden; doch die Gewissheit, die im geheimen Lehrwort liegt, kenne ich nach der Vorschrift.
12.19.3
त्वं तु केवलशास्त्रज्ञो वीरव्रतसमन्वितः ।
शास्त्रार्थं तत्त्वतो गन्तुं न समर्थः कथंचन ॥ १२.१९.३ ॥
Du aber bist nur ein Kenner der Schriften, mit dem Gelübde des Kriegers ausgestattet; du bist keineswegs fähig, den Sinn der Schrift dem Wesen nach zu erfassen.
12.19.4
शास्त्रार्थतत्त्वदर्शी यो धर्मनिश्चयकोविदः ।
तेनाप्येवं न वाच्योऽयं यदि धर्मं प्रपश्यसि ॥ १२.१९.४ ॥
Selbst von einem, der das wahre Wesen des Schriftsinnes sieht und im Bestimmen des Dharma erfahren ist, darf dies nicht so gesagt werden — wenn du das Dharma siehst.
12.19.5
भ्रातृसौहृदमास्थाय यदुक्तं वचनं त्वया ।
न्याय्यं युक्तं च कौन्तेय प्रीतोऽहं तेन तेऽर्जुन ॥ १२.१९.५ ॥
Sohn der Kuntī, die Worte, die du aus brüderlicher Zuneigung gesprochen hast, sind gerecht und angemessen; darum, Arjuna, bin ich mit dir zufrieden.
12.19.6
महेश्वरसमं सत्वं ब्रह्मणा चैव यत्समम् ।
वासुदेवसमं चैव न भूतं न भविष्यति ॥ १२.१९.६ ॥
Eine Kraft gleich der Maheśvaras und gleich der Brahmās, und gleich der Vāsudevas: Derartiges hat es nicht gegeben und wird es nicht geben.
12.19.7
तथा त्वं योधमुख्येषु सत्वं परममिष्यते ॥ १२.१९.७ ॥
So gilt auch du als der Held mit dem höchsten Mut unter den vornehmsten Kriegern.
12.19.8
बलमिन्द्रे च वायौ च बलं यच्च जनार्दने ।
तद्वलं भीमसेने च त्वयि चार्जुना विद्यते ॥ १२.१९.८ ॥
Die Kraft, die in Indra und in Vāyu ist, und die Kraft, die in Janārdana ist — dieselbe Kraft ist in Bhīmasena und auch in dir, o Arjuna.
12.19.9
त्वत्समश्चित्रयोधी च दूरपाती च पाण्डव ।
दिव्यास्त्रबलसंपन्नः को वाऽन्यस्त्वत्समो नरः ॥ १२.१९.९ ॥
O Sohn Pāṇḍus, welcher andere Mensch ist dir gleich — kundig in vielerlei Kampfarten, ein Bogenschütze mit weiter Reichweite, begabt mit der Kraft göttlicher Waffen?
12.19.10
युद्धधर्मेषु सर्वेषु क्रियाणां नैपुणेषु च ।
न त्वया सदृशः कश्चिन्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १२.१९.१० ॥
In allen Regeln des Krieges und in der Geschicklichkeit des Handelns ist in den drei Welten niemand dir gleich.
12.19.11
धार्मिकं धर्मयुक्तं च निःशेषं ज्ञायते मया ।
धर्मसूक्ष्मं तु यद्वाच्यं तत्र दुष्प्रतरं त्वया।
धनञ्जय न मे बुद्धिमतिशङ्कितुमर्हसि ॥ १२.१९.११ ॥
Ich kenne vollständig alles, was gerecht und dem Dharma gemäß ist; doch der feine Punkt des Dharma, der auszusprechen ist, ist selbst für dich schwer zu überschreiten. O Dhanañjaya, du solltest meinen Verstand nicht übermäßig anzweifeln.
12.19.12
युद्धशास्त्रविदेव त्वं न वृद्धाः सेवितास्त्वया ।
समासविस्तरविदां न तेषां वेत्सि निश्चयम् ॥ १२.१९.१२ ॥
Du kennst wohl die Wissenschaft vom Krieg, doch du hast den Alten nicht gedient. Den festen Entschluss derer, die das Kurze wie das Ausführliche kennen, weißt du nicht.
12.19.13
तपस्त्यागो विधिरिति निश्चयस्तात धीमताम् ।
परस्परं ज्याय एषामिति नः श्रेयसी मतिः ॥ १२.१९.१३ ॥
Askese und Entsagung sind Vorschriften, dies ist die feste Überzeugung der Weisen, lieber Sohn. Ob eines davon höher ist als das andere, ist unsere beste Ansicht.
12.19.14
यत्त्वेतन्मन्यसे पार्थ न ज्यायोऽस्ति धनादिति ।
तत्र ते वर्तयिष्यामि यथा नैतत्प्रधानतः ॥ १२.१९.१४ ॥
Sohn der Pṛthā, was du meinst, dass nichts höher sei als der Reichtum, dem werde ich dir erklären, wie dies nicht hauptsächlich so ist.
12.19.15
तपः स्वाध्यायशीला हि दृश्यन्ते धार्मिका जनाः ।
ऋषयस्तपसा युक्ता येषां लोकाः सनातनाः ॥ १२.१९.१५ ॥
Man sieht rechtschaffene Menschen, die Askese und dem Studium der Schriften ergeben sind. Die Welten der Weisen, die mit Askese begabt sind, sind ewig.
12.19.16
अजातश्मश्रवो धीरास्तथाऽन्ये वनवासिनः ।
अरुणाः केतवश्चैव स्वाध्यायेन दिवं गताः ॥ १२.१९.१६ ॥
Die standhaften Männer, deren Bart noch nicht gewachsen ist, und andere Waldbewohner, ebenso die Aruṇas und Ketus, sind durch das Schriftstudium in den Himmel gelangt.
12.19.17
उत्तरेण तु पन्थानमार्या विषयनिग्रहात् ।
अबुद्धिजं तमस्त्यक्त्वा लोकांस्त्यागवतां गताः ॥ १२.१९.१७ ॥
Auf dem nördlichen Pfad, durch die Zügelung der Sinne, sind die Edlen, nachdem sie die aus Unwissen geborene Finsternis abgelegt haben, in die Welten der Entsagenden gegangen.
12.19.18
दक्षिणेन तु पन्थानं यं भास्वन्तं प्रचक्षते ।
एते क्रियावतां लोका ये श्मशानानि भेजिरे ॥ १२.१९.१८ ॥
Auf dem südlichen Pfad, den man den leuchtenden nennt, sind jene gegangen, die zu den Verbrennungsstätten Zuflucht genommen haben; dies sind die Welten derer, die Riten vollziehen.
12.19.19
अनिर्देश्या गतिः सा तु यां प्रपश्यन्ति मोक्षिणः ।
तस्मात्त्यागः प्रधानेष्टः स तु दुःखं प्रवेदितुम् ॥ १२.१९.१९ ॥
Jenen Pfad, den die Suchenden nach Befreiung schauen, kann man nicht beschreiben. Darum ist Entsagung das höchste Ziel; sie ist auch das Mittel, das Leid kundzutun.
12.19.20
अनुस्मृत्य तु शास्त्राणि कवयः समवस्थिताः ।
अपीह स्यादपीह स्यात्सारासारदिदृक्षया ॥ १२.१९.२० ॥
Nachdem sie die Schriften in Erinnerung gerufen und sich gesammelt haben, überlegen die Weisen, das Wesentliche und das Unwesentliche sehen wollend: 'Hier mag es so sein, hier mag es anders sein.'
12.19.21
वेदवादानतिक्रम्य शास्त्राण्यारण्यकानि च ।
विपाट्य कदलीस्तम्भं सारं ददृशिरे न ते ॥ १२.१९.२१ ॥
Obwohl sie über die Aussagen des Veda, die Abhandlungen und die Waldschriften hinausgingen und obwohl sie den Stamm einer Bananenstaude spalteten, sahen sie nicht dessen Kern.
12.19.22
अथैकान्तव्युदासेन शरीरे पाञ्चभौतिके ।
इच्छाद्वेषसमायुक्तमात्मानं प्राहुरिङ्गितैः ॥ १२.१९.२२ ॥
Dann, indem man den aus den fünf Elementen bestehenden Körper gänzlich verwirft, beschreibt man das mit Begierde und Abneigung verbundene Selbst durch Zeichen.
12.19.23
अग्राह्यं चक्षुषा सत्वमनिर्देश्यं च तद्गिरा ।
कर्महेतुपुरस्कारं भूतेषु पस्विर्तते ॥ १२.१९.२३ ॥
Dieses Wesen ist nicht mit dem Auge zu erfassen und nicht mit der Rede zu beschreiben. Mit der Ursache des Handelns vorangestellt, weilt es unter den Wesen.
12.19.24
कल्याणगोचरं कृत्वा मानं तृष्णां निगृह्य च ।
कर्मसंततिमुत्सृज्य स्यान्निरालम्बनः सुखी ॥ १२.१९.२४ ॥
Indem man das Heilsame zum Gegenstand macht, Stolz und Begierde bezwingt und die fortlaufende Kette der Handlungen aufgibt, soll man stützenlos und glücklich werden.
12.19.25
अस्मिन्नेवं सूक्ष्मगम्ये मार्गे सद्भिर्निषेविते ।
कथमर्थमनर्थाढ्यमर्जुन त्वं प्रशंससि ॥ १२.१९.२५ ॥
Auf diesem feinen, schwer zu erreichenden Pfad, den die Guten gehen, wie, Arjuna, kannst du jenes Ziel preisen, das voller Unheil ist?
12.19.26
पूर्वशास्त्रविदोऽप्येवं जनाः पश्यन्ति भारत ।
क्रियासु निरता नित्यं दाने यज्ञे च कर्मणि ॥ १२.१९.२६ ॥
O Bhārata, selbst Menschen, die die früheren Schriften kennen, sehen es so, stets hingegeben an das Handeln, das Geben, das Opfer und die Riten.
12.19.27
भवन्ति सुदुरावर्ता हेतुमन्तोऽपि पण्डिताः ।
दृढपूर्वे स्मृता मूढा नैतदस्तीति वादिनः ॥ १२.१९.२७ ॥
Selbst gelehrte Männer, die Gründe haben, werden nur schwer umkehrbar; die, in einer früheren Überzeugung festgelegt, sagen 'das ist nicht so', gelten als verblendet.
12.19.28
अनृतस्यावमन्तारो वक्तारो जनसंसदि ।
चरन्ति वसुधां कृत्स्नां वावदूका बहुश्रुताः ॥ १२.१९.२८ ॥
Die das Unwahre in der Versammlung der Menschen verachten, redegewandte und vielgelehrte Sprecher, wandern über die ganze Erde.
12.19.29
पार्थ यन्न विजानीमः कस्ताञ्ज्ञातुमिहार्हति ।
एवं प्राज्ञाः श्रुताश्चापि महान्तः शास्त्रवित्तमाः ॥ १२.१९.२९ ॥
O Sohn der Pṛthā, wer hier kann erkennen, was wir nicht erkennen? Selbst die Weisen, die Berühmten, die Großen, die Besten unter den Schriftkundigen.
12.19.30
तपसा महदाप्नोति बुद्ध्या वै विन्दते महत् ।
त्यागेन सुखमाप्नोति सदा कौन्तेय धर्मवित् ॥ १२.१९.३० ॥
Durch Askese erlangt der Mensch das Große; durch den Verstand findet er wahrlich das Große; durch Entsagung erlangt er stets das Glück, o Sohn der Kuntī, Kenner des Dharma.