Mahābhārata · Adhyāya 12.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.192.1
अध्यात्मं नाम यदिदं पुरुषस्येह चिन्त्यते ।
यदध्यात्मं यथा चैतत्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९२.१ ॥
Was ist das, was man Adhyātma nennt und was hier über den Menschen betrachtet wird? Sage mir, was das Adhyātma ist und wie es beschaffen ist, Großvater.
12.192.2
कुतः सृष्टमिदं सर्वं ब्रह्मन्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च कमभ्येति तन्मे वक्तुमिहार्हसि ॥ १२.१९२.२ ॥
Woher wurde diese ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, erschaffen? Und in der Auflösung, wohin geht sie? O Brahmane, du solltest mir das hier sagen.
12.192.3
अध्यात्ममिति मां पार्थ यदेतदनुपृच्छसि ।
तद्व्याख्यास्यामि ते तात श्रेयस्करतमं शुभम् ॥ १२.१९२.३ ॥
O Sohn der Pṛthā, was du mich jetzt als Adhyātma fragst, das werde ich dir erklären, lieber Sohn; es ist das Heilsamste und Glückverheißendste.
12.192.4
सृष्टिप्रलयसंयुक्तमाचार्यैः परिदर्शितम् ।
यज्ज्ञात्वा पुरुषो लेके प्रीतिं सौख्यं च विन्दति।
फललाभश्च तस्य स्यात्सर्वभूतहितं च तत् ॥ १२.१९२.४ ॥
Das, was mit Schöpfung und Auflösung verbunden ist und von den Lehrern dargelegt wurde — wer es erkennt, findet Freude und Glück in der Welt und erlangt seine Frucht; und das ist allen Wesen heilsam.
12.192.5
आत्मानममलं राजन्नावृत्यैवं व्यवस्थितम् ।
तस्मिन्प्रकाशते नित्यं तमः सोमो यथैव तत् ॥ १२.१९२.५ ॥
O König, das makellose Selbst bleibt so verhüllt bestehen; in ihm leuchtet es stets, wie der Mond in der Dunkelheit.
12.192.6
तद्विद्वान्नष्टयाप्मैष ब्रह्मभूयाय कल्पते ।
अण्डावरणभूतानां पर्यन्तं हि यथा तमः ॥ १२.१९२.६ ॥
Der Weise, der dies erkennt und dessen Sünde vernichtet ist, wird fähig, den Zustand des Brahman zu erlangen, so wie die Finsternis bis zur Grenze der Wesen reicht, die in der Eierschale eingeschlossen sind.
12.192.7
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
महाभूतानि भूतानां सर्वेषां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.१९२.७ ॥
Erde, Luft, Raum, Wasser und als fünftes das Licht-Feuer: Dies sind die großen Elemente. Sie sind Ursprung und Auflösung aller Wesen.
12.192.8
यतः सृष्टानि तत्रैव तानि यान्ति पुनःपुनः ।
महाभूतानि भूतेभ्यः सागरस्योर्मयो यथा ॥ १२.१९२.८ ॥
Dorthin, woher sie geschaffen wurden, gehen sie immer wieder zurück; wie die Wellen des Ozeans kommen die großen Elemente aus den Wesen und kehren zu ihnen zurück.
12.192.9
प्रसार्य च यथाङ्गानि कूर्मः संहरते पुनः ।
तद्वद्भूतानि भूतात्मा सृष्ट्वा संहरते पुनः ॥ १२.१९२.९ ॥
Wie die Schildkröte ihre Glieder ausstreckt und wieder einzieht, so erschafft die Seele der Wesen und zieht sie wieder ein.
12.192.10
स तेषां गुणसंघातः शरीरे भरतर्षभ ।
सततं प्रविलीयन्ते गुणास्ते प्रभवन्ति च ॥ १२.१९२.१० ॥
O Stier der Bharatas, diese Summe ihrer Eigenschaften löst sich im Körper ständig auf, und jene Eigenschaften entstehen wieder.
12.192.11
यद्विना नैव शृणुते न पश्यति न दीप्यते ।
यदधीनं यतस्तस्मादध्यात्ममिति कथ्यते ॥ १२.१९२.११ ॥
Ohne das nichts gehört, gesehen oder erleuchtet wird; von dem alles abhängt und aus dem alles hervorgeht — deshalb wird es das innere Selbst (adhyātma) genannt.
12.192.12
ज्ञानं तदेकरूपाख्यं नानाप्रज्ञान्वितं तदा ।
न तेवाचाऽनुरूपं स्याद्यया रासविवर्जितम् ॥ १२.१९२.१२ ॥
Jenes Wissen heißt einförmig, und doch ist es mit vielfältigen Einsichten begabt. Es lässt sich durch Rede nicht voll angemessen fassen, daher heißt es frei vom Getöse der Worte.
12.192.13
आकाशात्खलु याज्येषु भवन्ति सुमहागुणाः ।
इति तन्मयमेवैतत्सर्वं स्थावरजङ्गमम्। ॥ १२.१९२.१३ ॥
Wahrlich, aus dem Äther entstehen die großen Eigenschaften in den Dingen, die dargebracht werden; so ist alles, das Unbewegliche und das Bewegliche, aus ihm gemacht.
12.192.14
प्रलये च तमभ्येति तस्मादुत्सृज्यते पुनः ।
महाभूतेषु भूतात्मा सृष्ट्वा संहरते पुनः ॥ १२.१९२.१४ ॥
Bei der Auflösung kehrt es dorthin zurück; daher wird es wieder hervorgebracht. Die Seele der Wesen erschafft in den großen Elementen und zieht sie wieder zurück.
12.192.15
महाभूतानि पञ्चैव सर्वभूतेषु भूतकृत् ।
अकरोत्तेषु वैषम्य तत्तु जीवो न पश्यति ॥ १२.१९२.१५ ॥
Die fünf großen Elemente allein sind in allen Wesen. Der Schöpfer der Wesen erzeugte Ungleichheit unter ihnen, doch die lebende Seele nimmt es nicht wahr.
12.192.16
शब्दः श्रोत्रं तथा खानि त्रयमाकाशसंभवम् ।
वायोः स्पर्शस्तथा चेष्टा त्वक्चैव त्रितयं स्मृतम् ॥ १२.१९२.१६ ॥
Klang, Gehör und die Öffnungen – diese drei entstehen aus dem Raum. Berührung, Bewegung und die Haut – diese drei gelten als zur Luft gehörig.
12.192.17
रूपं चक्षुस्तथा पाकस्त्रिविधं तेज उच्यते ।
रसः क्लेदश्च जिह्वा च त्रयो जलगुणाः स्मृताः ॥ १२.१९२.१७ ॥
Gestalt, Auge und Verdauungswärme – das Feuer wird als dreifach bezeichnet. Geschmack, Feuchtigkeit und Zunge – diese drei gelten als Eigenschaften des Wassers.
12.192.18
घ्रेयं घ्राणं शरीरं च एते भूमिगुणास्त्रयः ।
महाभूतानि पञ्चैव षष्ठं च मन उच्यते ॥ १२.१९२.१८ ॥
Geruch, Nase und Körper – diese drei sind Eigenschaften der Erde. Die fünf großen Elemente sind so, und das sechste wird Geist genannt.
12.192.19
इन्द्रियाणि मनश्चैव विज्ञानान्यस्य भारत ।
सप्तमी बुद्धिरित्याहुः क्षेत्रज्ञः पुनरष्टमः ॥ १२.१९२.१९ ॥
Die Sinne und ebenso der Geist, o Bhārata, sind seine Erkenntnisse. Die siebte, so sagt man, ist der Verstand, und die achte ist der Kenner des Feldes.
12.192.20
चक्षुरालोचनायैव संशयं कुरुते मनः ।
बुद्धिरध्यवसानाय क्षेत्रज्ञः साक्षिवत्स्थितः ॥ १२.१९२.२० ॥
Das Auge dient allein dem Sehen; der Geist erzeugt Zweifel; der Verstand dient der Entscheidung; der Kenner des Feldes steht wie ein Zeuge da.
12.192.21
चिच्छक्त्याधिष्ठिता बुद्धिश्चेतनेत्यभिविश्रुता ।
चेतनानन्तरो जीवस्तदा वेत्ति च लक्ष्यते ॥ १२.१९२.२१ ॥
Der Verstand, von der Kraft des Bewusstseins geleitet, ist als Empfindungsvermögen bekannt. Nach dem Empfindungsvermögen kommt das lebendige Selbst, das dann erkennt und wahrgenommen wird.
12.192.22
नोत्सृजन्विसृजंश्चैव शरीरं दृश्यते तमः ।
तस्मिंश्चेतोपलब्धिः स्यात्तमो वा सारयन्त्युत ॥ १२.१९२.२२ ॥
Ohne zu lassen oder loszulassen, wird der Körper gesehen; Dunkelheit (tamas) wird gesehen. In ihr mag die Wahrnehmung des Bewusstseins liegen, oder man sagt, die Dunkelheit trägt es fort.
12.192.23
ऊर्ध्वं पादतलाभ्यां यदर्वाक्चोर्ध्वं च पश्यति ।
एतेन सर्वमेवेदं बिद्ध्यभिव्याप्तमन्तरम् ॥ १२.१९२.२३ ॥
Was von den Fußsohlen aus nach oben, dann nach unten und wieder nach oben sieht — durch dieses erkenne, dass all dies innerlich durchdrungen ist.
12.192.24
पुरुषैरिन्द्रियाणीह विजेतव्यानि कृत्स्नशः ।
तमो रजश्च सत्वं च तेऽपि भावास्तदाश्रिताः ॥ १२.१९२.२४ ॥
Hier müssen die Menschen die Sinne vollständig besiegen; Dunkelheit, Leidenschaft und Güte sind ebenfalls Seinszustände, die von ihnen abhängen.
12.192.25
एतां बुद्ध्वा नरो बुद्ध्या भूतानामागतिं गतिम् ।
समवेक्ष्य शनैश्चैव लभते शममुत्तमम् ॥ १२.१९२.२५ ॥
Dies erkennend, betrachtet der Mensch mit dem Verstand das Kommen und Gehen der Wesen und erlangt allmählich den höchsten Frieden.
12.192.26
गुणैर्नेनीयते बुद्धिर्बुद्धिरेवेन्द्रियाण्यपि ।
मनःषष्ठानि सर्वाणि बुद्ध्यभावे कुतो गुणाः ॥ १२.१९२.२६ ॥
Die Eigenschaften lenken nicht den Verstand; der Verstand lenkt sogar die Sinne. Alle, mit dem Geist als sechstem, (werden vom Verstand geleitet). Ohne Verstand, wie könnten die Eigenschaften bestehen?
12.192.27
इति तन्मयमेवैतत्सर्वं स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलीयते चोद्भवति तस्मान्निर्दिश्यते तथा ॥ १२.१९२.२७ ॥
So ist alles dies, das Unbewegliche wie das Bewegliche, aus jenem gemacht. Es löst sich auf und entsteht wieder; deshalb wird es so erklärt.
12.192.28
येन पश्यति तच्चक्षुः शृणोति श्रोत्रमुच्यते ।
जिघ्रति घ्राणमित्याहू रसं जानाति जिह्वया ॥ १२.१९२.२८ ॥
Womit er sieht, das ist das Auge; womit er hört, das heißt Ohr. Womit er riecht, das nennt man Nase; durch die Zunge erkennt er den Geschmack.
12.192.29
त्वचा स्पर्शयते स्पर्शं बुद्धिर्विक्रियतेऽसकृत् ।
येन संकल्पयत्यर्थं किंचिद्भवति तन्मनः ॥ १२.१९२.२९ ॥
Durch die Haut spürt man die Berührung; der Verstand wandelt sich immer wieder. Was einen Entschluss über irgendein Objekt fasst, das ist der Geist.
12.192.30
अधिष्ठानानि बुद्धेर्हि पृथगर्थानि पञ्चधा ।
पञ्चेन्द्रियाणि यान्याहुस्तान्यदृश्योऽधितिष्ठति ॥ १२.१९२.३० ॥
Die Stätten des Verstandes sind fünffach, jede mit eigenen Objekten. Über jene, die man die fünf Sinne nennt, waltet der Unsichtbare.
12.192.31
पुरुषाधिष्ठिता बुद्धिस्त्रिषु भावेषु वर्तते ।
कदाचिल्लभते प्रीतिं कदाचिदनुशोचति ॥ १२.१९२.३१ ॥
Der Intellekt, vom Selbst geleitet, weilt in den drei Zuständen: bald erlangt er Freude, bald trauert er.
12.192.32
न सुखेन न दुःखेन कदाचिदपि वर्तते ।
एवं नराणां मनसि त्रिषु भावेष्ववस्थिता ॥ १२.१९२.३२ ॥
Sie verweilt niemals durch Lust noch durch Schmerz; so bleibt sie im Geist der Menschen in den drei Zuständen festgegründet.
12.192.33
सेयं भावात्मिका भावांस्त्रीनेतानतिवर्तते ।
सरितां सागरो भर्ता महावेलामिवोर्मिमान् ॥ १२.१९२.३३ ॥
Dieser aus Zuständen bestehende Intellekt überschreitet diese drei Zustände, wie der Ozean, Herr der Flüsse, mit seinen Wellen das große Ufer überschreitet.
12.192.34
अविभागगता बुद्धिर्भावे मनसि वर्तते ।
प्रवर्तमानं तु रजस्तद्भावमनुवर्तते ॥ १२.१९२.३४ ॥
Der in ungeteilte Einheit eingegangene Intellekt weilt im Zustand im Geist; das sich erhebende Rajas aber folgt diesem Zustand.
12.192.35
इन्द्रियाणि हि सर्वाणि प्रवर्तयति सा तदा ।
ततः सत्वं तमो भावः प्रातियोगात्प्रवर्तते ॥ १२.१९२.३५ ॥
Dann setzt sie alle Sinne in Bewegung; danach erheben sich Sattva und der Zustand des Tamas durch gegenseitigen Widerstreit.
12.192.36
प्रीतिः सत्वं रजः शोकस्तमो मोहस्तु ते त्रयः ।
येये च भावा लोकेऽस्मिन्सर्वेष्वेतेषु वै त्रिषु ॥ १२.१९२.३६ ॥
Freude ist Sattva, Leidenschaft ist Kummer, und Tamas ist Verblendung — das sind die drei. Und alle Zustände, die in dieser Welt bestehen, liegen innerhalb dieser drei.
12.192.37
इति बुद्धिगतिः सर्वा व्याख्याता तव भारत ।
इन्द्रियाणि च सर्वाणि विजेतव्यानि धीमता ॥ १२.१९२.३७ ॥
So ist dir der ganze Verlauf des Verstandes erklärt worden, o Bhārata. Alle Sinne muss der Weise besiegen.
12.192.38
सत्वं रजस्तमश्चैव प्राणिनां संश्रिताः सदा ।
त्रिविधा वेदना चैव सर्वसत्वेषु दृश्यते ॥ १२.१९२.३८ ॥
Sattva, rajas und tamas wohnen stets in den Lebewesen, und bei allen Wesen zeigt sich eine dreifache Empfindung.
12.192.39
सात्विकी राजसी चैव तामसी चेति भारत ।
सुखस्पर्शः सत्त्वगुणो दुःखस्पर्शो रजोगुणः।
तमोगुणेन संयुक्तौ भवतो व्यावहारिकौ ॥ १२.१९२.३९ ॥
O Bhārata, es gibt drei Arten: sāttvika, rājasī und tāmasī. Die Berührung der Lust ist die Eigenschaft sattva, die Berührung des Schmerzes die Eigenschaft rajas; mit der Eigenschaft tamas verbunden, werden diese beiden zu Dingen des weltlichen Verkehrs.
12.192.40
तत्र यत्प्रीतिसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
वर्तते सात्विको भाव इत्युपेक्षेत तत्तथा ॥ १२.१९२.४० ॥
Darunter soll das, was mit Freude verbunden ist, im Körper oder im Geist, und als sāttvischer Zustand auftritt, auf dieselbe Weise, mit Gleichmut, betrachtet werden.
12.192.41
अथ यद्दुःखसंयुक्तमप्रीतिकरमात्मनः ।
प्रवृत्तं रज इत्येव तन्न संरभ्य चिन्तयेत् ॥ १२.१९२.४१ ॥
Was mit Schmerz verbunden ist, einem selbst missfällt und als Eigenschaft rajas hervortritt, darüber soll man nicht in Erregung nachdenken.
12.192.42
अथ यन्मोहसंयुक्तमव्यक्तविषयं भवेत् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं तमस्तदुपधारयेत्। ॥ १२.१९२.४२ ॥
Was mit Verblendung verbunden ist, das Unmanifeste zum Gegenstand hat, dem Denken unzugänglich und unerkennbar ist, das soll man als tamas erkennen.
12.192.43
प्रहर्षः प्रीतिरानन्दः सुखं संशान्तचित्तता ।
कथंचिदभिवर्तन्त इत्येते सात्विका गुणा ॥ १२.१९२.४३ ॥
Freude, Wohlgefallen, Glückseligkeit, Glück und Seelenruhe – diese sāttvischen Eigenschaften entstehen irgendwie.
12.192.44
अतुष्टिः परितापश्च शोको लोभस्तथाऽक्षमा ।
लिङ्गानि रजसस्तानि दृश्यन्ते हेत्वहेतुभिः ॥ १२.१९२.४४ ॥
Unzufriedenheit, Qual, Kummer, Gier und Unduldsamkeit – dies sind die Merkmale des rajas, sichtbar mit und ohne Ursache.
12.192.45
अभिमानस्तथा मोहः प्रमादः स्वप्नतन्द्रिता ।
कथंचिदभिवर्तन्ते विविधास्तामसा गुणाः ॥ १२.१९२.४५ ॥
Stolz, Verblendung, Achtlosigkeit, Schlaf und Trägheit – diese vielfältigen tamasischen Eigenschaften entstehen irgendwie.
12.192.46
दूरगं बहुधागामि प्रार्थनासंशयात्मकम् ।
मनः सुनियतं यस्य स सुखी प्रेत्य चेह च ॥ १२.१९२.४६ ॥
Wer seinen Geist, der weit schweift, in vielerlei Richtungen wandert und voller Verlangen und Zweifel ist, gut bezähmt, der ist glücklich hier und nach dem Tod.
12.192.47
सत्वक्षेत्रज्ञयोरेतदन्तरं पश्य सूक्ष्मयोः ।
सृजते तु गुणानेक एको न सृजते गुणान् ॥ १२.१९२.४७ ॥
Sieh diesen Unterschied zwischen sattva und dem Kenner des Feldes, diesen beiden feinen Prinzipien: Das eine erschafft die Eigenschaften, das andere erschafft sie nicht.
12.192.48
मशकोदुम्बरौ वाऽपि संप्रयुक्तौ यथा सदा ।
अन्योन्यमेतौ स्यातां च संप्रयोगस्तथा तयोः ॥ १२.१९२.४८ ॥
So wie Mücke und Feigenbaum stets miteinander verbunden sind, so ist auch die Verbindung dieser beiden: Sie hängen voneinander ab.
12.192.49
पृथग्भूतौ प्रकृत्या तौ संप्रयुक्तौ च सर्वदा ।
यथा मत्स्यो जलं चैव संप्रयुक्तौ तथैव तौ ॥ १२.१९२.४९ ॥
Von Natur aus getrennt, sind diese beiden dennoch stets verbunden, wie der Fisch und das Wasser verbunden sind; so sind auch jene beiden verbunden.
12.192.50
न गुणा विदुरात्मानं स गुणान्वेति सर्वशः ।
परिद्रष्टा गुणानां स संसृष्टान्मन्यते तथा ॥ १२.१९२.५० ॥
Die Eigenschaften kennen das Selbst nicht; er kennt die Eigenschaften vollständig. Der Beobachter der Eigenschaften hält sie für mit sich vermischt.
12.192.51
इन्द्रियैस्तु प्रदीपार्थं कुरुते बुद्धिसप्तमैः ।
निर्विचेष्टैरजानद्भिः परमात्मा प्रदीपवत् ॥ १२.१९२.५१ ॥
Durch die Sinne, mit dem Intellekt als siebtem, wirkt das höchste Selbst zur Erleuchtung wie eine Lampe; jene sind regungslos und unwissend.
12.192.52
सृजते हि गुणान्सत्वं क्षेत्रज्ञः परिपश्यति ।
संप्रयोगस्तयोरेष सत्वक्षेत्रज्ञयोर्ध्रुवः ॥ १२.१९२.५२ ॥
Das Sattva erzeugt die Eigenschaften, und der Kenner des Feldes betrachtet sie. Diese Verbindung von Sattva und Feldkenner ist gewiss.
12.192.53
आश्रयो नास्ति सत्वस्य क्षेत्रज्ञस्य च कश्चन ।
सत्वं मनः संसृजते न गुणान्वै कदाचन ॥ १२.१९२.५३ ॥
Weder das Sattva noch der Feldkenner haben einen Halt. Das Sattva bringt den Geist hervor, niemals aber die Eigenschaften.
12.192.54
रश्मीस्तेषां स मनसा यदा सम्यङ्गियच्छति ।
तदा प्रकाशतेऽस्यात्मा घटे दीपो ज्वलन्निव ॥ १२.१९२.५४ ॥
Wenn er ihre Strahlen mit dem Geist vollständig zügelt, dann strahlt sein Selbst hervor, wie eine Lampe, die in einem Krug brennt.
12.192.55
त्यक्त्वा यः प्राकृतं कर्म नित्यमात्मरतिर्मुनिः ।
सर्वभूतात्मभूस्तस्मात्स गच्छेदुत्तमां गतिम् ॥ १२.१९२.५५ ॥
Der Weise, der das weltliche Handeln aufgibt, sich stets am Selbst erfreut und zum Selbst aller Wesen wird, erreicht das höchste Ziel.
12.192.56
यथा वारिचरः पक्षी सलिलेन न लिप्यते ।
एवमेव कृतप्रज्ञो भूतेषु परिवर्तते ॥ १२.१९२.५६ ॥
Wie der Wasservogel vom Wasser nicht befleckt wird, so bewegt sich der Vollendete an Einsicht unter den Wesen, ohne befleckt zu werden.
12.192.57
एवं स्वभावमेवैतत्स्वबुद्ध्या विहरेन्नरः ।
अशोचन्नप्रहृष्यंश्च चरेद्विगतमत्सरः ॥ १२.१९२.५७ ॥
So ist seine Natur. Mit seiner eigenen Einsicht soll der Mensch so leben: nicht trauernd, nicht übermäßig frohlockend, und frei von Neid handelnd.
12.192.58
स्वभावसिद्ध्या युक्तस्तु स नित्यं सृजत गुणान् ।
ऊर्णनाभिर्यथा सूत्रं विज्ञेयास्तन्तुवद्गुणाः ॥ १२.१९२.५८ ॥
Mit der Vollendung seiner Natur verbunden, erzeugt er stets die Eigenschaften, wie die Spinne ihren Faden; die Eigenschaften sind als Fäden zu verstehen.
12.192.59
प्रध्वस्ता न निवर्न्तते निवृत्तिर्नोपलभ्यते ।
प्रत्यक्षेण परोक्षं तदनुमानेन सिध्यति ॥ १२.१९२.५९ ॥
Das Zerstörte kehrt nicht zurück, und die Auflösung wird nicht durch unmittelbare Wahrnehmung erkannt. Das Verborgene wird durch Schluss aus ihr erwiesen.
12.192.60
एवमेकेऽध्यवस्यन्ति निवृत्तिरिति चापरे ।
उभयं संप्रधार्यैतद्व्यवस्येत यथामति ॥ १२.१९२.६० ॥
Manche bestimmen es so, andere sagen, dies sei die Auflösung. Nachdem man beides erwogen hat, soll man nach seiner Einsicht entscheiden.
12.192.61
इतीमं हृदयग्रत्थिं बुद्धिभेदमयं दृढम् ।
विमुच्य सुखमासीत न शोचेच्छिन्नसंशयः ॥ १२.१९२.६१ ॥
So soll man, nachdem man diesen festen Knoten des Herzens, der aus der Spaltung des Verstandes entstanden ist, gelöst hat, glücklich sitzen; wer seine Zweifel durchschnitten hat, soll nicht trauern.
12.192.62
मलिनाः प्राप्नुयुः शुद्धिं यथा पूर्णां नदीं नराः ।
अवगाह्य सुविद्वांसो विद्धि ज्ञानमिदं तथा ॥ १२.१९२.६२ ॥
Wie unreine Menschen im vollen Fluss baden und Reinheit erlangen, so erlangen die sehr Gelehrten, nachdem sie in dieses Wissen eingetaucht sind, Reinheit; das wisse.
12.192.63
महानद्या हि पारज्ञस्तप्यते न तदन्यथा ।
न तु तप्यति तत्त्वज्ञः फले ज्ञाते तरत्युत ॥ १२.१९२.६३ ॥
Wer das jenseitige Ufer eines großen Flusses kennt, ist gewiss nicht betrübt, nicht anders; doch der Kenner der Wahrheit ist nicht betrübt, und wenn die Frucht erkannt ist, setzt er hinüber.
12.192.64
एवं ये विदुराध्यात्मं केवलं ज्ञानमुत्तमम् ॥ १२.१९२.६४ ॥
So wissen diejenigen, die das innere Selbst kennen, allein das höchste Wissen.
12.192.65
एतां बुद्धा नरः सर्वां भूतानामागतिं गतिम् ।
अवेक्ष्य च शनैर्बुद्ध्या लभते शममुत्तमम् ॥ १२.१९२.६५ ॥
Nachdem er all dies erkannt und das Kommen und Gehen der Wesen sorgfältig betrachtet hat, erlangt der Mensch allmählich durch seinen Verstand den höchsten Frieden.
12.192.66
त्रिवर्गो यस्य विदितः प्रेक्ष्य तं स विमुच्यते ।
अन्वीक्ष्य मनसा युक्तस्तत्त्वदर्शी निरुत्सुकः ॥ १२.१९२.६६ ॥
Wessen Dreifaltigkeit der Ziele erkannt ist, der wird befreit, wenn er sie betrachtet. Nachdem er sie mit dem Geist gründlich geprüft hat, wird der Seher der Wahrheit, im Yoga geeint, frei von Verlangen.
12.192.67
न चात्मा शक्यते द्रष्टुमिन्द्रियेषु विभागशः ।
तत्रतत्र विसृष्टेषु दुर्वार्येष्वकृतात्मभिः ॥ १२.१९२.६७ ॥
Das Selbst kann nicht Stück für Stück unter den Sinnen gesehen werden, die hierhin und dorthin zerstreut und schwer zu zügeln sind, von denen, deren Selbst ungeübt ist.
12.192.68
एतद्बुद्धा भवेद्बुद्धः किमन्यद्बुद्धिलक्षणम् ।
प्रतिगृह्य च निह्नोति ह्यन्यथा च प्रदृश्यते ॥ १२.१९२.६८ ॥
Wer dies erkennt, wird weise; was wäre sonst das Kennzeichen der Einsicht? Wer es annimmt und dann verbirgt, erscheint anders.
12.192.69
न सर्पति च यं प्राहुः सर्वत्र प्रतिहन्यते ।
धूमेन चाप्रसन्नोऽग्निर्यथाऽर्कं न प्रवर्तयेत् ॥ १२.१९२.६९ ॥
Was sie unbewegt nennen, wird überall gehindert, so wie ein vom Rauch getrübtes Feuer die Sonne nicht in Bewegung setzen kann.
12.192.70
धिष्ण्याधिपे प्रसन्ने तु स्थितिमेतां निरीक्षते ।
अतिक्षूराच्च सूक्ष्मत्वात्प्रस्थानं न प्रकाशते ॥ १२.१९२.७० ॥
Wenn der Herr der Mondstationen gnädig ist, beobachtet man diesen Stand; doch da er äußerst scharf und fein ist, wird sein Aufbruch nicht offenbar.
12.192.71
प्रपद्य तच्छ्रुताह्नानि चिन्मयं स्वीकृतं विना ।
विज्ञाय तद्धि मन्यन्ते कृतकृत्या मनीषिणः ॥ १२.१९२.७१ ॥
Nachdem sie sich den Tagen des Gehörten anvertraut haben, erkennen die Weisen es ohne es anzunehmen als das Geistwesen und werden vollendet.
12.192.72
न भवति विदुषां ततो भयं ।
यदविदुषां सुमहद्भयं भवेत्।
न हि गतिरधिकास्ति कस्यचि ।
त्सति हि गुणे प्रवदन्त्यतुल्यताम् ॥ १२.१९२.७२ ॥
Die Gelehrten haben jene Furcht nicht, die für die Unwissenden sehr groß wäre; denn niemand hat einen höheren Weg, und wenn die Eigenschaft vorhanden ist, spricht man von Unvergleichbarkeit.
12.192.73
यः करोत्यनभिसन्धिपूर्वकं ।
तच्च निर्णुदति यत्पुरा कृतम्।
नाप्रियं तदुभयं कुतः प्रियं ।
तस्य तज्जनयतीह सर्वतः ॥ १२.१९२.७३ ॥
Wer ohne vorbedachte Absicht handelt, tilgt sogar, was er zuvor getan hat. Für ihn gibt es dann weder das Unangenehme noch das Angenehme; hier bringt er eben dies von allen Seiten hervor.
12.192.74
ये विदुस्तदुभयं पदं सताम् ॥ १२.१९२.७४ ॥
Wer diese beiden kennt, steht auf der Stufe der Guten.