மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.192.1
अध्यात्मं नाम यदिदं पुरुषस्येह चिन्त्यते ।
यदध्यात्मं यथा चैतत्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९२.१ ॥
இங்கு மனிதனைப் பற்றி சிந்திக்கப்படும் இந்த அத்யாத்மம் என்னப்படுகிறதோ, அந்த அத்யாத்மம் எது, அது எத்தகையது என்பதை, பிதாமகரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.192.2
कुतः सृष्टमिदं सर्वं ब्रह्मन्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये च कमभ्येति तन्मे वक्तुमिहार्हसि ॥ १२.१९२.२ ॥
இந்த முழு அசையும் அசையாப் உலகம் எங்கிருந்து படைக்கப்பட்டது? பிரளயத்தில் அது எதில் ஒடுங்குகிறது? பிராமணரே, அதை எனக்கு இங்கே சொல்லத் தகுந்தவர் நீரே.
12.192.3
अध्यात्ममिति मां पार्थ यदेतदनुपृच्छसि ।
तद्व्याख्यास्यामि ते तात श्रेयस्करतमं शुभम् ॥ १२.१९२.३ ॥
பார்த்தா, அத்யாத்மம் என்று நீ என்னிடம் இப்போது கேட்கிறாயே, அதை உனக்கு விளக்குவேன், அன்பு மகனே; அது மிகவும் நன்மை தரும் சுபமானது.
12.192.4
सृष्टिप्रलयसंयुक्तमाचार्यैः परिदर्शितम् ।
यज्ज्ञात्वा पुरुषो लेके प्रीतिं सौख्यं च विन्दति।
फललाभश्च तस्य स्यात्सर्वभूतहितं च तत् ॥ १२.१९२.४ ॥
படைப்பும் பிரளயமும் கொண்டதாக ஆசிரியர்களால் காட்டப்பட்ட எது, அதை அறிந்து மனிதன் உலகில் மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் அடைகிறானோ, அவனுக்கு அதன் பலனும் கிடைக்கிறது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை தருவது.
12.192.5
आत्मानममलं राजन्नावृत्यैवं व्यवस्थितम् ।
तस्मिन्प्रकाशते नित्यं तमः सोमो यथैव तत् ॥ १२.१९२.५ ॥
அரசனே, களங்கமற்ற ஆன்மா இவ்வாறு மறைக்கப்பட்டுக் கிடக்கிறது; இருளில் சந்திரன் பிரகாசிப்பது போல, அதில் அது எப்போதும் ஒளிர்கிறது.
12.192.6
तद्विद्वान्नष्टयाप्मैष ब्रह्मभूयाय कल्पते ।
अण्डावरणभूतानां पर्यन्तं हि यथा तमः ॥ १२.१९२.६ ॥
அதை அறிந்த ஞானி, பாவம் அழிந்தவனாய், பிரம்மநிலையை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்; முட்டையின் உறைக்குள் உள்ள உயிர்களின் எல்லை வரை இருள் இருப்பது போல.
12.192.7
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
महाभूतानि भूतानां सर्वेषां प्रभवाप्ययौ ॥ १२.१९२.७ ॥
பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், நெருப்பு ஆகியவை ஐந்தாவதாக உள்ளன. இவையே மகாபூதங்கள்; எல்லா உயிர்களுக்கும் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் இவையே.
12.192.8
यतः सृष्टानि तत्रैव तानि यान्ति पुनःपुनः ।
महाभूतानि भूतेभ्यः सागरस्योर्मयो यथा ॥ १२.१९२.८ ॥
எதிலிருந்து இவை படைக்கப்பட்டனவோ, அங்கேயே மீண்டும் மீண்டும் இவை செல்கின்றன. கடலின் அலைகள் போல, மகாபூதங்கள் உயிர்களிலிருந்து (தோன்றி மீண்டும் ஒடுங்குகின்றன).
12.192.9
प्रसार्य च यथाङ्गानि कूर्मः संहरते पुनः ।
तद्वद्भूतानि भूतात्मा सृष्ट्वा संहरते पुनः ॥ १२.१९२.९ ॥
ஆமை தன் உறுப்புகளை நீட்டி மீண்டும் சுருக்குவது போல, உயிர்களின் ஆத்மா படைத்து மீண்டும் அவற்றை ஒடுக்குகிறான்.
12.192.10
स तेषां गुणसंघातः शरीरे भरतर्षभ ।
सततं प्रविलीयन्ते गुणास्ते प्रभवन्ति च ॥ १२.१९२.१० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே! அவற்றின் குண-தொகுப்பு உடலில் இடைவிடாமல் ஒடுங்குகிறது; அந்தக் குணங்கள் மீண்டும் தோன்றுகின்றன.
12.192.11
यद्विना नैव शृणुते न पश्यति न दीप्यते ।
यदधीनं यतस्तस्मादध्यात्ममिति कथ्यते ॥ १२.१९२.११ ॥
எதுவின்றி கேட்கப்படுவதில்லை, காணப்படுவதில்லை, ஒளிர்வதில்லையோ; எதைச் சார்ந்து எதிலிருந்து (இவை எல்லாம்) உள்ளனவோ, அதுவே ஆதலால் அத்யாத்மம் எனப்படுகிறது.
12.192.12
ज्ञानं तदेकरूपाख्यं नानाप्रज्ञान्वितं तदा ।
न तेवाचाऽनुरूपं स्याद्यया रासविवर्जितम् ॥ १२.१९२.१२ ॥
அந்த ஞானம் ஒரே வடிவினது எனப்படுகிறது; ஆயினும் பல அறிவுகளுடன் கூடியது. வாக்கினால் அது முழுமையாகப் பொருந்துமாறு சொல்லப்பட முடியாது; ஆகையால் (சொல் ஆரவாரம்) இல்லாததென்று சொல்லப்படுகிறது.
12.192.13
आकाशात्खलु याज्येषु भवन्ति सुमहागुणाः ।
इति तन्मयमेवैतत्सर्वं स्थावरजङ्गमम्। ॥ १२.१९२.१३ ॥
ஆகாயத்திலிருந்தே வேள்விக்குரிய பொருட்களில் மிகப் பெரிய குணங்கள் தோன்றுகின்றன. இவ்வாறு நிலையானவையும் அசையுபவையும் அனைத்தும் அதனாலேயே ஆனவை.
12.192.14
प्रलये च तमभ्येति तस्मादुत्सृज्यते पुनः ।
महाभूतेषु भूतात्मा सृष्ट्वा संहरते पुनः ॥ १२.१९२.१४ ॥
பிரளயத்தில் அது அதனுள் ஒடுங்குகிறது; எனவே மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. உயிர்களின் ஆன்மா பெரும் பூதங்களுக்குள் படைத்து மீண்டும் அவற்றை ஒடுக்குகிறது.
12.192.15
महाभूतानि पञ्चैव सर्वभूतेषु भूतकृत् ।
अकरोत्तेषु वैषम्य तत्तु जीवो न पश्यति ॥ १२.१९२.१५ ॥
ஐந்து பெரும் பூதங்களே எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளன. உயிர்களைப் படைத்தவர் அவற்றில் வேறுபாட்டை உண்டாக்கினார்; ஆனால் ஜீவன் அதைக் காண்பதில்லை.
12.192.16
शब्दः श्रोत्रं तथा खानि त्रयमाकाशसंभवम् ।
वायोः स्पर्शस्तथा चेष्टा त्वक्चैव त्रितयं स्मृतम् ॥ १२.१९२.१६ ॥
ஒலி, செவி, துளைகள் ஆகிய மூன்றும் ஆகாயத்திலிருந்து தோன்றியவை. தொடுதல், செயல், தோல் ஆகிய மூன்று வாயுவின் மூன்றாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.
12.192.17
रूपं चक्षुस्तथा पाकस्त्रिविधं तेज उच्यते ।
रसः क्लेदश्च जिह्वा च त्रयो जलगुणाः स्मृताः ॥ १२.१९२.१७ ॥
உருவம், கண், பாகம் ஆகிய மூன்றும் தேஜஸின் மூன்று வகை எனக் கூறப்படுகிறது. சுவை, ஈரம், நாக்கு ஆகிய மூன்றும் நீரின் குணங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
12.192.18
घ्रेयं घ्राणं शरीरं च एते भूमिगुणास्त्रयः ।
महाभूतानि पञ्चैव षष्ठं च मन उच्यते ॥ १२.१९२.१८ ॥
நறுமணம், மூக்கு, உடல் ஆகிய மூன்றும் பூமியின் குணங்கள். ஐந்து பெரும் பூதங்களே; ஆறாவதாக மனம் எனப்படுகிறது.
12.192.19
इन्द्रियाणि मनश्चैव विज्ञानान्यस्य भारत ।
सप्तमी बुद्धिरित्याहुः क्षेत्रज्ञः पुनरष्टमः ॥ १२.१९२.१९ ॥
புலன்களும் மனமும், பாரதா, இவனுடைய அறிவுகளாகும். ஏழாவது புத்தி என்று சொல்லப்படுகிறது; எட்டாவதோ க்ஷேத்திரஜ்ஞன்.
12.192.20
चक्षुरालोचनायैव संशयं कुरुते मनः ।
बुद्धिरध्यवसानाय क्षेत्रज्ञः साक्षिवत्स्थितः ॥ १२.१९२.२० ॥
கண் பார்ப்பதற்காகவே; மனம் சந்தேகத்தை உண்டாக்குகிறது; புத்தி தீர்மானத்திற்காக; க்ஷேத்திரஜ்ஞன் சாட்சியைப்போல் நிற்கிறான்.
12.192.21
चिच्छक्त्याधिष्ठिता बुद्धिश्चेतनेत्यभिविश्रुता ।
चेतनानन्तरो जीवस्तदा वेत्ति च लक्ष्यते ॥ १२.१९२.२१ ॥
சித்-சக்தியால் ஆளப்பட்ட புத்தி 'சேதனை' என்ற பெயரால் பிரசித்தமானது. சேதனைக்குப் பின் ஜீவன்; அப்போது அவன் அறிகிறான், அடையாளம் காணப்படுகிறான்.
12.192.22
नोत्सृजन्विसृजंश्चैव शरीरं दृश्यते तमः ।
तस्मिंश्चेतोपलब्धिः स्यात्तमो वा सारयन्त्युत ॥ १२.१९२.२२ ॥
விடாமலும் விட்டுவிடாமலும் உடல் காணப்படுகிறது; இருள் (தமஸ்) காணப்படுகிறது; அதில் சேதனையின் உணர்வு இருக்கலாம், அல்லது இருள் அதை அடித்துச் செல்கிறது என்று கூறுகிறார்கள்.
12.192.23
ऊर्ध्वं पादतलाभ्यां यदर्वाक्चोर्ध्वं च पश्यति ।
एतेन सर्वमेवेदं बिद्ध्यभिव्याप्तमन्तरम् ॥ १२.१९२.२३ ॥
பாதத்தின் அடிப்பகுதியிலிருந்து மேல்நோக்கியும் கீழ்நோக்கியும் பார்ப்பது; இதனால் இதோ இவை அனைத்தும் உள்ளே வியாபிக்கப்பட்டவை என்று அறிக.
12.192.24
पुरुषैरिन्द्रियाणीह विजेतव्यानि कृत्स्नशः ।
तमो रजश्च सत्वं च तेऽपि भावास्तदाश्रिताः ॥ १२.१९२.२४ ॥
இங்கு மனிதர்கள் புலன்களை முழுவதுமாக வெல்ல வேண்டும்; தமஸ், ரஜஸ், சத்துவம் ஆகியவையும் அவற்றைச் சார்ந்த நிலைகளே.
12.192.25
एतां बुद्ध्वा नरो बुद्ध्या भूतानामागतिं गतिम् ।
समवेक्ष्य शनैश्चैव लभते शममुत्तमम् ॥ १२.१९२.२५ ॥
இதை அறிந்து, மனிதன் புத்தியால் உயிர்களின் வருகையையும் போக்கையும் நன்கு ஆராய்ந்து, படிப்படியாக உயர்ந்த அமைதியை அடைகிறான்.
12.192.26
गुणैर्नेनीयते बुद्धिर्बुद्धिरेवेन्द्रियाण्यपि ।
मनःषष्ठानि सर्वाणि बुद्ध्यभावे कुतो गुणाः ॥ १२.१९२.२६ ॥
குணங்கள் புத்தியைச் செலுத்துவதில்லை; புத்தியே இந்திரியங்களையும் செலுத்துகிறது. மனம் ஆறாவதாக உள்ள அனைத்தும் (புத்திக்கு அடங்கும்). புத்தி இல்லாவிடில் குணங்கள் எங்கிருந்து வரும்?
12.192.27
इति तन्मयमेवैतत्सर्वं स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलीयते चोद्भवति तस्मान्निर्दिश्यते तथा ॥ १२.१९२.२७ ॥
இவ்வாறு, அசையாதவையும் அசையுபவையுமான இவை அனைத்தும் அதனாலேயே ஆனவை. அவை ஒடுங்கி மீண்டும் தோன்றுகின்றன; ஆகையால் அவ்வாறே கூறப்படுகின்றன.
12.192.28
येन पश्यति तच्चक्षुः शृणोति श्रोत्रमुच्यते ।
जिघ्रति घ्राणमित्याहू रसं जानाति जिह्वया ॥ १२.१९२.२८ ॥
எதனால் பார்க்கிறானோ அது கண் எனப்படுகிறது; எதனால் கேட்கிறானோ அது காது எனக் கூறப்படுகிறது. முகரும் கருவியை மூக்கு என்கின்றனர்; நாக்கினால் சுவையை அறிகிறான்.
12.192.29
त्वचा स्पर्शयते स्पर्शं बुद्धिर्विक्रियतेऽसकृत् ।
येन संकल्पयत्यर्थं किंचिद्भवति तन्मनः ॥ १२.१९२.२९ ॥
தோலினால் தொடுதலை உணர்த்துகிறான்; புத்தி பலமுறை மாறுகிறது. எதனால் எந்தப் பொருளையும் சங்கல்பிக்கிறானோ, அதுவே மனம்.
12.192.30
अधिष्ठानानि बुद्धेर्हि पृथगर्थानि पञ्चधा ।
पञ्चेन्द्रियाणि यान्याहुस्तान्यदृश्योऽधितिष्ठति ॥ १२.१९२.३० ॥
புத்திக்கு ஐந்துவகை ஆதாரங்கள் உள்ளன; அவற்றின் பொருட்கள் தனித்தனியானவை. ஐந்து இந்திரியங்கள் எனப்படுபவற்றின் மீது அந்தக் காண முடியாதவன் ஆட்சி செய்கிறான்.
12.192.31
पुरुषाधिष्ठिता बुद्धिस्त्रिषु भावेषु वर्तते ।
कदाचिल्लभते प्रीतिं कदाचिदनुशोचति ॥ १२.१९२.३१ ॥
புருஷனால் அதிஷ்டிதமான புத்தி மூன்று பாவங்களில் நிலைபெறுகிறது. சில சமயம் அது மகிழ்ச்சியை அடைகிறது, சில சமயம் துயருறுகிறது.
12.192.32
न सुखेन न दुःखेन कदाचिदपि वर्तते ।
एवं नराणां मनसि त्रिषु भावेष्ववस्थिता ॥ १२.१९२.३२ ॥
இன்பத்தாலோ துன்பத்தாலோ அது ஒருபோதும் நிலைபெறுவதில்லை. இவ்வாறு மனிதர்களின் மனத்தில் மூன்று பாவங்களில் அது நிலைத்திருக்கிறது.
12.192.33
सेयं भावात्मिका भावांस्त्रीनेतानतिवर्तते ।
सरितां सागरो भर्ता महावेलामिवोर्मिमान् ॥ १२.१९२.३३ ॥
பாவங்களின் வடிவான இந்த புத்தி இம்மூன்று பாவங்களையும் கடந்து செல்கிறது. நதிகளின் தலைவனான கடல் அலைகளுடன் பெரும் கரையைக் கடப்பது போல.
12.192.34
अविभागगता बुद्धिर्भावे मनसि वर्तते ।
प्रवर्तमानं तु रजस्तद्भावमनुवर्तते ॥ १२.१९२.३४ ॥
பிரிவற்ற நிலையை அடைந்த புத்தி மனத்தில் பாவத்தில் நிலைபெறுகிறது. ஆனால் எழும் ரஜஸ் அந்தப் பாவத்தைப் பின்தொடர்கிறது.
12.192.35
इन्द्रियाणि हि सर्वाणि प्रवर्तयति सा तदा ।
ततः सत्वं तमो भावः प्रातियोगात्प्रवर्तते ॥ १२.१९२.३५ ॥
அப்போது அது எல்லா இந்திரியங்களையும் இயக்குகிறது. பிறகு சத்துவமும் தமஸ் நிலையும் பரஸ்பர எதிர்நிலையால் எழுகின்றன.
12.192.36
प्रीतिः सत्वं रजः शोकस्तमो मोहस्तु ते त्रयः ।
येये च भावा लोकेऽस्मिन्सर्वेष्वेतेषु वै त्रिषु ॥ १२.१९२.३६ ॥
மகிழ்ச்சி சத்துவம், ரஜஸ் துயரம், தமஸ் மோகம் — இவையே மூன்று. இந்த உலகில் உள்ள எல்லா பாவங்களும் இந்த மூன்றிலேயே உள்ளன.
12.192.37
इति बुद्धिगतिः सर्वा व्याख्याता तव भारत ।
इन्द्रियाणि च सर्वाणि विजेतव्यानि धीमता ॥ १२.१९२.३७ ॥
பரதகுலத்தோனே, இவ்வாறு புத்தியின் அனைத்து நிலைகளும் விளக்கப்பட்டன. ஞானி எல்லா இந்திரியங்களையும் வெல்ல வேண்டும்.
12.192.38
सत्वं रजस्तमश्चैव प्राणिनां संश्रिताः सदा ।
त्रिविधा वेदना चैव सर्वसत्वेषु दृश्यते ॥ १२.१९२.३८ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களும் எப்போதும் உயிர்களில் உறைகின்றன; எல்லா உயிர்களிலும் மூன்று வகை உணர்வு காணப்படுகிறது.
12.192.39
सात्विकी राजसी चैव तामसी चेति भारत ।
सुखस्पर्शः सत्त्वगुणो दुःखस्पर्शो रजोगुणः।
तमोगुणेन संयुक्तौ भवतो व्यावहारिकौ ॥ १२.१९२.३९ ॥
பரதனே, சாத்துவிகம், ராஜசம், தாமசம் என்பவை மூன்று வகைகள். இன்ப ஸ்பரிசம் சத்துவ குணம்; துன்ப ஸ்பரிசம் ரஜோ குணம்; தமோ குணத்துடன் சேர்ந்தவை இவ்விரண்டும் உலக வழக்கில் உள்ளவை ஆகின்றன.
12.192.40
तत्र यत्प्रीतिसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
वर्तते सात्विको भाव इत्युपेक्षेत तत्तथा ॥ १२.१९२.४० ॥
அவற்றுள், உடலிலோ மனதிலோ இன்பத்துடன் கூடியதாக இருப்பதும், சாத்துவிக நிலையாகச் செயல்படுவதுமானதை, அப்படியே பற்றின்றிக் கவனிக்க வேண்டும்.
12.192.41
अथ यद्दुःखसंयुक्तमप्रीतिकरमात्मनः ।
प्रवृत्तं रज इत्येव तन्न संरभ्य चिन्तयेत् ॥ १२.१९२.४१ ॥
இப்போது, துன்பத்துடன் கூடியதாய் தனக்கு அப்ரீதியைத் தருவதும், ரஜோ குணமாகச் செயல்படுவதுமானதை, கோபத்துடன் சிந்திக்கக் கூடாது.
12.192.42
अथ यन्मोहसंयुक्तमव्यक्तविषयं भवेत् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं तमस्तदुपधारयेत्। ॥ १२.१९२.४२ ॥
இப்போது, மோகத்துடன் கூடி அவ்யக்தத்தை விஷயமாகக் கொண்டிருப்பதும், தர்க்கத்திற்கு எட்டாததும், அறிய முடியாததுமானதை தமோ குணமாக அறிய வேண்டும்.
12.192.43
प्रहर्षः प्रीतिरानन्दः सुखं संशान्तचित्तता ।
कथंचिदभिवर्तन्त इत्येते सात्विका गुणा ॥ १२.१९२.४३ ॥
மகிழ்ச்சி, அன்பு, ஆனந்தம், சுகம், மனத்தின் அமைதி — இவையே சாத்த்விக குணங்கள், எப்படியோ தோன்றுகின்றன.
12.192.44
अतुष्टिः परितापश्च शोको लोभस्तथाऽक्षमा ।
लिङ्गानि रजसस्तानि दृश्यन्ते हेत्वहेतुभिः ॥ १२.१९२.४४ ॥
அதிருப்தி, துன்பம், சோகம், பேராசை, பொறுமையின்மை — இவை ரஜோ குணத்தின் அடையாளங்கள்; காரணத்தாலும் காரணமின்றியும் காணப்படுகின்றன.
12.192.45
अभिमानस्तथा मोहः प्रमादः स्वप्नतन्द्रिता ।
कथंचिदभिवर्तन्ते विविधास्तामसा गुणाः ॥ १२.१९२.४५ ॥
செருக்கு, மயக்கம், கவனமின்மை, தூக்கம், சோம்பல் — இவை பல்வேறு தாமச குணங்கள், எப்படியோ தோன்றுகின்றன.
12.192.46
दूरगं बहुधागामि प्रार्थनासंशयात्मकम् ।
मनः सुनियतं यस्य स सुखी प्रेत्य चेह च ॥ १२.१९२.४६ ॥
தொலைதூரம் செல்வதும், பல வழிகளில் அலைவதும், ஆசையும் ஐயமும் நிறைந்ததுமான மனத்தை நன்கு அடக்கியவன் இங்கும் மறுமையிலும் சுகமடைகிறான்.
12.192.47
सत्वक्षेत्रज्ञयोरेतदन्तरं पश्य सूक्ष्मयोः ।
सृजते तु गुणानेक एको न सृजते गुणान् ॥ १२.१९२.४७ ॥
சத்துவத்துக்கும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள இந்த வேறுபாட்டைப் பார். இரண்டு நுட்பமானவற்றில் ஒன்று குணங்களைப் படைக்கிறது; ஒன்று குணங்களைப் படைப்பதில்லை.
12.192.48
मशकोदुम्बरौ वाऽपि संप्रयुक्तौ यथा सदा ।
अन्योन्यमेतौ स्यातां च संप्रयोगस्तथा तयोः ॥ १२.१९२.४८ ॥
கொசுவும் அத்தி மரமும் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பது போல, இவ்விருவரின் சேர்க்கையும் அப்படியே உள்ளது.
12.192.49
पृथग्भूतौ प्रकृत्या तौ संप्रयुक्तौ च सर्वदा ।
यथा मत्स्यो जलं चैव संप्रयुक्तौ तथैव तौ ॥ १२.१९२.४९ ॥
அவ்விரண்டும் இயல்பாகவே வேறுபட்டவை; எனினும் எப்போதும் இணைந்திருக்கின்றன. மீனும் நீரும் இணைந்திருப்பது போலவே அவை இரண்டும் இணைந்துள்ளன.
12.192.50
न गुणा विदुरात्मानं स गुणान्वेति सर्वशः ।
परिद्रष्टा गुणानां स संसृष्टान्मन्यते तथा ॥ १२.१९२.५० ॥
குணங்கள் ஆன்மாவை அறிவதில்லை; அவன் குணங்கள் அனைத்தையும் முழுமையாக அறிகிறான். குணங்களைக் காண்பவன் அவற்றைத் தன்னுடன் கலந்தவையாகக் கருதுகிறான்.
12.192.51
इन्द्रियैस्तु प्रदीपार्थं कुरुते बुद्धिसप्तमैः ।
निर्विचेष्टैरजानद्भिः परमात्मा प्रदीपवत् ॥ १२.१९२.५१ ॥
பரமாத்மா புலன்களாலும் ஏழாவதாக புத்தியாலும் விளக்கைப் போல ஒளி பெறுவதற்காக செயல்படுகிறான்; அவை செயலற்றவையும் அறியாதவையுமாகும்.
12.192.52
सृजते हि गुणान्सत्वं क्षेत्रज्ञः परिपश्यति ।
संप्रयोगस्तयोरेष सत्वक्षेत्रज्ञयोर्ध्रुवः ॥ १२.१९२.५२ ॥
சத்துவம் குணங்களை உருவாக்குகிறது; க்ஷேத்திரஜ்ஞன் அவற்றைக் காண்கிறான். சத்துவத்துக்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனுக்கும் இடையேயான இந்த இணைப்பு நிச்சயமானது.
12.192.53
आश्रयो नास्ति सत्वस्य क्षेत्रज्ञस्य च कश्चन ।
सत्वं मनः संसृजते न गुणान्वै कदाचन ॥ १२.१९२.५३ ॥
சத்துவத்துக்கும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனுக்கும் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. சத்துவம் மனத்தை உருவாக்குகிறது; குணங்களை ஒருபோதும் உருவாக்குவதில்லை.
12.192.54
रश्मीस्तेषां स मनसा यदा सम्यङ्गियच्छति ।
तदा प्रकाशतेऽस्यात्मा घटे दीपो ज्वलन्निव ॥ १२.१९२.५४ ॥
அவன் மனத்தால் அவற்றின் கதிர்களை நன்கு அடக்கும்போது, அவனுடைய ஆன்மா ஒளிர்கிறது; குடத்தில் எரியும் விளக்கைப் போல.
12.192.55
त्यक्त्वा यः प्राकृतं कर्म नित्यमात्मरतिर्मुनिः ।
सर्वभूतात्मभूस्तस्मात्स गच्छेदुत्तमां गतिम् ॥ १२.१९२.५५ ॥
ஒரு முனிவர் உலகியல் கர்மங்களைத் துறந்து, எப்போதும் தன்னிலேயே மகிழ்ந்து, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக ஆகிறாரோ, அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.
12.192.56
यथा वारिचरः पक्षी सलिलेन न लिप्यते ।
एवमेव कृतप्रज्ञो भूतेषु परिवर्तते ॥ १२.१९२.५६ ॥
நீரில் திரியும் பறவை நீரால் அழுக்காவதில்லை; அதுபோலவே முதிர்ந்த ஞானமுடையவர் உயிர்களிடையே வாழ்ந்தாலும் பற்றப்படுவதில்லை.
12.192.57
एवं स्वभावमेवैतत्स्वबुद्ध्या विहरेन्नरः ।
अशोचन्नप्रहृष्यंश्च चरेद्विगतमत्सरः ॥ १२.१९२.५७ ॥
இவ்வாறே இது இயல்பாகும்; மனிதன் தன் அறிவால் இவ்வாறு வாழவேண்டும் — துக்கப்படாமலும், மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்ளாமலும், பொறாமை நீங்கி நடக்க வேண்டும்.
12.192.58
स्वभावसिद्ध्या युक्तस्तु स नित्यं सृजत गुणान् ।
ऊर्णनाभिर्यथा सूत्रं विज्ञेयास्तन्तुवद्गुणाः ॥ १२.१९२.५८ ॥
இயல்பின் சித்தியால் இணைந்தவர் எப்போதும் குணங்களைப் படைக்கிறார்; சிலந்தி நூலைப் போல; குணங்களைக் நூல்களைப் போல அறிய வேண்டும்.
12.192.59
प्रध्वस्ता न निवर्न्तते निवृत्तिर्नोपलभ्यते ।
प्रत्यक्षेण परोक्षं तदनुमानेन सिध्यति ॥ १२.१९२.५९ ॥
அழிந்தவை திரும்புவதில்லை; விடுதலை (நிவிருத்தி) நேரடியாகக் காணப்படுவதுமில்லை. மறைந்ததை அனுமானத்தால் அதனால் நிறுவலாம்.
12.192.60
एवमेकेऽध्यवस्यन्ति निवृत्तिरिति चापरे ।
उभयं संप्रधार्यैतद्व्यवस्येत यथामति ॥ १२.१९२.६० ॥
சிலர் இவ்வாறு முடிவு செய்கின்றனர்; வேறு சிலர் இதுவே விடுதலை என்கின்றனர். இரண்டையும் நன்கு ஆராய்ந்து, தன் அறிவுக்கேற்ப முடிவு செய்ய வேண்டும்.
12.192.61
इतीमं हृदयग्रत्थिं बुद्धिभेदमयं दृढम् ।
विमुच्य सुखमासीत न शोचेच्छिन्नसंशयः ॥ १२.१९२.६१ ॥
இவ்வாறு புத்தியின் பிளவால் ஆன இந்த இதய முடிச்சை அவிழ்த்து, சுகமாக அமர வேண்டும்; சந்தேகங்கள் அறுந்தவன் துயரப்படக் கூடாது.
12.192.62
मलिनाः प्राप्नुयुः शुद्धिं यथा पूर्णां नदीं नराः ।
अवगाह्य सुविद्वांसो विद्धि ज्ञानमिदं तथा ॥ १२.१९२.६२ ॥
அசுத்தமானவர்கள் நிறைந்த ஆற்றில் மூழ்கி தூய்மை அடைவது போல, மிகுந்த அறிஞர்கள் இந்த ஞானத்தில் மூழ்கித் தூய்மை அடைவர் என்று அறிக.
12.192.63
महानद्या हि पारज्ञस्तप्यते न तदन्यथा ।
न तु तप्यति तत्त्वज्ञः फले ज्ञाते तरत्युत ॥ १२.१९२.६३ ॥
பெரிய ஆற்றின் கரையை அறிந்தவன் நிச்சயமாக வருந்துவதில்லை; அது வேறு வழியில்லை. ஆனால் தத்துவ அறிஞன் வருந்துவதில்லை; பலனை அறிந்தவுடன் அவன் கடந்து செல்கிறான்.
12.192.64
एवं ये विदुराध्यात्मं केवलं ज्ञानमुत्तमम् ॥ १२.१९२.६४ ॥
இவ்வாறு எவர் ஆன்மீகத்தை அறிகிறார்களோ, அவர்கள் தூய்மையான உயர்ந்த ஞானத்தை அறிவார்கள்.
12.192.65
एतां बुद्धा नरः सर्वां भूतानामागतिं गतिम् ।
अवेक्ष्य च शनैर्बुद्ध्या लभते शममुत्तमम् ॥ १२.१९२.६५ ॥
இதை எல்லாம் அறிந்து, உயிர்களின் வருகையும் போக்கும் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, மனிதன் புத்தியால் மெல்ல மெல்ல உயர்ந்த அமைதியை அடைகிறான்.
12.192.66
त्रिवर्गो यस्य विदितः प्रेक्ष्य तं स विमुच्यते ।
अन्वीक्ष्य मनसा युक्तस्तत्त्वदर्शी निरुत्सुकः ॥ १२.१९२.६६ ॥
மூவகைப் புருஷார்த்தங்களை அறிந்தவன், அவற்றைக் கண்டு விடுவிக்கப்படுகிறான். மனதால் ஆராய்ந்து, யோகத்தில் ஈடுபட்ட தத்துவ தரிசி ஆசையற்றவனாகிறான்.
12.192.67
न चात्मा शक्यते द्रष्टुमिन्द्रियेषु विभागशः ।
तत्रतत्र विसृष्टेषु दुर्वार्येष्वकृतात्मभिः ॥ १२.१९२.६७ ॥
தன்னை அடக்காதவர்களால், அடக்க முடியாத புலன்களில் பிரிந்து பிரிந்து சிதறும் ஆன்மாவை பிரித்துக் காண இயலாது.
12.192.68
एतद्बुद्धा भवेद्बुद्धः किमन्यद्बुद्धिलक्षणम् ।
प्रतिगृह्य च निह्नोति ह्यन्यथा च प्रदृश्यते ॥ १२.१९२.६८ ॥
இதை அறிந்தவனே அறிவுடையவன் ஆகிறான்; அறிவின் வேறு அடையாளம் என்ன? ஏற்றுக்கொண்டு மறைப்பவன் வேறு விதமாகத் தோன்றுகிறான்.
12.192.69
न सर्पति च यं प्राहुः सर्वत्र प्रतिहन्यते ।
धूमेन चाप्रसन्नोऽग्निर्यथाऽर्कं न प्रवर्तयेत् ॥ १२.१९२.६९ ॥
எதை அவர்கள் நகராதது என்று சொல்கிறார்களோ, அது எங்கும் தடுக்கப்படுகிறது; புகையால் மங்கிய நெருப்பு சூரியனை இயக்காததுபோல.
12.192.70
धिष्ण्याधिपे प्रसन्ने तु स्थितिमेतां निरीक्षते ।
अतिक्षूराच्च सूक्ष्मत्वात्प्रस्थानं न प्रकाशते ॥ १२.१९२.७० ॥
நட்சத்திரங்களின் தலைவன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது இந்த நிலையைக் காண்கிறான்; ஆனால் மிகக் கூர்மையும் நுட்பமும் கொண்டதால் அதன் புறப்பாடு வெளிப்படுவதில்லை.
12.192.71
प्रपद्य तच्छ्रुताह्नानि चिन्मयं स्वीकृतं विना ।
विज्ञाय तद्धि मन्यन्ते कृतकृत्या मनीषिणः ॥ १२.१९२.७१ ॥
கற்ற நாட்களை அடைந்து, ஏற்றுக்கொள்ளாமலேயே சித்சொரூபமானதை அறிந்து, அதையே ஞானிகள் கருதி கடமை நிறைவேற்றியவர்களாகிறார்கள்.
12.192.72
न भवति विदुषां ततो भयं ।
यदविदुषां सुमहद्भयं भवेत्।
न हि गतिरधिकास्ति कस्यचि ।
त्सति हि गुणे प्रवदन्त्यतुल्यताम् ॥ १२.१९२.७२ ॥
அறிஞர்களுக்கு அறியாதவர்களுக்கு மிகப் பெரும் பயம் ஏற்படுவது போன்ற பயம் ஏற்படுவதில்லை; ஏனெனில் எவருக்கும் இதைவிட உயர்ந்த கதி இல்லை, குணம் இருக்கும்போதே ஒப்பற்றது என்கிறார்கள்.
12.192.73
यः करोत्यनभिसन्धिपूर्वकं ।
तच्च निर्णुदति यत्पुरा कृतम्।
नाप्रियं तदुभयं कुतः प्रियं ।
तस्य तज्जनयतीह सर्वतः ॥ १२.१९२.७३ ॥
முன்கூட்டிய நோக்கமின்றிச் செயல் செய்பவன், முன்பு செய்த செயலையும் நீக்கிவிடுகிறான். அவனுக்கு அப்போது இரண்டும் (விருப்பமும் வெறுப்பும்) இல்லை; இங்கே அவன் அதையே எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் உருவாக்குகிறான்.
12.192.74
ये विदुस्तदुभयं पदं सताम् ॥ १२.१९२.७४ ॥
அவ்விரண்டையும் அறிந்தவர்கள் நல்லோரின் நிலையை அடைந்தவர்கள்.