Mahābhārata · Adhyāya 12.194
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.194.1
चातुरात्रस्यनुक्तं ते राजधर्मास्तथैव च ।
नानाश्रयाश्च भगवन्नितिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.१९४.१ ॥
Venerable, aún no me has explicado el rito de cuatro noches ni los deberes del rey, ni las diversas leyendas de distintas fuentes.
12.194.2
श्रुतास्त्वत्तः कथाश्चैव धर्मयुक्ता महामते ।
संदेहोऽस्ति तु कश्चिन्मे तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९४.२ ॥
Oh gran sabio, de ti he escuchado relatos llenos de dharma; pero una duda me queda, y tú eres quien debe explicarla.
12.194.3
जापकानां फलावाप्तिं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किं फलं जपतामुक्तं क्व वा तिष्ठन्ति जापकाः ॥ १२.१९४.३ ॥
Oh Bhārata, deseo oír el fruto que obtienen quienes recitan el japa. ¿Qué fruto se ha declarado para los que recitan, y dónde permanecen?
12.194.4
जपस्य च विधिं कृत्स्नं वक्तुमर्हसि सेऽनघ ।
जापका इति किंचैतत्साङ्ख्ययोगक्रियाविधिः ॥ १२.१९४.४ ॥
Oh sin mácula, debes explicarme el método completo del japa. ¿Qué son estos 'recitadores'? ¿Es esto el método ritual del sāṅkhya y del yoga?
12.194.5
किं यज्ञविधिरेवैष किमेतज्जप्यमुच्यते ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१९४.५ ॥
¿Es esto solo un rito sacrificial, o se llama recitación? Explícame todo esto, pues a mi juicio eres omnisciente.
12.194.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यमस्य यत्पुरा वृत्तं कालस्य ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९४.६ ॥
También aquí la gente cita esta antigua leyenda de lo que ocurrió en otro tiempo a Yama, a Kāla y a un brāhmaṇa.
12.194.7
इक्ष्वाकोश्चैव मृत्योश्च विवादे धर्मकारणात् ।
संन्यास एव वेदान्ते वर्तते जपनं प्रति।
वेदवादाङ्गनिर्वृत्ताः शान्ता ब्रह्मण्यवस्थिताः ॥ १२.१९४.७ ॥
En la disputa entre Ikṣvāku y la Muerte por el dharma, solo la renuncia se mantiene en el Vedānta respecto a la recitación. Perfeccionados en los miembros de la doctrina védica, están serenos y establecidos en Brahman.
12.194.8
साङ्ख्ययोगौ तु यावुक्तौ मुनिभिः समदर्शिभिः ।
मार्गौ तावप्युभावेतौ संश्रितौ न च संश्रितौ ॥ १२.१९४.८ ॥
Los dos caminos del Sāṅkhya y del Yoga, que los sabios que ven con igualdad han declarado — estos dos caminos son a la vez seguidos y no seguidos.
12.194.9
यथा संश्रूयते राजन्कारणं चात्र वक्ष्यते ।
क्रमेण चैव विहितो जपयज्ञविधिर्नृप ॥ १२.१९४.९ ॥
Oh rey, como se oye, aquí se dirá también la razón. Oh señor de los hombres, la regla del sacrificio de recitación ha sido prescrita en orden.
12.194.10
सालम्बनमिति ज्ञेयं जपयज्ञात्मकं शुभम् ।
मनः समाधिरेवात्र तथेन्द्रियजयः स्मृतः ॥ १२.१९४.१० ॥
Debe saberse que es con sostén, auspicioso, consistente en el sacrificio de recitación. Aquí la concentración de la mente es, en efecto, lo que se recuerda, y asimismo la victoria sobre los sentidos.
12.194.11
सत्यमग्निपरीचारो विविक्तानां च सेवनम् ।
ध्यानं तपो दमः क्षान्तिरनसूया मिताशनम् ॥ १२.१९४.११ ॥
La verdad, el servicio del fuego sagrado, la atención a quienes viven en retiro, la meditación, la austeridad, el dominio de sí, la paciencia, la ausencia de envidia y la comida moderada.
12.194.12
विषयप्रतिसंहारो मितजल्पस्तथा शमः ।
एष प्रवर्तको धर्मो निवर्तकमथो शृणु ॥ १२.१९४.१२ ॥
El retiro de los objetos de los sentidos, la palabra medida y asimismo la serenidad: este es el dharma que impulsa hacia adelante. Ahora escucha el dharma que hace volver.
12.194.13
यथा निवर्तते धर्मो जपतो ब्रह्मचारिणः ।
न जपो न च वै ध्यानं नेच्छा न द्वेषहर्षणौ।
युज्यते नृपशार्दूल सुसंवेद्यं हि तत्किल ॥ १२.१९४.१३ ॥
Así como el deber del estudiante célibe que recita se retira, no hay recitación, ni meditación, ni deseo, ni aversión ni deleite; tigre entre los reyes, eso se comprende fácilmente.
12.194.14
जपमावर्तयन्नित्यं जपन्वै ब्रह्मचारिकम् ।
तदर्थबुद्ध्या संयाति मनसा जापकः परम् ॥ १२.१९४.१४ ॥
Repitiendo siempre la recitación, recitando como el estudiante célibe, con el intelecto puesto en su significado, el recitador alcanza lo supremo por la mente.
12.194.15
यथा संश्रूयते जापो येन वै जापको भवेत् ।
संहिताप्रणवेनैव सावित्री च परा मता ॥ १२.१९४.१५ ॥
Tal como se escucha el japa, y por lo que uno se convierte en recitador, solo mediante la Saṃhitā y el praṇava, y la Sāvitrī se considera suprema.
12.194.16
यदन्यदुचितं शुद्धं वेदस्मृत्युपपादितम् ।
एतत्सर्वमशेषेण यथोक्तं परिवर्तयेत् ॥ १२.१९४.१६ ॥
Cualquier otra cosa que sea apropiada y pura, establecida por el Veda y la smṛti, todo esto sin excepción, como se ha dicho, uno debe repetirlo por turno.
12.194.17
द्विविदं मार्गमासाद्य व्यक्ताव्यक्तमनामयम् ।
कुशोच्चयनिषष्णः सन्कुशहस्तः कुशैः शिख।
कुशैः परिवृतस्तस्मिन्मध्ये छन्नः कुशैस्तथा ॥ १२.१९४.१७ ॥
Habiendo alcanzado el camino doble, manifiesto e inmanifiesto, libre de enfermedad; sentado sobre un montón de hierba kuśa, con hierba kuśa en la mano, rodeado de hierba kuśa en la coronilla, oculto en medio por hierba kuśa.
12.194.18
विषयेभ्यो नमस्कुर्याद्विषयान्न च भावयेत् ।
साम्यमुत्पाद्य मनसा मनस्येव मनो दधत् ॥ १२.१९४.१८ ॥
Uno debe apartarse de los objetos de los sentidos y no detenerse en ellos; habiendo producido la ecuanimidad con la mente, colocando la mente solo en la mente.
12.194.19
तद्धिया ध्यायति ब्रह्म जपन्वै संहितां हिताम् ।
संन्यस्यत्यथवा तां वै समाधौ पर्यवस्थितः ॥ १२.१९४.१९ ॥
Con esa mente medita en Brahman, recitando la saṃhitā benéfica; o la abandona y permanece firme en samādhi.
12.194.20
ध्यानमुत्पादयत्यत्र संहिताबलसंश्रयात् ।
अथाभिमतमन्त्रेण प्रणवाद्यं जपेत्कृती ॥ १२.१९४.२० ॥
Aquí, apoyándose en la fuerza de la saṃhitā, produce la meditación. Luego, con un mantra elegido que comience con el praṇava (oṃ), el hábil debe recitar.
12.194.21
यस्मिन्नेवाभिपतितं मनस्तत्र निवेशयेत् ।
समाधौ स हि मन्त्रे तु संहितां वा यथाविधि।
शुद्धात्मा तपसा दान्तो निवृत्तद्वेषकामवान् ॥ १२.१९४.२१ ॥
Donde la mente se posa, allí debe fijarla. En samādhi se absorbe en el mantra, o en la saṃhitā según la regla. Puro de alma, dominado por la austeridad, libre de odio y deseo.
12.194.22
अरागमोहो निर्द्वन्द्वो न शोचति न सज्जते ।
न कर्ता करणीयानां नाकार्याणामिति स्थितिः ॥ १२.१९४.२२ ॥
Libre de apego e ilusión, más allá de los pares de opuestos, no se aflige ni se aferra. No es el hacedor de lo que debe hacerse, ni de lo que no debe hacerse; tal es su condición.
12.194.23
न चाहंकारयोगेन मनः प्रस्थाफ्येत्क्वचित् ।
न चार्थग्रहणे युक्तो नावमानी न चाक्रियः ॥ १२.१९४.२३ ॥
Por el vínculo con el ego, la mente nunca debe apartarse. No debe estar absorto en asir objetos, ni ser despreciativo, ni inactivo.
12.194.24
ध्यानक्रियापरो युक्तो ध्यानवान्ध्याननिश्चयः ।
ध्याने समाधिमुत्पाद्य तदपि त्यजति क्रमात् ॥ १२.१९४.२४ ॥
Dedicado a la práctica de la meditación, disciplinado, poseedor de meditación y firme en ella, produce samādhi en la meditación y, a su debido tiempo, incluso eso lo abandona.
12.194.25
स वै तस्यामवस्थायां सर्वत्यागकृतः सुखी ।
निरिच्छस्त्यजति प्राणान्ब्राह्मीं संश्रयते तनुम् ॥ १२.१९४.२५ ॥
En ese estado, quien ha renunciado a todo es feliz; libre de deseo, abandona los alientos vitales y se acoge al cuerpo brahmánico.
12.194.26
निरालम्बो भवेत्स्मृत्वा मरणाय समाधिमान् ।
सर्वाल्लोँकान्समाक्रम्य क्रमात्प्राप्नोति वै परम् ॥ १२.१९४.२६ ॥
Firme en samādhi y sin apoyo, debe recordar la muerte; habiendo trascendido todos los mundos, alcanza gradualmente lo supremo.
12.194.27
अथवा नेच्छते तत्र ब्रह्मकायनिषेवणम् ।
उत्क्रामति च मार्गस्थो नैव क्वचन जायते ॥ १२.१९४.२७ ॥
O si no desea allí el servicio del cuerpo brahmánico, parte estando en el camino y nunca vuelve a nacer en ninguna parte.
12.194.28
आत्मबुद्धिं समास्थाय शान्तीभूतो निरामयः ।
अमृतं विरजाः शुद्धमात्मानं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९४.२८ ॥
Aferrado firmemente al entendimiento del yo, pacificado y libre de defectos, alcanza el yo inmortal, sin pasión y puro.