Mahābhārata · Adhyāya 12.194
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.194.1
चातुरात्रस्यनुक्तं ते राजधर्मास्तथैव च ।
नानाश्रयाश्च भगवन्नितिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.१९४.१ ॥
Venerável, ainda não me explicaste o rito de quatro noites nem os deveres do rei, nem as diversas lendas de fontes variadas.
12.194.2
श्रुतास्त्वत्तः कथाश्चैव धर्मयुक्ता महामते ।
संदेहोऽस्ति तु कश्चिन्मे तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९४.२ ॥
Ó grande sábio, de ti ouvi histórias cheias de dharma; mas resta em mim uma dúvida, e só tu deves esclarecê-la.
12.194.3
जापकानां फलावाप्तिं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किं फलं जपतामुक्तं क्व वा तिष्ठन्ति जापकाः ॥ १२.१९४.३ ॥
Ó Bhārata, desejo ouvir o fruto alcançado por aqueles que recitam o japa. Qual fruto foi declarado para os que recitam, e onde permanecem?
12.194.4
जपस्य च विधिं कृत्स्नं वक्तुमर्हसि सेऽनघ ।
जापका इति किंचैतत्साङ्ख्ययोगक्रियाविधिः ॥ १२.१९४.४ ॥
Ó sem mácula, deves explicar-me o método completo do japa. O que são estes 'recitadores'? É este o método ritual do sāṅkhya e do yoga?
12.194.5
किं यज्ञविधिरेवैष किमेतज्जप्यमुच्यते ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१९४.५ ॥
Isto é apenas um rito sacrificial, ou chama-se recitação? Explica-me tudo isto, pois, a meu ver, és omnisciente.
12.194.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यमस्य यत्पुरा वृत्तं कालस्य ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९४.६ ॥
Também aqui as pessoas citam esta antiga lenda do que outrora aconteceu a Yama, a Kāla e a um brāhmaṇa.
12.194.7
इक्ष्वाकोश्चैव मृत्योश्च विवादे धर्मकारणात् ।
संन्यास एव वेदान्ते वर्तते जपनं प्रति।
वेदवादाङ्गनिर्वृत्ताः शान्ता ब्रह्मण्यवस्थिताः ॥ १२.१९४.७ ॥
Na disputa entre Ikṣvāku e a Morte por causa do dharma, apenas a renúncia permanece no Vedānta quanto à recitação. Realizados nos membros da doutrina védica, estão serenos e estabelecidos em Brahman.
12.194.8
साङ्ख्ययोगौ तु यावुक्तौ मुनिभिः समदर्शिभिः ।
मार्गौ तावप्युभावेतौ संश्रितौ न च संश्रितौ ॥ १२.१९४.८ ॥
Os dois caminhos do Sāṅkhya e do Yoga, que os sábios de visão igualitária declararam — esses dois caminhos são ao mesmo tempo seguidos e não seguidos.
12.194.9
यथा संश्रूयते राजन्कारणं चात्र वक्ष्यते ।
क्रमेण चैव विहितो जपयज्ञविधिर्नृप ॥ १२.१९४.९ ॥
Ó rei, como se ouve, aqui também se dirá a razão. Ó senhor, a regra do sacrifício de recitação foi prescrita em ordem.
12.194.10
सालम्बनमिति ज्ञेयं जपयज्ञात्मकं शुभम् ।
मनः समाधिरेवात्र तथेन्द्रियजयः स्मृतः ॥ १२.१९४.१० ॥
Deve-se saber que é com apoio, auspicioso, na natureza do sacrifício de recitação. Aqui a concentração da mente é lembrada, assim como a vitória sobre os sentidos.
12.194.11
सत्यमग्निपरीचारो विविक्तानां च सेवनम् ।
ध्यानं तपो दमः क्षान्तिरनसूया मिताशनम् ॥ १२.१९४.११ ॥
A verdade, o serviço ao fogo sagrado, a convivência com os que vivem em retiro, a meditação, a austeridade, o domínio de si, a paciência, a ausência de inveja e a alimentação moderada.
12.194.12
विषयप्रतिसंहारो मितजल्पस्तथा शमः ।
एष प्रवर्तको धर्मो निवर्तकमथो शृणु ॥ १२.१९४.१२ ॥
O recolhimento dos objetos dos sentidos, a fala medida e também a serenidade — este é o dharma que impulsiona. Agora ouve o dharma que faz retornar.
12.194.13
यथा निवर्तते धर्मो जपतो ब्रह्मचारिणः ।
न जपो न च वै ध्यानं नेच्छा न द्वेषहर्षणौ।
युज्यते नृपशार्दूल सुसंवेद्यं हि तत्किल ॥ १२.१९४.१३ ॥
Assim como o dever do estudante celibatário que recita se retira, não há recitação, nem meditação, nem desejo, nem aversão ou alegria; tigre entre os reis, isso é facilmente compreendido.
12.194.14
जपमावर्तयन्नित्यं जपन्वै ब्रह्मचारिकम् ।
तदर्थबुद्ध्या संयाति मनसा जापकः परम् ॥ १२.१९४.१४ ॥
Repetindo sempre a recitação, recitando como o estudante celibatário, com o intelecto voltado ao seu sentido, o recitador alcança o supremo pela mente.
12.194.15
यथा संश्रूयते जापो येन वै जापको भवेत् ।
संहिताप्रणवेनैव सावित्री च परा मता ॥ १२.१९४.१५ ॥
Como o japa é ouvido, e pelo qual alguém se torna recitador, apenas pela Saṃhitā e pelo praṇava, e a Sāvitrī é considerada suprema.
12.194.16
यदन्यदुचितं शुद्धं वेदस्मृत्युपपादितम् ।
एतत्सर्वमशेषेण यथोक्तं परिवर्तयेत् ॥ १२.१९४.१६ ॥
Tudo o mais que é apropriado e puro, estabelecido pelo Veda e pela smṛti, tudo isso sem exceção, como foi dito, deve-se repetir em sequência.
12.194.17
द्विविदं मार्गमासाद्य व्यक्ताव्यक्तमनामयम् ।
कुशोच्चयनिषष्णः सन्कुशहस्तः कुशैः शिख।
कुशैः परिवृतस्तस्मिन्मध्ये छन्नः कुशैस्तथा ॥ १२.१९४.१७ ॥
Tendo alcançado o caminho duplo, manifesto e não manifesto, livre de doença; sentado sobre um monte de grama kuśa, com grama kuśa na mão, cercado de grama kuśa na coroa, oculto no meio por grama kuśa.
12.194.18
विषयेभ्यो नमस्कुर्याद्विषयान्न च भावयेत् ।
साम्यमुत्पाद्य मनसा मनस्येव मनो दधत् ॥ १२.१९४.१८ ॥
Deve-se afastar-se dos objetos dos sentidos e não se deter neles; tendo produzido a equanimidade pela mente, colocando a mente somente na mente.
12.194.19
तद्धिया ध्यायति ब्रह्म जपन्वै संहितां हिताम् ।
संन्यस्यत्यथवा तां वै समाधौ पर्यवस्थितः ॥ १२.१९४.१९ ॥
Com essa mente medita em Brahman, recitando a saṃhitā benéfica; ou a abandona e permanece firme em samādhi.
12.194.20
ध्यानमुत्पादयत्यत्र संहिताबलसंश्रयात् ।
अथाभिमतमन्त्रेण प्रणवाद्यं जपेत्कृती ॥ १२.१९४.२० ॥
Aqui, apoiando-se na força da saṃhitā, ele produz a meditação. Então, com um mantra escolhido começando pelo praṇava (oṃ), o hábil deve recitar.
12.194.21
यस्मिन्नेवाभिपतितं मनस्तत्र निवेशयेत् ।
समाधौ स हि मन्त्रे तु संहितां वा यथाविधि।
शुद्धात्मा तपसा दान्तो निवृत्तद्वेषकामवान् ॥ १२.१९४.२१ ॥
Onde a mente se fixar, ali deve ele fixá-la. Em samādhi, absorve-se no mantra ou na saṃhitā segundo a regra. Puro de alma, dominado pela austeridade, livre de ódio e desejo.
12.194.22
अरागमोहो निर्द्वन्द्वो न शोचति न सज्जते ।
न कर्ता करणीयानां नाकार्याणामिति स्थितिः ॥ १२.१९४.२२ ॥
Livre de apego e ilusão, além dos pares de opostos, não se aflige nem se apega. Não é o agente do que deve ser feito, nem do que não deve; tal é o seu estado.
12.194.23
न चाहंकारयोगेन मनः प्रस्थाफ्येत्क्वचित् ।
न चार्थग्रहणे युक्तो नावमानी न चाक्रियः ॥ १२.१९४.२३ ॥
Pela união com o ego, a mente nunca deve ser desviada. Não deve estar engajado em agarrar objetos, nem ser desdenhoso, nem inativo.
12.194.24
ध्यानक्रियापरो युक्तो ध्यानवान्ध्याननिश्चयः ।
ध्याने समाधिमुत्पाद्य तदपि त्यजति क्रमात् ॥ १२.१९४.२४ ॥
Devotado à prática da meditação, disciplinado, possuidor da meditação e firme nela, produz samādhi na meditação e, em ordem, abandona também isso.
12.194.25
स वै तस्यामवस्थायां सर्वत्यागकृतः सुखी ।
निरिच्छस्त्यजति प्राणान्ब्राह्मीं संश्रयते तनुम् ॥ १२.१९४.२५ ॥
Nesse estado, quem renunciou a tudo é feliz; livre de desejo, abandona os sopros vitais e busca refúgio no corpo brâmico.
12.194.26
निरालम्बो भवेत्स्मृत्वा मरणाय समाधिमान् ।
सर्वाल्लोँकान्समाक्रम्य क्रमात्प्राप्नोति वै परम् ॥ १२.१९४.२६ ॥
Firme no samādhi e sem apoio, deve lembrar-se da morte; tendo transposto todos os mundos, alcança gradualmente o supremo.
12.194.27
अथवा नेच्छते तत्र ब्रह्मकायनिषेवणम् ।
उत्क्रामति च मार्गस्थो नैव क्वचन जायते ॥ १२.१९४.२७ ॥
Ou, se não deseja ali o serviço do corpo brâmico, parte estando no caminho e nunca mais nasce em lugar algum.
12.194.28
आत्मबुद्धिं समास्थाय शान्तीभूतो निरामयः ।
अमृतं विरजाः शुद्धमात्मानं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९४.२८ ॥
Firmemente apegado ao entendimento do eu, pacificado e livre de defeitos, alcança o eu imortal, sem paixão e puro.