Mahābhārata · Adhyāya 12.194
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.194.1
चातुरात्रस्यनुक्तं ते राजधर्मास्तथैव च ।
नानाश्रयाश्च भगवन्नितिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.१९४.१ ॥
Ehrwürdiger, du hast mir das Viernächte-Opfer und die Pflichten des Königs noch nicht erklärt, auch nicht die vielen Legenden aus verschiedenen Quellen.
12.194.2
श्रुतास्त्वत्तः कथाश्चैव धर्मयुक्ता महामते ।
संदेहोऽस्ति तु कश्चिन्मे तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९४.२ ॥
O Hochweiser, von dir habe ich Geschichten voller Dharma gehört; doch ein Zweifel bleibt in mir, und du allein solltest ihn erklären.
12.194.3
जापकानां फलावाप्तिं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किं फलं जपतामुक्तं क्व वा तिष्ठन्ति जापकाः ॥ १२.१९४.३ ॥
O Bhārata, ich möchte den Lohn hören, den die Rezitierenden des Japa erlangen. Welche Frucht wurde den Rezitierenden verheißen, und wo weilen sie?
12.194.4
जपस्य च विधिं कृत्स्नं वक्तुमर्हसि सेऽनघ ।
जापका इति किंचैतत्साङ्ख्ययोगक्रियाविधिः ॥ १२.१९४.४ ॥
O Makelloser, du solltest mir die vollständige Methode des Japa erklären. Was sind diese 'Rezitierenden'? Ist dies das rituelle Verfahren von Sāṅkhya und Yoga?
12.194.5
किं यज्ञविधिरेवैष किमेतज्जप्यमुच्यते ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१९४.५ ॥
Ist dies nur ein Opferritus, oder heißt es Rezitation? Erkläre mir all dies, denn meiner Meinung nach bist du allwissend.
12.194.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यमस्य यत्पुरा वृत्तं कालस्य ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९४.६ ॥
Auch hier führen die Menschen diese alte Legende an, was einst Yama, Kāla und einem Brahmanen widerfuhr.
12.194.7
इक्ष्वाकोश्चैव मृत्योश्च विवादे धर्मकारणात् ।
संन्यास एव वेदान्ते वर्तते जपनं प्रति।
वेदवादाङ्गनिर्वृत्ताः शान्ता ब्रह्मण्यवस्थिताः ॥ १२.१९४.७ ॥
Im Streit zwischen Ikṣvāku und dem Tod um das dharma steht im Vedānta allein der Entsagung das Rezitieren zu. Vollendet in den Gliedern der vedischen Lehre, sind sie still und in Brahman gegründet.
12.194.8
साङ्ख्ययोगौ तु यावुक्तौ मुनिभिः समदर्शिभिः ।
मार्गौ तावप्युभावेतौ संश्रितौ न च संश्रितौ ॥ १२.१९४.८ ॥
Die beiden Wege von Sāṅkhya und Yoga, die die gleichsinnig schauenden Weisen verkündet haben — diese beiden Wege werden sowohl beschritten als auch nicht beschritten.
12.194.9
यथा संश्रूयते राजन्कारणं चात्र वक्ष्यते ।
क्रमेण चैव विहितो जपयज्ञविधिर्नृप ॥ १२.१९४.९ ॥
O König, wie man hört, wird hier auch der Grund genannt werden. O Herrscher, die Regel des Rezitationsopfers ist der Reihe nach vorgeschrieben.
12.194.10
सालम्बनमिति ज्ञेयं जपयज्ञात्मकं शुभम् ।
मनः समाधिरेवात्र तथेन्द्रियजयः स्मृतः ॥ १२.१९४.१० ॥
Man soll wissen, dass es mit Stütze ist, heilsam, im Wesen des Rezitationsopfers. Hier wird die Sammlung des Geistes ebenso wie die Überwindung der Sinne erinnert.
12.194.11
सत्यमग्निपरीचारो विविक्तानां च सेवनम् ।
ध्यानं तपो दमः क्षान्तिरनसूया मिताशनम् ॥ १२.१९४.११ ॥
Wahrheit, Dienst am heiligen Feuer, Aufwartung bei den in Abgeschiedenheit Lebenden, Meditation, Askese, Selbstbeherrschung, Geduld, Freiheit von Neid und mäßige Nahrung.
12.194.12
विषयप्रतिसंहारो मितजल्पस्तथा शमः ।
एष प्रवर्तको धर्मो निवर्तकमथो शृणु ॥ १२.१९४.१२ ॥
Der Rückzug von den Sinnesobjekten, maßvolle Rede und ebenso die Ruhe — das ist das Dharma, das voranbringt. Nun höre das Dharma, das zurückführt.
12.194.13
यथा निवर्तते धर्मो जपतो ब्रह्मचारिणः ।
न जपो न च वै ध्यानं नेच्छा न द्वेषहर्षणौ।
युज्यते नृपशार्दूल सुसंवेद्यं हि तत्किल ॥ १२.१९४.१३ ॥
Wie die Pflicht des zölibatären Schülers, der rezitiert, zurücktritt, gibt es weder Rezitation noch Meditation, weder Verlangen noch Abneigung oder Freude; Tiger unter den Königen, es ist leicht zu verstehen.
12.194.14
जपमावर्तयन्नित्यं जपन्वै ब्रह्मचारिकम् ।
तदर्थबुद्ध्या संयाति मनसा जापकः परम् ॥ १२.१९४.१४ ॥
Indem er die Rezitation stets wiederholt, wie der zölibatäre Schüler rezitiert, mit dem auf ihren Sinn gerichteten Verstand, erreicht der Rezitierende das Höchste durch den Geist.
12.194.15
यथा संश्रूयते जापो येन वै जापको भवेत् ।
संहिताप्रणवेनैव सावित्री च परा मता ॥ १२.१९४.१५ ॥
Wie das Japa gehört wird und wodurch man zum Rezitierenden wird, allein durch die Saṃhitā und das praṇava, und die Sāvitrī gilt als höchste.
12.194.16
यदन्यदुचितं शुद्धं वेदस्मृत्युपपादितम् ।
एतत्सर्वमशेषेण यथोक्तं परिवर्तयेत् ॥ १२.१९४.१६ ॥
Was immer sonst passend und rein ist, durch Veda und smṛti begründet, all dies ohne Rest, wie gesagt, soll man der Reihe nach wiederholen.
12.194.17
द्विविदं मार्गमासाद्य व्यक्ताव्यक्तमनामयम् ।
कुशोच्चयनिषष्णः सन्कुशहस्तः कुशैः शिख।
कुशैः परिवृतस्तस्मिन्मध्ये छन्नः कुशैस्तथा ॥ १२.१९४.१७ ॥
Nachdem er den zweifachen Pfad, den offenbaren und den verborgenen, makellos erreicht hat; auf einem Haufen Kuśa-Gras sitzend, Kuśa-Gras in der Hand, am Haarschopf von Kuśa-Gras umgeben, in der Mitte von Kuśa-Gras verborgen.
12.194.18
विषयेभ्यो नमस्कुर्याद्विषयान्न च भावयेत् ।
साम्यमुत्पाद्य मनसा मनस्येव मनो दधत् ॥ १२.१९४.१८ ॥
Man soll sich von den Sinnesobjekten abwenden und nicht bei ihnen verweilen; nachdem man mit dem Geist Gleichmut hervorgebracht hat, den Geist allein im Geist gegründet.
12.194.19
तद्धिया ध्यायति ब्रह्म जपन्वै संहितां हिताम् ।
संन्यस्यत्यथवा तां वै समाधौ पर्यवस्थितः ॥ १२.१९४.१९ ॥
Mit diesem Verstand meditiert er über Brahman und rezitiert die heilsame Saṃhitā; oder er legt sie ab und verweilt gefestigt in Samādhi.
12.194.20
ध्यानमुत्पादयत्यत्र संहिताबलसंश्रयात् ।
अथाभिमतमन्त्रेण प्रणवाद्यं जपेत्कृती ॥ १२.१९४.२० ॥
Hier erzeugt er, sich auf die Kraft der Saṃhitā stützend, Meditation. Dann soll der Geübte mit einem gewählten Mantra, beginnend mit dem Praṇava (oṃ), rezitieren.
12.194.21
यस्मिन्नेवाभिपतितं मनस्तत्र निवेशयेत् ।
समाधौ स हि मन्त्रे तु संहितां वा यथाविधि।
शुद्धात्मा तपसा दान्तो निवृत्तद्वेषकामवान् ॥ १२.१९४.२१ ॥
Wo der Geist sich niederlässt, dort soll er ihn fixieren. Im Samādhi versenkt er sich in das Mantra oder in die Saṃhitā nach der Vorschrift. Rein an Seele, durch Askese gezügelt, frei von Hass und Begierde.
12.194.22
अरागमोहो निर्द्वन्द्वो न शोचति न सज्जते ।
न कर्ता करणीयानां नाकार्याणामिति स्थितिः ॥ १२.१९४.२२ ॥
Frei von Anhaftung und Verblendung, jenseits der Gegensatzpaare, trauert er nicht und klammert sich nicht. Er ist weder Täter dessen, was zu tun ist, noch dessen, was nicht zu tun ist; so ist sein Zustand.
12.194.23
न चाहंकारयोगेन मनः प्रस्थाफ्येत्क्वचित् ।
न चार्थग्रहणे युक्तो नावमानी न चाक्रियः ॥ १२.१९४.२३ ॥
Durch Verbindung mit dem Ich soll der Geist niemals abgelenkt werden. Er soll sich nicht am Ergreifen von Dingen beteiligen, nicht verachtend sein und nicht untätig.
12.194.24
ध्यानक्रियापरो युक्तो ध्यानवान्ध्याननिश्चयः ।
ध्याने समाधिमुत्पाद्य तदपि त्यजति क्रमात् ॥ १२.१९४.२४ ॥
Der Meditation ergeben, diszipliniert, im Besitz der Meditation und darin entschlossen, erzeugt er Samādhi in der Meditation und gibt schließlich auch dies der Reihe nach auf.
12.194.25
स वै तस्यामवस्थायां सर्वत्यागकृतः सुखी ।
निरिच्छस्त्यजति प्राणान्ब्राह्मीं संश्रयते तनुम् ॥ १२.१९४.२५ ॥
In diesem Zustand ist der, der alles aufgegeben hat, glücklich; frei von Begehren gibt er die Lebensatem auf und sucht Zuflucht im brahmischen Körper.
12.194.26
निरालम्बो भवेत्स्मृत्वा मरणाय समाधिमान् ।
सर्वाल्लोँकान्समाक्रम्य क्रमात्प्राप्नोति वै परम् ॥ १२.१९४.२६ ॥
In samādhi gesammelt und ohne Stütze soll er an den Tod denken; nachdem er alle Welten überschritten hat, erreicht er allmählich das Höchste.
12.194.27
अथवा नेच्छते तत्र ब्रह्मकायनिषेवणम् ।
उत्क्रामति च मार्गस्थो नैव क्वचन जायते ॥ १२.१९४.२७ ॥
Oder wenn er dort nicht den Dienst am brahmischen Körper wünscht, scheidet er, auf dem Weg stehend, und wird nirgends wieder geboren.
12.194.28
आत्मबुद्धिं समास्थाय शान्तीभूतो निरामयः ।
अमृतं विरजाः शुद्धमात्मानं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९४.२८ ॥
Fest an der Einsicht ins Selbst haltend, friedvoll und frei von Mängeln, erlangt er das unsterbliche, leidenschaftslose, reine Selbst.