மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.194
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.194.1
चातुरात्रस्यनुक्तं ते राजधर्मास्तथैव च ।
नानाश्रयाश्च भगवन्नितिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.१९४.१ ॥
ஐயனே, நான்கு இரவு யாகத்தையும் அரசதர்மங்களையும் நீர் இன்னும் சொல்லவில்லை; பல்வேறு மூலங்களைக் கொண்ட பல வகை இதிகாசங்களையும் சொல்லவில்லை.
12.194.2
श्रुतास्त्वत्तः कथाश्चैव धर्मयुक्ता महामते ।
संदेहोऽस्ति तु कश्चिन्मे तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९४.२ ॥
மகாமதியே, உம்மிடமிருந்து தர்மம் நிறைந்த கதைகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் உள்ளது; அதை நீரே சொல்ல வேண்டும்.
12.194.3
जापकानां फलावाप्तिं श्रोतुमिच्छामि भारत ।
किं फलं जपतामुक्तं क्व वा तिष्ठन्ति जापकाः ॥ १२.१९४.३ ॥
பாரதனே, ஜபம் செய்பவர்கள் அடையும் பலனைக் கேட்க விரும்புகிறேன். ஜபம் செய்பவர்களுக்கு என்ன பலன் சொல்லப்பட்டுள்ளது, ஜபம் செய்பவர்கள் எங்கே தங்குகிறார்கள்?
12.194.4
जपस्य च विधिं कृत्स्नं वक्तुमर्हसि सेऽनघ ।
जापका इति किंचैतत्साङ्ख्ययोगक्रियाविधिः ॥ १२.१९४.४ ॥
பாவமற்றவனே, ஜபத்தின் முழுமையான விதியை நீர் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். 'ஜாபகர்கள்' என்பது என்ன, இது சாங்கிய-யோக செயல்முறையின் விதியா?
12.194.5
किं यज्ञविधिरेवैष किमेतज्जप्यमुच्यते ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१९४.५ ॥
இது வெறும் யாக விதியா, அல்லது இதை ஜபம் என்கிறார்களா? இவை அனைத்தையும் எனக்கு விளக்குங்கள்; என் கருத்தில் நீர் எல்லாம் அறிந்தவர்.
12.194.6
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यमस्य यत्पुरा वृत्तं कालस्य ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९४.६ ॥
இதில் கூட மக்கள் யமனும், காலனும், ஒரு பிராமணரும் முன்பு நிகழ்ந்த அந்தப் பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்கிறார்கள்.
12.194.7
इक्ष्वाकोश्चैव मृत्योश्च विवादे धर्मकारणात् ।
संन्यास एव वेदान्ते वर्तते जपनं प्रति।
वेदवादाङ्गनिर्वृत्ताः शान्ता ब्रह्मण्यवस्थिताः ॥ १२.१९४.७ ॥
இட்சுவாகுவும் மரணமும் தர்மத்தின் பொருட்டு விவாதித்தபோது, வேதாந்தத்தில் ஜபத்தைக் குறித்து சந்நியாசமே நிலைபெற்றுள்ளது. வேதவாதத்தின் அங்கங்களில் நிறைவுற்ற, சாந்தர்களாய் பிரம்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்.
12.194.8
साङ्ख्ययोगौ तु यावुक्तौ मुनिभिः समदर्शिभिः ।
मार्गौ तावप्युभावेतौ संश्रितौ न च संश्रितौ ॥ १२.१९४.८ ॥
சமதரிசியான முனிவர்கள் சொன்ன சாங்கியமும் யோகமும் — இந்த இரண்டு வழிகளும் பற்றப்பட்டவையும் அல்லாதவையுமாம்.
12.194.9
यथा संश्रूयते राजन्कारणं चात्र वक्ष्यते ।
क्रमेण चैव विहितो जपयज्ञविधिर्नृप ॥ १२.१९४.९ ॥
அரசே, கேட்கப்படுவதுபோல் இங்கு அதன் காரணமும் சொல்லப்படும். அரசே, முறையாகவே ஜப-யஞ்ஞ விதி விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.194.10
सालम्बनमिति ज्ञेयं जपयज्ञात्मकं शुभम् ।
मनः समाधिरेवात्र तथेन्द्रियजयः स्मृतः ॥ १२.१९४.१० ॥
இது ஆதாரத்துடன் கூடியது என அறியப்பட வேண்டும் — ஜப-யஞ்ஞ வடிவான சுபமானது. இங்கு மனதின் சமாதியே, அவ்வாறே இந்திரிய வெற்றியும் நினைவுகூரப்பட்டது.
12.194.11
सत्यमग्निपरीचारो विविक्तानां च सेवनम् ।
ध्यानं तपो दमः क्षान्तिरनसूया मिताशनम् ॥ १२.१९४.११ ॥
சத்தியம், அக்கினிப் பணிவிடை, தனிமையில் வாழ்பவர்களுக்குச் சேவை, தியானம், தவம், தமம், பொறுமை, பொறாமையின்மை, அளவான உணவு.
12.194.12
विषयप्रतिसंहारो मितजल्पस्तथा शमः ।
एष प्रवर्तको धर्मो निवर्तकमथो शृणु ॥ १२.१९४.१२ ॥
புலன் பொருட்களிலிருந்து விலக்குதல், அளவான பேச்சு, அதுபோன்றே சமம் — இது பிரவர்த்தக தர்மம். இப்போது நிவர்த்தக தர்மத்தைக் கேள்.
12.194.13
यथा निवर्तते धर्मो जपतो ब्रह्मचारिणः ।
न जपो न च वै ध्यानं नेच्छा न द्वेषहर्षणौ।
युज्यते नृपशार्दूल सुसंवेद्यं हि तत्किल ॥ १२.१९४.१३ ॥
ஜபம் செய்யும் பிரம்மசாரியின் தர்மம் எவ்வாறு திரும்புகிறதோ, அங்கு ஜபமும் இல்லை, தியானமும் இல்லை, ஆசையும் இல்லை, வெறுப்பும் மகிழ்ச்சியும் இல்லை; அரசர்களில் புலியே, அது எளிதில் உணரப்பட வேண்டியது.
12.194.14
जपमावर्तयन्नित्यं जपन्वै ब्रह्मचारिकम् ।
तदर्थबुद्ध्या संयाति मनसा जापकः परम् ॥ १२.१९४.१४ ॥
ஜபத்தை எப்போதும் திரும்பத் திரும்பச் செய்தும், பிரம்மசாரியைப் போல ஜபித்தும், அதன் பொருளில் புத்தியைச் செலுத்தி, ஜபம் செய்பவன் மனத்தால் பரமத்தை அடைகிறான்.
12.194.15
यथा संश्रूयते जापो येन वै जापको भवेत् ।
संहिताप्रणवेनैव सावित्री च परा मता ॥ १२.१९४.१५ ॥
ஜபம் எவ்வாறு கேட்கப்படுகிறதோ, எதனால் ஜபம் செய்பவன் ஆகிறானோ, சம்ஹிதையாலும் ப்ரணவத்தாலும் மட்டுமே, சாவித்ரியும் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
12.194.16
यदन्यदुचितं शुद्धं वेदस्मृत्युपपादितम् ।
एतत्सर्वमशेषेण यथोक्तं परिवर्तयेत् ॥ १२.१९४.१६ ॥
வேதம் மற்றும் ஸ்மிருதியால் நிறுவப்பட்ட, உசிதமும் தூய்மையுமான வேறு எதுவாயினும், இவை அனைத்தையும் எஞ்சாமல், சொன்னபடியே திரும்பத் திரும்ப ஓதவேண்டும்.
12.194.17
द्विविदं मार्गमासाद्य व्यक्ताव्यक्तमनामयम् ।
कुशोच्चयनिषष्णः सन्कुशहस्तः कुशैः शिख।
कुशैः परिवृतस्तस्मिन्मध्ये छन्नः कुशैस्तथा ॥ १२.१९४.१७ ॥
இருவகையான வழியை அடைந்து, வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததுமான, நோயற்ற நிலையில்; தர்ப்பைக் குவியலில் அமர்ந்து, கையில் தர்ப்பை ஏந்தி, உச்சியில் தர்ப்பைகளால் சூழப்பட்டு, அதன் நடுவில் தர்ப்பைகளால் மறைந்து.
12.194.18
विषयेभ्यो नमस्कुर्याद्विषयान्न च भावयेत् ।
साम्यमुत्पाद्य मनसा मनस्येव मनो दधत् ॥ १२.१९४.१८ ॥
புலன் பொருள்களிலிருந்து விலகி நிற்க வேண்டும், புலன் பொருள்களை எண்ண வேண்டாம்; மனத்தால் சமநிலையை உண்டாக்கி, மனத்திலேயே மனத்தை நிலைநிறுத்தி.
12.194.19
तद्धिया ध्यायति ब्रह्म जपन्वै संहितां हिताम् ।
संन्यस्यत्यथवा तां वै समाधौ पर्यवस्थितः ॥ १२.१९४.१९ ॥
அதே புத்தியால் அவன் பிரம்மத்தை தியானிக்கிறான், நன்மை தரும் சம்ஹிதையை ஜபித்தவாறு. அல்லது அதை விட்டுவிட்டு சமாதியில் நிலைபெறுகிறான்.
12.194.20
ध्यानमुत्पादयत्यत्र संहिताबलसंश्रयात् ।
अथाभिमतमन्त्रेण प्रणवाद्यं जपेत्कृती ॥ १२.१९४.२० ॥
இங்கே சம்ஹிதையின் வலிமையை சார்ந்து அவன் தியானத்தை உருவாக்குகிறான். பின்னர் தனக்கு விருப்பமான மந்திரத்தால், ப்ரணவத்தில் தொடங்கி, திறமையுள்ளவன் ஜபிக்க வேண்டும்.
12.194.21
यस्मिन्नेवाभिपतितं मनस्तत्र निवेशयेत् ।
समाधौ स हि मन्त्रे तु संहितां वा यथाविधि।
शुद्धात्मा तपसा दान्तो निवृत्तद्वेषकामवान् ॥ १२.१९४.२१ ॥
எதில் மனம் நிலைபெறுகிறதோ அங்கேயே அதை நிறுத்த வேண்டும். சமாதியில் அவன் மந்திரத்திலோ அல்லது விதிப்படி சம்ஹிதையிலோ ஈடுபடுகிறான். தூய ஆத்மாவும் தவத்தால் அடக்கமுள்ளவனும், வெறுப்பும் ஆசையும் நீங்கியவனும் ஆவான்.
12.194.22
अरागमोहो निर्द्वन्द्वो न शोचति न सज्जते ।
न कर्ता करणीयानां नाकार्याणामिति स्थितिः ॥ १२.१९४.२२ ॥
ஆசையும் மயக்கமும் இல்லாதவன், இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவன், துக்கப்படுவதில்லை, பற்றுவதில்லை. செய்யத்தக்கவற்றின் செய்பவனும் அல்ல, செய்யத்தகாதவற்றின் செய்பவனும் அல்ல; இதுவே அவனது நிலை.
12.194.23
न चाहंकारयोगेन मनः प्रस्थाफ्येत्क्वचित् ।
न चार्थग्रहणे युक्तो नावमानी न चाक्रियः ॥ १२.१९४.२३ ॥
அகங்கார இணைப்பால் மனம் எப்போதும் விலகக்கூடாது. பொருட்களைப் பற்றுவதில் ஈடுபடாதவனும், அவமதிப்பவனும் அல்லாதவனும், செயலற்றவனும் அல்லாதவனும் ஆக இருக்க வேண்டும்.
12.194.24
ध्यानक्रियापरो युक्तो ध्यानवान्ध्याननिश्चयः ।
ध्याने समाधिमुत्पाद्य तदपि त्यजति क्रमात् ॥ १२.१९४.२४ ॥
தியானச் செயலில் ஈடுபட்டவனும், யோகத்தில் நிலைத்தவனும், தியானமுடையவனும், தியானத்தில் உறுதியானவனும், தியானத்தில் சமாதியை உருவாக்கி, படிப்படியாக அதையும் விட்டுவிடுகிறான்.
12.194.25
स वै तस्यामवस्थायां सर्वत्यागकृतः सुखी ।
निरिच्छस्त्यजति प्राणान्ब्राह्मीं संश्रयते तनुम् ॥ १२.१९४.२५ ॥
அந்த நிலையில், அனைத்தையும் துறந்து அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான். ஆசையற்றவனாய் அவன் உயிர்மூச்சுகளை விடுத்து, பிரம்மமயமான உடலைப் பற்றுகிறான்.
12.194.26
निरालम्बो भवेत्स्मृत्वा मरणाय समाधिमान् ।
सर्वाल्लोँकान्समाक्रम्य क्रमात्प्राप्नोति वै परम् ॥ १२.१९४.२६ ॥
சமாதியில் நிலைபெற்றவன், எந்தப் பற்றுக்கோடும் இன்றி, மரணத்தை நினைத்து இருக்க வேண்டும். எல்லா உலகங்களையும் கடந்து, படிப்படியாக அவன் பரமத்தை அடைகிறான்.
12.194.27
अथवा नेच्छते तत्र ब्रह्मकायनिषेवणम् ।
उत्क्रामति च मार्गस्थो नैव क्वचन जायते ॥ १२.१९४.२७ ॥
அல்லது அங்கு பிரம்மகாயத்தைச் சேவிக்க விரும்பாதவன், பாதையில் நின்று உயிர் துறக்கிறான்; அவன் எங்கும் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.
12.194.28
आत्मबुद्धिं समास्थाय शान्तीभूतो निरामयः ।
अमृतं विरजाः शुद्धमात्मानं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९४.२८ ॥
ஆன்ம புத்தியை உறுதியாகப் பற்றி, அமைதியடைந்து, நோயற்றவனாகி, அவன் அமிர்தமும் ரஜஸற்றதும் தூய்மையுமான ஆன்மாவை அடைகிறான்.