Mahābhārata · Adhyāya 12.200

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.200.1

अक्षरात्खं ततो वायुस्ततो ज्योतिस्ततो जलम् ।
जलात्प्रसूता जगती जगत्या जायते जगत् ॥ १२.२००.१ ॥

Aus dem Unvergänglichen entstand der Raum, dann die Luft, dann das Licht, dann das Wasser. Aus dem Wasser entstand die Erde, und aus der Erde entsteht diese Welt.

12.200.2

इमे शरीरैर्जलमेव गत्वा ।
जलाच्च तेजः पवनान्तरिक्षम्।
खाद्वै निवर्तन्ति न भाविनस्ते ।
ये भाविनस्ते परमाप्नुवन्ति ॥ १२.२००.२ ॥

Verkörperte Wesen, im Wasser aufgegangen, gehen vom Wasser zu Feuer, Wind und Raum und kehren vom Raum zurück. Die dem Werden Unterworfenen kehren nicht zurück; die nicht dem Werden Unterworfenen erreichen das Höchste.

12.200.3

नोष्णं न शीतं मृदु नापि तीक्ष्णं ।
नाम्लं कषायं मधुरं न तिक्तम्।
न शब्दवन्नापि च गन्धवत्त ।
न्न रूपवत्तत्परमस्वभावम् ॥ १२.२००.३ ॥

Er ist weder heiß noch kalt, weder weich noch scharf; weder sauer noch herb, weder süß noch bitter; er besitzt weder Klang noch Geruch noch Gestalt. Dieses Höchste ist nicht von solcher Beschaffenheit.

12.200.4

स्पर्शं तनुर्वेद रसं च जिह्वा ।
घ्राणं च गन्धाञ्श्रवणे च शब्दान्।
रूपाणि चक्षुर्नच तत्परं य ।
द्गृह्णन्त्यनध्यात्मविदो मनुष्याः ॥ १२.२००.४ ॥

Die Haut kennt die Berührung, die Zunge den Geschmack, die Nase den Geruch, das Ohr die Klänge, das Auge die Formen; das Höchste aber nicht. Menschen, die das Selbst nicht kennen, erfassen es so.

12.200.5

निवर्तयित्वा रसनां रसेभ्यो ।
घ्राणं च गन्धाच्छ्रवणे च शब्दात्।
स्पर्शात्तनुं रूपगुणात्तु चक्षु ।
स्ततः परं पश्यति तत्स्वभावम् ॥ १२.२००.५ ॥

Hat man die Zunge von den Geschmäckern, die Nase vom Geruch, das Ohr vom Klang, den Körper von der Berührung und das Auge von der Eigenschaft der Gestalt abgewandt, so sieht man das Höchste in seiner eigenen Natur.

12.200.6

यतो गृहीत्वा हि करोति यच्च ।
यस्मिंश्च यामारभते प्रवृत्तिम्।
यस्मै च यद्येन च यश्च कर्ता ।
यत्कारणं तं स्वमुपेयमाहुः ॥ १२.२००.६ ॥

Das, woraus es ergreifend tut, worin es seine Tätigkeit beginnt, wofür, wodurch und wer der Täter ist — diese Ursache nennt man das eigene zu Erreichende.

12.200.7

यद्वाऽप्यभूद्व्यापकं साधकं च ।
यन्मन्त्रवत्स्थास्यति चापि लोके।
यः सर्वहेतुः परमार्थकारी ।
तत्कारणं कार्यमतो यदन्यत् ॥ १२.२००.७ ॥

Was allumfassend und vollbringend war, oder was wie ein Mantra in der Welt bestehen wird, was die Ursache von allem ist und das höchste Ziel verwirklicht — das ist die Ursache; was davon verschieden ist, ist die Wirkung.

12.200.8

यथा हि कश्चित्सुकृतैर्मनुष्यः ।
शुभाशुभं प्राप्नुते चाविरोधात्।
एवं शरीरेषु शुभाशुभेषु ।
स्वकर्मभिर्ज्ञानमिदं निवद्धम् ॥ १२.२००.८ ॥

Wie ein Mensch durch seine guten Taten Gutes und Böses ohne Widerspruch erlangt, so entstehen in den Körpern Gutes und Böses durch die eigenen Handlungen — so ist dieses Wissen verknüpft.

12.200.9

यथा प्रदीप्तः पुरतः प्रदीपः ।
प्रकाशमन्यस्य करोति दीप्यन्।
तथेह पञ्चेन्द्रियदीपवृक्षा ।
ज्ञानप्रदीप्ताः परवन्त एव ॥ १२.२००.९ ॥

Wie eine brennende Lampe vor einem anderen dessen Licht erzeugt, während sie selbst leuchtet, so sind hier die fünf Sinne — Lampenbäume — obwohl durch Erkenntnis entzündet, dennoch von einem anderen abhängig.

12.200.10

यथा च राज्ञो बहवो ह्यमात्याः ।
पृथक् प्रमाणं प्रवदन्ति युक्ताः।
तद्वच्छरीरेषु भवन्ति पञ्च ।
ज्ञानैकदेशाः परमः स तेभ्यः ॥ १२.२००.१० ॥

Wie viele Minister eines Königs jeweils gesonderte Beweise zu Recht vorbringen, so gibt es in den Körpern fünf Teilbereiche der Erkenntnis, und das Höchste ist von ihnen verschieden.

12.200.11

यथार्चिषोऽग्नेः पवनस्य वेगा ।
मरीचयोऽर्कस्य नदीषु चापः।
गच्छन्ति चायान्ति च संयताश्च ।
तद्वच्छरीराणि शरीरिणां तु ॥ १२.२००.११ ॥

Wie die Flammen des Feuers, die Strömungen des Windes, die Strahlen der Sonne und die Wasser der Flüsse gehen und kommen und gebunden bleiben, so auch die Körper der verkörperten Wesen.

12.200.12

यथा च कश्चित्परशुं गृहीत्वा ।
धूमं न पश्येज्ज्वलनं च काष्ठे।
तद्वच्छरीरोदरपाणिपादं ।
छित्त्वा न पश्यन्ति ततो यदन्य ॥ १२.२००.१२ ॥

Wie jemand, der mit einer Axt ins Holz geht, weder Rauch noch Feuer im Holz sieht, so sehen sie, nachdem sie Körper, Bauch, Hände und Füße zerschnitten haben, nichts anderes als dies.

12.200.13

तान्येव काष्ठानि यथा विमथ्य ।
धूमं च पश्येज्ज्वलनं च योगात्।
तद्वत्सुबुद्धिः सममिन्द्रियार्थै ।
र्बुद्धः परं पश्यति तत्स्वभावम् ॥ १२.२००.१३ ॥

Wie man, indem man eben jene Holzstücke mit Mühe quirlt, Rauch und Feuer sieht, so sieht auch der weise Mann, wach und gleichmütig gegenüber den Sinnesobjekten, das Höchste in seiner wahren Natur.

12.200.14

यथात्मनोऽङ्गं पतितं पृथिव्यां ।
स्वप्नान्तरे पश्यति चात्मनोऽन्यत्।
श्रोत्रादियुक्तः सुमनाः सुबुद्धि ।
र्लिङ्गात्तथा गच्छति लिङ्गमन्यत् ॥ १२.२००.१४ ॥

Wie man im Traum ein eigenes Glied auf dem Boden liegen und etwas anderes als sich selbst sieht, so geht das mit Gehör und den übrigen Sinnen ausgestattete Wesen, heiteren Geistes und guten Verstandes, von einem feinen Leib in einen anderen feinen Leib über.

12.200.15

उत्पत्तिवृद्धिक्षयमसन्निपातै ।
र्न युज्यतेऽसौ परमः शरीरी।
अनेन लिङ्गेन तु लिङ्गमन्य ।
द्गच्छत्यदृष्टः प्रतिसन्धियोगात् ॥ १२.२००.१५ ॥

Der höchste verkörperte Geist ist nicht an Geburt, Wachstum, Verfall oder Vereinigung und Trennung gebunden. Durch diesen feinen Leib geht er in einen anderen feinen Leib über, unsichtbar, durch die Verbindung der Fortsetzung.

12.200.16

न चक्षुषा पश्यति रूपमात्मनो ।
न चापि संस्पर्शमुपैति किंचित्।
न चापि तैः साधयते स्वकार्यं ।
ते तं न पश्यन्ति स पश्यते तान् ॥ १२.२००.१६ ॥

Er sieht die Gestalt des Selbst nicht mit dem Auge, noch empfängt er irgendeine Berührung. Durch sie vollbringt er auch nicht sein eigenes Werk. Sie sehen ihn nicht; er sieht sie.

12.200.17

यथा समीपे ज्वलतोऽनलस्य ।
संतापजं रूपमुपैति कश्चित्।
न चान्तरा रूपगुणं बिभर्ति ।
तथैव तद्दृश्यते रूपमस्य ॥ १२.२००.१७ ॥

Wie in der Nähe eines lodernden Feuers jemand eine aus der Hitze entstandene Gestalt annimmt, zwischendurch aber keine Formqualität trägt, so wird jene Gestalt von ihm gesehen.

12.200.18

तथा मनुष्यः परिमुच्य काय ।
मदृश्यमन्यद्विशते शरीरम्।
विसृज्य भूतेषु महत्सु देहं ।
तदाश्रयं चैव बिभर्ति रूपम् ॥ १२.२००.१८ ॥

Ebenso verlässt der Mensch seinen Leib und tritt in einen anderen, unsichtbaren Leib ein; den Leib unter den großen Elementen zurücklassend und auf ihnen ruhend, nimmt er eine Gestalt an.

12.200.19

खं वायुमग्निं सलिलं तथोर्वी ।
समन्ततोऽभ्याविशते शरीरी।
नान्याश्रयाः कर्मसु वर्तमानाः ।
श्रोत्रादयः पञ्चगुणाञ्श्रयन्ते ॥ १२.२००.१९ ॥

Das verkörperte Wesen dringt von allen Seiten in Raum, Luft, Feuer, Wasser und Erde ein. Die Sinne, beginnend mit dem Gehör, in ihren Tätigkeiten befangen und ohne andere Stütze, suchen Zuflucht bei den fünf Qualitäten.

12.200.20

श्रोत्रं नभो घ्राणमथो पृथिव्या ।
स्तेजोमयं रूपमथो विपाकः।
जलाश्रयं तेज उक्तं रसं च ।
वाय्वात्मकः स्पर्शकृतो गुणश्च ॥ १२.२००.२० ॥

Das Gehör stammt vom Äther, der Geruch von der Erde; die Gestalt besteht aus Feuerlicht, ebenso ihre Reifung; das Feuer, so heißt es, ruht auf dem Wasser, und ebenso der Geschmack; und die Eigenschaft von luftartiger Natur, durch Berührung hervorgebracht.