மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.200
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.200.1
अक्षरात्खं ततो वायुस्ततो ज्योतिस्ततो जलम् ।
जलात्प्रसूता जगती जगत्या जायते जगत् ॥ १२.२००.१ ॥
அழியாததிலிருந்து ஆகாயம், பின்னர் காற்று, பின்னர் ஒளி, பின்னர் நீர். நீரிலிருந்து பூமி தோன்றியது; பூமியிலிருந்து இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது.
12.200.2
इमे शरीरैर्जलमेव गत्वा ।
जलाच्च तेजः पवनान्तरिक्षम्।
खाद्वै निवर्तन्ति न भाविनस्ते ।
ये भाविनस्ते परमाप्नुवन्ति ॥ १२.२००.२ ॥
உடலுடன் உள்ளவர்கள் நீரில் ஒடுங்கி, நீரிலிருந்து நெருப்பு, காற்று, வெளி வரை செல்கின்றனர்; ஆகாயத்திலிருந்து அவர்கள் திரும்புகின்றனர். பிறப்புக்கு உட்பட்டவர்கள் திரும்புவதில்லை; பிறப்பற்றவர்கள் மேலானதை அடைகின்றனர்.
12.200.3
नोष्णं न शीतं मृदु नापि तीक्ष्णं ।
नाम्लं कषायं मधुरं न तिक्तम्।
न शब्दवन्नापि च गन्धवत्त ।
न्न रूपवत्तत्परमस्वभावम् ॥ १२.२००.३ ॥
சூடும் அல்ல, குளிர்ச்சியும் அல்ல; மென்மையும் அல்ல, கடுமையும் அல்ல; புளிப்பும் அல்ல, துவர்ப்பும் அல்ல, இனிப்பும் அல்ல, கசப்பும் அல்ல; ஒலியுடையதும் அல்ல, மணமுடையதும் அல்ல, உருவுடையதும் அல்ல — அந்த மேலானது அத்தகைய இயல்புடையதல்ல.
12.200.4
स्पर्शं तनुर्वेद रसं च जिह्वा ।
घ्राणं च गन्धाञ्श्रवणे च शब्दान्।
रूपाणि चक्षुर्नच तत्परं य ।
द्गृह्णन्त्यनध्यात्मविदो मनुष्याः ॥ १२.२००.४ ॥
தோல் தொடுதலையும், நாக்கு சுவையையும், மூக்கு மணத்தையும், காது ஒலிகளையும், கண் உருவங்களையும் அறிகிறது; ஆனால் அந்த மேலானதை அல்ல. ஆன்மாவை அறியாத மனிதர்களே அதை அறிய முயல்கின்றனர்.
12.200.5
निवर्तयित्वा रसनां रसेभ्यो ।
घ्राणं च गन्धाच्छ्रवणे च शब्दात्।
स्पर्शात्तनुं रूपगुणात्तु चक्षु ।
स्ततः परं पश्यति तत्स्वभावम् ॥ १२.२००.५ ॥
நாக்கை சுவைகளிலிருந்தும், மூக்கை மணத்திலிருந்தும், காதை ஒலியிலிருந்தும், உடலை தொடுதலிலிருந்தும், கண்ணை உருவத்தின் குணத்திலிருந்தும் திருப்பி — பின்னர் அந்த மேலானதை அதன் இயல்புடன் காண்கிறான்.
12.200.6
यतो गृहीत्वा हि करोति यच्च ।
यस्मिंश्च यामारभते प्रवृत्तिम्।
यस्मै च यद्येन च यश्च कर्ता ।
यत्कारणं तं स्वमुपेयमाहुः ॥ १२.२००.६ ॥
எதிலிருந்து பற்றி எது செய்கிறதோ, எதில் எந்தச் செயலைத் தொடங்குகிறதோ, எதற்காக, எதனால், யார் செய்பவரோ — அந்தக் காரணமே தனக்குரிய அடையத்தக்கது என்கிறார்கள்.
12.200.7
यद्वाऽप्यभूद्व्यापकं साधकं च ।
यन्मन्त्रवत्स्थास्यति चापि लोके।
यः सर्वहेतुः परमार्थकारी ।
तत्कारणं कार्यमतो यदन्यत् ॥ १२.२००.७ ॥
எது பரவியதாகவும் சாதிப்பதாகவும் இருந்ததோ, அல்லது மந்திரம்போல் உலகில் நிலைத்திருக்குமோ, எவன் அனைத்துக்கும் காரணமாய் உயர்ந்த பொருளை நிறைவேற்றுகிறானோ — அதுவே காரணம்; இதிலிருந்து வேறானது காரியம்.
12.200.8
यथा हि कश्चित्सुकृतैर्मनुष्यः ।
शुभाशुभं प्राप्नुते चाविरोधात्।
एवं शरीरेषु शुभाशुभेषु ।
स्वकर्मभिर्ज्ञानमिदं निवद्धम् ॥ १२.२००.८ ॥
ஒருவன் நற்செயல்களால் நன்மையையும் தீமையையும் முரணின்றிப் பெறுவது போல, உடல்களில் நன்மையும் தீமையும் தன் கருமங்களால் — இவ்வாறு இந்த ஞானம் கட்டப்பட்டுள்ளது.
12.200.9
यथा प्रदीप्तः पुरतः प्रदीपः ।
प्रकाशमन्यस्य करोति दीप्यन्।
तथेह पञ्चेन्द्रियदीपवृक्षा ।
ज्ञानप्रदीप्ताः परवन्त एव ॥ १२.२००.९ ॥
முன்னே எரியும் விளக்கு ஒளிர்ந்து பிறருக்கு வெளிச்சம் தருவது போல, இங்கே ஐந்து புலன்கள் — விளக்கு மரங்கள் — ஞானத்தால் எரிந்தும் பிறனைச் சார்ந்தவையே.
12.200.10
यथा च राज्ञो बहवो ह्यमात्याः ।
पृथक् प्रमाणं प्रवदन्ति युक्ताः।
तद्वच्छरीरेषु भवन्ति पञ्च ।
ज्ञानैकदेशाः परमः स तेभ्यः ॥ १२.२००.१० ॥
அரசனின் பல அமைச்சர்கள் தகுதியுடன் தனித்தனியே சான்றுகளைக் கூறுவது போல, உடல்களில் ஐந்து ஞானத்தின் பகுதிகள் உள்ளன; பரமோ அவற்றிலிருந்து வேறானவன்.
12.200.11
यथार्चिषोऽग्नेः पवनस्य वेगा ।
मरीचयोऽर्कस्य नदीषु चापः।
गच्छन्ति चायान्ति च संयताश्च ।
तद्वच्छरीराणि शरीरिणां तु ॥ १२.२००.११ ॥
நெருப்பின் சுடர்கள், காற்றின் வேகங்கள், சூரியனின் கிரணங்கள், நதிகளில் நீர் ஆகியவை செல்கின்றன, வருகின்றன, கட்டுப்படுத்தப்பட்டவையாகவும் இருக்கின்றன; அவ்வாறே உடலுடைய உயிரினங்களின் உடல்களும் உள்ளன.
12.200.12
यथा च कश्चित्परशुं गृहीत्वा ।
धूमं न पश्येज्ज्वलनं च काष्ठे।
तद्वच्छरीरोदरपाणिपादं ।
छित्त्वा न पश्यन्ति ततो यदन्य ॥ १२.२००.१२ ॥
ஒருவன் கோடரியை எடுத்து மரத்தில் புகையையும் நெருப்பையும் காணாதது போல, உடல், வயிறு, கைகள், கால்களை வெட்டிப் பிரித்தாலும் அவர்கள் அவற்றிலிருந்து வேறான மற்றதைக் காண்பதில்லை.
12.200.13
तान्येव काष्ठानि यथा विमथ्य ।
धूमं च पश्येज्ज्वलनं च योगात्।
तद्वत्सुबुद्धिः सममिन्द्रियार्थै ।
र्बुद्धः परं पश्यति तत्स्वभावम् ॥ १२.२००.१३ ॥
அதே மரக்கட்டைகளைக் கடைந்தால் முயற்சியால் புகையும் நெருப்பும் காணப்படுவது போல, நல்லறிவுடையவன் புலன் பொருள்களில் சமமாக விழித்தவனாகி அந்த இயல்பை உடைய பரமத்தைக் காண்கிறான்.
12.200.14
यथात्मनोऽङ्गं पतितं पृथिव्यां ।
स्वप्नान्तरे पश्यति चात्मनोऽन्यत्।
श्रोत्रादियुक्तः सुमनाः सुबुद्धि ।
र्लिङ्गात्तथा गच्छति लिङ्गमन्यत् ॥ १२.२००.१४ ॥
கனவில் ஒருவன் தன் உடல் உறுப்பு நிலத்தில் விழுந்திருப்பதையும், தன்னிலிருந்து வேறான மற்றொன்றையும் காண்பது போல, செவி முதலிய புலன்களுடன் கூடிய, மனம் தெளிந்த, நல்லறிவுள்ளவன் சூக்ம உடலிலிருந்து மற்றொரு சூக்ம உடலை அடைகிறான்.
12.200.15
उत्पत्तिवृद्धिक्षयमसन्निपातै ।
र्न युज्यतेऽसौ परमः शरीरी।
अनेन लिङ्गेन तु लिङ्गमन्य ।
द्गच्छत्यदृष्टः प्रतिसन्धियोगात् ॥ १२.२००.१५ ॥
பிறப்பு, வளர்ச்சி, அழிவு, சேர்க்கை ஆகியவற்றுடன் அந்த உயர்ந்த உடலுடையவன் இணைவதில்லை. இந்த நுண்ணுடலால் அவன் மற்றொரு நுண்ணுடலுக்குச் செல்கிறான்; தொடர்ச்சியின் இணைப்பால் காணப்படாதவனாக.
12.200.16
न चक्षुषा पश्यति रूपमात्मनो ।
न चापि संस्पर्शमुपैति किंचित्।
न चापि तैः साधयते स्वकार्यं ।
ते तं न पश्यन्ति स पश्यते तान् ॥ १२.२००.१६ ॥
ஆன்மாவின் உருவை அவன் கண்ணால் காண்பதில்லை; எந்தத் தொடுதலையும் அவன் அடைவதில்லை. அவற்றால் தன் செயலையும் அவன் நிறைவேற்றுவதில்லை. அவை அவனைக் காண்பதில்லை; அவனோ அவற்றைக் காண்கிறான்.
12.200.17
यथा समीपे ज्वलतोऽनलस्य ।
संतापजं रूपमुपैति कश्चित्।
न चान्तरा रूपगुणं बिभर्ति ।
तथैव तद्दृश्यते रूपमस्य ॥ १२.२००.१७ ॥
எரியும் நெருப்பின் அருகில் ஒருவன் வெப்பத்தால் உண்டான உருவைப் பெறுவது போல, இடையில் அது உருவ-குணத்தைத் தாங்குவதில்லை. அவ்வாறே இவனுடைய அந்த உருவம் காணப்படுகிறது.
12.200.18
तथा मनुष्यः परिमुच्य काय ।
मदृश्यमन्यद्विशते शरीरम्।
विसृज्य भूतेषु महत्सु देहं ।
तदाश्रयं चैव बिभर्ति रूपम् ॥ १२.२००.१८ ॥
அதுபோலவே மனிதன் தன் உடலைக் கைவிட்டு, காணப்படாத வேறொரு உடலுக்குள் நுழைகிறான். பெரிய பூதங்களில் தன் உடலை விட்டு, அவற்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டு உருவைத் தாங்குகிறான்.
12.200.19
खं वायुमग्निं सलिलं तथोर्वी ।
समन्ततोऽभ्याविशते शरीरी।
नान्याश्रयाः कर्मसु वर्तमानाः ।
श्रोत्रादयः पञ्चगुणाञ्श्रयन्ते ॥ १२.२००.१९ ॥
ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி ஆகியவற்றில் எல்லாப் பக்கமும் உடலுடையவன் நுழைகிறான். செயல்களில் ஈடுபட்ட செவி முதலியவை வேறு ஆதாரமின்றி, ஐந்து குணங்களை அடைகின்றன.
12.200.20
श्रोत्रं नभो घ्राणमथो पृथिव्या ।
स्तेजोमयं रूपमथो विपाकः।
जलाश्रयं तेज उक्तं रसं च ।
वाय्वात्मकः स्पर्शकृतो गुणश्च ॥ १२.२००.२० ॥
செவி ஆகாயத்திலிருந்து, மூக்கு பூமியிலிருந்து; உருவம் ஒளியால் ஆனது, பக்குவமும் அவ்வாறே; நீரை ஆதாரமாகக் கொண்ட தேஜஸ் சொல்லப்பட்டது, சுவையும்; வாயு இயல்பும், தொடுதலால் உண்டாகும் குணமும்.
12.200.21
महत्सु भूतेषु च सन्ति पञ्च ।
पञ्चेन्द्रियार्थेषु तथेन्द्रियाणि।
सर्वाणि चैतानि मनोनुगानि ।
बुद्धिं मनोऽन्वेति मतिः स्वभावम् ॥ १२.२००.२१ ॥
பெரிய பூதங்களில் ஐந்து உள்ளன; ஐந்து புலன்-விஷயங்களிலும், அவ்வாறே புலன்களும் உள்ளன. இவை அனைத்தும் மனத்தைப் பின்தொடர்கின்றன; மனம் புத்தியைப் பின்தொடர்கிறது, மதி இயல்பைப் பின்தொடர்கிறது.
12.200.22
शुभाशुभं कर्म कृतं यदस्य ।
तदेव प्रेत्याददतेऽन्यदेहे।
मनोऽनुवर्तन्ति परावराणि ।
जलौकसः स्रोत इवानुकूलम् ॥ १२.२००.२२ ॥
இவனால் செய்யப்பட்ட நல்லது கெட்டது எந்தச் செயலோ, அதுவே இறந்த பின் மற்றொரு உடலில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் மனத்தைப் பின்தொடர்கின்றன, நீரில் வாழ்வனவற்றுக்கு அனுகூலமான நீரோட்டம் போல.
12.200.23
चलं यथा दृष्टिपथं परैति ।
सूक्ष्मं महद्रूपमिवावभाति।
तातप्यमानो न पतेच्च धीरः ।
परं तथा बुद्धिपथं परैति ॥ १२.२००.२३ ॥
நகரும் பொருள் பார்வை எல்லையைக் கடந்து செல்வது போல, நுண்ணியதும் பெரிய உருவம் போலத் தோன்றுகிறது; தவிக்கும் போதும் தீரனான மனிதன் விழக்கூடாது. அவ்வாறே பரமம் புத்திப் பாதையைக் கடந்து செல்கிறது.