Mahābhārata · Adhyāya 12.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.203.1
दुःखोपघाते शारीरे मानसे चाप्युपस्थिते ।
यस्मिन्न शक्यते कर्तुं यत्नस्तं नानुचिन्तयेत् ॥ १२.२०३.१ ॥
Wenn Leid des Körpers oder des Geistes eintritt, das sich durch Mühe nicht beheben lässt, soll man nicht darüber nachgrübeln.
12.203.2
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ।
चिन्त्यमानं हि चाभ्येति भूयश्चापि प्रवर्तते ॥ १२.२०३.२ ॥
Die Arznei gegen das Leid ist dies: nicht darüber nachzudenken, denn wird es bedacht, kehrt es zurück und erhebt sich aufs Neue.
12.203.3
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः ।
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ॥ १२.२०३.३ ॥
Das seelische Leid soll man durch Weisheit besiegen, das körperliche durch Arzneien. Dies ist die Kraft der Erkenntnis; sie gleicht sich den Toren nicht an.
12.203.4
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसंचयः ।
आरोग्यं प्रियसंवासो गृध्येत्तत्र न पण्डितः ॥ १२.२०३.४ ॥
Jugend, Schönheit, Leben, das Anhäufen von Reichtum, Gesundheit und das Zusammensein mit Lieben sind unbeständig; der Weise soll daran nicht gierig hängen.
12.203.5
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हति ।
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम् ॥ १२.२०३.५ ॥
Das Leid eines ganzen Volkes soll ein einzelner nicht betrauern. Sieht man einen Weg zur Abhilfe, so handle man dagegen, ohne zu klagen.
12.203.6
सुखाद्बहुतरं दुःखं जीविते नास्ति संशयः ।
स्रिग्धस्य चेन्द्रियार्थेषु मोहान्मरणमप्रियम् ॥ १२.२०३.६ ॥
Im Leben ist das Leid weit größer als das Glück, daran besteht kein Zweifel. Wer an den Sinnesobjekten hängt, dem bringt die Verblendung einen unwillkommenen Tod.
12.203.7
परित्यजति यो दुःखं सुखं वाऽप्युभयं नरः ।
अभ्येति ब्रह्म सोत्यन्तं न ते शोचन्ति पण्डिताः ॥ १२.२०३.७ ॥
Der Mensch, der sowohl Leid als auch Freude aufgibt, gelangt vollkommen zu Brahman; die Weisen trauern nicht um ihn.
12.203.8
दुःखमर्था हि युज्यन्ते पालने न च ते सुखम् ।
दुःखेन चाधिगम्यन्ते नाशमेषां न चिन्तयेत् ॥ १२.२०३.८ ॥
Besitztümer werden durch Leid erlangt, und auch im Hüten liegt keine Freude; sie werden durch Mühsal gewonnen, daher soll man nicht an ihren Verlust denken.
12.203.9
ज्ञानं ज्ञेयाभिर्निवृत्तं विद्धि ज्ञानगुणं मनः ।
प्रज्ञाकरणसंयुक्तं ततो बुद्धिः प्रवर्तते ॥ १२.२०३.९ ॥
Wisse, dass der Geist, von den Objekten des Wissens abgewandt, die Eigenschaft des Wissens besitzt; verbunden mit dem Werkzeug der Unterscheidung, entsteht dann der Verstand.
12.203.10
यदा कर्मगुणोपेता बुद्धिर्मनसि वर्तते ।
तदा प्रज्ञायते ब्रह्म ध्यानयोगसमाधिना ॥ १२.२०३.१० ॥
Wenn der Verstand, mit den Eigenschaften des Handelns begabt, im Geist verweilt, dann wird Brahman durch Meditation, Yoga und Samādhi erkannt.
12.203.11
सेयं गुणवती बुद्धिर्गुणेष्वेवाभिवर्तते ।
अपरादभिनिः स्रौति गिरेः शृङ्गादिवोदकम् ॥ १२.२०३.११ ॥
Dieser mit Eigenschaften begabte Verstand wendet sich nur den Eigenschaften zu; er strömt aus dem unteren Ursprung hervor, wie Wasser von einem Bergesgipfel fließt.
12.203.12
यदा निर्गुणमाप्नोति ध्यानं मनसि पूर्वजम् ।
तदा प्रज्ञायते ब्रह्म निकषं निकषे यथा ॥ १२.२०३.१२ ॥
Wenn im Geist die ursprüngliche Meditation jenseits der Eigenschaften erlangt wird, dann wird Brahman erkannt, wie Gold am Prüfstein geprüft wird.
12.203.13
मनस्त्वसंहृतं बुद्ध्या हीन्द्रियार्थनिदर्शकम् ।
न समर्थं गुणापेक्षि निर्गुणस्य निदर्शने ॥ १२.२०३.१३ ॥
Ein Geist, nicht durch den Verstand gezügelt, weist nur auf die Objekte der Sinne. Von den Eigenschaften abhängig, vermag er das Eigenschaftslose nicht zu erfassen.
12.203.14
सर्वाण्येतानि संवार्य द्वाराणि मनसि स्थितः ।
मनस्येकाग्रतां कृत्वा तत्परं प्रतिपद्यते ॥ १२.२०३.१४ ॥
Nachdem er alle diese Tore verschlossen hat, im Geist gegründet und den Geist einspitzig gemacht hat, erlangt er jenes Höchste.
12.203.15
यथा महान्ति भूतानि निवर्तन्ते गुणक्षये ।
तथेन्द्रियाण्युपादाय बुद्धिर्मनसि वर्तते ॥ १२.२०३.१५ ॥
Wie die großen Elemente sich zurückziehen, wenn sich die Eigenschaften auflösen, so verweilt der Verstand, nachdem er die Sinne ergriffen hat, im Geist.
12.203.16
यदा मनसि सा बुद्धिर्वर्ततेऽन्तरचारिणी ।
व्यवसायगुणोपेता तदा संपद्यते मनः ॥ १२.२०३.१६ ॥
Wenn jener Verstand, der innen wandert und mit der Eigenschaft der Entschlossenheit begabt ist, im Geist verweilt, dann vereinigt sich der Geist mit ihm.
12.203.17
गुणवद्भिर्गुणोपेतं यदा ध्यानगतं मनः ।
तदा सर्वान्गुणान्हित्वा निर्गुणं प्रतिपद्यते ॥ १२.२०३.१७ ॥
Wenn der Geist, mit qualifizierten Dingen verbunden, in Meditation versunken ist, dann erlangt er, alle Eigenschaften aufgebend, das Eigenschaftslose.
12.203.18
अव्यक्तस्येह विज्ञाने नास्ति तुल्यं निदर्शनम् ।
यत्र नास्ति पदन्यासः कस्तं विषयमाप्नुयात् ॥ १२.२०३.१८ ॥
Hier gibt es kein vergleichbares Gleichnis für das Wissen vom Unoffenbaren. Wo nicht einmal eine Fußspur ist, wer könnte jenen Bereich erreichen?
12.203.19
तपसा चानुमानेन गुणैर्जात्या श्रुतेन च ।
निनीषेत्परमं ब्रह्म विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १२.२०३.१९ ॥
Durch Askese, Schlussfolgerung, Eigenschaften, Geburt und Lernen soll man mit einem gereinigten inneren Selbst danach streben, sich zum höchsten Brahman zu führen.
12.203.20
गुणहीनो हि तं मार्गं बहिः समनुवर्तते ।
गुणाभावात्प्रकृत्या वा निस्तर्क्यं ज्ञेयसंमितम् ॥ १२.२०३.२० ॥
Wer ohne Eigenschaften ist, folgt jenem Pfad nur äußerlich; durch Mangel an Eigenschaften oder von Natur aus ist er jenseits des Denkens und dem Wissbaren gleich.
12.203.21
नैर्गुण्याद्ब्रह्म चाप्नोति सगुणत्वान्निवर्तते ।
गुणप्रसारिणी बुद्धिर्हुताशन इवेन्धने ॥ १२.२०३.२१ ॥
Durch Eigenschaftslosigkeit erlangt man Brahman; durch Eigenschaften kehrt man zurück. Der Verstand, der sich durch die Eigenschaften ausbreitet, ist wie Feuer im Brennstoff.
12.203.22
यदा पञ्च वियुक्तानि इन्द्रियाणि स्वकर्मभिः ।
तदा तत्परमं ब्रह्म संमुक्तं प्रकृतेः परम् ॥ १२.२०३.२२ ॥
Wenn die fünf Sinne von ihren eigenen Funktionen getrennt sind, dann ist jenes höchste Brahman vollständig befreit, jenseits der prakṛti.
12.203.23
एवं प्रकृतितः सर्वे संभवन्ति शरीरिणः ।
निवर्तन्ते निवृत्तौ च स्वर्गे नैवोपयान्ति च ॥ १२.२०३.२३ ॥
So entstehen alle verkörperten Wesen aus prakṛti; beim Aufhören kehren sie zurück und erreichen nicht einmal den Himmel.
12.203.24
पुरुषप्रकृतिर्बुद्धिर्विशेषाश्चेन्द्रियाणि च ।
अहंकारोऽभिमानश्च संभूतो भूतसंज्ञकः ॥ १२.२०३.२४ ॥
Puruṣa und prakṛti, der Verstand, die besonderen Elemente, die Sinne, das Ich-Bewusstsein und der Eigendünkel sind entstanden und heißen die Wesen (bhūta).
12.203.25
एतस्याद्या प्रवृत्तिस्तु प्रधानात्संप्रवर्तते ।
द्वितीया मिथुनव्यक्तिमविशेषान्नियच्छति ॥ १२.२०३.२५ ॥
Seine erste Tätigkeit geht aus dem Urprinzip (pradhāna) hervor. Die zweite lenkt die Manifestation des Paares aus dem Undifferenzierten (aviśeṣa).
12.203.26
धर्मादुत्कृष्यते श्रेयस्तथा धर्मोऽष्यधर्मतः ।
रागवान्प्रकृतिं ह्येति विरक्तो ज्ञानवान्भवम् ॥ १२.२०३.२६ ॥
Aus dem dharma erhebt sich das höchste Gut (śreyas); ebenso erhebt sich der dharma auch aus dem adharma. Der Leidenschaftliche geht in die Natur (prakṛti) ein; der Losgelöste, mit Erkenntnis begabt, überschreitet das Werden (bhava).