மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.203.1
दुःखोपघाते शारीरे मानसे चाप्युपस्थिते ।
यस्मिन्न शक्यते कर्तुं यत्नस्तं नानुचिन्तयेत् ॥ १२.२०३.१ ॥
உடலிலோ மனதிலோ துன்பம் வந்துற்றபோது, எதற்கு முயற்சியால் பரிகாரம் செய்ய இயலாதோ அதைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கக் கூடாது.
12.203.2
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ।
चिन्त्यमानं हि चाभ्येति भूयश्चापि प्रवर्तते ॥ १२.२०३.२ ॥
துன்பத்திற்கு மருந்து இதுதான்: அதைப் பற்றி சிந்திக்கக் கூடாது; சிந்திக்கப்படும்போது அது மீண்டும் வந்து பெருகுகிறது.
12.203.3
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः ।
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ॥ १२.२०३.३ ॥
மன துன்பத்தை அறிவினால் அழிக்க வேண்டும்; உடல் துன்பத்தை மருந்துகளால் அழிக்க வேண்டும். இதுவே ஞானத்தின் ஆற்றல்; அறிவிலிகளுக்கு இது சமமாகாது.
12.203.4
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसंचयः ।
आरोग्यं प्रियसंवासो गृध्येत्तत्र न पण्डितः ॥ १२.२०३.४ ॥
இளமை, அழகு, வாழ்க்கை, செல்வக் குவிப்பு, ஆரோக்கியம், அன்புக்குரியவர்களுடன் வாழ்தல் — இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை; அறிஞன் இவற்றில் பேராசை கொள்ளான்.
12.203.5
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हति ।
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम् ॥ १२.२०३.५ ॥
நாட்டின் துன்பத்திற்கு ஒருவன் மட்டும் துக்கப்படுவது தகாது. பரிகாரம் காணப்பட்டால், துக்கமின்றி அதற்குப் பதில் செய்ய வேண்டும்.
12.203.6
सुखाद्बहुतरं दुःखं जीविते नास्ति संशयः ।
स्रिग्धस्य चेन्द्रियार्थेषु मोहान्मरणमप्रियम् ॥ १२.२०३.६ ॥
வாழ்க்கையில் இன்பத்தை விடத் துன்பமே மிகுதி என்பதில் ஐயமில்லை. புலன் பொருட்களில் பற்றுள்ளவனுக்கு மோகத்தால் விரும்பத்தகாத மரணம் வரும்.
12.203.7
परित्यजति यो दुःखं सुखं वाऽप्युभयं नरः ।
अभ्येति ब्रह्म सोत्यन्तं न ते शोचन्ति पण्डिताः ॥ १२.२०३.७ ॥
எவன் துன்பத்தையும் இன்பத்தையும் இரண்டையும் துறக்கிறானோ, அவன் பிரமனை முழுமையாக அடைகிறான்; ஞானிகள் அவனுக்காகத் துயருறுவதில்லை.
12.203.8
दुःखमर्था हि युज्यन्ते पालने न च ते सुखम् ।
दुःखेन चाधिगम्यन्ते नाशमेषां न चिन्तयेत् ॥ १२.२०३.८ ॥
செல்வப் பொருட்கள் துன்பத்தாலேயே கிடைக்கின்றன; அவற்றைக் காப்பதிலும் இன்பம் இல்லை; துன்பத்தாலேயே அடையப்படுகின்றன; ஆகவே அவற்றின் அழிவைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டாம்.
12.203.9
ज्ञानं ज्ञेयाभिर्निवृत्तं विद्धि ज्ञानगुणं मनः ।
प्रज्ञाकरणसंयुक्तं ततो बुद्धिः प्रवर्तते ॥ १२.२०३.९ ॥
அறியப்படும் பொருட்களிலிருந்து விலகிய மனத்தை ஞானகுணம் கொண்டதாக அறிக; பிரக்ஞையின் கருவியுடன் இணைந்தபோது அப்போது புத்தி செயல்படுகிறது.
12.203.10
यदा कर्मगुणोपेता बुद्धिर्मनसि वर्तते ।
तदा प्रज्ञायते ब्रह्म ध्यानयोगसमाधिना ॥ १२.२०३.१० ॥
செயல்-குணங்களுடன் கூடிய புத்தி மனத்தில் நிலைபெறும்போது, தியானம், யோகம், சமாதி மூலம் பிரமன் அறியப்படுகிறான்.
12.203.11
सेयं गुणवती बुद्धिर्गुणेष्वेवाभिवर्तते ।
अपरादभिनिः स्रौति गिरेः शृङ्गादिवोदकम् ॥ १२.२०३.११ ॥
இந்த குணவதியான புத்தி குணங்களை நோக்கியே செல்கிறது; மலைச் சிகரத்திலிருந்து நீர் பாய்வது போல, கீழ்நிலையிலிருந்து அது வெளிப்பட்டுப் பாய்கிறது.
12.203.12
यदा निर्गुणमाप्नोति ध्यानं मनसि पूर्वजम् ।
तदा प्रज्ञायते ब्रह्म निकषं निकषे यथा ॥ १२.२०३.१२ ॥
மனத்தில் முந்தைய நிர்குண தியானம் அடையப்படும்போது, உரைகல்லில் தங்கத்தை உரசிப் பார்ப்பது போல பிரமன் அறியப்படுகிறான்.
12.203.13
मनस्त्वसंहृतं बुद्ध्या हीन्द्रियार्थनिदर्शकम् ।
न समर्थं गुणापेक्षि निर्गुणस्य निदर्शने ॥ १२.२०३.१३ ॥
புத்தியால் அடக்கப்படாத மனம் புலன்களின் பொருள்களையே சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது குணங்களைச் சார்ந்திருப்பதால் குணமற்றதைக் காணும் ஆற்றல் அற்றது.
12.203.14
सर्वाण्येतानि संवार्य द्वाराणि मनसि स्थितः ।
मनस्येकाग्रतां कृत्वा तत्परं प्रतिपद्यते ॥ १२.२०३.१४ ॥
இந்த வாயில்கள் அனைத்தையும் மூடி, மனதில் நிலைபெற்று, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அந்த பரமத்தை அடைகிறான்.
12.203.15
यथा महान्ति भूतानि निवर्तन्ते गुणक्षये ।
तथेन्द्रियाण्युपादाय बुद्धिर्मनसि वर्तते ॥ १२.२०३.१५ ॥
குணங்கள் அழியும்போது பெரிய பூதங்கள் திரும்புவதுபோல, புலன்களை எடுத்துக்கொண்டு புத்தி மனதில் நிலைக்கிறது.
12.203.16
यदा मनसि सा बुद्धिर्वर्ततेऽन्तरचारिणी ।
व्यवसायगुणोपेता तदा संपद्यते मनः ॥ १२.२०३.१६ ॥
உள்ளே சஞ்சரிக்கும், உறுதியின் குணத்தோடு கூடிய அந்தப் புத்தி மனதில் நிலைக்கும்போது, மனம் அதனுடன் ஒன்றுபடுகிறது.
12.203.17
गुणवद्भिर्गुणोपेतं यदा ध्यानगतं मनः ।
तदा सर्वान्गुणान्हित्वा निर्गुणं प्रतिपद्यते ॥ १२.२०३.१७ ॥
குணமுள்ள பொருள்களோடு கூடிய மனம் தியானத்தில் லயிக்கும்போது, எல்லா குணங்களையும் விட்டு குணமற்றதை அடைகிறது.
12.203.18
अव्यक्तस्येह विज्ञाने नास्ति तुल्यं निदर्शनम् ।
यत्र नास्ति पदन्यासः कस्तं विषयमाप्नुयात् ॥ १२.२०३.१८ ॥
இங்கே அவ்யக்தத்தின் அறிவுக்கு ஒப்பான உவமை இல்லை. அடிச்சுவடே இல்லாத அந்த எல்லையை யார் அடைய முடியும்?
12.203.19
तपसा चानुमानेन गुणैर्जात्या श्रुतेन च ।
निनीषेत्परमं ब्रह्म विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १२.२०३.१९ ॥
தவம், அனுமானம், குணங்கள், பிறப்பு, கேள்வி ஞானம் ஆகியவற்றால், தூய உள்ளத்துடன் ஒருவன் உயர்ந்த பிரம்மத்தை நோக்கி முன்னேற விரும்ப வேண்டும்.
12.203.20
गुणहीनो हि तं मार्गं बहिः समनुवर्तते ।
गुणाभावात्प्रकृत्या वा निस्तर्क्यं ज्ञेयसंमितम् ॥ १२.२०३.२० ॥
குணமற்றவன் அந்த வழியை வெளிப்புறமாகவே பின்பற்றுகிறான்; குணமின்மையால் அல்லது இயல்பால், அது தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டதும் அறியப்பட வேண்டியதுமான அளவுகோல் ஆகும்.
12.203.21
नैर्गुण्याद्ब्रह्म चाप्नोति सगुणत्वान्निवर्तते ।
गुणप्रसारिणी बुद्धिर्हुताशन इवेन्धने ॥ १२.२०३.२१ ॥
குணமின்மையால் பிரம்மத்தை அடைகிறான்; குணமுடைமையால் திரும்புகிறான். குணங்களில் பரவும் புத்தி, எரிபொருளில் நெருப்பைப் போல் பரவுகிறது.
12.203.22
यदा पञ्च वियुक्तानि इन्द्रियाणि स्वकर्मभिः ।
तदा तत्परमं ब्रह्म संमुक्तं प्रकृतेः परम् ॥ १२.२०३.२२ ॥
ஐந்து புலன்கள் தங்கள் செயல்களிலிருந்து விலகும்போது, அப்போது அந்த உயர்ந்த பிரம்மம் பிரகிருதிக்கு அப்பாற்பட்டதாக முழுமையாக விடுபட்டதாகும்.
12.203.23
एवं प्रकृतितः सर्वे संभवन्ति शरीरिणः ।
निवर्तन्ते निवृत्तौ च स्वर्गे नैवोपयान्ति च ॥ १२.२०३.२३ ॥
இவ்வாறு, பிரகிருதியிலிருந்து அனைத்து உடலுடைய உயிர்களும் தோன்றுகின்றன; நிவிருத்தியில் அவை திரும்புகின்றன, சொர்க்கத்தையும் அடைவதில்லை.
12.203.24
पुरुषप्रकृतिर्बुद्धिर्विशेषाश्चेन्द्रियाणि च ।
अहंकारोऽभिमानश्च संभूतो भूतसंज्ञकः ॥ १२.२०३.२४ ॥
புருஷனும் பிரகிருதியும், புத்தியும், விசேஷங்களும், புலன்களும், அகங்காரமும், அபிமானமும் — இவையே பூதங்கள் எனப்படுவன தோன்றியவை.
12.203.25
एतस्याद्या प्रवृत्तिस्तु प्रधानात्संप्रवर्तते ।
द्वितीया मिथुनव्यक्तिमविशेषान्नियच्छति ॥ १२.२०३.२५ ॥
இதன் முதல் செயல்பாடு பிரதானத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. இரண்டாவது, அவிசேஷத்திலிருந்து இணையின் வெளிப்பாட்டை நியமிக்கிறது.
12.203.26
धर्मादुत्कृष्यते श्रेयस्तथा धर्मोऽष्यधर्मतः ।
रागवान्प्रकृतिं ह्येति विरक्तो ज्ञानवान्भवम् ॥ १२.२०३.२६ ॥
தர்மத்திலிருந்து நன்மை உயர்த்தப்படுகிறது; அதேபோல் தர்மமும் அதர்மத்திலிருந்து (உயர்த்தப்படுகிறது). ஆசையுடையவன் பிரகிருதியை அடைகிறான்; விரக்தியும் ஞானமும் உடையவன் பவத்தைக் கடக்கிறான்.