Mahābhārata · Adhyāya 12.205
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.205.1
पितामह महाप्राज्ञ दुःखशोकसमाकुले ।
संसारचक्रे लोकानां निर्वेदो नास्ति किंन्विदम् ॥ १२.२०५.१ ॥
O Großvater, o Weiser von großer Einsicht, warum gibt es unter den Menschen im Rad des Saṃsāra, das voller Leid und Kummer ist, keine Abkehr von der Welt?
12.205.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबन्धनस्य संवादं भोगवत्या नृपोत्तम ॥ १२.२०५.२ ॥
Zu dieser Frage erzählt man auch diese alte Geschichte, den Dialog zwischen Nibandhana und Bhogavatī, o Bester der Könige.
12.205.3
मुनिं निबन्धनं शुष्कं धमनीयाकृतिं तथा ।
निरारम्भं निरालम्बमसज्जन्तं च कर्मणि।
पुत्रं दृष्ट्वाऽप्युवाचार्तं माता भोगवती तदा ॥ १२.२०५.३ ॥
Der Weise Nibandhana war ausgetrocknet, dünn wie ein Bündel von Adern, ohne eine Handlung zu beginnen, ohne Halt, an keine Tat gebunden. Als sie ihren betrübten Sohn sah, sprach da seine Mutter Bhogavatī.
12.205.4
उत्तिष्ठ मूढ किं शेषे निरपेक्षः सुहृज्जनैः ।
निरालम्बो धनोपाये पैतृकं तव किं धनम् ॥ १२.२०५.४ ॥
Steh auf, Narr! Warum liegst du da, gleichgültig gegenüber Freunden und Verwandten, ohne Mittel, Reichtum zu erwerben? Was ist dein väterliches Erbe?
12.205.5
पैतृकं मे महन्मातः सर्वदुःखालयं त्विह ।
अस्त्येतत्तद्विधाताय यतिष्ये तत्र मा शुचः ॥ १२.२०५.५ ॥
Mutter, mein väterliches Erbe hier ist groß; es ist die Wohnstatt aller Leiden. Ich werde mich dort bemühen, es loszuwerden — betrübe dich nicht.
12.205.6
इदं शरीरमत्युग्रं पित्रा दत्तमसंशयम् ।
तमेव पितरं गत्वा धनं तिष्ठति शाश्वतम् ॥ १२.२०५.६ ॥
Dieser sehr schreckliche Körper wurde zweifellos vom Vater gegeben. Wer zu diesem Vater geht, bei dem bleibt der ewige Reichtum bestehen.
12.205.7
कश्चिन्महति संसारे वर्तमान… ।
वनदुगमभिप्राप्तो महत्क्रव्या… ॥ १२.२०५.७ ॥
Ein Mann, der im großen saṃsāra weilte… gelangte in einen unwegsamen Wald, in dem große Fleischfresser waren.
12.205.8
सिंहव्याघ्रगजाकारैरतिघोरैर्महा… ।
समन्तात्सुपरिक्षिप्तं स दृष्ट्वा व्यथते पुमान् ॥ १२.२०५.८ ॥
Sieht er (den Wald), von allen Seiten umgeben von Gestalten von Löwen, Tigern und Elefanten, äußerst schrecklich, große… , so gerät der Mann in Qual.
12.205.9
स तद्वनं ह्यनुचरन्विप्रधावन्नितस्ततः ।
वीक्षमाणो दिशः सर्वाः शरणार्थं प्रधावति ॥ १२.२०५.९ ॥
Durch jenen Wald irrend, verwirrt hierhin und dorthin rennend, nach allen Richtungen spähend, läuft er um Zuflucht.
12.205.10
अथापश्यद्वनं रूढं समन्ताद्वागुरावृतम् ।
वनमध्ये च तत्रासीदुदपानः समावृतः ॥ १२.२०५.१० ॥
Dann sah er den Wald, überall dicht bewachsen und von einem Netz umgeben; und mitten im Wald war ein überdeckter Brunnen.
12.205.11
वल्लिभिस्तृणसंछिन्नैर्गूढाभिरभिसंवृतः ।
स पपात द्विजस्तत्र विजने सलिलाशये ॥ १२.२०५.११ ॥
Von Ranken umschlungen, von abgeschnittenem Gras und verborgenen Lianen verdeckt, fiel dort jener Zweimalgeborene in ein einsames Wasserbecken.
12.205.12
विलग्नश्चाभवत्तस्मिँल्लतासन्तानसङ्कुले ।
बाहुभ्यां संपरिष्वक्तस्तया परमसत्वया ॥ १२.२०५.१२ ॥
Dort hing er fest, in jenem vom Gewirr der Ranken dichten Ort, und mit beiden Armen umklammerte er jene Ranke von höchster Stärke.
12.205.13
स तथा लम्बते तत्र ऊर्ध्वपादो ह्यधश्शिराः ।
अधस्तत्रैव जातश्च जम्बूवृक्षः सुदुस्तरः ॥ १२.२०५.१३ ॥
So hängt er dort, die Füße nach oben und den Kopf nach unten; und gerade darunter ist ein Jambu-Baum gewachsen, sehr schwer zu überqueren.
12.205.14
कूपस्य तस्य वेलाया अपश्यत्सुमहाफलम् ।
वृक्षं बहुविधं व्योमं वल्लीपुष्पसमाकुलम् ॥ १२.२०५.१४ ॥
Am Rand jenes Brunnens sah er einen Baum vielfältiger Art mit sehr großen Früchten, zum Himmel reichend und übersät mit Rankenblüten.
12.205.15
नानारूपा मधुकरास्तस्मिन्वुक्षऽभवन्किल ।
तेषां मधूनां बहुधा धारा प्रववृते तदा ॥ १२.२०५.१५ ॥
Auf jenem Baum waren Bienen in vielerlei Gestalt, und da strömten vielfach Ströme ihres Honigs hervor.
12.205.16
विलम्बमानः स पुमान्धारां पिबति सर्वदा ।
न तस्य तृष्णा विरता पीयमानस्य संकटे ॥ १२.२०५.१६ ॥
Jener hängende Mann trinkt stets den Strom; doch auch beim Trinken in der Gefahr erlischt sein Durst nie.
12.205.17
परीप्सति च तां नित्यमतृप्तः स पुनः पुनः ।
एवं स वसते तत्र दुःखिदुःखी पुनः पुनः ॥ १२.२०५.१७ ॥
Unbefriedigt begehrt er sie stets immer wieder zu erlangen; so weilt er dort, wieder und wieder vom Leid gequält.
12.205.18
मया तु तद्धनं देयं तव दास्यामि चेच्छसि ।
तस्य च प्रार्थितः सोथ दत्वा मुक्तिमवाप सः ॥ १२.२०५.१८ ॥
»Jenen Reichtum muss ich dir geben; wenn du ihn begehrst, werde ich ihn dir geben.« Von ihm darum gebeten, gab er die Gabe und erlangte die Erlösung.
12.205.19
सा च त्यक्त्वाऽर्थसंकल्पं जगाम परमां गतिम् ॥ १२.२०५.१९ ॥
Nachdem sie das Verlangen nach Reichtum aufgegeben hatte, gelangte sie zum höchsten Zustand.
12.205.20
एवं संसारचक्रस्य स्वरूपज्ञा नृपोत्तम ।
परं वैराग्यमागम्य गच्छन्ति परमं पदम् ॥ १२.२०५.२० ॥
So gelangen, o Bester der Könige, jene, die das Wesen des Rades des Saṃsāra kennen, zu höchster Entsagung und gehen zur höchsten Stätte.
12.205.21
एवं संसारचक्रस्य स्वरूपं विदितं न मे ।
पैतृकं तु धनं प्रोक्तं किं तद्विद्वन्महात्मना ॥ १२.२०५.२१ ॥
So kenne ich das Wesen des Rades des Saṃsāra nicht. Von ererbtem Reichtum war die Rede; Weiser, was meinte der Großseelige damit?
12.205.22
कान्तारमिति किं प्रोक्तं को हस्ती स तु कूपकः ।
किंसंज्ञिको महावृक्षो मधु वाऽपि पितामह ॥ १२.२०५.२२ ॥
Was wurde 'Dickicht' genannt? Wer ist jener Elefant, und was ist jener Brunnen? Großvater, wie heißt jener große Baum, und was ist der Honig?
12.205.23
एवं मे संशयं विद्धि धनशब्दं किमुच्यते ।
कथं लब्धं धनं तेन तथा च किमिदं त्विह ॥ १२.२०५.२३ ॥
Erkenne meinen Zweifel: Was bedeutet das Wort 'Reichtum'? Wie erlangte er jenen Reichtum, und was ist dies hier?
12.205.24
उपाख्यानमिदं सर्वं मोक्षविद्भिरुदाहृतम् ।
सुमतिं विन्दते येन बन्धनाशश्च भारत ॥ १२.२०५.२४ ॥
Diese ganze Erzählung wurde von den Kennern der Befreiung dargelegt. O Bhārata, durch sie erlangt man rechte Einsicht, und die Fessel wird zerstört.
12.205.25
एतदुक्तं हि कान्तारं महान्संसार एव सः ।
ये ते प्रतिष्ठिता व्याला व्याधयस्ते प्रकीर्तिताः ॥ १२.२०५.२५ ॥
Dies wurde gesagt: Der große saṃsāra ist eben jener Wald, und die wilden Tiere, die dort wohnen, werden als Krankheiten bezeichnet.
12.205.26
या सा नारी महाघोरा वर्णरूपविनाशिनी ।
तामाहुश्च जरां प्राज्ञाः परिष्वक्तं यया जगत् ॥ १२.२०५.२६ ॥
Jene äußerst schreckliche Frau, die Farbe und Gestalt vernichtet — sie nennen die Weisen Jarā, das Alter, von der die Welt umschlungen ist.
12.205.27
यस्तत्र कूपे वसते महाहिः काल एव सः ।
यो वृक्षः स च मृत्युर्हि स्वकृतं तस्य तत्फलम् ॥ १२.२०५.२७ ॥
Die große Schlange, die dort im Brunnen wohnt, ist eben die Zeit, und jener Baum ist der Tod; seine Frucht ist die Tat, die er selbst getan hat.
12.205.28
ये तु कृष्णाः सिता राजन्मूषिका रात्र्यहानि वै ॥ १२.२०५.२८ ॥
Die schwarzen und weißen Mäuse, o König, sind wahrhaftig die Nächte und Tage.
12.205.29
द्विषट्कपदसंयुक्तो यो हस्ती षण्मुखाकृतिः ।
स च संवत्सरः प्रोक्तः पाशमासर्तवो मुखाः ॥ १२.२०५.२९ ॥
Der Elefant mit zwölf Füßen und der Gestalt von sechs Gesichtern wird das Jahr genannt; die Jahreszeiten sind seine Schlingen und Mündungen.
12.205.30
एतत्संसारचक्रस्य स्वरूपं व्याहृतं मया ।
एवं लब्धधनं राजंस्तत्स्वरूपं विनाशय ॥ १२.२०५.३० ॥
So habe ich dir das wahre Wesen des Rades des saṃsāra dargelegt. O König, nachdem du so Reichtum erlangt hast, vernichte eben dieses Wesen.
12.205.31
एतज्ज्ञात्वा तु सा राजन्परं वैराग्यमास्थिता ।
यथोक्तविधिना भूयः परं पदमवाप सः ॥ १२.२०५.३१ ॥
O König, dies erkennend, nahm sie höchste Entsagung an; und nach der dargelegten Weise erlangte er wiederum den höchsten Zustand.
12.205.32
धत्ते धारयते चैव एतस्मात्कारणाद्धनम् ।
तद्गच्छ चामृतं शुद्धं हिरण्यममृतं तपः ॥ १२.२०५.३२ ॥
Eben aus diesem Grund hält und bewahrt es den Reichtum. Geh zu jenem reinen, unsterblichen Gold und zur unsterblichen Askese.
12.205.33
तत्स्वरूपो महादेवः कृष्णो देवकिनन्दनः ।
तस्य प्रसादाद्दुःखस्य नाशं प्राप्स्यसि मानद ॥ १२.२०५.३३ ॥
Mahādeva, der dieselbe Natur besitzt, ist Kṛṣṇa, der Sohn Devakīs. O Gebender der Ehre, durch seine Gnade wirst du die Vernichtung des Leidens erlangen.
12.205.34
एकः कर्ता स कृष्णश्च ज्ञानिनां परमा गतिः ॥ १२.२०५.३४ ॥
Jener Kṛṣṇa allein ist der einzige Handelnde, und er ist das höchste Ziel der Weisen.
12.205.35
इदमाश्रित्य देवेन्द्रो देवा रुद्रास्तथाऽश्विनौ ।
स्वेस्वे पदे विविशिरे भुक्तिमुक्तिविदो जनाः ॥ १२.२०५.३५ ॥
Im Schutz dessen traten der Herr der Götter, die Götter, die Rudras und die beiden Aśvins sowie Menschen, die Genuss und Befreiung kennen, je in ihren eigenen Zustand ein.
12.205.36
भूतानामन्तरात्माऽसौ स नित्यपदसंवृतः ।
श्रूयतामस्य सद्भावः सम्यग्ज्ञानं यथा तव ॥ १२.२०५.३६ ॥
Er ist das innere Selbst aller Wesen, umhüllt vom ewigen Zustand. Höre seine wahre Natur, damit du die rechte Erkenntnis erlangst.
12.205.37
भवेदेतन्निबोध त्वं नारदाय पुरा हरिः ।
दर्शयित्वाऽऽत्मनो रूपं यदवोचत्स्वयं विभुः ॥ १२.२०५.३७ ॥
Erfahre dies: Was Hari, der allgegenwärtige Herr, einst selbst zu Nārada sprach, nachdem er ihm seine eigene Gestalt gezeigt hatte.
12.205.38
पुरा देवऋषिः श्रीमान्नारदः परमार्थवान् ।
चचार पृथिवीं कृत्स्नां तीर्थान्यनुचरन्प्रभुः ॥ १२.२०५.३८ ॥
Einst durchwanderte der glanzvolle göttliche Seher Nārada, der die höchste Wahrheit kannte, die ganze Erde und besuchte die heiligen Pilgerstätten.
12.205.39
हिमवत्पादमाश्रित्य विचार्य च पुनःपुनः ।
स ददर्श ह्रदं तत्र पद्मोत्पलसमाकुलम् ॥ १२.२०५.३९ ॥
Als er den Fuß des Himālaya erreicht und immer wieder nachgedacht hatte, sah er dort einen See, der voller Lotusblüten und blauer Lotusse war.
12.205.40
ददर्श कन्यां तत्तीरे सर्वाभरणभूषिताम् ।
शोभमानां श्रिया राजन्क्रीडन्तीमुत्पलैस्तथा ॥ १२.२०५.४० ॥
Am Ufer sah er ein Mädchen, geschmückt mit allen Edelsteinen, strahlend an Glanz und mit blauen Lotusblüten spielend, o König.
12.205.41
सा महात्मानमालोक्य नारदेत्याह भामिनी ।
तस्याः समीपमासाद्य तस्थौ विस्मितमानसः ॥ १२.२०५.४१ ॥
Als sie den großen Geist sah, sprach die reizende Frau: »Nārada!« Und er, verwundert im Gemüt, trat zu ihr und blieb stehen.
12.205.42
वीक्षमाणं तमाज्ञाय सा कन्या चारुवासिनी ।
विजजृम्भे महाभागा स्मयमाना पुनः पुनः ॥ १२.२०५.४२ ॥
Als sie merkte, dass er sie anblickte, reckte sich das Mädchen in schönen Gewändern, hochbeglückt, immer wieder lächelnd und streckte sich.
12.205.43
तस्मात्समभवद्वक्रात्पुरुषाकृतिसंयुतः ।
रत्नविन्दुचिताङ्गस्तु सर्वाभरणभूषितः ॥ १२.२०५.४३ ॥
Aus diesem Mund entstand ein Wesen in Menschengestalt, dessen Glieder mit edelsteinartigen Tropfen gesprenkelt und mit allem Schmuck geziert waren.
12.205.44
आदित्यसदृशाकारः शिरसा धारयन्मणिम् ।
पुनरेव तदाकारसदृशः समजायत ॥ १२.२०५.४४ ॥
Von sonnengleicher Gestalt, einen Edelstein auf dem Haupt tragend, entstand wiederum einer, dieser Gestalt gleich.
12.205.45
तृतीयस्तु महाराज विविधाभरणैर्युतः ।
प्रदक्षिणं तु तां कृत्वा विविधध्वनयस्तु ताम् ॥ १२.२०५.४५ ॥
O großer König, der dritte, mit vielerlei Schmuck geziert, umkreiste sie rechtsherum und ließ vielerlei Klänge zu ihr erschallen.
12.205.46
ततः सर्वेण विप्रर्षिः कन्यां पप्रच्छ तां शुभाम् ॥ १२.२०५.४६ ॥
Da fragte der brahmanische Weise zusammen mit allen anderen jene verheißungsvolle Jungfrau.
12.205.47
का त्वं परमकल्याणि पद्मेन्दुसदृशानने ।
न जाने त्वां महादेवि ब्रूहि सत्यमनिन्दिते ॥ १२.२०५.४७ ॥
Wer bist du, Verehrungswürdigste, du Antlitz gleich Lotus und Mond? Ich kenne dich nicht. Sag die Wahrheit, große Göttin, Makellose.
12.205.48
सावित्री नाम विप्रर्षे शृणु भद्रं तवास्तु वै ।
किं करिष्यामि तद्ब्रूहि तव यच्चेतसि स्थितम् ॥ १२.२०५.४८ ॥
Mein Name ist Sāvitrī. Höre, brahmanischer Weiser, möge es dir wohlergehen. Was soll ich tun? Sag, was in deinem Sinn ist.
12.205.49
अभिवादये त्वां सावित्रि कृतार्थोऽहमनिन्दिते ।
एतं मे संशयं देवि वक्तुमर्हसि शोभने ॥ १२.२०५.४९ ॥
Sāvitrī, ich grüße dich; du Makellose, ich bin erfüllt. Göttin, Strahlende, du bist würdig, diesen meinen Zweifel zu erklären.
12.205.50
यस्तु वै प्रथमोत्पन्नः कोऽसौ स पुरुषाकृतिः ।
बिन्दवस्तु महादेवि मूर्ध्नि ज्योतिर्मयाकृतिः ॥ १२.२०५.५० ॥
Wer ist der Erstgeborene, jener von menschlicher Gestalt? Doch die Tropfen, o große Göttin, auf dem Haupt haben eine Gestalt aus Licht.
12.205.51
अग्रजः प्रथमोत्पन्नो यजुर्वेदस्तथाऽपरः ।
तृतीयः सामवेदस्तु संशयो व्येतु ते मुने ॥ १२.२०५.५१ ॥
Der Älteste, zuerst entstanden, ist der Yajurveda; der andere, der dritte, ist der Sāmaveda. O Weiser, möge dein Zweifel vergehen.
12.205.52
वेदाश्च बिन्दुसंयुक्ता यज्ञस्य फलसंश्रिताः ।
यत्तद्दृष्टं महज्ज्योतिर्ज्योतिरित्युच्यते बुधैः ॥ १२.२०५.५२ ॥
Die Veden, mit Tropfen verbunden, ruhen auf der Frucht des Opfers. Jenes große Licht, das gesehen wurde, nennen die Weisen 'Licht'.
12.205.53
ऋषे ज्ञेयं मया चाऽपीत्युक्त्वा चान्तरधीयत ।
ततः स विस्मयाविष्टो नारदः पुरुषर्षभ।
ध्यानयुक्तः स तु चिरं न बुबोध महामतिः ॥ १२.२०५.५३ ॥
"O Weiser, auch dies ist von mir zu erkennen", so sprach sie und verschwand. Da war Nārada, von Staunen erfüllt, o Stier unter den Menschen, in Meditation versunken, lange Zeit ohne zu verstehen, der Großsinnige.
12.205.54
ततः स्नात्वा महातेजा वाग्यतो नियतेन्द्रियः ।
तुष्टाव पुरुषव्याघ्रो जिज्ञासुश्च तदद्भुतम् ॥ १२.२०५.५४ ॥
Dann badete der an Glanz Große, Tiger unter den Menschen, mit gezügelter Rede und beherrschten Sinnen, und da er jenes Wunder erkennen wollte, pries er es.
12.205.55
ततो वर्षशते पूर्णे भगवाँलोकभावनः ।
प्रादुश्चकार विश्वात्मा ऋषेः परमसौहृदात् ॥ १२.२०५.५५ ॥
Als hundert Jahre vollendet waren, erschien der erhabene Herr, der die Welten erhält, die Seele aller Wesen, aus höchster Zuneigung zum Weisen.
12.205.56
तमागतं जगन्नाथं सर्वकारणकारणम् ।
अखिलामरमौल्यङ्गरुक्मारुणपदद्वयम् ॥ १२.२०५.५६ ॥
Ihn, den Herrn des Weltalls, der gekommen war, die Ursache aller Ursachen, dessen beide Füße rot wie Gold sind und von den Diademen aller Unsterblichen erglänzen.
12.205.57
वैनतेयपदस्पर्शकिणशोभितजानुकम् ।
पीताम्बरलसत्काञ्चीदामबद्धकटीतटम् ॥ १२.२०५.५७ ॥
dessen Knie von den Schwielen geschmückt sind, die die Berührung von Garuḍas Füßen hinterließ, und dessen Hüften ein leuchtender goldener Gürtel über gelben Gewändern umschlingt.
12.205.58
श्रीवत्सवक्षसं चारुमणिकौस्तुभकन्धरम् ।
मन्दस्मितमुखाम्भोजं चलदायतलोचनम् ॥ १२.२०५.५८ ॥
dessen Brust das Śrīvatsa-Zeichen trägt, dessen schöner Hals mit dem Juwel Kaustubha geschmückt ist, dessen Lotusgesicht ein sanftes Lächeln zeigt und dessen lange Augen sich bewegen.
12.205.59
नम्रचापानुकरणनम्रभ्रूयुगशोभितम् ।
नानारत्नमणीवज्रस्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १२.२०५.५९ ॥
geschmückt mit einem Paar Brauen, gebogen wie ein gespannter Bogen, mit Makara-Ohrringen, die von vielerlei Edelsteinen, Juwelen und Diamanten funkeln.
12.205.60
इन्द्रनीलनिभासं तं केयूरमकुटोज्ज्वलम् ।
देवैरिन्द्रपुरोगैश्च ऋषिसङघैरभिष्टुतम् ॥ १२.२०५.६० ॥
Er, dessen Glanz dem Saphir gleicht, leuchtend von Armreifen und Krone, den die Götter unter Indras Führung und die Scharen der Weisen priesen.
12.205.61
नारदो जयशब्देन ववन्दे शिरसा हरिम् ॥ १२.२०५.६१ ॥
Nārada verneigte sich mit dem Ruf »Sieg« das Haupt vor Hari.
12.205.62
ततः स भगवाञ्श्रीमान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां नारदं पतितं क्षितौ ॥ १२.२०५.६२ ॥
Da sprach jener erhabene, glorreiche Herr aller Wesen mit einer Stimme so tief wie eine Wolke zu Nārada, der zu Boden gefallen war.
12.205.63
भद्रमस्तु ऋषे तुभ्यं वरं वरय सुव्रत ।
यत्ते मनसि सुव्यक्तमस्ति च प्रददामि तन् ॥ १२.२०५.६३ ॥
Heil sei dir, o Weiser. Wünsche dir eine Gabe, o du mit guten Gelübden; was klar in deinem Geist ist, das will ich dir geben.
12.205.64
स चेमं जयशब्देन प्रसीदेत्यातुरो मुनिः ।
प्रोवाच हृदि संरूढं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ १२.२०५.६४ ॥
Und jener bekümmerte Weise sprach, mit dem Ruf »Sieg« und »sei gnädig«, zu dem, der Muschel, Diskus und Keule trägt und tief in seinem Herzen weilte.
12.205.65
विवक्षितं जगन्नाथ मया ज्ञातं त्वयाऽच्युत ।
तत्प्रसीद हृषीकेश श्रोतुमिच्छामि तद्धरे ॥ १२.२०५.६५ ॥
Was ich sagen wollte, o Acyuta, hast du erkannt. So sei gnädig, o Hṛṣīkeśa; ich möchte es hören, o Hari.
12.205.66
ततः स्मयन्महाविष्णुरभ्यभाषत नारदम् ।
यद्दृष्टं मम रूपं तु वेदानां शिरसि त्वया ॥ १२.२०५.६६ ॥
Da sprach Mahāviṣṇu lächelnd zu Nārada: »Die Gestalt, die du an des Veda Haupt von mir gesehen hast.«
12.205.67
निर्द्वन्द्वा निरहंकाराः शुचयः शुद्धलोचनाः ।
तं मां पश्यन्ति सततं तान्पृच्छ यदिहेच्छसि ॥ १२.२०५.६७ ॥
Die von den Gegensätzen Befreiten, frei von Ich-Sucht, rein und mit geläuterten Augen, sehen mich beständig. Frage sie, was du hier begehrst.
12.205.68
ये योगिनो महाप्राज्ञा मदंशा ये व्यवस्थिताः ।
तेषां प्रसादं देवर्षे मत्प्रसादमवैहि तत् ॥ १२.२०५.६८ ॥
Die Yogins von großer Weisheit, die als Teile von mir verweilen, o göttlicher Weiser, erkenne ihre Gnade als meine Gnade.
12.205.69
इत्युक्त्वा स जगामाथ भगवान्भूतभावनः ।
तस्माद्व्रज हृषीकेशं कृष्णं देवकिनन्दनम् ॥ १२.२०५.६९ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, ging der Gesegnete, Ernährer der Wesen, davon. Geh daher zu Hṛṣīkeśa, Kṛṣṇa, dem Sohn der Devakī.
12.205.70
एतमाराध्य गोविन्दं गता मुक्तिं महर्षयः ।
एष कर्ता विकर्ता च सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०५.७० ॥
Nachdem sie diesen Govinda verehrt hatten, erlangten die großen Weisen die Befreiung. Er ist der Schöpfer und der Zerstörer, die Ursache aller Ursachen.
12.205.71
मयाऽप्येतच्छ्रुतं राजन्नारदात्तु निबोध तत् ।
स्वयमेव समाचष्ट नारदो भगवान्मुनिः ॥ १२.२०५.७१ ॥
Dies habe auch ich von Nārada gehört, o König; verstehe es. Der gesegnete Weise Nārada selbst hat es erzählt.
12.205.72
समस्तसंसारविघातकारणं ।
भजन्ति ये विष्णुमनन्यमानसाः।
ते यान्ति सायुज्यमतीव दुर्लभ ।
मितीव नित्यं हृदि वर्णयन्ति ॥ १२.२०५.७२ ॥
Die Viṣṇu mit ungeteiltem Geist verehren — die Ursache der Vernichtung aller weltlichen Bindung — erlangen die überaus seltene Vereinigung. So verkünden sie es beständig in ihrem Herzen.