Mahābhārata · Adhyāya 12.205
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.205.1
पितामह महाप्राज्ञ दुःखशोकसमाकुले ।
संसारचक्रे लोकानां निर्वेदो नास्ति किंन्विदम् ॥ १२.२०५.१ ॥
Ó avô, ó sábio de grande sabedoria, por que não há desapego entre os seres nesta roda do saṃsāra, cheia de dor e tristeza?
12.205.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबन्धनस्य संवादं भोगवत्या नृपोत्तम ॥ १२.२०५.२ ॥
Sobre este assunto também narram esta antiga história, o diálogo de Nibandhana com Bhogavatī, ó melhor dos reis.
12.205.3
मुनिं निबन्धनं शुष्कं धमनीयाकृतिं तथा ।
निरारम्भं निरालम्बमसज्जन्तं च कर्मणि।
पुत्रं दृष्ट्वाऽप्युवाचार्तं माता भोगवती तदा ॥ १२.२०५.३ ॥
O sábio Nibandhana estava seco, magro como um feixe de veias, sem iniciar qualquer ação, sem apoio, não apegado à ação. Vendo o filho aflito, sua mãe Bhogavatī então falou.
12.205.4
उत्तिष्ठ मूढ किं शेषे निरपेक्षः सुहृज्जनैः ।
निरालम्बो धनोपाये पैतृकं तव किं धनम् ॥ १२.२०५.४ ॥
Levanta-te, insensato! Por que jazes assim, indiferente a amigos e parentes, sem meios de obter riqueza? Qual é a tua riqueza paterna?
12.205.5
पैतृकं मे महन्मातः सर्वदुःखालयं त्विह ।
अस्त्येतत्तद्विधाताय यतिष्ये तत्र मा शुचः ॥ १२.२०५.५ ॥
Mãe, a minha riqueza paterna aqui é grande; é a morada de todas as dores. Esforçar-me-ei lá para me desfazer dela — não te aflijas.
12.205.6
इदं शरीरमत्युग्रं पित्रा दत्तमसंशयम् ।
तमेव पितरं गत्वा धनं तिष्ठति शाश्वतम् ॥ १२.२०५.६ ॥
Este corpo tão terrível foi sem dúvida dado pelo pai. Indo a esse mesmo pai, a riqueza eterna permanece.
12.205.7
कश्चिन्महति संसारे वर्तमान… ।
वनदुगमभिप्राप्तो महत्क्रव्या… ॥ १२.२०५.७ ॥
Um certo homem, vivendo no grande saṃsāra… chegou a uma floresta intransitável, onde havia grandes devoradores de carne.
12.205.8
सिंहव्याघ्रगजाकारैरतिघोरैर्महा… ।
समन्तात्सुपरिक्षिप्तं स दृष्ट्वा व्यथते पुमान् ॥ १२.२०५.८ ॥
Ao vê-lo cercado por todos os lados por formas de leões, tigres e elefantes, extremamente terríveis, grandes… , o homem se angustia.
12.205.9
स तद्वनं ह्यनुचरन्विप्रधावन्नितस्ततः ।
वीक्षमाणो दिशः सर्वाः शरणार्थं प्रधावति ॥ १२.२०५.९ ॥
Vagando por aquela floresta, correndo angustiado daqui para ali, olhando em todas as direções, corre em busca de refúgio.
12.205.10
अथापश्यद्वनं रूढं समन्ताद्वागुरावृतम् ।
वनमध्ये च तत्रासीदुदपानः समावृतः ॥ १२.२०५.१० ॥
Então viu a floresta, densamente crescida por todos os lados e cercada por uma rede; e no meio da floresta havia um poço coberto.
12.205.11
वल्लिभिस्तृणसंछिन्नैर्गूढाभिरभिसंवृतः ।
स पपात द्विजस्तत्र विजने सलिलाशये ॥ १२.२०५.११ ॥
Cercado por trepadeiras, oculto sob a grama cortada e cipós escondidos, caiu ali aquele duas vezes nascido, num reservatório d'água solitário.
12.205.12
विलग्नश्चाभवत्तस्मिँल्लतासन्तानसङ्कुले ।
बाहुभ्यां संपरिष्वक्तस्तया परमसत्वया ॥ १२.२०५.१२ ॥
Ele se agarrou ali, naquele lugar denso de emaranhados de trepadeiras, e com ambos os braços abraçou firmemente aquela trepadeira de suprema força.
12.205.13
स तथा लम्बते तत्र ऊर्ध्वपादो ह्यधश्शिराः ।
अधस्तत्रैव जातश्च जम्बूवृक्षः सुदुस्तरः ॥ १२.२०५.१३ ॥
Assim ele pende ali, com os pés para cima e a cabeça para baixo; e logo abaixo cresceu uma árvore jambu, muito difícil de atravessar.
12.205.14
कूपस्य तस्य वेलाया अपश्यत्सुमहाफलम् ।
वृक्षं बहुविधं व्योमं वल्लीपुष्पसमाकुलम् ॥ १२.२०५.१४ ॥
À beira daquele poço viu uma árvore de muitas espécies, com frutos muito grandes, estendendo-se ao céu e repleta de flores de trepadeiras.
12.205.15
नानारूपा मधुकरास्तस्मिन्वुक्षऽभवन्किल ।
तेषां मधूनां बहुधा धारा प्रववृते तदा ॥ १२.२०५.१५ ॥
Naquela árvore havia abelhas de muitas formas, e então correram muitos fios do seu mel.
12.205.16
विलम्बमानः स पुमान्धारां पिबति सर्वदा ।
न तस्य तृष्णा विरता पीयमानस्य संकटे ॥ १२.२०५.१६ ॥
Aquele homem suspenso bebe sempre do fio; contudo, mesmo bebendo em perigo, sua sede nunca cessa.
12.205.17
परीप्सति च तां नित्यमतृप्तः स पुनः पुनः ।
एवं स वसते तत्र दुःखिदुःखी पुनः पुनः ॥ १२.२०५.१७ ॥
Insatisfeito, deseja sempre obtê-la de novo e de novo; assim ele habita ali, repetidamente afligido pelo sofrimento.
12.205.18
मया तु तद्धनं देयं तव दास्यामि चेच्छसि ।
तस्य च प्रार्थितः सोथ दत्वा मुक्तिमवाप सः ॥ १२.२०५.१८ ॥
"Essa riqueza devo dá-la a ti; se a desejares, eu a darei." Pedido por ele, deu a dádiva e obteve a libertação.
12.205.19
सा च त्यक्त्वाऽर्थसंकल्पं जगाम परमां गतिम् ॥ १२.२०५.१९ ॥
Tendo abandonado o desejo de riqueza, ela alcançou o estado supremo.
12.205.20
एवं संसारचक्रस्य स्वरूपज्ञा नृपोत्तम ।
परं वैराग्यमागम्य गच्छन्ति परमं पदम् ॥ १२.२०५.२० ॥
Assim, ó melhor dos reis, aqueles que conhecem a natureza da roda do saṃsāra alcançam o supremo desapego e vão ao estado mais elevado.
12.205.21
एवं संसारचक्रस्य स्वरूपं विदितं न मे ।
पैतृकं तु धनं प्रोक्तं किं तद्विद्वन्महात्मना ॥ १२.२०५.२१ ॥
Assim, não conheço a natureza da roda do saṃsāra. Falou-se de riqueza paterna; sábio, o que quis dizer o grande de alma com isso?
12.205.22
कान्तारमिति किं प्रोक्तं को हस्ती स तु कूपकः ।
किंसंज्ञिको महावृक्षो मधु वाऽपि पितामह ॥ १२.२०५.२२ ॥
O que foi chamado de 'floresta intransponível'? Quem é aquele elefante e o que é aquele poço? Avô, como se chama aquela grande árvore e o que é o mel?
12.205.23
एवं मे संशयं विद्धि धनशब्दं किमुच्यते ।
कथं लब्धं धनं तेन तथा च किमिदं त्विह ॥ १२.२०५.२३ ॥
Saiba esta dúvida minha: o que significa a palavra 'riqueza'? Como ele obteve essa riqueza, e o que é isto aqui?
12.205.24
उपाख्यानमिदं सर्वं मोक्षविद्भिरुदाहृतम् ।
सुमतिं विन्दते येन बन्धनाशश्च भारत ॥ १२.२०५.२४ ॥
Toda esta parábola foi relatada pelos conhecedores da libertação. Ó Bhārata, por ela se obtém o entendimento correto e a servidão é destruída.
12.205.25
एतदुक्तं हि कान्तारं महान्संसार एव सः ।
ये ते प्रतिष्ठिता व्याला व्याधयस्ते प्रकीर्तिताः ॥ १२.२०५.२५ ॥
Isto foi dito: o grande saṃsāra é de fato aquela floresta, e as feras que nela habitam são declaradas doenças.
12.205.26
या सा नारी महाघोरा वर्णरूपविनाशिनी ।
तामाहुश्च जरां प्राज्ञाः परिष्वक्तं यया जगत् ॥ १२.२०५.२६ ॥
Aquela mulher terrível, que destrói a cor e a forma — os sábios a chamam Jarā, a velhice, por quem o mundo é abraçado.
12.205.27
यस्तत्र कूपे वसते महाहिः काल एव सः ।
यो वृक्षः स च मृत्युर्हि स्वकृतं तस्य तत्फलम् ॥ १२.२०५.२७ ॥
A grande serpente que habita no poço é o próprio Tempo, e aquela árvore é a Morte; seu fruto é a ação que o homem mesmo praticou.
12.205.28
ये तु कृष्णाः सिता राजन्मूषिका रात्र्यहानि वै ॥ १२.२०५.२८ ॥
E os ratos pretos e brancos, ó rei, são de fato as noites e os dias.
12.205.29
द्विषट्कपदसंयुक्तो यो हस्ती षण्मुखाकृतिः ।
स च संवत्सरः प्रोक्तः पाशमासर्तवो मुखाः ॥ १२.२०५.२९ ॥
O elefante de doze pés e forma de seis faces é chamado o ano; as estações são seus laços e suas bocas.
12.205.30
एतत्संसारचक्रस्य स्वरूपं व्याहृतं मया ।
एवं लब्धधनं राजंस्तत्स्वरूपं विनाशय ॥ १२.२०५.३० ॥
Assim te expliquei a verdadeira natureza da roda do saṃsāra. Ó rei, tendo assim obtido riqueza, destrói essa mesma natureza dela.
12.205.31
एतज्ज्ञात्वा तु सा राजन्परं वैराग्यमास्थिता ।
यथोक्तविधिना भूयः परं पदमवाप सः ॥ १२.२०५.३१ ॥
Ó rei, tendo conhecido isto, ela abraçou o supremo desapego; e segundo o método descrito, ele alcançou novamente o estado supremo.
12.205.32
धत्ते धारयते चैव एतस्मात्कारणाद्धनम् ।
तद्गच्छ चामृतं शुद्धं हिरण्यममृतं तपः ॥ १२.२०५.३२ ॥
Por essa mesma razão ele sustenta e conserva a riqueza. Vai para aquele ouro puro e imortal, e para a austeridade imortal.
12.205.33
तत्स्वरूपो महादेवः कृष्णो देवकिनन्दनः ।
तस्य प्रसादाद्दुःखस्य नाशं प्राप्स्यसि मानद ॥ १२.२०५.३३ ॥
Mahādeva, que possui essa mesma natureza, é Kṛṣṇa, filho de Devakī. Ó doador de honra, pela graça dele alcançarás a destruição do sofrimento.
12.205.34
एकः कर्ता स कृष्णश्च ज्ञानिनां परमा गतिः ॥ १२.२०५.३४ ॥
Esse Kṛṣṇa é o único agente, e ele é a meta suprema dos sábios.
12.205.35
इदमाश्रित्य देवेन्द्रो देवा रुद्रास्तथाऽश्विनौ ।
स्वेस्वे पदे विविशिरे भुक्तिमुक्तिविदो जनाः ॥ १२.२०५.३५ ॥
Refugiando-se nisto, o senhor dos deuses, os deuses, os Rudras e os dois Aśvins, e as pessoas que conhecem o gozo e a libertação, entraram cada um em seu próprio estado.
12.205.36
भूतानामन्तरात्माऽसौ स नित्यपदसंवृतः ।
श्रूयतामस्य सद्भावः सम्यग्ज्ञानं यथा तव ॥ १२.२०५.३६ ॥
Ele é a alma interior de todos os seres, envolto no estado eterno. Ouve sua verdadeira natureza, para que alcances o conhecimento correto.
12.205.37
भवेदेतन्निबोध त्वं नारदाय पुरा हरिः ।
दर्शयित्वाऽऽत्मनो रूपं यदवोचत्स्वयं विभुः ॥ १२.२०५.३७ ॥
Saiba isto: o que Hari, o senhor onipresente, declarou ele mesmo a Nārada outrora, depois de lhe mostrar a sua própria forma.
12.205.38
पुरा देवऋषिः श्रीमान्नारदः परमार्थवान् ।
चचार पृथिवीं कृत्स्नां तीर्थान्यनुचरन्प्रभुः ॥ १२.२०५.३८ ॥
Outrora, o glorioso sábio divino Nārada, que conhecia a verdade suprema, percorreu toda a terra visitando os lugares sagrados de peregrinação.
12.205.39
हिमवत्पादमाश्रित्य विचार्य च पुनःपुनः ।
स ददर्श ह्रदं तत्र पद्मोत्पलसमाकुलम् ॥ १२.२०५.३९ ॥
Tendo-se dirigido ao sopé do Himālaya e refletido repetidamente, viu ali um lago cheio de lótus e lótus azuis.
12.205.40
ददर्श कन्यां तत्तीरे सर्वाभरणभूषिताम् ।
शोभमानां श्रिया राजन्क्रीडन्तीमुत्पलैस्तथा ॥ १२.२०५.४० ॥
Na margem, viu uma donzela adornada com todas as joias, resplandecente de esplendor e brincando com lótus azuis, ó rei.
12.205.41
सा महात्मानमालोक्य नारदेत्याह भामिनी ।
तस्याः समीपमासाद्य तस्थौ विस्मितमानसः ॥ १२.२०५.४१ ॥
Ao ver o grande espírito, a formosa mulher disse: "Nārada!"; e ele, com a mente espantada, aproximou-se dela e ficou de pé.
12.205.42
वीक्षमाणं तमाज्ञाय सा कन्या चारुवासिनी ।
विजजृम्भे महाभागा स्मयमाना पुनः पुनः ॥ १२.२०५.४२ ॥
Sabendo que ele a contemplava, aquela donzela de belas vestes, muito afortunada, sorrindo repetidas vezes, espreguiçou-se.
12.205.43
तस्मात्समभवद्वक्रात्पुरुषाकृतिसंयुतः ।
रत्नविन्दुचिताङ्गस्तु सर्वाभरणभूषितः ॥ १२.२०५.४३ ॥
Daquela boca surgiu um ser com forma de homem, com os membros salpicados de gotas de gema, adornado com todas as joias.
12.205.44
आदित्यसदृशाकारः शिरसा धारयन्मणिम् ।
पुनरेव तदाकारसदृशः समजायत ॥ १२.२०५.४४ ॥
De forma semelhante ao sol, trazendo uma gema na cabeça, nasceu novamente um semelhante àquela forma.
12.205.45
तृतीयस्तु महाराज विविधाभरणैर्युतः ।
प्रदक्षिणं तु तां कृत्वा विविधध्वनयस्तु ताम् ॥ १२.२०५.४५ ॥
Ó grande rei, o terceiro, provido de diversos adornos, circundou-a pela direita e emitiu diversos sons em sua direção.
12.205.46
ततः सर्वेण विप्रर्षिः कन्यां पप्रच्छ तां शुभाम् ॥ १२.२०५.४६ ॥
Então o sábio brâmane, junto com todos eles, perguntou àquela donzela auspiciosa.
12.205.47
का त्वं परमकल्याणि पद्मेन्दुसदृशानने ।
न जाने त्वां महादेवि ब्रूहि सत्यमनिन्दिते ॥ १२.२०५.४७ ॥
Quem és tu, ó mais auspiciosa, ó tu de rosto semelhante ao lótus e à lua? Não te conheço. Diz a verdade, ó grande deusa, ó irrepreensível.
12.205.48
सावित्री नाम विप्रर्षे शृणु भद्रं तवास्तु वै ।
किं करिष्यामि तद्ब्रूहि तव यच्चेतसि स्थितम् ॥ १२.२०५.४८ ॥
Meu nome é Sāvitrī. Escuta, sábio brâmane, que te vá bem. Que devo fazer? Diz o que está em tua mente.
12.205.49
अभिवादये त्वां सावित्रि कृतार्थोऽहमनिन्दिते ।
एतं मे संशयं देवि वक्तुमर्हसि शोभने ॥ १२.२०५.४९ ॥
Sāvitrī, eu te saúdo; ó irrepreensível, estou realizado. Deusa, radiante, és digna de falar sobre esta minha dúvida.
12.205.50
यस्तु वै प्रथमोत्पन्नः कोऽसौ स पुरुषाकृतिः ।
बिन्दवस्तु महादेवि मूर्ध्नि ज्योतिर्मयाकृतिः ॥ १२.२०५.५० ॥
Quem é o primogênito, aquele de forma de homem? Mas as gotas, ó grande deusa, sobre a cabeça têm forma de luz.
12.205.51
अग्रजः प्रथमोत्पन्नो यजुर्वेदस्तथाऽपरः ।
तृतीयः सामवेदस्तु संशयो व्येतु ते मुने ॥ १२.२०५.५१ ॥
O primogênito, o primeiro a surgir, é o Yajurveda; o outro, o terceiro, é o Sāmaveda. Ó sábio, que a tua dúvida se dissipe.
12.205.52
वेदाश्च बिन्दुसंयुक्ता यज्ञस्य फलसंश्रिताः ।
यत्तद्दृष्टं महज्ज्योतिर्ज्योतिरित्युच्यते बुधैः ॥ १२.२०५.५२ ॥
Os Vedas, unidos às gotas, repousam sobre o fruto do sacrifício. Aquela grande luz que foi vista é chamada 'luz' pelos sábios.
12.205.53
ऋषे ज्ञेयं मया चाऽपीत्युक्त्वा चान्तरधीयत ।
ततः स विस्मयाविष्टो नारदः पुरुषर्षभ।
ध्यानयुक्तः स तु चिरं न बुबोध महामतिः ॥ १२.२०५.५३ ॥
"Ó sábio, isto também deve ser conhecido por mim", tendo dito isso, ela desapareceu. Então Nārada, cheio de espanto, ó touro entre os homens, absorto em meditação, por muito tempo não compreendeu, o de grande mente.
12.205.54
ततः स्नात्वा महातेजा वाग्यतो नियतेन्द्रियः ।
तुष्टाव पुरुषव्याघ्रो जिज्ञासुश्च तदद्भुतम् ॥ १२.२०५.५४ ॥
Então o de grande esplendor, tigre entre os homens, de fala contida e sentidos dominados, tendo se banhado, desejando conhecer aquele prodígio, louvou.
12.205.55
ततो वर्षशते पूर्णे भगवाँलोकभावनः ।
प्रादुश्चकार विश्वात्मा ऋषेः परमसौहृदात् ॥ १२.२०५.५५ ॥
Então, cumpridos cem anos, o Bem-aventurado Senhor, sustentáculo dos mundos, alma de tudo, manifestou-se por suprema afeição ao sábio.
12.205.56
तमागतं जगन्नाथं सर्वकारणकारणम् ।
अखिलामरमौल्यङ्गरुक्मारुणपदद्वयम् ॥ १२.२०५.५६ ॥
Ele, o Senhor do universo que chegara, causa de todas as causas, cujos dois pés, vermelhos como ouro, resplandecem com as coroas de todos os imortais.
12.205.57
वैनतेयपदस्पर्शकिणशोभितजानुकम् ।
पीताम्बरलसत्काञ्चीदामबद्धकटीतटम् ॥ १२.२०५.५७ ॥
cujos joelhos são adornados pelos calos do toque dos pés de Garuḍa, e cujos quadris estão cingidos por um cinto dourado resplandecente sobre vestes amarelas.
12.205.58
श्रीवत्सवक्षसं चारुमणिकौस्तुभकन्धरम् ।
मन्दस्मितमुखाम्भोजं चलदायतलोचनम् ॥ १२.२०५.५८ ॥
cujo peito traz a marca śrīvatsa, cujo belo pescoço é adornado com a gema Kaustubha, cujo rosto de lótus exibe um doce sorriso, e cujos longos olhos se movem.
12.205.59
नम्रचापानुकरणनम्रभ्रूयुगशोभितम् ।
नानारत्नमणीवज्रस्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १२.२०५.५९ ॥
adornado por um par de sobrancelhas curvas como um arco vergado, com brincos makara que cintilam com gemas variadas, joias e diamantes.
12.205.60
इन्द्रनीलनिभासं तं केयूरमकुटोज्ज्वलम् ।
देवैरिन्द्रपुरोगैश्च ऋषिसङघैरभिष्टुतम् ॥ १२.२०५.६० ॥
Ele, de brilho semelhante à safira, luminoso com braceletes e coroa, a quem louvaram os deuses liderados por Indra e as assembleias de sábios.
12.205.61
नारदो जयशब्देन ववन्दे शिरसा हरिम् ॥ १२.२०५.६१ ॥
Nārada, com um grito de «vitória», inclinou a cabeça diante de Hari.
12.205.62
ततः स भगवाञ्श्रीमान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां नारदं पतितं क्षितौ ॥ १२.२०५.६२ ॥
Então aquele bem-aventurado e glorioso senhor, soberano de todos os seres, falou com voz profunda como nuvem a Nārada, que tombara ao chão.
12.205.63
भद्रमस्तु ऋषे तुभ्यं वरं वरय सुव्रत ।
यत्ते मनसि सुव्यक्तमस्ति च प्रददामि तन् ॥ १२.२०५.६३ ॥
Que a bênção esteja contigo, ó sábio. Pede um dom, ó de bons votos; o que estiver claro na tua mente, isso te darei.
12.205.64
स चेमं जयशब्देन प्रसीदेत्यातुरो मुनिः ।
प्रोवाच हृदि संरूढं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ १२.२०५.६४ ॥
E aquele sábio aflito, com um grito de «vitória» e «sê propício», falou àquele que porta a concha, o disco e a maça, firmemente em seu coração.
12.205.65
विवक्षितं जगन्नाथ मया ज्ञातं त्वयाऽच्युत ।
तत्प्रसीद हृषीकेश श्रोतुमिच्छामि तद्धरे ॥ १२.२०५.६५ ॥
O que eu queria dizer, ó Acyuta, tu conheceste. Sê, pois, propício, ó Hṛṣīkeśa; desejo ouvi-lo, ó Hari.
12.205.66
ततः स्मयन्महाविष्णुरभ्यभाषत नारदम् ।
यद्दृष्टं मम रूपं तु वेदानां शिरसि त्वया ॥ १२.२०५.६६ ॥
Então Mahāviṣṇu, sorrindo, falou a Nārada: «A forma minha que viste no topo dos Vedas.»
12.205.67
निर्द्वन्द्वा निरहंकाराः शुचयः शुद्धलोचनाः ।
तं मां पश्यन्ति सततं तान्पृच्छ यदिहेच्छसि ॥ १२.२०५.६७ ॥
Os que estão livres dos pares de opostos, livres do egoísmo, puros e de olhos purificados, me contemplam constantemente. Pergunta-lhes o que desejas aqui.
12.205.68
ये योगिनो महाप्राज्ञा मदंशा ये व्यवस्थिताः ।
तेषां प्रसादं देवर्षे मत्प्रसादमवैहि तत् ॥ १२.२०५.६८ ॥
Os yogins de grande sabedoria que permanecem como partes de mim, ó sábio divino, sabe que a graça deles é a minha graça.
12.205.69
इत्युक्त्वा स जगामाथ भगवान्भूतभावनः ।
तस्माद्व्रज हृषीकेशं कृष्णं देवकिनन्दनम् ॥ १२.२०५.६९ ॥
Tendo dito isto, o bem-aventurado, nutridor dos seres, partiu. Portanto, vai a Hṛṣīkeśa, Kṛṣṇa, filho de Devakī.
12.205.70
एतमाराध्य गोविन्दं गता मुक्तिं महर्षयः ।
एष कर्ता विकर्ता च सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०५.७० ॥
Tendo adorado este Govinda, os grandes sábios alcançaram a libertação. Ele é o criador e o destruidor, a causa de todas as causas.
12.205.71
मयाऽप्येतच्छ्रुतं राजन्नारदात्तु निबोध तत् ।
स्वयमेव समाचष्ट नारदो भगवान्मुनिः ॥ १२.२०५.७१ ॥
Isto também eu ouvi de Nārada, ó rei; compreende-o. O bem-aventurado sábio Nārada mesmo o narrou.
12.205.72
समस्तसंसारविघातकारणं ।
भजन्ति ये विष्णुमनन्यमानसाः।
ते यान्ति सायुज्यमतीव दुर्लभ ।
मितीव नित्यं हृदि वर्णयन्ति ॥ १२.२०५.७२ ॥
Os que adoram Viṣṇu com mente indivisa — causa da destruição de todo vínculo mundano — alcançam a união, extremamente rara. Assim o proclamam constantemente no coração.