மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.205
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.205.1
पितामह महाप्राज्ञ दुःखशोकसमाकुले ।
संसारचक्रे लोकानां निर्वेदो नास्ति किंन्विदम् ॥ १२.२०५.१ ॥
பிதாமகரே, மிகுந்த ஞானம் உடையவரே! துக்கமும் சோகமும் நிறைந்த இந்த சம்சார சக்கரத்தில் மக்களுக்கு வைராக்கியம் ஏன் ஏற்படவில்லை?
12.205.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निबन्धनस्य संवादं भोगवत्या नृपोत्तम ॥ १२.२०५.२ ॥
இது குறித்தும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றைக் கூறுவார்கள் — அரசர்களில் சிறந்தவரே, நிபந்தனனுக்கும் போகவதிக்கும் இடையிலான உரையாடல் இது.
12.205.3
मुनिं निबन्धनं शुष्कं धमनीयाकृतिं तथा ।
निरारम्भं निरालम्बमसज्जन्तं च कर्मणि।
पुत्रं दृष्ट्वाऽप्युवाचार्तं माता भोगवती तदा ॥ १२.२०५.३ ॥
நிபந்தனன் என்ற முனிவர் உலர்ந்து, நரம்புகளின் கட்டுபோல் மெலிந்தவராய், செயலைத் தொடங்காதவராய், ஆதரவற்றவராய், வினையில் பற்றற்றவராய் இருந்தார். அவர் வருந்துவதைக் கண்டு அப்போது தாயாகிய போகவதி பேசினாள்.
12.205.4
उत्तिष्ठ मूढ किं शेषे निरपेक्षः सुहृज्जनैः ।
निरालम्बो धनोपाये पैतृकं तव किं धनम् ॥ १२.२०५.४ ॥
எழு, மூடனே! ஏன் படுத்திருக்கிறாய்? நண்பர்களையும் உறவினர்களையும் அலட்சியம் செய்து, செல்வம் ஈட்டும் வழிகளில் ஆதரவின்றி இருக்கிறாய் — உன் தந்தைவழிச் செல்வம் என்ன?
12.205.5
पैतृकं मे महन्मातः सर्वदुःखालयं त्विह ।
अस्त्येतत्तद्विधाताय यतिष्ये तत्र मा शुचः ॥ १२.२०५.५ ॥
அம்மா, என் தந்தைவழிச் செல்வம் இங்கே பெரியது; அது எல்லா துக்கங்களின் உறைவிடம். அதை அழிப்பதற்காக நான் அங்கே முயல்வேன் — வருந்தாதே.
12.205.6
इदं शरीरमत्युग्रं पित्रा दत्तमसंशयम् ।
तमेव पितरं गत्वा धनं तिष्ठति शाश्वतम् ॥ १२.२०५.६ ॥
இந்த மிகக் கொடிய உடலை தந்தை கொடுத்தார் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்தத் தந்தையிடமே சென்றால் நிலையான செல்வம் நிலைத்திருக்கும்.
12.205.7
कश्चिन्महति संसारे वर्तमान… ।
वनदुगमभिप्राप्तो महत्क्रव्या… ॥ १२.२०५.७ ॥
பெரிய சம்சாரத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த ஒருவன்… கடினமான காட்டை அடைந்தான், அங்கே பெரிய மாமிச உண்ணிகள் இருந்தன.
12.205.8
सिंहव्याघ्रगजाकारैरतिघोरैर्महा… ।
समन्तात्सुपरिक्षिप्तं स दृष्ट्वा व्यथते पुमान् ॥ १२.२०५.८ ॥
சிங்கம், புலி, யானை வடிவங்களைக் கொண்ட மிகக் கொடிய பெரிய… நான்கு புறமும் சூழப்பட்டதைக் கண்டு அந்த மனிதன் துன்புறுகிறான்.
12.205.9
स तद्वनं ह्यनुचरन्विप्रधावन्नितस्ततः ।
वीक्षमाणो दिशः सर्वाः शरणार्थं प्रधावति ॥ १२.२०५.९ ॥
அவன் அந்தக் காட்டில் அலைந்து, இங்கும் அங்கும் பதறி ஓடுகிறான்; எல்லாத் திசைகளையும் பார்த்துக்கொண்டு, புகலிடத்திற்காக ஓடுகிறான்.
12.205.10
अथापश्यद्वनं रूढं समन्ताद्वागुरावृतम् ।
वनमध्ये च तत्रासीदुदपानः समावृतः ॥ १२.२०५.१० ॥
பின்பு அவன் எல்லாப் பக்கமும் அடர்ந்து வளர்ந்து வலையால் சூழப்பட்ட காட்டைக் கண்டான்; காட்டின் நடுவே அங்கே மூடப்பட்ட ஒரு கிணறு இருந்தது.
12.205.11
वल्लिभिस्तृणसंछिन्नैर्गूढाभिरभिसंवृतः ।
स पपात द्विजस्तत्र विजने सलिलाशये ॥ १२.२०५.११ ॥
கொடிகளாலும் வெட்டப்பட்ட புல்லாலும் மறைந்த கொடிகளால் அவன் சூழப்பட்டான்; அந்த இருபிறப்பாளன் அங்கே ஆளரவமற்ற நீர்நிலையில் விழுந்தான்.
12.205.12
विलग्नश्चाभवत्तस्मिँल्लतासन्तानसङ्कुले ।
बाहुभ्यां संपरिष्वक्तस्तया परमसत्वया ॥ १२.२०५.१२ ॥
அவன் கொடிகளின் அடர்த்தியால் நிறைந்த அதில் பற்றிக்கொண்டான்; தன் இரு கைகளால் உறுதியாகப் பற்றப்பட்டவனானான், அந்த மிக வலிமையான கொடியால்.
12.205.13
स तथा लम्बते तत्र ऊर्ध्वपादो ह्यधश्शिराः ।
अधस्तत्रैव जातश्च जम्बूवृक्षः सुदुस्तरः ॥ १२.२०५.१३ ॥
அங்கே அவன் இவ்வாறு தொங்குகிறான், கால்கள் மேலே, தலை கீழே; கீழேயே அங்கு கடக்க மிகக் கடினமான ஒரு நாவல் மரம் வளர்ந்திருக்கிறது.
12.205.14
कूपस्य तस्य वेलाया अपश्यत्सुमहाफलम् ।
वृक्षं बहुविधं व्योमं वल्लीपुष्पसमाकुलम् ॥ १२.२०५.१४ ॥
அந்தக் கிணற்றின் ஓரத்தில் அவன் மிகப் பெரிய கனிகளுடைய, பலவகையான, வானளாவிய, கொடிப்பூக்களால் நிறைந்த ஒரு மரத்தைக் கண்டான்.
12.205.15
नानारूपा मधुकरास्तस्मिन्वुक्षऽभवन्किल ।
तेषां मधूनां बहुधा धारा प्रववृते तदा ॥ १२.२०५.१५ ॥
அந்த மரத்தில் பலவகை வடிவுடைய தேனீக்கள் இருந்தன; அப்போது அவற்றின் தேனின் பல தாரைகள் பாய்ந்தன.
12.205.16
विलम्बमानः स पुमान्धारां पिबति सर्वदा ।
न तस्य तृष्णा विरता पीयमानस्य संकटे ॥ १२.२०५.१६ ॥
தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மனிதன் எப்போதும் தாரையைப் பருகுகிறான்; ஆனால் ஆபத்தில் பருகும்போதும் அவனுடைய தாகம் ஓயவில்லை.
12.205.17
परीप्सति च तां नित्यमतृप्तः स पुनः पुनः ।
एवं स वसते तत्र दुःखिदुःखी पुनः पुनः ॥ १२.२०५.१७ ॥
திருப்தியடையாத அவன் அவளையே எப்போதும் மீண்டும் மீண்டும் அடைய விரும்புகிறான்; இவ்வாறு அவன் அங்கே மீண்டும் மீண்டும் துன்பத்தால் துயருற்று வாழ்கிறான்.
12.205.18
मया तु तद्धनं देयं तव दास्यामि चेच्छसि ।
तस्य च प्रार्थितः सोथ दत्वा मुक्तिमवाप सः ॥ १२.२०५.१८ ॥
"அந்தச் செல்வத்தை நான் உனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்; நீ விரும்பினால் தருவேன்." அவன் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்டபோது, அவன் கொடையளித்து விடுதலையைப் பெற்றான்.
12.205.19
सा च त्यक्त्वाऽर्थसंकल्पं जगाम परमां गतिम् ॥ १२.२०५.१९ ॥
அவள் செல்வத்தின் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு உயர்ந்த நிலையை அடைந்தாள்.
12.205.20
एवं संसारचक्रस्य स्वरूपज्ञा नृपोत्तम ।
परं वैराग्यमागम्य गच्छन्ति परमं पदम् ॥ १२.२०५.२० ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு சம்சார சக்கரத்தின் இயல்பை அறிந்தவர்கள் உயர்ந்த வைராக்கியத்தை அடைந்து உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றனர்.
12.205.21
एवं संसारचक्रस्य स्वरूपं विदितं न मे ।
पैतृकं तु धनं प्रोक्तं किं तद्विद्वन्महात्मना ॥ १२.२०५.२१ ॥
இவ்வாறு சம்சார சக்கரத்தின் இயல்பு எனக்குத் தெரியவில்லை. தந்தைவழிச் செல்வம் என்று சொல்லப்பட்டதே, அது என்ன, அறிஞரே, மகாத்மா அதை என்னவென்று கூறினார்?
12.205.22
कान्तारमिति किं प्रोक्तं को हस्ती स तु कूपकः ।
किंसंज्ञिको महावृक्षो मधु वाऽपि पितामह ॥ १२.२०५.२२ ॥
'காந்தாரம்' என்று எதைச் சொல்லப்பட்டது? அந்த யானை யார், அந்தக் கிணறு எது? பிதாமகரே, அந்த மகாவிருட்சம் எவ்வகைப் பெயருடையது, தேனும் என்ன?
12.205.23
एवं मे संशयं विद्धि धनशब्दं किमुच्यते ।
कथं लब्धं धनं तेन तथा च किमिदं त्विह ॥ १२.२०५.२३ ॥
என் இந்தச் சந்தேகத்தை அறிக: 'தனம்' என்ற சொல் எதைக் குறிக்கிறது? அவன் அந்தச் செல்வத்தை எவ்வாறு அடைந்தான், இங்கே இது என்ன?
12.205.24
उपाख्यानमिदं सर्वं मोक्षविद्भिरुदाहृतम् ।
सुमतिं विन्दते येन बन्धनाशश्च भारत ॥ १२.२०५.२४ ॥
இந்த முழு உபாக்கியானத்தையும் மோட்சம் அறிந்தவர்கள் கூறியுள்ளனர். பாரதனே, இதனால் நல்லறிவு கிடைக்கும், பந்தம் அழியும்.
12.205.25
एतदुक्तं हि कान्तारं महान्संसार एव सः ।
ये ते प्रतिष्ठिता व्याला व्याधयस्ते प्रकीर्तिताः ॥ १२.२०५.२५ ॥
இது சொல்லப்பட்டது. அதுவே பெரிய சம்சாரமாகிய காடு. அங்கே நிலைபெற்ற கொடிய விலங்குகள், அவையே நோய்கள் என்று கூறப்பட்டன.
12.205.26
या सा नारी महाघोरा वर्णरूपविनाशिनी ।
तामाहुश्च जरां प्राज्ञाः परिष्वक्तं यया जगत् ॥ १२.२०५.२६ ॥
நிறத்தையும் உருவத்தையும் அழிக்கும் அந்தப் பெரும் பயங்கரமான பெண், அறிஞர்கள் அவளை முதுமை என்று அழைக்கின்றனர். அவளால் உலகம் தழுவப்பட்டுள்ளது.
12.205.27
यस्तत्र कूपे वसते महाहिः काल एव सः ।
यो वृक्षः स च मृत्युर्हि स्वकृतं तस्य तत्फलम् ॥ १२.२०५.२७ ॥
அங்கே கிணற்றில் வசிக்கும் பெரிய பாம்பு காலமே. அந்த மரம் மரணமே. அதன் பலன் அவனே செய்த கர்மமாகும்.
12.205.28
ये तु कृष्णाः सिता राजन्मूषिका रात्र्यहानि वै ॥ १२.२०५.२८ ॥
அரசே, கறுப்பும் வெள்ளையுமான எலிகள் உண்மையில் இரவும் பகலுமே.
12.205.29
द्विषट्कपदसंयुक्तो यो हस्ती षण्मुखाकृतिः ।
स च संवत्सरः प्रोक्तः पाशमासर्तवो मुखाः ॥ १२.२०५.२९ ॥
பன்னிரண்டு கால்களுடன் கூடிய, ஆறு முகங்களின் வடிவம் கொண்ட யானை — அது ஆண்டு என்று சொல்லப்படுகிறது. பருவங்கள் அதன் கயிறுகளும் முகங்களும்.
12.205.30
एतत्संसारचक्रस्य स्वरूपं व्याहृतं मया ।
एवं लब्धधनं राजंस्तत्स्वरूपं विनाशय ॥ १२.२०५.३० ॥
சம்சார சக்கரத்தின் இந்த இயல்பு என்னால் விளக்கப்பட்டது. அரசே, இவ்வாறு செல்வத்தைப் பெற்று அதன் இந்த இயல்பை அழித்துவிடு.
12.205.31
एतज्ज्ञात्वा तु सा राजन्परं वैराग्यमास्थिता ।
यथोक्तविधिना भूयः परं पदमवाप सः ॥ १२.२०५.३१ ॥
அரசே, இதை அறிந்து அவள் உயர்ந்த வைராக்கியத்தை அடைந்தாள்; சொல்லப்பட்ட முறையின்படி அவன் மீண்டும் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.
12.205.32
धत्ते धारयते चैव एतस्मात्कारणाद्धनम् ।
तद्गच्छ चामृतं शुद्धं हिरण्यममृतं तपः ॥ १२.२०५.३२ ॥
இந்தக் காரணத்தால்தான் அது செல்வத்தைத் தாங்கிக் காக்கிறது. அந்தத் தூய அமிர்தமான பொன்னையும், அமிர்தமான தவத்தையும் நோக்கிச் செல்.
12.205.33
तत्स्वरूपो महादेवः कृष्णो देवकिनन्दनः ।
तस्य प्रसादाद्दुःखस्य नाशं प्राप्स्यसि मानद ॥ १२.२०५.३३ ॥
அந்த இயல்புடைய மகாதேவன் அவரே — தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன். மரியாதை அளிப்பவனே, அவருடைய அருளால் துன்பத்தின் அழிவை நீ அடைவாய்.
12.205.34
एकः कर्ता स कृष्णश्च ज्ञानिनां परमा गतिः ॥ १२.२०५.३४ ॥
அந்த கிருஷ்ணனே ஒரே செய்பவன்; அவனே ஞானிகளின் உயர்ந்த இலக்கு.
12.205.35
इदमाश्रित्य देवेन्द्रो देवा रुद्रास्तथाऽश्विनौ ।
स्वेस्वे पदे विविशिरे भुक्तिमुक्तिविदो जनाः ॥ १२.२०५.३५ ॥
இதையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு தேவேந்திரனும், தேவர்களும், ருத்திரர்களும், அசுவினி இரட்டையர்களும், போகமும் முக்தியும் அறிந்த மனிதர்களும் தத்தம் நிலைகளில் புகுந்தனர்.
12.205.36
भूतानामन्तरात्माऽसौ स नित्यपदसंवृतः ।
श्रूयतामस्य सद्भावः सम्यग्ज्ञानं यथा तव ॥ १२.२०५.३६ ॥
அவனே எல்லா உயிர்களின் உள்ளுறை ஆன்மா; நித்திய நிலையால் சூழப்பட்டவன். அவனுடைய உண்மை இயல்பைக் கேள், அதனால் உனக்கு நல்ல ஞானம் உண்டாகும்.
12.205.37
भवेदेतन्निबोध त्वं नारदाय पुरा हरिः ।
दर्शयित्वाऽऽत्मनो रूपं यदवोचत्स्वयं विभुः ॥ १२.२०५.३७ ॥
முன்பொரு காலத்தில் ஹரி தன் உருவத்தை நாரதருக்குக் காட்டி, சர்வவ்யாபியான பிரபு தானே கூறியதை நீ அறிந்துகொள்.
12.205.38
पुरा देवऋषिः श्रीमान्नारदः परमार्थवान् ।
चचार पृथिवीं कृत्स्नां तीर्थान्यनुचरन्प्रभुः ॥ १२.२०५.३८ ॥
முன்பொரு காலத்தில் பெருமை மிக்க தேவரிஷி நாரதர், பரமார்த்தத்தை அறிந்தவர், முழு பூமியிலும் சுற்றித் திரிந்து தீர்த்தங்களைத் தரிசித்தார்.
12.205.39
हिमवत्पादमाश्रित्य विचार्य च पुनःपुनः ।
स ददर्श ह्रदं तत्र पद्मोत्पलसमाकुलम् ॥ १२.२०५.३९ ॥
இமயமலையின் அடிவாரத்தை அடைந்து, மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, அங்கே தாமரைகளும் நீலத் தாமரைகளும் நிறைந்த ஒரு குளத்தை அவர் கண்டார்.
12.205.40
ददर्श कन्यां तत्तीरे सर्वाभरणभूषिताम् ।
शोभमानां श्रिया राजन्क्रीडन्तीमुत्पलैस्तथा ॥ १२.२०५.४० ॥
அதன் கரையில் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு கன்னிகையை அவர் கண்டார்; அரசே, அவள் பெருஞ்சிறப்பால் ஒளிர்ந்து, நீலத் தாமரைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.
12.205.41
सा महात्मानमालोक्य नारदेत्याह भामिनी ।
तस्याः समीपमासाद्य तस्थौ विस्मितमानसः ॥ १२.२०५.४१ ॥
அந்த மகாத்மாவைக் கண்டு அந்த அழகி "நாரதா" என்றாள்; அவர் வியப்பு நிறைந்த மனத்துடன் அவளருகே சென்று நின்றார்.
12.205.42
वीक्षमाणं तमाज्ञाय सा कन्या चारुवासिनी ।
विजजृम्भे महाभागा स्मयमाना पुनः पुनः ॥ १२.२०५.४२ ॥
அவர் தன்னையே பார்ப்பதை அறிந்ததும், அழகிய ஆடை அணிந்த அந்தக் கன்னிகை, மகாபாக்கியவதி, மீண்டும் மீண்டும் புன்னகைத்தபடி கொட்டாவி விட்டு நெளிந்தாள்.
12.205.43
तस्मात्समभवद्वक्रात्पुरुषाकृतिसंयुतः ।
रत्नविन्दुचिताङ्गस्तु सर्वाभरणभूषितः ॥ १२.२०५.४३ ॥
அதிலிருந்து வாயிலிருந்து மனித வடிவம் கொண்ட ஒருவன் தோன்றினான். அவனது உடல் ரத்தின புள்ளிகளால் புள்ளியிடப்பட்டு, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
12.205.44
आदित्यसदृशाकारः शिरसा धारयन्मणिम् ।
पुनरेव तदाकारसदृशः समजायत ॥ १२.२०५.४४ ॥
சூரியனைப் போன்ற வடிவம் கொண்டவனாய், தலையில் மணி ஒன்றைத் தாங்கியவனாக, அதே வடிவத்தைப் போன்ற ஒருவன் மீண்டும் தோன்றினான்.
12.205.45
तृतीयस्तु महाराज विविधाभरणैर्युतः ।
प्रदक्षिणं तु तां कृत्वा विविधध्वनयस्तु ताम् ॥ १२.२०५.४५ ॥
மகாராஜாவே, மூன்றாமவன் பல்வேறு ஆபரணங்களுடன் கூடியவனாக இருந்தான். அவளை வலம் வந்து, பலவிதமான ஒலிகளை எழுப்பினான்.
12.205.46
ततः सर्वेण विप्रर्षिः कन्यां पप्रच्छ तां शुभाम् ॥ १२.२०५.४६ ॥
பின்னர் அந்த பிராமண முனிவர், எல்லோருடனும் சேர்ந்து, அந்த மங்கலமான கன்னியிடம் கேட்டார்.
12.205.47
का त्वं परमकल्याणि पद्मेन्दुसदृशानने ।
न जाने त्वां महादेवि ब्रूहि सत्यमनिन्दिते ॥ १२.२०५.४७ ॥
மிகுந்த மங்கலமானவளே, தாமரையும் நிலவும் போன்ற முகம் கொண்டவளே, நான் உன்னை அறியேன். மகாதேவியே, குற்றமற்றவளே, உண்மையைச் சொல், நீ யார்?
12.205.48
सावित्री नाम विप्रर्षे शृणु भद्रं तवास्तु वै ।
किं करिष्यामि तद्ब्रूहि तव यच्चेतसि स्थितम् ॥ १२.२०५.४८ ॥
சாவித்திரி என்பது என் பெயர், பிராமண முனிவரே, கேளுங்கள், உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். நான் என்ன செய்யவேண்டும்? உங்கள் மனதில் உள்ளதைச் சொல்லுங்கள்.
12.205.49
अभिवादये त्वां सावित्रि कृतार्थोऽहमनिन्दिते ।
एतं मे संशयं देवि वक्तुमर्हसि शोभने ॥ १२.२०५.४९ ॥
சாவித்ரியே, நான் உம்மை வணங்குகிறேன்; குறையற்றவளே, நான் உம்மால் நிறைவடைந்தேன். தேவியே, அழகியே, என் இந்த ஐயத்தைச் சொல்ல நீர் தகுதியுடையவர்.
12.205.50
यस्तु वै प्रथमोत्पन्नः कोऽसौ स पुरुषाकृतिः ।
बिन्दवस्तु महादेवि मूर्ध्नि ज्योतिर्मयाकृतिः ॥ १२.२०५.५० ॥
முதலில் தோன்றியவன் யார், அந்த புருஷ உருவம் கொண்டவன் அவன் யார்? மகாதேவியே, ஆனால் தலையில் ஒளி வடிவான புள்ளிகள் உள்ளன.
12.205.51
अग्रजः प्रथमोत्पन्नो यजुर्वेदस्तथाऽपरः ।
तृतीयः सामवेदस्तु संशयो व्येतु ते मुने ॥ १२.२०५.५१ ॥
முதலில் பிறந்தது, முதலில் தோன்றியது யஜுர்வேதம்; மற்றொன்று, மூன்றாவது சாமவேதம். முனிவரே, உமது ஐயம் நீங்கட்டும்.
12.205.52
वेदाश्च बिन्दुसंयुक्ता यज्ञस्य फलसंश्रिताः ।
यत्तद्दृष्टं महज्ज्योतिर्ज्योतिरित्युच्यते बुधैः ॥ १२.२०५.५२ ॥
வேதங்கள் புள்ளிகளுடன் கூடியவை; யாகத்தின் பலனைச் சார்ந்தவை. கண்ட அந்த பெரிய ஒளியை அறிஞர்கள் 'ஜ்யோதி' என்கின்றனர்.
12.205.53
ऋषे ज्ञेयं मया चाऽपीत्युक्त्वा चान्तरधीयत ।
ततः स विस्मयाविष्टो नारदः पुरुषर्षभ।
ध्यानयुक्तः स तु चिरं न बुबोध महामतिः ॥ १२.२०५.५३ ॥
முனிவரே, இதை நானும் அறிவேன் என்று சொல்லி அவள் மறைந்தாள். அப்போது வியப்பில் நிறைந்த நாரதர், புருஷரிஷபரே, தியானத்தில் ஆழ்ந்து நீண்ட நேரம் உணரவில்லை.
12.205.54
ततः स्नात्वा महातेजा वाग्यतो नियतेन्द्रियः ।
तुष्टाव पुरुषव्याघ्रो जिज्ञासुश्च तदद्भुतम् ॥ १२.२०५.५४ ॥
பின்னர் மகாதேஜஸ்வியும், வாக்கை அடக்கியவரும், இந்திரியங்களை வென்றவரும், புருஷவ்யாக்ரருமான அவர், அந்த அற்புதத்தை அறிய விரும்பி நீராடி துதித்தார்.
12.205.55
ततो वर्षशते पूर्णे भगवाँलोकभावनः ।
प्रादुश्चकार विश्वात्मा ऋषेः परमसौहृदात् ॥ १२.२०५.५५ ॥
பின்னர் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் பகவான், அனைத்தின் ஆத்மாவான அவர், ரிஷியின் மிக்க அன்பினால் தோன்றினார்.
12.205.56
तमागतं जगन्नाथं सर्वकारणकारणम् ।
अखिलामरमौल्यङ्गरुक्मारुणपदद्वयम् ॥ १२.२०५.५६ ॥
வந்தருளிய அந்த ஜகந்நாதனை, எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமானவனை, எல்லா அமரர்களின் கிரீடங்களால் பொன்னிறமாகச் சிவந்த இரு திருவடிகளை உடையவனை.
12.205.57
वैनतेयपदस्पर्शकिणशोभितजानुकम् ।
पीताम्बरलसत्काञ्चीदामबद्धकटीतटम् ॥ १२.२०५.५७ ॥
கருடனின் கால்களின் தொடுதலால் ஏற்பட்ட தழும்புகளால் முழங்கால்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டவனை; மஞ்சள் ஆடையின் மேல் ஒளிரும் பொற்கச்சையால் இடை கட்டப்பட்டவனை.
12.205.58
श्रीवत्सवक्षसं चारुमणिकौस्तुभकन्धरम् ।
मन्दस्मितमुखाम्भोजं चलदायतलोचनम् ॥ १२.२०५.५८ ॥
ஸ்ரீவத்ச அடையாளம் கொண்ட மார்பும், அழகிய மணியாகிய கௌஸ்துபம் அணிந்த கழுத்தும், மென்னகை தவழும் தாமரை முகமும், அசைந்தாடும் நீண்ட கண்களும் கொண்டவனை.
12.205.59
नम्रचापानुकरणनम्रभ्रूयुगशोभितम् ।
नानारत्नमणीवज्रस्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १२.२०५.५९ ॥
வளைந்த வில்லைப் போல் வளைந்த இரு புருவங்களால் அழகு பெற்றவனை; பல்வேறு ரத்தினங்கள், மணிகள், வைரங்களால் ஒளிரும் மகர குண்டலங்களை உடையவனை.
12.205.60
इन्द्रनीलनिभासं तं केयूरमकुटोज्ज्वलम् ।
देवैरिन्द्रपुरोगैश्च ऋषिसङघैरभिष्टुतम् ॥ १२.२०५.६० ॥
இந்திரநீல மணியின் ஒளியுடையவனும், கேயூரமும் கிரீடமும் ஒளிர்பவனுமான அவனை, இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களும் ரிஷிக் கூட்டங்களும் துதித்தனர்.
12.205.61
नारदो जयशब्देन ववन्दे शिरसा हरिम् ॥ १२.२०५.६१ ॥
நாரதர் 'ஜய' என்ற முழக்கத்துடன் தலை தாழ்த்தி ஹரியை வணங்கினார்.
12.205.62
ततः स भगवाञ्श्रीमान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां नारदं पतितं क्षितौ ॥ १२.२०५.६२ ॥
பின்னர் அந்த பகவானும், ஸ்ரீமானும், சர்வ உயிர்களின் ஈசனுமானவர் மேகம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில், நிலத்தில் விழுந்த நாரதரிடம் கூறினார்.
12.205.63
भद्रमस्तु ऋषे तुभ्यं वरं वरय सुव्रत ।
यत्ते मनसि सुव्यक्तमस्ति च प्रददामि तन् ॥ १२.२०५.६३ ॥
முனிவரே, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும். விரதம் காத்தவரே, வரம் கேளுங்கள். உம் மனதில் தெளிவாக உள்ளதை நான் தருவேன்.
12.205.64
स चेमं जयशब्देन प्रसीदेत्यातुरो मुनिः ।
प्रोवाच हृदि संरूढं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ १२.२०५.६४ ॥
அந்த ஆர்வமிக்க முனிவர் 'ஜய' முழக்கத்துடன், 'அருள்புரிக' என்று, இதயத்தில் நிலைத்திருந்த சங்கு, சக்கரம், கதை தரித்தவரிடம் கூறினார்.
12.205.65
विवक्षितं जगन्नाथ मया ज्ञातं त्वयाऽच्युत ।
तत्प्रसीद हृषीकेश श्रोतुमिच्छामि तद्धरे ॥ १२.२०५.६५ ॥
நான் சொல்ல விரும்பியதை நீங்கள் அறிந்தீர், அச்யுதரே. அதனால் அருள்புரியுங்கள், ஹ்ருஷீகேசரே; அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன், ஹரியே.
12.205.66
ततः स्मयन्महाविष्णुरभ्यभाषत नारदम् ।
यद्दृष्टं मम रूपं तु वेदानां शिरसि त्वया ॥ १२.२०५.६६ ॥
பின்னர் புன்னகைத்த மகாவிஷ்ணு நாரதரிடம் கூறினார்: 'வேதங்களின் உச்சியில் நீ என் எந்த உருவத்தைக் கண்டாயோ.'
12.205.67
निर्द्वन्द्वा निरहंकाराः शुचयः शुद्धलोचनाः ।
तं मां पश्यन्ति सततं तान्पृच्छ यदिहेच्छसि ॥ १२.२०५.६७ ॥
இருமைகளைக் கடந்தவர்களும், அகங்காரமற்றவர்களும், தூய்மையானவர்களும், தெளிந்த கண்களை உடையவர்களுமாகிய அவர்கள் எப்போதும் என்னையே காண்கிறார்கள். இங்கு நீ எதை விரும்புகிறாயோ, அவர்களிடமே கேள்.
12.205.68
ये योगिनो महाप्राज्ञा मदंशा ये व्यवस्थिताः ।
तेषां प्रसादं देवर्षे मत्प्रसादमवैहि तत् ॥ १२.२०५.६८ ॥
மிகு ஞானமுள்ள யோகிகளும், என் அம்சங்களாக நிலைபெற்றிருப்பவர்களும், தேவரிஷியே, அவர்களின் அருளை என் அருளென்றே அறிவாயாக.
12.205.69
इत्युक्त्वा स जगामाथ भगवान्भूतभावनः ।
तस्माद्व्रज हृषीकेशं कृष्णं देवकिनन्दनम् ॥ १२.२०५.६९ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, உயிர்களைப் போற்றும் பகவான் சென்றார். ஆகையால் தேவகியின் மைந்தனும் ஹ்ருஷீகேசனுமான கிருஷ்ணனிடம் செல்.
12.205.70
एतमाराध्य गोविन्दं गता मुक्तिं महर्षयः ।
एष कर्ता विकर्ता च सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०५.७० ॥
இந்த கோவிந்தனை வழிபட்டு மகரிஷிகள் முக்தியை அடைந்தனர். இவரே படைப்பவர், அழிப்பவர், அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் காரணம்.
12.205.71
मयाऽप्येतच्छ्रुतं राजन्नारदात्तु निबोध तत् ।
स्वयमेव समाचष्ट नारदो भगवान्मुनिः ॥ १२.२०५.७१ ॥
அரசே, இதை நானும் நாரதரிடமிருந்து கேட்டேன்; அதை அறிவாய். பகவானான முனிவர் நாரதரே இதைத் தாமே விவரித்தார்.
12.205.72
समस्तसंसारविघातकारणं ।
भजन्ति ये विष्णुमनन्यमानसाः।
ते यान्ति सायुज्यमतीव दुर्लभ ।
मितीव नित्यं हृदि वर्णयन्ति ॥ १२.२०५.७२ ॥
ஒருமனத்துடன் விஷ்ணுவை வழிபடுபவர்கள் — அனைத்து உலக பந்தங்களையும் அழிக்கும் காரணமானவர் — மிகவும் அரிய சாயுஜ்யத்தை அடைகின்றனர். இவ்வாறு அவர்கள் எப்போதும் இதனை இதயத்தில் வருணிக்கின்றனர்.