Mahābhārata · Adhyāya 12.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.21.1
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इन्द्रेण समये पृष्टो यदुवाच बृहस्पतिः ॥ १२.२१.१ ॥
Hier erzählt man diese alte Geschichte, die Bṛhaspati sprach, als Indra ihn zur rechten Zeit fragte.
12.21.2
संतोषो वै स्वर्गसमः संतोषः परमं सुखम् ।
तुष्टेर्न किंचित्परतः सा सम्यक्प्रतितिष्ठति ॥ १२.२१.२ ॥
Zufriedenheit ist wahrlich dem Himmel gleich; Zufriedenheit ist das höchste Glück. Nichts gibt es jenseits der Zufriedenheit; sie gründet sich vollkommen.
12.21.3
यदा संहरते कामान्कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
तदाऽऽत्मज्योतिरचिरात्स्वात्मन्येव प्रसीदति ॥ १२.२१.३ ॥
Wenn man die Begierden ganz zurückzieht, wie die Schildkröte ihre Glieder, dann klärt sich bald das Licht des Selbst im eigenen Selbst.
12.21.4
न विभेति यदा चायं यदा चास्मान्न बिभ्यति ।
कामद्वेषौ च जयति तदाऽऽत्मानं च पश्यति ॥ १२.२१.४ ॥
Wenn man niemanden fürchtet und niemand einen fürchtet, wenn man Begierde und Abneigung besiegt, dann sieht man das Selbst.
12.21.5
यदाऽसौ सर्वभूतानां न द्रुह्यति न काङ्क्षति ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२१.५ ॥
Wenn er keinem Wesen schadet und keines begehrt, in Tat, Gedanke und Rede, dann erlangt er Brahman.
12.21.6
एवं कौन्तेय भूतानि तंतं धर्मं तथातथा ।
तदाऽऽत्मना प्रपश्यन्ति तस्माद्वुध्यस्व भारत ॥ १२.२१.६ ॥
So, o Sohn der Kuntī, schauen die Wesen jede Pflicht auf ihre Weise durch das Selbst; darum, o Nachkomme des Bharata, begreife.
12.21.7
अन्ये साम प्रशंसन्ति व्यायाममपरे जनाः ।
नैकं न चापरं केचिदुभयं च तथाऽपरे ॥ १२.२१.७ ॥
Die einen preisen die Versöhnung (sāma), andere preisen die Anstrengung (vyāyāma). Manche preisen weder das eine noch das andere noch beides, und ebenso andere.
12.21.8
यज्ञमेके प्रशंसन्ति संन्यासमपरे जनाः ।
नैकं न चापरं केचिदुभयं च तथाऽपरे ॥ १२.२१.८ ॥
Die einen preisen das Opfer (yajña), andere preisen die Entsagung (saṃnyāsa). Manche preisen weder das eine noch das andere noch beides, und ebenso andere.
12.21.9
दानमेके प्रशंसन्ति केचिच्चैव प्रतिग्रहम् ।
केचित्सर्वं परित्यज्य तूष्णीं ध्यायन्त आसते ॥ १२.२१.९ ॥
Die einen preisen das Geben (dāna), und manche preisen das Annehmen von Gaben (pratigraha). Andere sitzen, nachdem sie alles aufgegeben haben, schweigend in Meditation versunken da.
12.21.10
राज्यमेके प्रशंसन्ति प्रजानां परिपालनम् ।
हत्वा छित्त्वा च भित्त्वा च केचिदेकान्तशीलिनः ॥ १२.२१.१० ॥
Die einen preisen die Herrschaft und den Schutz des Volkes; (dafür) töten, schneiden und spalten sie (Gewalt üben). Andere sind der Abgeschiedenheit ergeben.
12.21.11
एतत्सर्वं समालोक्य बुधानामेव निश्चयः ।
अद्रोहेणैव भूतानां यो धर्मः स सतां मतः ॥ १२.२१.११ ॥
Nachdem man all dies betrachtet hat, ist der feste Schluss der Weisen dieser: Die Nicht-Feindseligkeit gegen die Wesen ist jenes Dharma, das die Guten für gültig halten.
12.21.12
अद्रोहः सत्यवचनं संविभागो दया दमः ।
प्रजनं स्वेषु दारेषु मार्दवं हीरचापलम् ॥ १२.२१.१२ ॥
Die Nicht-Feindseligkeit, wahrhaftige Rede, gerechtes Teilen, Mitgefühl, Selbstbeherrschung (dama), Kinderzeugung nur mit den eigenen Ehefrauen, Sanftmut, Scham und die Abwesenheit von Flatterhaftigkeit.
12.21.13
एवं धर्मं प्रधानेष्टं मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ।
तस्मादेतत्प्रयत्नेन कौन्तेय प्रतिपालय ॥ १२.२१.१३ ॥
So sprach Manu, der Sohn des Svayambhū, dass das Dharma das höchste und liebste sei. Darum, Sohn der Kuntī, bewahre es mit Sorgfalt.
12.21.14
यो हि राज्ये स्थितः शश्वद्वशी तुल्यप्रियाप्रियः ।
क्षत्रियो यज्ञशिष्टाशी राजा शास्त्रार्थतत्त्ववित् ॥ १२.२१.१४ ॥
Wer ständig im Reich verweilt, sich selbst beherrscht, Angenehmes und Unangenehmes gleich behandelt, ein Kṣatriya ist, vom Opferrest isst und die Wahrheit der Bedeutung der Schriften kennt, der ist der König.
12.21.15
असाधुनिग्रहरतः साधूनां प्रग्रहे रतः ।
धर्मवर्त्मनि संस्थाप्य प्रजा वर्तेत धर्मतः ॥ १२.२१.१५ ॥
Sich daran erfreuend, die Bösen zu zügeln und die Guten zu schützen, soll er seine Untertanen auf den Pfad des Dharma stellen und sie gemäß dem Dharma leiten.
12.21.16
पुत्रसंक्रामितश्रीश्च वने वन्येन वर्तयेत् ।
विधानमाश्रमाणां वै कुर्यात्कर्माण्यतन्द्रितः ॥ १२.२१.१६ ॥
Nachdem er den königlichen Wohlstand seinem Sohn übergeben hat, soll er im Wald von Waldnahrung leben und seine Pflichten ohne Trägheit gemäß den Regeln der āśramas erfüllen.
12.21.17
य एवं वर्तते राजन्स राजा धर्मनिश्चितः ।
तस्यायं च परश्चैव लोकः स्यात्संफलोदयः ॥ १२.२१.१७ ॥
O König, wer sich so verhält, ist ein König, der fest im Dharma gegründet ist; für ihn erheben sich diese Welt und die jenseitige mit fruchtbarem Gedeihen.
12.21.18
निर्वाणं हि सुदुष्प्राप्यं बहुविघ्नं च मे मतम् ॥ १२.२१.१८ ॥
Die Erlösung ist sehr schwer zu erlangen, und meiner Ansicht nach ist sie voller vieler Hindernisse.
12.21.19
एवं धर्ममनुक्रान्ताः सत्यदानतपः पराः ।
आनृशंस्यगुणैर्युक्ताः कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १२.२१.१९ ॥
So die, die dem Dharma folgten, Wahrheit, Gabe und Askese ergeben, mit dem Vorzug des Mitgefühls begabt, frei von Begierde und Zorn.
12.21.20
प्रजानां पालने युक्ता धर्ममुत्तममास्थिताः ।
गोब्राह्मणार्थे युध्यन्तः प्राप्ता गतिमनुत्तमाम् ॥ १२.२१.२० ॥
Den Schutz ihrer Untertanen hingegeben, dem höchsten Dharma verpflichtet, für Kühe und Brahmanen kämpfend, erlangten sie das höchste Ziel.
12.21.21
एवं रुद्राः सवसवस्तथाऽऽदित्याः परंतप ।
साध्या राजर्षिसङ्घाश्च धर्ममेतं समाश्रिताः।
अप्रमत्तास्ततः स्वर्गं प्राप्ताः पुण्यैः स्वकर्मभिः ॥ १२.२१.२१ ॥
Ebenso die Rudras, die Vasus und die Ādityas, o Feindbezwinger, die Sādhyas und die Scharen königlicher Weiser, die sich diesem Dharma zugewandt hatten, wachsam, erlangten durch ihre verdienstvollen Taten den Himmel.