Mahābhārata · Adhyāya 12.213
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.213.1
चतुर्विधानि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
अव्यक्तप्रभवान्याहुरव्यक्तनिधनानि च।
अव्यक्तलक्षणं विद्यादव्यक्तात्मात्मकं मनः ॥ १२.२१३.१ ॥
Es gibt vier Arten von Wesen, die unbeweglichen und die beweglichen. Sie entstehen, so sagt man, aus dem Unmanifestierten und vergehen in das Unmanifestierte. Man soll das Kennzeichen des Unmanifestierten erkennen; der Geist, aus dem Unmanifestierten geboren, hat das Selbst zu seinem Wesen.
12.213.2
यथाऽश्वत्थकणीकायामन्तर्भूतो महाद्रुमः ।
निष्पन्नो दृश्यते व्यक्तमव्यक्तात्संभवस्तथा ॥ १२.२१३.२ ॥
Wie ein großer Feigenbaum, im Samen verborgen, vollständig ausgewachsen und sichtbar erscheint, so ist auch der Ursprung aus dem Unmanifestierten.
12.213.3
आत्मानमनुसंयाति बुद्धिरव्यक्तजा तथा ।
तामन्वेति मनो यद्वल्लोहवर्मणि सन्निधौ ॥ १२.२१३.३ ॥
Die Intelligenz, aus dem Unmanifestierten geboren, folgt dem Selbst; ebenso folgt ihm der Geist, so wie eine eiserne Rüstung in der Nähe folgt.
12.213.4
अभिद्रवत्ययस्कान्तमयोनिश्चेतनं यथा ।
स्वभावहेतुजा भावा यद्वदन्यदपीदृशम् ॥ १२.२१३.४ ॥
So wie das unbewusste Eisen, das aus keinem Ursprung geboren ist, zum Magneten eilt, so auch die aus natürlichen Ursachen hervorgehenden Zustände und andere dieser Art.
12.213.5
तद्वदव्यक्तजा भावाः कर्तुः कारणलक्षणाः ।
अचेतनाश्चेतयितुः कारणादभिसंगताः ॥ १२.२१३.५ ॥
Ebenso verbinden sich die aus dem Unmanifestierten geborenen Zustände, die das Merkmal der Ursache des Handelnden tragen, obwohl sie unbewusst sind, durch die Ursache dessen, der wahrnimmt.
12.213.6
न भूर्न खं द्यौर्भूतानि नर्षयो न सुरासुराः ।
नान्यदासीदृते जीवमासेदुर्न तु संहतिम् ॥ १२.२१३.६ ॥
Es gab weder Erde noch Raum, weder Himmel noch Wesen, weder Weise noch Götter und Dämonen; außer dem lebendigen Selbst existierte nichts anderes, und sie gelangten nicht zur Vereinigung.
12.213.7
सर्वं नित्यं सर्वगतं मनोहेतुत्वलक्षणम् ।
अज्ञानकर्म निर्दिष्टमेतत्कारणलक्षणम् ॥ १२.२१३.७ ॥
Alles ist ewig und allgegenwärtig, gekennzeichnet dadurch, Ursache des Geistes zu sein; das aus Unwissenheit entstandene Handeln wird als das Merkmal der Ursache bezeichnet.
12.213.8
तत्कारणेन संयुक्तं कार्यसंग्रहकारकम् ।
येनैतद्वर्तते चक्रमनादिनिधनं महत् ॥ १२.२१३.८ ॥
Mit jener Ursache verbunden, die Wirkungen sammelt und hervorbringt, durch die dieses große Rad ohne Anfang und Ende sich dreht.
12.213.9
येन स्वभावसद्भावं हेतुभूता सकारणा ।
एवं प्राकृतविस्तारो ह्याश्रित्य पुरुषं परम् ॥ १२.२१३.९ ॥
Durch den das Dasein der eigenen Natur besteht, als Ursache zusammen mit ihren Ursachen; so entfaltet sich in der Tat die Ausdehnung der Urmaterie, gestützt auf den höchsten Puruṣa.
12.213.10
अव्यक्तनाभं व्यक्तारं विकारपरिमण्डलम् ।
क्षेत्रज्ञाधिष्ठितं चक्रं स्निग्धाक्षं वर्तते ध्रुवम् ॥ १२.२१३.१० ॥
Dessen Nabe das Unmanifeste ist, das Manifestierende, von Wandlungen umgeben; dieses Rad, beherrscht vom Kenner des Feldes, dreht sich fest auf seiner glatten Achse.
12.213.11
स्निग्धत्वात्तिलवत्सर्वं चक्रेऽस्मिन्पीड्यते जगत् ।
तिलपीडैरिवाक्रम्य भोगैरज्ञानसंभवैः ॥ १२.२१३.११ ॥
Wegen seiner Schmierigkeit wird die ganze Welt in diesem Rad wie Sesamkörner gepresst, als würde sie von den aus Unwissenheit entstandenen Genüssen in die Sesampresse gedrückt.
12.213.12
प्राणेनायं हि शान्ते तु विरोधात्प्रतिपालनम् ।
देहस्येषून्य आस्ते यः शुद्धोऽचिन्त्यः सनातनः ॥ १२.२१३.१२ ॥
Dies geschieht in der Tat durch den Atem; doch wenn er zur Ruhe kommt, wird der Körper durch Gegensatz erhalten. Der Reine, Undenkbare und Ewige verweilt im Körper ohne Herrn.
12.213.13
भ्रामयन्नेषतो याति कालचक्रसमन्वितः ।
भूतानि मोहयन्नित्यं चक्रस्य च रयं गतः ॥ १२.२१३.१३ ॥
Mit dem Rad der Zeit verbunden, dreht er es im Nu und geht weiter, die Wesen ständig verwirrend, die Geschwindigkeit des Rades erlangt habend.
12.213.14
स्नेहद्रव्यसमायोगे क्षेत्रपाचं न वस्तुषु ।
तिलवत्पीडिते चक्रे ह्याधियन्त्रनिपीडिते।
बहिश्चाधिष्ठिते यद्वज्ज्ञानिनां कर्मसंभवम् ॥ १२.२१३.१४ ॥
Wie, wenn ölige Stoffe sich verbinden und Sesam im Rad gepresst wird, in den Dingen keine Ernte reift, so entsteht aus dem Pressen durch die Maschine des geistigen Leidens und aus äußerer Lenkung das Handeln der Weisen.
12.213.15
कर्म तत्कुरुते तर्षादहंकारपरिग्रहम् ।
कार्यकारणसंयोगे स हेतुरुपपादितः ॥ १२.२१३.१५ ॥
Er vollzieht jene Handlung aus Verlangen und nimmt den Ich-Dünkel an; in der Verbindung von Wirkung und Ursache ist dies als Ursache dargelegt.
12.213.16
यथाऽऽकर्ण्य च तच्छिष्यस्तत्वज्ञानमनुत्तमम् ।
नात्येति कारणं कार्यं न कार्यं कारणं तथा।
कार्याण्यमूनि करणे कालो भवति हेतुमान् ॥ १२.२१३.१६ ॥
Nachdem der Schüler jene höchste Wirklichkeitserkenntnis gehört hat, versteht er: Die Ursache überschreitet die Wirkung nicht, und die Wirkung wird nicht zur Ursache; ebenso liegen diese Wirkungen im Werkzeug; allein die Zeit wird zur Ursache.
12.213.17
हेतुयुक्ताः प्रकृतयो विकाराश्च परस्परम् ।
अन्योन्यमभिवर्तन्ते पुरुषाधिष्ठिताः सदा ॥ १२.२१३.१७ ॥
Die mit Ursachen verbundenen Naturen und ihre Veränderungen wenden sich einander zu; sie werden stets vom Puruṣa gelenkt.
12.213.18
सत्वरजस्तामसैर्भावैश्च्युतो हेतुबलान्वितः ।
क्षेत्रज्ञमेवानयाति पांसुर्वातेरितो यथा ॥ १२.२१३.१८ ॥
Vom Zustand der Güte, der Leidenschaft und der Finsternis abgefallen, mit der Kraft der Ursachen begabt, gelangt er allein zum Kenner des Feldes, wie Staub, vom Wind getrieben.
12.213.19
न च तैः स्पृश्यते भावैर्न ते तेन महात्मना ।
सरजस्कोऽरजस्कश्च स वै वायुर्भवेद्यथा ॥ १२.२१३.१९ ॥
Er wird von jenen Zuständen nicht berührt, und auch nicht von jenem Großseligen. Ob mit Staub oder ohne Staub, jener Wind bleibt Wind.
12.213.20
तथैतदन्तरं विद्यात्सत्वक्षेत्रज्ञयोर्बुधः ।
अभ्यासात्स तथा युक्तो न गच्छेत्प्रकृतिं पुनः ॥ १२.२१३.२० ॥
So soll der Weise den Unterschied zwischen Sattva und dem Kenner des Feldes erkennen. Durch Übung so vereint, kehrt er nicht wieder zur Natur zurück.
12.213.21
संदेहमेतमुत्पन्नमच्छिनद्भगवानृषिः ।
तथा वार्तां समीक्षेत कृतलक्षणसंविदम् ॥ १२.२१३.२१ ॥
Diesen aufgekommenen Zweifel schnitt der ehrwürdige Weise ab. Ebenso soll man jene Lehre, die ihre Kennzeichen und ihr Wissen besitzt, prüfen.
12.213.22
बीजान्यग्न्युपदग्धानि नरो हन्ति यथा पुनः ।
ज्ञानदग्धैस्तथा क्लेशैर्नात्मा संपद्यते पुनः ॥ १२.२१३.२२ ॥
Wie ein Mensch Samen, die vom Feuer verbrannt wurden, so vernichtet, dass sie nicht wieder sprießen, so wird das Selbst, dessen Leiden vom Wissen verbrannt sind, nicht wieder geboren.