Mahābhārata · Adhyāya 12.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.215.1
रजसा साध्यते मोहस्तमश्च भरतर्षभ ।
क्रोधलोभौ भयं दर्प एतेषां सादनाच्छुचिः ॥ १२.२१५.१ ॥
O Stier der Bharatas, Verblendung entsteht durch Leidenschaft und auch durch Finsternis. Reinheit kommt, wenn Zorn, Gier, Furcht und Stolz bezwungen werden.
12.215.2
परमं परमात्मानं देवमक्षयमव्ययम् ।
विष्णुमव्यक्तसंस्थानं विदुस्तं देवसत्तमम् ॥ १२.२१५.२ ॥
Sie erkennen ihn als das Höchste, das höchste Selbst, den unvergänglichen und unwandelbaren Gott Viṣṇu von unoffenbarer Gestalt, den besten der Götter.
12.215.3
तस्य मायापिनद्धाङ्गा ज्ञान भ्रष्टा निराशिषः ।
मानवा ज्ञानसंमोहात्ततः कामं प्रयान्ति वै ॥ १२.२१५.३ ॥
Die Menschen, deren Glieder von seiner Täuschung gebunden sind, vom Wissen abgefallen und ohne Hoffnung, gehen dann durch die Verwirrung des Wissens dem Begehren entgegen.
12.215.4
कामात्क्रोधमवाप्याथ लोभमोहौ च मानवाः ।
मानदर्पावहंकारमहंकारात्ततः क्रियाः ॥ १२.२१५.४ ॥
Aus dem Begehren gewinnen Menschen Zorn, dann Gier und Verblendung; Ehre, Stolz und Ichsucht. Aus dem Ichsinn entstehen dann die Handlungen.
12.215.5
क्रियाभिः स्नेहसंबन्धः स्नेहाच्छोकमनन्तरम् ।
अथ दुःखसमारम्भा जराजन्मकृतक्षणाः ॥ १२.२१५.५ ॥
Durch Handlungen entsteht die Bindung der Zuneigung; aus der Zuneigung danach der Kummer. Dann beginnen die Leiden, deren Anlässe Alter und Geburt schaffen.
12.215.6
जन्मतो गर्भवासं तु शुक्रशोणितसंभवम् ।
पुरीषमूत्रविक्लेदं शोणितप्रभवाविलम् ॥ १२.२१५.६ ॥
Vor der Geburt kommt der Aufenthalt im Mutterleib, entstanden aus Samen und Blut, feucht von Kot und Urin, trübe, aus Blut hervorgegangen.
12.215.7
तृष्णाभिभूतस्तैर्वद्धस्तानेवाभिपरिप्लवन् ।
तथा नरकगर्तस्थस्तृष्णारज्जुभिराचितः।
पुण्यपापप्रणुन्नाङ्गो जायते स यथा कृमिः ॥ १२.२१५.७ ॥
Von Verlangen überwältigt, von eben diesen Fesseln gebunden, irrt er umher; in der Grube der Hölle liegend, fest gebunden mit Stricken des Verlangens, mit Gliedern, von Verdienst und Schuld getrieben, wird er wie ein Wurm geboren.
12.215.8
मशकैर्मत्कुणैर्दष्टस्तथा चित्रवधार्दितः ।
नानाव्याधिभिराकीर्णः कथंचिद्यौवनं गतः ॥ १२.२१५.८ ॥
Von Mücken und Wanzen gebissen, von mannigfaltigen Qualen gepeinigt, von verschiedenen Krankheiten umlagert, erreicht er irgendwie die Jugend.
12.215.9
कूर्मोत्सृजति भूयश्च रज्जुः स्वस्वमुखेप्सया ।
योषितं नरकं गृह्य जन्मकर्मवशानुगः ॥ १२.२१५.९ ॥
Die Schildkröte lässt wieder los, und das Seil ebenso, jedes nach seinem eigenen Mund verlangend. Eine Frau als Hölle ergreifend, folgt er, dem Macht der Geburt und der Taten unterworfen.
12.215.10
पुरक्षेत्रनिमित्तं यद्दुःखं वक्तुं न शक्यते ।
कस्तत्र निन्दकश्चैव नरके पच्यते भृशम् ॥ १२.२१५.१० ॥
Das Leid, das durch Stadt und Felder verursacht wird, lässt sich nicht beschreiben; dort wird sogar der Verleumder in der Hölle gründlich gekocht.
12.215.11
वार्धक्यमनुलङ्घेत तत्र कर्मारभेत्पुनः ।
भगवान्संस्तुतः पश्चात्किं प्रवक्ष्यामि ते भृशम् ॥ १२.२१५.११ ॥
Man soll das Alter überwinden und dort die Tat von neuem beginnen. Nachdem ich den Erhabenen gepriesen habe, was soll ich dir noch weiter sagen?
12.215.12
संसारतन्त्रवाहिन्यस्तत्र बुद्ध्येत योषितः ।
प्रकृत्याः क्षेत्रभूतास्ता नराः क्षेत्रज्ञलक्षणाः।
तस्मादेवाविशेषेण नरोऽतीयाद्विशेषतः ॥ १२.२१५.१२ ॥
Dort ist zu erkennen, dass Frauen die Träger des Gewebes des Saṃsāra sind; sie sind die Natur, als das Feld, und Männer sind durch das Kennzeichen des Feldkenners bestimmt. Darum soll der Mensch sie ohne Unterschied überwinden, und besonders.
12.215.13
कृत्या ह्येता घोररूपा मोहयन्त्यविचक्षणान् ।
रजस्यन्तर्हिता मूर्तिरिन्द्रियाणां सनातनी ॥ १२.२१५.१३ ॥
Diese Kṛtyās von schrecklicher Gestalt verwirren in der Tat die Unverständigen; die ewige Gestalt der Sinne, verborgen im Rajas, ist sie.
12.215.14
तस्मात्तर्षात्मकाद्रागाद्बीजाज्जायन्ति जन्तवः ।
स्वदेहजानस्वसंज्ञान्यद्वदङ्गात्कृमींस्त्यजेत्।
स्वसंज्ञानस्वकांस्तद्वत्सुतसंज्ञान्कृमींस्त्यजेत् ॥ १२.२१५.१४ ॥
Darum entstehen die Lebewesen aus dem Samen der Anhaftung, die aus Durst besteht. Wie man von einem Glied die Würmer abstößt, die aus dem eigenen Leib entstanden und nicht als eigen gelten, so soll man ebenso die Würmer abstoßen, die als eigene Verwandte gelten, die Söhne genannt werden.
12.215.15
शुक्रतो रसतश्चैव देहाज्जायन्ति जन्तवः ।
स्वभावात्कर्मयोगाद्वा तानुपेक्षेत बुद्धिमान् ॥ १२.२१५.१५ ॥
Lebewesen entstehen aus dem Samen, aus dem Saft und aus dem Körper selbst. Der Weise soll sie übersehen, ob sie aus der Natur oder aus der Verkettung der Handlung entstehen.
12.215.16
रजस्तमसि पर्यस्तं सत्वं च रजसि स्थितम् ।
ज्ञानाधिष्ठानमज्ञानं बुद्ध्यंहंकारलक्षणम् ॥ १२.२१५.१६ ॥
Das Sattva, von Rajas und Tamas überdeckt und im Rajas gegründet, ist der Sitz der Erkenntnis; die Unwissenheit ist durch Verstand und Ich-Bewusstsein gekennzeichnet.
12.215.17
तद्बीजं देहिनामाद्दुस्तद्बीजं जीवसंज्ञितम् ।
कर्मणा कालयुक्तेन संसारपरिवर्तनम् ॥ १२.२१५.१७ ॥
Das ist der Same der verkörperten Wesen, und dieser Same heißt die lebendige Seele. Vereint mit Handlung und Zeit bewirkt sie den Umlauf des Saṃsāra.
12.215.18
रमत्ययं यथा स्वप्ने मनसा देहवानिव ।
कर्मगर्भैर्गुणैर्देही गर्भे तदुपलभ्यते ॥ १२.२१५.१८ ॥
Wie im Traum dieser sich mit dem Geist erfreut, als wäre er verkörpert, so wird das verkörperte Wesen, schwanger von Handlung durch die Qualitäten, im Mutterleib auf die gleiche Weise wahrgenommen.
12.215.19
कर्मणा बीजभूतेन चोद्यते यद्यदिन्द्रियम् ।
जायते तदहंकाराद्रागयुक्तेन चेतसा ॥ १२.२१५.१९ ॥
Durch das samenartige Handeln angetrieben, entsteht jedes beliebige Sinnesorgan; es entspringt dem Ich-Bewusstsein (ahaṃkāra) und einem von Anhaftung erfüllten Geist.
12.215.20
शब्दरागाच्छ्रोत्रमस्य जायते भावितात्मनः ।
रूपरागात्तथा चक्षुर्घ्राणं गन्धजिघृक्षया ॥ १२.२१५.२० ॥
Aus der Anhaftung an den Klang entsteht bei ihm das Gehör, dem der Geist gesammelt ist; ebenso entsteht aus der Anhaftung an die Gestalt das Auge und aus dem Verlangen, den Duft zu erfassen, die Nase.
12.215.21
संस्पर्शेभ्यस्तथा वायुः प्राणापानव्यपाश्रयः ।
व्यानोदानौ समानश्च पञ्चधा देहयापनम् ॥ १२.२१५.२१ ॥
Aus den Berührungen entsteht ebenso der Wind, der auf prāṇa und apāna ruht; mit vyāna, udāna und samāna wird der Körper auf fünffache Weise erhalten.
12.215.22
संजातैर्जायते गात्रैः कर्मजैर्ब्रह्मणा वृतः ।
दुःखाद्यन्तैर्दुःखमध्यैर्नरः शारीरमानसैः ॥ १२.२१५.२२ ॥
Mit Gliedern, die aus dem Handeln entstanden und von Brahmā umhüllt sind, wird der Mensch geboren — Leid am Anfang und am Ende, Leid in der Mitte, körperlich und geistig.
12.215.23
दुःखं विद्यादुपादानादभिमानाच्च वर्धते ।
त्यागात्तेभ्यो निरोधः स्यान्निरोधज्ञो विमुच्यते ॥ १२.२१५.२३ ॥
Man soll wissen, dass das Leid aus dem Anhaften entsteht und durch Eigendünkel wächst; durch das Aufgeben dieser kommt das Erlöschen, und wer das Erlöschen kennt, wird befreit.
12.215.24
इन्द्रियाणां रजस्येव प्रलयप्रभवावुभौ ।
परीक्ष्य संचरेद्विद्वान्यथावच्छास्त्रचक्षुषा ॥ १२.२१५.२४ ॥
Nachdem er Entstehung und Auflösung der Sinne gleichsam im Staub gesehen hat, soll der Weise sie mit dem Auge der Schrift recht prüfen und sich entsprechend verhalten.
12.215.25
ज्ञानेन्द्रियाणीन्द्रियार्थान्नोपसर्पन्त्यतर्षुलम् ।
ज्ञानैश्च करणैर्देही न देहं पुननर्हति ॥ १२.२१५.२५ ॥
Die Erkenntnissinne nähern sich den Sinnesobjekten nicht bei dem, der frei von Durst ist. Das verkörperte Wesen, mit Erkenntnis und Werkzeugen ausgestattet, verdient nicht mehr, wieder einen Leib anzunehmen.