மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.215.1
रजसा साध्यते मोहस्तमश्च भरतर्षभ ।
क्रोधलोभौ भयं दर्प एतेषां सादनाच्छुचिः ॥ १२.२१५.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, ரஜஸால் மோகமும், தமஸாலும் உண்டாகிறது. கோபம், பேராசை, பயம், செருக்கு ஆகியவற்றை அடக்கும்போதே தூய்மை உண்டாகும்.
12.215.2
परमं परमात्मानं देवमक्षयमव्ययम् ।
विष्णुमव्यक्तसंस्थानं विदुस्तं देवसत्तमम् ॥ १२.२१५.२ ॥
உயர்ந்தவரும், பரமாத்மாவும், அழிவற்றவரும், மாறாதவரும், தேவதேவருமான அந்த விஷ்ணுவை, வெளிப்படாத வடிவினர் என அறிகின்றனர்.
12.215.3
तस्य मायापिनद्धाङ्गा ज्ञान भ्रष्टा निराशिषः ।
मानवा ज्ञानसंमोहात्ततः कामं प्रयान्ति वै ॥ १२.२१५.३ ॥
அவருடைய மாயையால் உடல் கட்டுண்டவர்களும், ஞானத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்களுமான மனிதர்கள், ஞானமயக்கத்தால் ஆசையை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
12.215.4
कामात्क्रोधमवाप्याथ लोभमोहौ च मानवाः ।
मानदर्पावहंकारमहंकारात्ततः क्रियाः ॥ १२.२१५.४ ॥
ஆசையிலிருந்து மனிதர்கள் கோபத்தையும், பின் பேராசையும் மயக்கத்தையும் அடைகின்றனர்; மானமும் செருக்கும், அகங்காரமும். அகங்காரத்திலிருந்து செயல்கள் உண்டாகின்றன.
12.215.5
क्रियाभिः स्नेहसंबन्धः स्नेहाच्छोकमनन्तरम् ।
अथ दुःखसमारम्भा जराजन्मकृतक्षणाः ॥ १२.२१५.५ ॥
செயல்களால் பற்றுப் பிணைப்பு உண்டாகிறது; பற்றிலிருந்து பின்பு துக்கம். பின்பு துன்பத்தின் தொடக்கம் உண்டாகிறது; முதுமையும் பிறப்பும் அதற்கான சந்தர்ப்பங்களாகின்றன.
12.215.6
जन्मतो गर्भवासं तु शुक्रशोणितसंभवम् ।
पुरीषमूत्रविक्लेदं शोणितप्रभवाविलम् ॥ १२.२१५.६ ॥
பிறப்புக்கு முன் கருவறை வாசம்; அது சுக்கிலமும் இரத்தமும் கலந்து உண்டாகிறது; மலமும் சிறுநீரும் நனைத்தது; இரத்தத்திலிருந்து தோன்றிய அசுத்தம்.
12.215.7
तृष्णाभिभूतस्तैर्वद्धस्तानेवाभिपरिप्लवन् ।
तथा नरकगर्तस्थस्तृष्णारज्जुभिराचितः।
पुण्यपापप्रणुन्नाङ्गो जायते स यथा कृमिः ॥ १२.२१५.७ ॥
ஆசையால் வெல்லப்பட்டவன், அவற்றாலேயே கட்டுண்டு அலைகிறான். நரகக் குழியில் கிடந்து, ஆசையின் கயிறுகளால் பிணைக்கப்பட்டு, புண்ணியமும் பாவமும் உந்தித் தள்ள, புழுவைப் போல் பிறக்கிறான்.
12.215.8
मशकैर्मत्कुणैर्दष्टस्तथा चित्रवधार्दितः ।
नानाव्याधिभिराकीर्णः कथंचिद्यौवनं गतः ॥ १२.२१५.८ ॥
கொசுக்களாலும் பூச்சிகளாலும் கடிக்கப்பட்டு, பலவகைத் தண்டனைகளால் வருந்தி, பல நோய்களால் சூழப்பட்டு, எப்படியோ இளமையை அடைகிறான்.
12.215.9
कूर्मोत्सृजति भूयश्च रज्जुः स्वस्वमुखेप्सया ।
योषितं नरकं गृह्य जन्मकर्मवशानुगः ॥ १२.२१५.९ ॥
ஆமை மீண்டும் விடுகிறது; கயிறும் தன் தன் வாயின் விருப்பத்தால் விடுகிறது. பெண்ணை நரகமாகப் பற்றிக்கொண்டு, பிறப்பும் செயலும் ஆளும் வசத்தில் தொடர்ந்து செல்கிறான்.
12.215.10
पुरक्षेत्रनिमित्तं यद्दुःखं वक्तुं न शक्यते ।
कस्तत्र निन्दकश्चैव नरके पच्यते भृशम् ॥ १२.२१५.१० ॥
நகரத்தாலும் வயலாலும் ஏற்படும் துன்பம் சொல்ல முடியாதது. அங்கே பழிப்பவனும் நரகத்தில் மிகவும் வேகவைக்கப்படுகிறான்.
12.215.11
वार्धक्यमनुलङ्घेत तत्र कर्मारभेत्पुनः ।
भगवान्संस्तुतः पश्चात्किं प्रवक्ष्यामि ते भृशम् ॥ १२.२१५.११ ॥
முதுமையை ஒருவன் கடக்க வேண்டும்; அங்கே மீண்டும் செயலைத் தொடங்க வேண்டும். பகவானைத் துதித்த பின்னர், உனக்கு மேலும் எதை மிகுதியாகச் சொல்வேன்?
12.215.12
संसारतन्त्रवाहिन्यस्तत्र बुद्ध्येत योषितः ।
प्रकृत्याः क्षेत्रभूतास्ता नराः क्षेत्रज्ञलक्षणाः।
तस्मादेवाविशेषेण नरोऽतीयाद्विशेषतः ॥ १२.२१५.१२ ॥
அங்கே பெண்கள் சம்சாரத்தின் வலையைச் சுமப்பவர்கள் என்று அறிய வேண்டும்; அவர்கள் பிரகிருதியும் வயலுமாக இருக்கின்றனர்; ஆண்கள் வயலை அறிந்தவனின் குணங்களைக் கொண்டவர்கள். ஆகையால் மனிதன் பேதமின்றி, சிறப்பாகவும் அவர்களைக் கடக்க வேண்டும்.
12.215.13
कृत्या ह्येता घोररूपा मोहयन्त्यविचक्षणान् ।
रजस्यन्तर्हिता मूर्तिरिन्द्रियाणां सनातनी ॥ १२.२१५.१३ ॥
பயங்கர வடிவுடைய இந்த கிருத்யைகள் அறிவற்றவர்களை மயக்குகின்றன. ரஜோகுணத்தில் மறைந்திருக்கும் புலன்களின் நித்திய வடிவம் அதுவே.
12.215.14
तस्मात्तर्षात्मकाद्रागाद्बीजाज्जायन्ति जन्तवः ।
स्वदेहजानस्वसंज्ञान्यद्वदङ्गात्कृमींस्त्यजेत्।
स्वसंज्ञानस्वकांस्तद्वत्सुतसंज्ञान्कृमींस्त्यजेत् ॥ १२.२१५.१४ ॥
ஆகவே தாகமயமான ஆசையின் விதையிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன. தன் உடலிலிருந்து தோன்றி தன்னுடையவை அல்லாதவை எனக் கருதப்படும் புழுக்களை உடலின் உறுப்பிலிருந்து நீக்குவதுபோல், தனக்குரியவை எனப்படும் புழுக்களை, புதல்வர் எனப்படும் புழுக்களை, அதுபோலவே விட்டுவிட வேண்டும்.
12.215.15
शुक्रतो रसतश्चैव देहाज्जायन्ति जन्तवः ।
स्वभावात्कर्मयोगाद्वा तानुपेक्षेत बुद्धिमान् ॥ १२.२१५.१५ ॥
விந்திலிருந்தும் சாரத்திலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் உயிர்கள் பிறக்கின்றன. இயல்பாலோ கர்மயோகத்தாலோ தோன்றிய அவற்றை அறிவுடையவன் புறக்கணிக்க வேண்டும்.
12.215.16
रजस्तमसि पर्यस्तं सत्वं च रजसि स्थितम् ।
ज्ञानाधिष्ठानमज्ञानं बुद्ध्यंहंकारलक्षणम् ॥ १२.२१५.१६ ॥
ரஜஸ் தமஸில் கவிழ்ந்துள்ள சத்துவமும், ரஜஸில் நிலைபெற்றுள்ளதும் ஞானத்தின் அடித்தளமாகும். அறியாமை புத்தியும் அகங்காரமும் என்ற அடையாளங்களை உடையது.
12.215.17
तद्बीजं देहिनामाद्दुस्तद्बीजं जीवसंज्ञितम् ।
कर्मणा कालयुक्तेन संसारपरिवर्तनम् ॥ १२.२१५.१७ ॥
அதுவே உடலுடையவர்களின் விதை. அந்த விதை ஜீவன் எனப்படுகிறது. கர்மத்தாலும் காலத்தோடு இணைந்ததாலும் சம்சாரத்தின் சுழற்சி நிகழ்கிறது.
12.215.18
रमत्ययं यथा स्वप्ने मनसा देहवानिव ।
कर्मगर्भैर्गुणैर्देही गर्भे तदुपलभ्यते ॥ १२.२१५.१८ ॥
கனவில் மனத்தால் உடலுடையவன் போல இவன் மகிழ்கிறான். அதுபோலவே கர்மமாகிய கருவைக் கொண்ட குணங்களால் உடலுடையவன் கருவில் அதே நிலையில் உணரப்படுகிறான்.
12.215.19
कर्मणा बीजभूतेन चोद्यते यद्यदिन्द्रियम् ।
जायते तदहंकाराद्रागयुक्तेन चेतसा ॥ १२.२१५.१९ ॥
விதையைப் போன்ற கர்மத்தால் எந்தெந்த இந்திரியம் தூண்டப்படுகிறதோ, அது அகங்காரத்திலிருந்தும் ஆசையுடைய மனத்திலிருந்தும் தோன்றுகிறது.
12.215.20
शब्दरागाच्छ्रोत्रमस्य जायते भावितात्मनः ।
रूपरागात्तथा चक्षुर्घ्राणं गन्धजिघृक्षया ॥ १२.२१५.२० ॥
ஒலியின் மீதான ஆசையால் பயிற்சி பெற்ற அவனுக்குச் செவி தோன்றுகிறது; அதுபோல் உருவத்தின் மீதான ஆசையால் கண்ணும், மணத்தை அறிய விரும்புவதால் மூக்கும் தோன்றுகின்றன.
12.215.21
संस्पर्शेभ्यस्तथा वायुः प्राणापानव्यपाश्रयः ।
व्यानोदानौ समानश्च पञ्चधा देहयापनम् ॥ १२.२१५.२१ ॥
தொடுதல்களிலிருந்து அதுபோல் வாயு தோன்றுகிறது; அது பிராணன், அபானன் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தது. வ்யானன், உதானன், சமானன் ஆகியவையும் ஐந்து வகைகளில் உடலைத் தாங்குகின்றன.
12.215.22
संजातैर्जायते गात्रैः कर्मजैर्ब्रह्मणा वृतः ।
दुःखाद्यन्तैर्दुःखमध्यैर्नरः शारीरमानसैः ॥ १२.२१५.२२ ॥
கர்மத்தால் பிறந்த, பிரம்மனால் சூழப்பட்ட உறுப்புகளோடு மனிதன் பிறக்கிறான்; தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் துன்பம், நடுவிலும் துன்பம்—உடலாலும் மனத்தாலும்.
12.215.23
दुःखं विद्यादुपादानादभिमानाच्च वर्धते ।
त्यागात्तेभ्यो निरोधः स्यान्निरोधज्ञो विमुच्यते ॥ १२.२१५.२३ ॥
துன்பம் பற்றுதலால் தோன்றுவது என்று அறிய வேண்டும்; அது அபிமானத்தால் வளர்கிறது. அவற்றைக் கைவிடுவதால் நிரோதம் உண்டாகும்; நிரோதத்தை அறிந்தவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
12.215.24
इन्द्रियाणां रजस्येव प्रलयप्रभवावुभौ ।
परीक्ष्य संचरेद्विद्वान्यथावच्छास्त्रचक्षुषा ॥ १२.२१५.२४ ॥
இந்திரியங்களின் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் இரண்டையும், தூசியில் இருப்பது போல் கண்டு, சாஸ்திரமாகிய கண்ணால் நன்கு ஆராய்ந்து, அறிந்தவன் முறையாக வாழ வேண்டும்.
12.215.25
ज्ञानेन्द्रियाणीन्द्रियार्थान्नोपसर्पन्त्यतर्षुलम् ।
ज्ञानैश्च करणैर्देही न देहं पुननर्हति ॥ १२.२१५.२५ ॥
அறிவுப் புலன்கள் தாகமற்றவனாகப் புலன் பொருள்களை அணுகுவதில்லை. அறிவாலும் கருவிகளாலும் உடையவன் மீண்டும் ஓர் உடலுக்குத் தகுதியுடையவனாவதில்லை.