Mahābhārata · Adhyāya 12.216
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.216.1
अत्रोपायं प्रवक्ष्यामि यथावच्छास्त्रचक्षुषा ।
तत्त्वज्ञानाच्चरन्राजन्प्राप्नुयात्परमां गतिम् ॥ १२.२१६.१ ॥
Hier werde ich das Mittel recht darlegen, mit dem Auge der Lehrbücher. O König, wer aus der Erkenntnis der Wirklichkeit handelt, erlangt das höchste Ziel.
12.216.2
सर्वेषामेव भूतानां पुरुषः श्रेष्ठ उच्यते ।
पुरुषेभ्यो द्विजानाहुर्द्विजेभ्यो मन्त्रदर्शिनः ॥ १२.२१६.२ ॥
Unter allen Wesen heißt der Mensch der beste. Unter den Menschen, so sagt man, die zweimal Geborenen; unter den zweimal Geborenen die Seher der Mantras.
12.216.3
सर्वभूतात्मभूतास्ते सर्वज्ञाः सर्वदर्शिनः ।
ब्राह्मणा वेदशास्त्रज्ञास्तत्त्वार्थगतनिश्चयाः ॥ १२.२१६.३ ॥
Sie sind das Selbst aller Wesen, Kenner von allem, Seher von allem: Brahmanen, die Veda und Lehrschriften kennen, in der Bedeutung der Wirklichkeit gefestigt.
12.216.4
नेत्रहीनो यथा ह्येकः कृच्छ्राणि लभतेऽध्वनि ।
ज्ञानहीनस्तथा लोके तस्माज्ज्ञानविदोऽधिकाः ॥ १२.२१६.४ ॥
Wie ein Mensch ohne Augen auf dem Weg Mühsal findet, so in der Welt der Mensch ohne Erkenntnis. Darum sind die Kenner des Wissens überlegen.
12.216.5
तांस्तानुपासते धर्मान्धर्मकामा यथागमम् ।
न त्वेषामर्थसामान्यमन्तरेण गुणानिमान् ॥ १२.२१६.५ ॥
Die nach Dharma Verlangenden üben jene und jene Pflichten gemäß der Überlieferung; doch ohne deren gemeinsamen Sinn werden diese Tugenden nicht (erlangt).
12.216.6
वाग्देहमनसां शौचं क्षमा सत्यं धृतिः स्मृतिः ।
सर्वधर्मेषु धर्मज्ञा ज्ञापयन्ति गुणाञ्छुभान् ॥ १२.२१६.६ ॥
Reinheit von Rede, Körper und Geist, Geduld, Wahrheit, Standhaftigkeit und Achtsamkeit: In allen Pflichten zeigen die Kenner des Dharma diese heilsamen Tugenden.
12.216.7
यदिदं ब्रह्मणो रूपं ब्रह्मंचर्यमिति स्मृतम् ।
परं तत्सर्वधर्मेभ्यस्तेन यान्ति परां गतिम् ॥ १२.२१६.७ ॥
Diese Keuschheitsdisziplin, die als Gestalt Brahmans gilt, steht über allen Pflichten; durch sie erreichen Menschen das höchste Ziel.
12.216.8
लिङ्गसंयोगहीनं यच्छब्दस्पर्शविवर्जितम् ।
श्रोत्रेण श्रवणं चैव चक्षुषा चैव दर्शनम् ॥ १२.२१६.८ ॥
Das, was frei von geschlechtlicher Vereinigung und ohne Klang und Berührung ist, ist auch das Hören mit dem Ohr und das Sehen mit dem Auge.
12.216.9
वाक्संभाषाप्रवृत्तं यत्तन्मनः परिवर्जितम् ।
बुद्ध्या चाध्यवसीयीत ब्रह्मचर्यमकल्मषम् ॥ १२.२१६.९ ॥
Der Geist, der sich in Rede und Gespräch verliert, muss aufgegeben werden; und mit dem Verstand soll man sich zur makellosen Keuschheit entschließen.
12.216.10
सम्यग्वृत्तिर्ब्रह्मलोकं प्राप्नुयान्मध्यमः सुरान् ।
द्विजाग्र्यो जायते विद्वान्कन्यसीं वृत्तिमास्थितः ॥ १२.२१६.१० ॥
Wer rechtschaffen handelt, soll die Welt Brahmās erlangen; der mittlere erreicht die Götter; der vorzüglichste der Zweimalgeborenen wird als Gelehrter geboren, nachdem er die höchste Lebensweise angenommen hat.
12.216.11
सुदुष्करं ब्रह्मचर्यमुपायं तत्र मे शृणु ।
संप्रदीप्तमुदीर्णं च निगृह्णीयाद्द्विजो मनः ॥ १२.२१६.११ ॥
Keuschheit ist sehr schwer; höre von mir das Mittel dazu. Der Zweimalgeborene soll den Geist zügeln, wenn er entbrennt und sich erhebt.
12.216.12
योषितां न कथा श्राव्या न निरीक्ष्या निरम्बराः ।
कथंचिद्दर्शनादासां दुर्बलानां विशेद्रजः ॥ १२.२१६.१२ ॥
Die Rede der Frauen soll man nicht hören, und nackte Frauen soll man nicht ansehen; denn durch ihren Anblick dringt auf irgendeine Weise die Leidenschaft in die Schwachen ein.
12.216.13
रागोत्पन्नश्चेरत्कृच्छ्रमह्नस्त्रिः प्रविशेदपः ।
मग्नस्त्वप्स्वेव मनसा त्रिर्जपेदघमर्षणम् ॥ १२.२१६.१३ ॥
Entsteht es aus Begierde, soll man am Tag dreimal ins Wasser gehen und, untergetaucht, dreimal das Aghamarṣaṇa mit dem Geist rezitieren.
12.216.14
पाप्मानं निर्दहेदेवमन्तर्भूतरजोमयम् ।
ज्ञानयुक्तेन मनसा संततेन विचक्षणः ॥ १२.२१६.१४ ॥
So soll der Einsichtige die im Inneren liegende, aus Leidenschaft bestehende Sünde verbrennen, mit einem vom Wissen erfüllten, ununterbrochenen Geist.
12.216.15
कुणपामेध्यसंयुक्तं यद्वदच्छिद्रबन्धनम् ।
तद्वद्देहगतं विद्यादात्मानं देहबन्धनम् ॥ १२.२१६.१५ ॥
Wie eine lochlose Fessel, verbunden mit Leiche und Unreinheit, so soll man das im Körper weilende Selbst als die Fessel des Körpers erkennen.
12.216.16
अमेध्यपूर्णं यद्भाण्डं श्लेष्मान्तकलिलावृतम् ।
नेच्छते वीक्षितुं भाण्डं कुतः स्प्रष्टुं प्रवर्तते ॥ १२.२१६.१६ ॥
Ein mit Unreinheit gefülltes, von Schleim und Schmutz bedecktes Gefäß möchte man nicht einmal ansehen; wie sollte man es dann zu berühren wagen?
12.216.17
देहभाण्डं मलैः पूर्णं बहिः स्वेदजलावृतम् ।
बीभत्सं नरनारीणां ज्ञानिनां नरकं मतम् ॥ १२.२१६.१७ ॥
Das Körpergefäß, voller Schmutz und außen mit Schweiß und Wasser bedeckt, ist abscheulich; dieser Leib von Männern und Frauen gilt den Weisen als Hölle.
12.216.18
छिद्रकुम्भो यथा स्रावं सृजते तद्गतं दृढम् ।
अन्तस्यं स्रंसते तद्वज्जलं देहेषु देहिनाम् ॥ १२.२१६.१८ ॥
Wie ein löchriger Krug das fest in ihm enthaltene Wasser ausfließen lässt, so rinnt das innere Wasser durch die Körper der verkörperten Wesen hinaus.
12.216.19
श्लेष्माश्रुमूत्रकलिलं पुरीषं शुक्लमेव च ।
कफजालविनिर्यासः सरसश्चित्त मुञ्चय ॥ १२.२१६.१९ ॥
Schleim, Tränen, Urin, Bodensatz, Kot und Samen, und die Flüssigkeit, die aus dem Geflecht des Schleims sickert — o Geist, lass sie los.
12.216.20
वातपित्तकफान्रक्तं त्वङ्भांसं स्नायुमस्थि च ।
मज्जां देहं सिराजालैस्तर्पयन्ति रसा नृणाम् ॥ १२.२१६.२० ॥
Wind, Galle und Schleim, Blut, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen und Mark — die Säfte nähren den Körper der Menschen durch das Geflecht der Adern.
12.216.21
दश विद्याद्धमन्योऽत्र पञ्चेन्द्रियगुणावहाः ।
याभिः सूक्ष्माः प्रजायन्ते धमन्योऽन्याः सहस्रशः ॥ १२.२१६.२१ ॥
Wisse, dass es hier zehn Hauptgefäße gibt, die die Qualitäten der fünf Sinne tragen und aus denen Tausende feiner Gefäße entspringen.
12.216.22
एवमेताः सिरा नद्यो रसोदा देहसागरम् ।
तर्पयन्ति यथाकालमापगा इव सागरम् ॥ १२.२१६.२२ ॥
So sind diese Adern Flüsse, die Saft führen und den Ozean des Körpers zur rechten Zeit sättigen, wie Flüsse das Meer füllen.
12.216.23
मध्ये च हृदयस्यैका सिरा तत्र मनोवहा ।
शुक्रं संकल्पजं नॄणां सर्वगात्रैर्विमुञ्चति ॥ १२.२१६.२३ ॥
In der Mitte des Herzens liegt eine Ader, die den Geist trägt; von dort wird der aus dem Willen geborene Same durch alle Glieder der Menschen abgegeben.
12.216.24
सर्वगात्रप्रतायिन्यस्तस्या ह्यनुगताः सिराः ।
नेत्रयोः प्रतिपद्यन्ते वहन्त्यस्तैजसं गुणम् ॥ १२.२१६.२४ ॥
Die Adern, die sich durch alle Glieder ausbreiten und ihr folgen, erreichen die Augen; sie tragen die Qualität des Feuers.
12.216.25
पयस्यन्तर्हितं सर्पिर्यद्वन्निर्मथ्यते खजैः ।
शुक्रं निर्मथ्यते तद्वद्देहसंकल्पजैः खजैः ॥ १२.२१६.२५ ॥
Wie das im Milch verborgene Ghī durch die Kanäle herausgeschlagen wird, so wird der śukra durch die aus dem Willen des Körpers entstandenen Kanäle herausgeschlagen.
12.216.26
स्वप्नेऽप्येवं यथाऽभ्येति मनः संकल्पजं रजः ।
शुक्रमस्पर्शजं देहात्सृजन्त्यस्य मनोवहाः ॥ १२.२१६.२६ ॥
Auch im Traum steigt so das aus dem Entschluss des Geistes geborene rajas auf; seine geistführenden Kanäle entlassen aus dem Körper den ohne Berührung entstandenen śukra.
12.216.27
महर्षिर्भगवानत्रिर्वेद तच्छ्रुक्रसंभवम् ।
नृबीजमिन्द्रदैवत्यं तस्मादिन्द्रियमुच्यते ॥ १२.२१६.२७ ॥
Der große Weise, der gesegnete Atri, kannte diesen aus dem śukra entstehenden Ursprung. Der menschliche Same hat Indra zur Gottheit; darum heißt er indriya.
12.216.28
ये वै शुक्रगतिं विद्युर्भूतसंकरकारिकाम् ।
विरागा दग्धदोषास्ते नाप्नुयुर्देहसंभवम् ॥ १२.२१६.२८ ॥
Wer den Lauf des śukra kennt, der die Vermischung der Wesen bewirkt, und frei von Leidenschaft ist und dessen Mängel verbrannt sind, der erlangt keine Geburt in einem Körper.
12.216.29
गुणानां साम्यमागम्य मनसैव मनोवहम् ।
देहकर्म नुदन्प्राणानन्तकाले विमुच्यते ॥ १२.२१६.२९ ॥
Nachdem er das Gleichgewicht der Qualitäten erlangt hat, löst er durch den Geist allein den geistführenden Kanal, die Körperhandlungen und die Lebensatem ab und wird im Todesaugenblick befreit.
12.216.30
भविता मनसो ज्ञानं मन एव प्रजायते ।
ज्योतिष्मद्विरजो नित्यं मन्त्रसिद्धं महात्मनाम् ॥ १२.२१६.३० ॥
Es wird Erkenntnis des Geistes geben; der Geist selbst entsteht. Der Geist der großen Seelen ist leuchtend, frei von Leidenschaft und stets durch das Mantra vollendet.
12.216.31
तस्मात्तदभिघाताय कर्म कुर्यादकल्मषम् ।
देहबीजं समुत्पन्नमस्मित्कर्मणि विद्यते ॥ १२.२१६.३१ ॥
Darum soll man zu ihrer Vernichtung makellose Handlung vollziehen; in dieser Handlung besteht der aus dem Körper entsprossene Same.
12.216.32
न स्मरेन्न प्रयुञ्जीत ज्ञानी तत्कर्म बुद्धिमान् ।
रजस्तमश्च हित्वेह न तिर्यग्गतिमाप्नुयात् ॥ १२.२१६.३२ ॥
Der weise Wissende soll jener Handlung weder gedenken noch sie ausüben; wenn er hier Rajas und Tamas ablegt, gelangt er nicht zu niederer, tierischer Existenz.
12.216.33
तरुणाधिगतं ज्ञानं जरादुर्बलतां गतम् ।
विपक्वबुद्धिः कालेन आदत्ते मानसं बलम् ॥ १२.२१६.३३ ॥
Das in der Jugend erworbene Wissen gerät in die Schwäche des Alters; wer mit der Zeit eine gereifte Einsicht hat, ergreift die Kraft des Geistes.
12.216.34
एव पुत्रकलत्रेषु ज्ञातिसंबन्धिबन्धुषु ।
आदत्ते हृदये कामं व्याध्यादिभिरभिप्लुतः ॥ १२.२१६.३४ ॥
So ergreift er im Herzen das Begehren nach Söhnen und Gattin, nach Verwandten, Sippenangehörigen und Freunden, überwältigt von Krankheit und dergleichen.
12.216.35
यतस्ततः परिपतन्नविन्दन्सुखमण्वपि ।
बहुदुःखसमापन्नः पश्चान्निर्वेदमास्थितः।
ज्ञानवृक्षं समाश्रित्य पश्चान्निर्वृतिमश्नुते ॥ १२.२१६.३५ ॥
Umherirrend, ohne auch nur ein wenig Glück zu finden, von großem Leid überwältigt, nimmt er danach Abkehr an; nachdem er Zuflucht zum Baum der Erkenntnis genommen hat, erlangt er danach Frieden.
12.216.36
सुदुर्गमिव पन्थानमतीत्य गुणबन्धनम् ।
यथा पश्येत्तथा दोषानतीत्यामृतमश्नुते ॥ १२.२१६.३६ ॥
Nachdem er die Fessel der Eigenschaften überschritten hat, die wie ein sehr schwerer Pfad ist; wie er die Fehler sieht, so erlangt er, sie überschreitend, die Unsterblichkeit.